Queen - Jazz (1978)

Ik ben het wel bijna volkomen eens met De Buurman.
Mustapha,Bicycle Race en Fat Bottemed Girls zijn wat mij betreft prachtige nummers.
Geen coherentie. Dat zal best. Die is er ook niet bij Magic. En ook daar stoort me dat niet echt.
En op Jazz vind ik dat overgens best wel meevallen.

Ik houd er van als een plaat een consistente sfeer uitstraalt. Dat is de reden waarom ik verlang naar een plaat. Een verzameling liedjes heeft niet die aantrekkingskracht.

Ik draai dan ook eigenlijk nooit compilatie-albums. Wel als het mix-albums zijn van trance of ambient. Maar dan is er ook een soort consistente sfeer.

Vroeger leren kennen in de Ford Capri van mijn oudere broer.....ik vond het cassettebandje in het opbergvak daarvan. Weet er eigelijk niet zoveel meer van, behalve mijn voorkeur al van het jachtige 'Don't Stop Me Now, dat ik nog steeds het beste nummer vind. Al met al niet onaardig, maar zoals ik met elk Queen album heb, ook zeker mindere tracks.

Van coherentie is altijd moeilijk sprake geweest bij Queen. Ze sprongen al snel van de hak op de tak op hun albums. Dat hebben ze ook altijd wel geprobeerd te handhaven. Daar heb ik wel altijd respect voor gehouden trouwens. Maar het koord om te blijven balanceren is dun, en de kans om een keer op de bek te gaan is groot.
In dat opzicht duvelde Queen er op een bepaald moment meerdere keren vanaf.
Maar ik blijf vinden dat de groep ook met een soort overkill bezig was. Vanaf ''73'' continue in de weer. De erkenning kwam snel, het publiek werd groter en het verwachtingspatroon ook.
De groep dobberde op een bepaald moment tussen een echte hitband en een albumgroep.
Hoe knap een We Are The Champions ook in elkaar steekt. De pers was er klaar mee.
Queen werd arrogantie en overdreven theatraal gedrag verweten, al heeft de boodschap van die song een heel andere lading. Freddie stopte toen heel lang met intervieuws geven.
Tijdens Jazz was er al sprake van een topstatus. De prangende vraag is dan, Waarmee moeten we nu aankomen ? En dat werd steeds moeilijker.
Queen is op Jazz zeker nog niet de weg kwijt, maar je hoort er duidelijk vanaf dat de zoektocht naar iets anders een moeizame is. Hier is de weg van verkeerde keuzes ingezet en het zal niet de laatste keer zijn.

Ik moet altijd een beetje lachen om commentaren als: een nummer zo slecht als Mustapha, dat ze schreven ze vroeger toch niet...? Ook de oude Queen platen hebben zo hun matige momenten (overigens: ik beschouw Mustapha niet als matig). En hoe iemand een nummer als Fat Bottomed Girls zwak kan vinden, en uit zijn dak gaat van clichématige matigheid als Scandal of Headlong (die mensen heb je ook) daar snap ik nou weer geen sikkepit van. Het is een kwestie van smaak.

Mwah....FBG vond ik toen en nu wel aardig, terwijl een nummer als Headlong, in zijn recht toe rechtaan houding veel meer ronkt en net als bijv. het meer te vergelijken Tie Your Mother Down bruisende Queen rockers vind. Fat Bottomed Girls vind ik dan in zijn benadering eerder slap. Mijn bovenBuurman moet met zijn avatar toch ook meer gaan voor Headlong of Tie lijkt me, maar ieder zijn voorkeur.

En toch beleef ik deze plaat geheel anders. Bikkel en meerdere mensen vinden deze plaat niet geweldig. ik vind Jazz een meer dan prima plaat.
Zeker niet zo goed als Sheer heart Attack, A Night At The Opera en A Day At The Races. Wat mij betreft de klassiekers. En in die tijd moest ik ook wel effe slikken wat jazz betreft. Deze plaat is me juist met de jaren beter en beter gaan bevallen. De periode 80/84 was de tijd dat ik vrijwel geheel afhaakte als Queen liefhebber. Ik nam me niet eens de moeite meer om die platen op een cassettebandje te zetten.
Zeker Hot Space was een een klap in mijn gezicht. Beetje overdreven achteraf gezien. Maar toen voelde dat wel zo. Flash zag ik ik meer als een film plaat. En rekende ik niet echt als een rigulier album. De weg van verkeerde keuzes werd pas ingezet bij The Game wat mij betreft.

Een verkeerde keuze op Jazz is nogmaals de belabberde produktie, dat moet toch door iedereen te horen zijn lijkt mij. Dat heeft een behoorlijke impact op het songmateriaal, die ik nogmaals over de hele linie niet verkeerd vindt, maar dat ze beter kunnen, bewijzen de voormalige albums maar al te duidelijk.
Een draak als Fun It bijvoorbeeld had er nooit op gemogen. Een misplaatste funk die eigenlijk nergens wal raakt.

Noch kant. Das waar. Maar iedere Queen plaat heeft zijn mindere songs, ook de eerste vijf of zes albums. En More Of That Jazz is zo slecht, dat het weer bijna fascinerend wordt. Pure zelfspot, over hun imago als rockdinosaurussen die ze inmiddels waren.

Je opmerkingen over de produktie als geheel deel ik niet, Bikkel. De gitaren klinken over de hele linie geweldig, de backing vocals, de bas... Heel lekker allemaal. Alleen die verrekte snare-drum...

Tja Bikkel, als ik jou moet geloven is dit een soort matige demo versie geworden. Tuurlijk heeft Queen betere producties neergezet. Maar tjee je kunt ook overdrijven. Om nou zoveel luister plezier te laten voorbij gaan omdat het geluid je niet bevalt gaat mij in ieder geval te ver.

Ik vind het storend. Kan er niets aan doen.

Dat is erg duidelijk.

Ik vind het ook geen fijne productie. De composities vind ik ook niet sterk.

En dan toch 4 pingels aan deze plaat geven???

Dit zijn nog op en top "echte" Queen nummers, toch? Dat mensen The Game of Hot Space niet kunnen waarderen kan ik inkomen, zeker voor mensen die de 70's bewust hebben meegemaakt. Maar nummers als Mustapha, Jealousy, Let Me Entertain You, Dead On Time, In Only Seven Days... die zitten wat mij betreft minstens zo knap ik elkaar als de meer uitgesponnen stukken uit het verleden waar Queen fans hier aan lijken te refereren. Alleen hier kunnen ze het in 3 minuten

Ik wil er niet over doorzaniken, maar ik begrijp niet wat mensen er mis aan vinden. Gewoon 11 kanjers van tracks en twee Roger Taylor nummers... Terwijl dezelfde mensen weglopen met een popplaatje als The Miracle. Dat vind ik echt onbegrijpelijk. Ieder zijn smaak, maar fantasieloze flauwekul als The Invisible Man en My Baby Does Me is hier in geen velden of wegen te bekennen.

Het is toch ook een persoonlijke beleving? Ik heb soms veel liever zoete pop dan bombastische symfo. Ik verkies de funk/soul van My Baby Does Me boven The Prophet's Song, welke gewoon genant is.

Mustapha? Wtf? Ik kan dat nummer niet luisteren. Zelfde geldt voor Bicycle Race.

Invisible Man kan ik ook niet goed vinden.

Vooruit, we zetten eens Sheer Heart Attack (ook 13 nummers) naast Jazz, misschien dat dit dan voldoende inzage geeft:

01. Brighton Rock - Mustapha
02. Killer Queen - Fat Bottomed Girls
03. Tenement Funster - Jealousy
04. Flick of the wrist - Bicycle race
05. Lily of the Valley - If you can't beat them
06. Now I'm here - Let me entertain you
07. In the lap of the Gods - Dead on time
08. Stone cold crazy - In only seven days
09. Dear friends - Dreamer's ball
10. Missfire - Fun it
11. Bring back that Leroy Brown - Leaving home ain't easy
12. She makes me - Don't stop me now
13. In the lap of the Gods...revisited - More of that jazz

Je hoort geen zeven verschillen, niet iets dat je zegt: ja dat scheelt al gauw anderhalve ster in de beoordeling en bovendien: Queen lijkt mij met Jazz op de verkeerde weg te zijn beland, in vergelijking met Sheer Heart Attack?

Je hebt je punten met Invisible man en My baby does me van The Miracle maar Jazz kent veel meer slechtere momenten inzake Queen cd's dan The Miracle.

Ik vind het onbegrijpelijk dat je Fat Bottomed Girls net zo gemakkelijk accepteert als bijvoorbeeld The Prophet's song van A Night at the Opera. Die nummers zijn toch gewoon niet met elkaar te vergelijken. Dan is de kritiek op Fat Bottomed Girls en nog wat van die nummers van Jazz toch volstrekt begrijpelijk?

Wat te denken van zo'n filler en niemandalletje (want herhaling van eerdere nummers) als More of that jazz, dat is dan toch maar moeilijk te verteren, als je het afzet tegen de afsluiter van Sheer Heart Attack?

Dat blijkt absoluut uit deze berichtjes.
Oude Queen freaks zijn het al niet eens met elkaar.
En dat maakt het ook geinig.

Zeker geinig. Dat is het ook mooie aan Queen. Ik speelde in een coverband en moest het verrekte Crazy Thing Called Love spelen

Maar in een andere coverband weer Tie Your Mother Down

Wijs mij een Queen-fan aan die echt alles goed vindt, van de band.

Musician, je hebt er een hoop werk van gemaakt zeg.

Jazz kan prima de vergelijking met Sheer Heart Attack doorstaan. De nummers op Sheer Heart Attack zijn minstens zo goed. Het is ook een beetje dat sleazy geluid van Mercury, waar hij op Jazz geen last meer van had, waarom Jazz me minstens zo lief is. Mercury was echt gegroeid als zanger.

Maar een vergelijking van de nummers van Jazz met die van The Miracle of Innuendo, das een heel andere verhaal... dáár had ik het over.

En Fat Bottomed Girls is onvergelijkbaar, zoals je zegt, met The Prophet's Song. Zie ook niet precies waar je op doelt. Ik kan roepen: Jealousy is toch veel beter dat Seaside Rendezvous, maar was schieten we daar mee op?

Het vergelijken heeft met alle respect ook niet veel zin. Daarbij heeft een ieder zijn voorkeur voor een bepaalde Queenperiode.
Ik vind Sheer Heart Attack beter dan Jazz, maar Queen was toen echt artistiek op zijn top. Supercreatief, gretig en songs met veel flair.
Jazz is echt een periode van zoeken, trachten het anders te willen doen en je hoort al duidelijk dat Taylor en Deacon meer inbreng qua songmateriaal willen hebben.
Nog steeds een aantal knappe songs, maar Taylor hadden ze hier zijn zin niet moeten geven.

Zeker is Jazz een periode van zoeken. Niks mis mee lijkt mij. Maar Jazz is tevens een periode van zoeken en vinden. Daarom is Jazz zeker een plaat die ik in ieder geval zeer kan waarderen.
Het is allemaal anders zoeken dan voorheen. Mede door Taylor en Deacon. Absoluut geen nadeel op dat moment!

Ja zeg, daarom heb ik er geen werk van gemaakt!

Wanneer ben je van Queen gaan houden? Dat wil ook nog wel eens een belangrijke rol spelen.
Ik probeerde te ontdekken of je begrijpt waarom de eerste albums van Queen gemiddeld zoveel meer gewaardeerd worden dan de albums aan het einde van de jaren '70 en het begin van de jaren '80. Nu hoef je niet gemiddeld te denken, maar over het algemeen is daar toch wel begrip voor.

Maar als je Jazz net zo goed vind als Sheer Heart Attack is het praten tegen een muur. Sterker nog, de zang op Brighton Rock, Now I'm here en Killer Queen wordt zelfs als sleazy omschreven in vergelijking met Jazz. Mercury heeft leren zingen. Geen idee waar je het over hebt.

Soms is een bepaald album het eerste dat je krijgt van een band en, hoe slecht het soms ook kan zijn in het gehele oeuvre van de betreffende groep, het blijft je dan toch altijd op de een of andere manier een dierbaar album. Daar heb ik zelf ook voorbeelden van.

Zo zijn er ongetwijfeld mensen die begonnen zijn met The Game of Hot Space en om redenen van nostalgie het album gewoon in hun top 10 zetten, bij wijze van spreken. Dat mag uiteraard, ieder zijn smaak.

Ik denk dat Queen redelijk afgebakende periodes kent in hun 18-jarige actieve carrière, als je dat globaal zo overziet. Hun hele muzikale catalogus is redelijk overzichtelijk, het onderscheid ook niet zo moeilijk. Dacht ik. Een BMW uit de 5-serie of een Peugeot 107, het lijkt mij een duidelijke aangelegenheid.

Je bent de eerste in al die jaren die ik tegenkom die met droge ogen beweert dat Jazz net zo goed, zo niet beter is, dan Sheer Heart Attack. En dan niet begrijpt dat ik dat volstrekt onbegrijpelijk vind. Van mij mag je Jazz beter vinden, ik ga daar echt niet in mee. Maar het kan, dat Jazz het eerste album was dat je ooit hoorde van Queen, dan is het voor mij meer verklaarbaar. Maar Jazz beter vinden dan, pakweg, de eerste vijf albums van de band, dat gaat mij niet gebeuren.

Ah, Musician... Dat is het! Jazz was inderdaad mijn eerste Queen album dat ik als negenjarig jochie stuk draaide. Nu begrijp ik waarom ik het zo'n goed album vind terwijl het dat overduidelijk niet is!

Zeg Musician, wat was eigenlijk jouw eerste Queen album dat je leerde kennen? Waren dat soms, pakweg, de eerste vijf albums van de band? Want dat zou misschien iets van jouw voorkeuren kunnen verklaren! Of gelden deze banale regels niet voor jou?

Jawel, mijn eerste single was Killer Queen, in een tijd dat Queen daarmee op slag wereldberoemd werd. Sheer heart attack kreeg ik wat later op een cassette, opgenomen door een ouder vriendje die de LP had.

Later volgde dan de twee eerdere albums. Ik heb zelf overigens een zwak voor Queen I maar ik denk dat Queen II of Sheer Heart Attack als de beste albums zullen worden beschouwd. A night At the Opera een grootste kassucces van een band op z'n hoogtepunt.

Het uitkomen van de single Bohemian rhapsody was een ongeëvenaarde sensatie, ik heb maar weinig van dat soort echte kippevel momenten meegemaakt. Enfin, het is natuurlijk nog steeds het nummer met een impact dat door velen niet is vergeten, al jarenlang de nummer 1 in de Top 2000.
Ik heb het helaas wat te vaak gehoord inmiddels, dat wel.

Tja, het gevoel van sensatie had ik een jaar later ook nog wel bij Somebody to Love maar minder. De dramatiek was weer een jaar later bij We are the champions wel verdwenen en Bicycle Race was na weer een jaartje (ze hadden een strak schema) natuurlijk nog wel een Queen single maar had alle gevoelens van sensatie wel verloren.

Ik laat het feit dat het tekstueel enigszins platvloers begint te worden, ver weg van de meer intellectuelere teksten van een paar jaar eerder, nog maar buiten beschouwing.

Zo ging het ongeveer

Tja bij mij was het eerst kant twee van Jazz die ik 80 keer draaide. Toen kant 1, ook 80 keer. Toen Live Killers, ook eindeloos. Misschien dat het inderdaad mijn voorliefde voor deze periode enigszins verklaart. Echter, ik kende de albums van de band al vrij snel daarna van binnen en van buiten (en gedeeltelijk achterstevoren) en ben het mijn hele leven blijven draaien.

Ik heb niet de "terugval" naar het einde van jaren '70 toe bewust meegemaakt. Mijn referentiekader is inderdaad wat anders. Maar ik ken het zo door en door allemaal, dat ik niet het gevoel heb dat mijn relatief grote waardering voor dit album uitsluitend veroorzaakt is door het feit dat het mijn startpunt met de band was.

Het feit dat ik de ontwikkeling (of de degeneratie, volgens sommigen) in de jaren '70 niet bewust heb meegemaakt maakt me niet minder goed in staat om het album op waarde te schatten. Misschien is het tegendeel wel waar.

Sorry, maar na toppers als Sheer Heart Attack, A night at the Opera en Day at the Races vond ik dit i.v.m. maar een slap aftreksel. een enkel nummer klinkt leuk niet meer niet minder

Dat Jazz afwijkt van voornoemde albums (eveneens geweldig, dat spreekt) kan ik wel wat volgen. Persoonlijk vind ik deze toch ook nog top, iets wat enkele jaren later helaas helemaal in duigen zou vallen (naar mijn mening)...

Ja, na Jazz komt Queen in zwaar weer. De dubbelaar Live Killers heeft de makke dat het geluidstechnisch allemaal niet overhoudt, en dan begint de onzekerheid(al doet de groep natuurlijk anders vermoeden.)
Op The Game begint het op te vallen dat de groep niet echt meer in staat is om de kwaliteit vast te houden. De 1e plaatkant is nog aardig, maar de 2e kant vind ik echt het slechtste wat ze ooit hebben gemaakt.

Kant twee bevat twee schitterende nummers, Sail Away Sweet Sister en vooral Save Me.