Queen - Jazz (1978)

Fat Bottomed Girls vind ik anders ook niet echt een rustpunt. Maar Mustapha, Bicycle Race en Let Me Entertain You hebben qua "bite" wel iets gemeen, ja.

Na de idioterie van "Mustapha" vind ik "Fat Bottomed Girls" een relatief rustpunt.
O.K het is geen rustige ballad ofzo maar het trage beukende ritme heeft een rustgevend effect op mij.

Een plaat die ik toch wel vond tegenvallen ten tijde dat die werd uitgebracht. Ik had Jazz alleen op een tdk tape opgenomen. Ik vond 20 gulden blijkbaar te veel geld voor deze plaat. En ik moet tevens toegeven dat ik de eerste 22 seconden zelfs weg gelaten had van Mustapha bij die tape ha.
Ach beide zaken zijn inmiddels alweer lang recht gezet. Vandaag de dag vind ik Mustapha een meer dan goed Queen nummer. Niet bij iedereen even geliefd verneem ik he he. Maar het zit prachtig inelkaar vol orginaliteit. De eerste vier nummers zijn wat mij betreft sowieso van grote klasse. Die prachtige een tweetjes tussen band en Mercury bij Bycicle race tja je moet er maar opkomen HEERLIJK gewoon. Nummer 5 vink ik dus goed waardeloos. Let Me Entertain You een heerlijke arrogante harde rocker typisch qua muziek een May rocker. Maar ik zie net dat de snor het geschreven heeft. Maar wat een tekst en allure heeft dit nummer zeg. Live net iets beter denk ik. Jazz blijft Rocken met Dead On Time. Niks mis mee dus. Lekker heftig en dus een May rocker. Seven Days en Dreamers Ball ach ik kan er prima mee leven. Geen super nummers nee maar zeer zeker te pruimen. Van volgende twee nummers ben ik niet kapot. Van May zijn stem ben ik nooit kapot geweest. Het zal wel met zijn ego te maken hebben maar wat mij betreft kon hij beter ten alle tijden op de achtergrond blijven brabbelen. Don't stop me know een heerlijke single/meezinger. En ik ben niet kapot van meezingers. Maar Queen weet er wederom zoveel klasse in te stoppen dat ik er niks maar dan ook helemaal niks op kan aanmerken. Jazz ten slotte. Die Taylor heeft een lekkere, vieze, ruige stem en weet dit nummer dus ook prima in te vullen.

Al met al een meer dan prima Queen plaat

Hé Iggy, wat vind je zo verkeerd aan If You Can't Beat Them? Schitterende, melodieuze en opbeurende rocker vind ik. Lekker gitaarwerk ook.

Vind ik ook een hoogtepuntje op Jazz. Lekkere rocker. Deacon kreeg het songschrijven steeds beter in de vingers.
Als ik het me goed herinner speelden ze dit ook in Januari 1979 toen de band in Ahoy R'dam optrad.
M'n eerste concert als 10 jarig pikkie.
Met mijn zuster en zwager mee. Barre winter toen, erg glad op de wegen.
Was zelfs even onzeker of we zouden gaan......... Gelukkig wel !

Dag buurman. Sorrie maar ik vind het juist een veel te gemaakt blij nummer. En vooral dat verschrikkelijk slap blij refreintje daar irriteer ik me kapot aan. Nee niet mijn nummer op deze Queen plaat.

Ik vind er mindere nummers opstaan Iggy....... Maar smaken verschillen natuurlijk.

Ik vind het wel wat hebben. Het past uitstekend in het toenmalige postpunk-klimaat.
Helemaal 1978!



May een ego? Al goed, hij heeft zeker wel z'n stempel gedrukt op het totaalgeluid van de groep, maar volgens mij hield hij zich in de band wel altijd binnen de perken. Ik vind die typisch folky 70's-deuntjes van 'm eigenlijk wel op een Queen-album horen, daar stoor ik me allerminst aan.

Fun It is daarnaast inderdaad de voornaamste reden dat een halfje de 5 sterren in de weg staat.
In groepsverband veruit het minste Taylor-nummer, maar door de onbeholpen knulligheid ervan (poging tot disco van een hardrocker van het type bouwvakker) vergeef ik het 'm.

Ja, daar zeg je wat Jan. Is misschien ook de reden dat Queen hier wat rauwer en dunner klinkt.
De overtolligheid is buiten boord gekieperd.
Dit is de eerste echte rocksong waar Deacon mee voor de dag komt trouwens.
Het is echt zo'n '' kick ass'' nummer met een heerlijke melodielijn en lekker refein.
Ik hoor de bezwaren ook niet echt.

Nummers als Let Me Entertain You en de mislukte funk van Fun it vind ik veel clichematiger van aard.

Let Me Entertain You is des Freddies. Een echte showman-stamper, gemaakt voor op het podium, maar helaas het ergst geplaagd door de natte kranten-productie (al klinkt m'n Japanse remaster alleszins acceptabel). Van dat nummer vind ik het wat chaotische arrangement wel uniek.
Het maakt het prettig beluisterbaar.

Obligaat vind ik het net niet, maar het is zo'n song die meer indruk maakte tijdens de gigs.
Kwam altijd na de woeste snelle versie van We Will Rock You en dat hakte er wel lekker in.
Deze versie wordt ook inderdaad behoorlijk ontsiert door de produktie.
Flinterdun en daardoor mist het vooral de nodige power.
Buiten dat vind ik het eigenlijk een mager liedje vol met rockcliche's. Inderdaad een echte machosong van Fred.

Lekker agressief gitaarriffje hoor, in Let Me Entertain You. Wat ik ook erg "Jazz" vind is die combinatie van bassdrum, bas en staccato basnoten op de vleugel. Typisch Queen. Je hoort het ook in Mustapha.

Queen zelf was later minder tevreden over Jazz. Ik kan er niets aan doen, ik vond de band hier op hun piek. Ook live, met dat prachtige podium. Ik lees ook met enige jaloezie dat Bikkel ze toen heeft gezien. Was zelf 11 toen ik ze voor het eerst zag, ten tijde van The Works. De echte glans was er toen toch al een beetje vanaf (hoewel het natuurlijk een prachtige ervaring was).

Ondergewaardeerde Queen-classic, Jazz.

Ja, dat was me wat. Queen live 1979.... maar ik herinner het me nog als de dag van gisteren.
Ik was toen echt helemaal into Queen, daar kwam echt niets tussen.
En Jazz was toen natuurlijk de beste tot dan toe......zo dacht ik er toen over tenminste.

Queen speelde de Ahoy aardig plat trouwens. Freddie helemaal in het leer met zonnenbril.
Ze speelde toen heel hard en best speedy.
Freddie was niet best bij stem, aan het einde hoorde ik alleen nog Taylor eigenlijk. Die pakte een hoop op.
Gek eigenlijk dat ik nadien Queen (met Freddie en John) nooit meer heb gezien.
Maar halverwege de jaren 80 was ik veel minder met Queen bezig.

May een ego? Al goed, hij heeft zeker wel z'n stempel gedrukt op het totaalgeluid van de groep, maar volgens mij hield hij zich in de band wel altijd binnen de perken.


Ik geloof daar dus niks van. Naar buiten toe gedroeg en is hij denk ik ook wel een gentleman. Maar binnen de studio muren heeft het zeker geknald. Dat hoor je ze ook wel zeggen tussen de regels door bij verschillende docu's. Ook wel logisch als je vier top song schrijvers in je band hebt zitten. Dan heb je grote kans dat het er niet al te vriendelijk aan toe gaat.

Ja bikkel wrijf het ons nog maar eens lekker in ha ha.
Ik heb de band alleen tijdens de magic tour gezien in Duitsland. Het vervelende was dat we ook nog niet eens op het veld stonden. Dat was best wel frustrerend ja.
Vreemd genoeg heb ik heel wat Queen tours aan mijn neus voorbij laten gaan.
Jullie waren er trouwens vroeg bij he als 10 en 11 jarige menneke's. In 1979 ging ik en mijn beste vriend voor het eerst naar de kombie in Maastricht. Om Normaal en Herman Brood live te mogen zien ha. Queen is dan toch wel even van een andere orde niet?

Ik heb toch nog een (domme) vraag aan jullie? Waren jullie nu op de hoogte dat Freddie homo was? Niet dat het mij wat uitmaakt. Maar ik ben daar dus pas achter gekomen na zijn dood. Terwijl dat toch eigenlijk overduidelijk was. Gedrag ( i lost my shoe !) en kleding kwamen niet echt hetro over op zijn zachtst gezegd. Maar op de een of andere manier heb ik nooit de link gelegd.

Dat Freddie die maniertjes had was overduidelijk, maar in de 70er jaren had hij een relatie met Mary Austin. Ik was er toendertijd helemaal niet mee bezig.
Pas halverwege de 80's, toen Freddie zich echt opzichtig als homo ging gedragen (snor, leer, strakke kleding) ging er bij mij wel een lichtje branden.
Toen Queen doorbrak (in de glamrocktijd) was het vrij normaal dat bands make up gebruikte en zich verwijfd gedroegen, dus toen viel het helemaal niet zo op.
Ik was in die tijd nog te jong om mij daar mee bezig te houden trouwens.

Bij een vriend van mij hadden ze de leesportefeuille. Daarin zat altijd een ranzig Belgisch blaadje, de Kwik. Vergelijkbaar met wat in Nederland de Rits / Aktueel was. Deze vriend wist dat ik Queen fan was, en liet me een artikel zien dat over Mercury's vele relaties met donkerharige, besnorde kerels ging, rijkelijk geïllustreerd met tamelijk intieme privéfoto's. Later blijken dit foto's geweest te zijn die de (later omstreden en aan lager wal geraakte) personal manager Paul Prenter naar de pers had gelekt.
Ik was in shock en zwoer (als heteropubertje was ik toch enigszins homofoob, blijkbaar) dat vanaf dat moment Deep Purple mijn favoriete band was. Ik denk dat het 1987/1988 was, zo'n beetje.

Lachen buurman ha ha.

Freddie had aan het begin van hun carrière al ontzettend veel vrienden en relaties in 'de scene'.
Alleen kwam dit pas een aantal jaren later naar buiten (tijd van Jazz).

In de jaren 70 waren er natuurlijk wel vermoedens rond Freddie's sexuele voorkeur, maar hield dat steevast verborgen.
Op een gegeven moment sloeg hij behoorlijk door (veel verschillende contacten) met zijn vreselijke ziekte tot gevolg.
Het blijft een triest verhaal.

En wat te denken van Rob Halford's seksuele voorkeur. Hij was de held van the white middleclass adolescents... Die schrokken ook maar ervan (heb ik gelezen)...

Zo zie je maar.

Wat dachten jullie van al die meisjes die verliefd waren op George Michael.

ja, die kwamen ook van een kouwe kermis thuis.

George heeft het ook lang verborgen houden trouwens.

Eigenaardig dat Queen na A Day At The Races met hun gemiddelde scores nog nauwelijks boven de 3.5 sterren uitkomt. Nou is Queen na de beginperiode natuurlijk ook geen echte albumband meer, maar Ik vind dat in het algemeen hun eind jaren '70 / begin jaren '80 periode erg wordt ondergewaardeerd. Juist in die tijd waren ze top, vind ik dan.

Jazz is een van hun meest verguisde albums volgens mij. Voor veel Queen fans het begin van het einde. De pers walgde ervan. De band zelf heeft zich er ook wel eens minder positief over uitgelaten. Ik denk dat het Queen, in de ogen van de kritische omstanders, allemaal wat te makkelijk afging. Pas de laatste jaren heb ik ook wat mildere commentaren op Jazz gelezen.

Queen levert met Jazz een uitstekend album af. De nummers zijn korter, de stijlen wisselen elkaar weer voortdurend af. Het is soms toegankelijk, soms zwaar over the top, maar het demonstreert alle kwaliteiten die de band in huis had in die tijd. Inclusief heel goed songmateriaal dus. Ik ben een liefhebber. Ik ben van kleins af aan Queen fan en Jazz was mijn toegangspoort.

Ik snap de reacties op de plaat wel eigenlijk... muzikaal helemaal niks mis mee.... maar productie technisch... de plaat klinkt me altijd zo kaal en koud....

Queen wilde duidelijk meer down to earth, dat was op News Of The World al gaande. Maar hier begon het wat te knellen. De produktiekeuze is geen goede geweest, zeker niet na alle vette goed geproduceerde albums hiervoor.
De drumsound vond ik altijd voorbeeldig. Queen hamerde er al vanaf het begin op om de drums niet weg te moffelen in een aparte ruimte of op een andere manier te isoleren.
Centraal met microfoons in de open ruimte. Op veel platen uit de 70's hoor je de drums amper en dat wilde de groep tegengaan.
Tja..... dan is het hier uiterst discutabel. Alles klinkt schel en mager en dat doet afbreuk op het songmateriaal die op een paar draakjes best acceptabel is. Maar je hoort toch wel duidelijk dat er wat kwaliteit is ingeleverd. Vijf jaar onafgebroken touren en albums maken, ging ook Queen opbreken. Het werd ook nooit meer zo goed als voor dit album, maar dat is mijn mening natuurlijk.

Er is geen coherentie. De nummers lopen niet in elkaar over. Het is eerder een verzameling losse nummers. Er is geen overkoepelende sound.

Queen II en Sheer Heart Attack, daar lopen nummers in elkaar over.

Ik ben debiel Queen-fanatiek, dus ik geef deze plaat nog steeds een goede score, maar ik vind het niet zo goed.

En sowieso de mijne ook.

Er staan hier, in vergelijking met bijvoorbeeld Sheer Heart attack of Queen II en ook A night of the Opera, toch sowieso een paar verschrikkelijk nummers op?

Tekstueel, muzikaal. Dan laat ik de productie nog zitten. Mustapha, Bicycle race, Fat bottomed girls, Fun it. Dat soort nummers is toch hemeltergend vergeleken met de eerste periode van Queen?

Ben ik nou zo gek te constateren dat de verschillen tussen het een en het ander gewoon hemelsbreed zijn, onoverbrugbaar haast? Dat soort nummers had je toch gewoon niet?

De kritieken uit die tijd, zijn m.i. ook volledig terecht. Het weerspiegelt de grote teleurstelling van de Queen fans, die behoorlijk verwend waren. Ja, dat Queen later nieuwe fans kreeg die juist vanaf The Game op Queen afkwamen, is weer geheel wat anders. Die vinden Jazz misschien nog wel geinig, als voorganger van The Game.

Maar ik mag toch aannemen dat de fans van de eerste vier albums van Queen hier toch op zijn minst vraagtekens gingen zetten.

Beschouwen we alleen de albums vóór Hot Space, dan is dit toch wel mijn minst favoriete 70's album van ze. Hoewel ik de ballads op zich prima vind, Don't Stop Me Now en Let Me Entertain You stevige rockers zijn en Dreamer's Ball een prettig soort 'swing' bezit, raakt het me nergens. Wellicht dat de productie een rol speelt. Zelfs met The Game kan ik beter uit de voeten.

Die overkoepelende sound herken ik overigens wél, in de zin dat je wel duidelijk hoort dat alles in dezelfde tijd is opgenomen. De bombast die Queen zo kenmerkt op ANATO en ADATR is hier echter volledig afwezig en dat is toch wel een gemis. Ja, het is in vergelijking met de eerste vier, vijf albums toch minder. Maar verschrikkelijk? Nee, dat vind ik niet. Misschien ben ik een te grote Queen-fan om iets van de heren verschrikkelijk te vinden Zelfs Hot Space heeft voor mij zijn momentjes, hehe.

Ik moet de Queen-albums nog van een stem voorzien, bedenk ik ineens. Ze zijn me allemaal dierbaar, dus dat wordt lastig.

Overigens is Don't Stop Me Now echt kapot gecovered. Ik kan het nummer niet meer aanhoren, zonder aan Van Velzen te denken.