Steven Wilson - The Harmony Codex (2023)

Dat kan ik ook zeker niet ontkennen de producties zijn geweldig, maar de ideeën zijn op. Het zal geen toeval zijn dat hij steeds meer andere artiesten nodig heeft. Dat was voor het laatste PT album ook al. Je kunt zeggen dat hij geen zij meer heeft om alleen te schrijven, je kunt ook gewoon zeggen dat hij minder geïnspireerd is.

Ik heb toch sterk het idee, dat de fanclub van Steven Wilson wel erg goed vertegenwoordigd is, hier op MusicMeter.

Je blijft desondanks wel hetzelfde herhalen. Eigenlijk zeg je nog steeds dat onze persoonlijke mening niet klopt. Je kunt ook zeggen dat jij dat niet kunt ervaren bij het luisteren van een album, maar je legt het bij ons neer. Dat wij het terughoren in de muziek, is onze beleving.

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik vind Ninet echt verschrikkelijk. Die half schorre schreeuwstem, bleh. Het enige nummer met Ninet dat ik echt mooi vind is Routine van HCE, maar verder kan ik het niet aanhoren. Ik las ergens dat Wilson hint naar een volledig album met Ninet samen... the horror, the horror... Ik vind het (heel korte) intro van Rock Bottom overigens bijzonder, imho een duidelijke verwijzing naar het werk van William Basinski.

Tja, dat lijkt er wel op en dat mag natuurlijk gewoon. Misschien zijn een aantal van ons definitief afgehaakt bij The Future Bites. Ik hoop nog steeds altijd op inkeer of een ingeving zodat Steven daadwerkelijk weer met een meesterwerk komt. Voor mij is dat vooralsnog niet dit album.

Ondanks dat ik mijn exemplaar al sinds maandag binnen heb moet de eerste luisterbeurt nog komen. Nog geen noot gehoord, maar ik weet sowieso dat me een enerverende luistertrip te wachten staat. Onmogelijk om alles goed te vinden, onmogelijk om niets goed te vinden, onmogelijk om het in stukken te beluisteren en het na 1 draaibeurt te beoordelen. Mij valt bij de stemmen namelijk op dat heel veel luisteraars hun beoordeling al erg snel aanpassen en nagenoeg in alle gevallen naar boven. Het is een album wat moet ‘landen’. Wat me ook opvalt is dat de lagere beoordelingen niet zelden worden gegeven door liefhebbers met een voorliefde voor stevige muziek (rock, metal etc.). Geen verrassing.

Maar hoe vlieg ik er in? Ik ben een groot bewonderaar van SW en leerde hem en zijn muziek al kennen vlak na het album Signify van PT. Ik heb eigenlijk alles wel beluisterd wat de goede man heeft gemaakt. Niet omdat ik het allemaal goed vind, maar omdat het me fascineert in welk breed muzikaal spectrum hij zich allemaal begeeft. Dat is werkelijk ongekend wat mij betreft. Verslaafd aan SW? Misschien deels, maar het is nooit kopen zonder kijken. Omdat zijn worpen zo verschillend kunnen zijn zit ik vaak niet op de eerste rang als het gaat om aankopen. Probleem doet zich wel voor dat je bij het uitbrengen van die mooie en dure boxen eigenlijk geen bedenktijd meer hebt. En dus worden díe gokjes wel gewaagd. Zo ook dit keer.

Steven is, hoe je het wend of keert, een muzikaal genie en zeer open minded als het gaat om luisteren naar andere artiesten. Dat mag ik van mezelf ook wel zeggen. En ik denk dat ‘out of the box’ luistergedrag ertoe bijdraagt dat je veel meer soorten muziek gaat begrijpen en waarderen. Prachtig toch! Een greep uit mijn komende concerten; The Boxer Rebellion, Loupe, Underworld en Slowdive. Gemene deler? Inderdaad, nauwelijks te bespeuren. En ik vind dat heerlijk om niet in een muzikaal hokje te blijven. Als ik ooit een album mocht maken zouden daar invloeden van neoklassiek, metal, dance, prog, shoegaze en ik weet niet wat in zitten. En een bak kritiek dat ik dan zou krijgen!

Dat is wat er met the Harmony Codex ook aan de hand is zo te lezen. SW brengt muziek bij elkaar zoals anderen dat nooit doen of durven. En dan stoot je altijd mensen tegen het been. Iedereen vind er het zijne/hare van. En dat mag uiteraard. Mij moet ie ook nog maar eens zien te overtuigen of dit een verstandige keuze is die mij bevalt. Dat ie dit doet en durft vind ik geweldig. Hij neemt bewust een risico en aanvaard de gevolgen. Hij heeft inmiddels de mogelijkheid, en dat las ik al wel 100 keer, om te doen wat hij zelf wil. De grootste wens van elke kunstenaar, schrijver, muzikant; volledige muzikale vrijheid. En die pakt SW met dit album aan met alles wat hij kan. Dik verdiend en groot gelijk wat mij betreft!

Ik begin eerlijk gezegd een beetje moe te worden van het gejank. Ik zeg nergens dat je persoonlijke mening niet klopt. Ik ben het gewoon niet eens met je argumentatie en jij bent het niet eens met mij. Laten we het daar bij houden.

Graag.

Ik ben het volledig eens met Mellotrongalore wat een Calimero gemekker (hij is groot en ik ben klein en dat is niet eerlijk). Maar ja, negatieve aandacht is ook aandacht. Accepteer elkaars mening en focus je mening op de plaat en niet de psyche van de muzikant of je persoonlijke aversie tegen de muzikant. Dit is een album bespreking/waardering niet een Steven Wilson waardering, daar zjn vast wel andere plaatsen voor op deze site.

Ik blijf het album continue draaien en kan het zeer waarderen, er zitten een paar nummers op die ik iets minder vind, maar het komt nergens onder de maat. Daarvoor zit dit echt te goed in elkaar allemaal en ik hou erg van het totaalconcept dus dat je het album in zijn geheel moet beluisteren voor het beste resultaat.

Precies dit: dat gaf ik ook aan. Er zitten een paar mindere nummers tussen. Om die reden kom ik niet hoger dan 3,5*. Dan verbaas ik mij over jouw waardering van 4,5* en die van anderen. Ook als ik het album in zijn geheel beluister. Een paar eerdere platen van Steven Wilson waardeer ik hoger, omdat daar nauwelijks mindere nummers op staan en ik het geheel ook nog eens sterker vind.

Toch weer niks voor mij, ik vind het bloedstollend saai. Pink Floyd in de jaren 80, maar dan met extra condooms.
Maar wat mij nog het meest verbaast: de lof voor de productie. Ja, het spoelt allemaal groots over je heen. Maar is het dan goed? Piano's, stemmen, akoestische gitaren klinken allemaal als ultra-processed food. Ik vind ze dus niet mooi klinken. Smaken verschillen, maar waarom maken we het punt eigenlijk? Je kunt natuurlijk best bewondering hebben voor de techniek en procescontrole van McDonalds maar dat maakt de burgers niet per sé goed, toch? Waarom zou dat dan bij muziek wel zo zijn?

En wat is jouw stem?

Heb ik me ook afgevraagd. In weerwil van m'n scherpe bewoording waardeer ik de inspanning. 3*, net als Pink Floyd in de jaren '80 .

Je kunt ook de vergelijking maken met een sterrenrestaurant. Daar is de opmaak wellicht perfect, maar kan de smaak erbij achterblijven. In die zin past deze vergelijking voor mij beter bij muziek: het is een totaalbeleving. En daarbij hoort voor mij ook de uiteindelijke geluidskwaliteit (en niet zozeer de technieken die gebruikt zijn om het geluid tot stand te brengen).
Vertaald naar dit album: totaalbeleving is voor mij dik in orde, de meeste nummers ook en met enkele uitschieters naar boven. Terugvertaald naar het eten: heerlijke avond gehad, maar zeker niet de beste maaltijd ooit.

Mijn stem was eerst 4 sterren en ik heb 'm verhoogd naar 4,5 omdat ik de plaat de hele week al op repeat blijf draaien en ik elke keer met een goed gevoel eindig. Dat is voor mij een indicatie van een top plaat en daar geef ik altijd 4,5 ster voor. Niet alleen bij Steven Wilson maar ook bij andere artiesten. Je kunt natuurlijk ook zeggen dat het glas bij mij half vol is en bij jou half leeg. A matter of perception...

Vandaag een tijdje op repeat gehad. Het wil nog wel eens werken als ik dat, na aandachtig te hebben geluisterd, nog eens doe zonder volle aandacht erbij. Veel van de groeiers krijgen dan toch eerst wat herkenbare momenten die ik goed ga vinden en daarna vloeien de moment daartussen erin over en ga ik het geheel waarderen. De herkenning mbt dit album komt op gang, maar ik ga het nog steeds niet goed vinden.

Er gebeurt voor mij nog steeds heel weinig bijzonders. Eigenlijk is alles wat gebeurt een mindere versie van wat Steven al eens heeft gedaan. Ik weet nog steeds niet wat voor cijfer ik dit moet geven, maar ik wacht daar nog wel even mee.

Dat is inderdaad een betere vergelijking, past ook beter bij het ambacht dat hier ook in zit. En zo'n ervaring heb ik bij sommige restaurants idd ook: het zag er mooi uit, maar ik weet niet precies wat ik nou gegeten heb. En moest daarvoor nou per sé een kreeft worden gekookt?

Er is natuurlijk altijd nog de McDonald's voor mensen die de Wilson keuken niet kunnen waarderen!

Gisteravond een eerste keer via Dolby Atmos beluisterd. En mijn zwager en ik kwamen tot eenzelfde conclusie. Het klinkt allemaal erg goed, netjes gemixt en details zijn mooi hoorbaar. Maar de muzikaal wordt het er niet beter van.

Ik ben nog niet over dit album uit eigenlijk. Het is een beetje een verzameling van zijn oudere werk, waar ik dan toch het oudere werk prefereer. Zo kreeg ik dankzij dit album zelfs de neiging om The Raven weer eens op te zetten. Verder gaat het nog steeds een beetje langs mij heen. Het enige nummer wat blijft hangen is Rock Bottem, maar dat komt volledig door de bijdrage van Ninet verder vind ik dat nummer ook steeds zwakker worden. Over het algemeen blijft het vooralsnog een beetje een 'mehh' album wat mij betreft. Waardoor ik eigenlijk ook weinig interesse heb om hier echt goed voor te gaan zitten. Voorlopig laat ik het album maar eventjes liggen, na mijn vakantie eind van de maand ga ik het wel weer eens opnieuw proberen.

Precies. Er komt de laatste tijd niet heel veel goeds uit in de prog hoek. Misschien dat men zich dan te veel laat verwennen door dit album? Of misschien is het een te grote stap voorwaards na TFB (ik vind enkele nummers daarop misschien beter….)? Ik hoor het niet, maar zou het graag wel horen.

Toe maar, de smaak van users die het minder waarderen met de McDonald's vergelijken: smakeloos dus.

Ik begrijp dat jouw bijzondere smaak en de muziek van Steven Wilson 3* Michelin zijn?

Je leest wat je wilt lezen, ik probeer het op een postieve en wat luchtiger manier te benaderen maar dat schijnt lastig te zijn. Ik laat het hier verder bij...

Het enige nummer wat bij mij blijft hangen is Rock Bottom, de rest is het ene oor in en de de andere weer uit.Uitermate teleurstellend in vergelijking met zijn voorgaande album.

Je weet gewoon bij voorbaat al dat als deze gast, The National of Radiohead iets uitbrengt dat het direct 12 maanden in de rotatielijst staat en #1 van het jaar gaat worden op MusicMeter.
Soms wel een beetje irritant dat eenkennige. Het voelt alsof zij instant een natte scheet kunnen laten door een walkie-talkie en MuMe toch wel rondomg het kampvuur danst. Weet nog dat die saaie druif van The National in 2021 het beste album had met het gemiddelde van 3.79 ster.

Doe mij maar een McKroket hoor.

Quote again: "Er is natuurlijk altijd nog de McDonald's voor mensen die de Wilson keuken niet kunnen waarderen! "

Leg mij eens uit, wat hier positief aan is?

Dat je een andere smaak hebt en dus iets anders kunt proberen als de smaak je niet bevalt. Ik heb geen negatieve associatie met McDonalds maar jij schijnbaar wel. Ik ben af en toe gek op een McFlurry en een McKroket. Dat je 'm nu negatief inkopt zegt dus meer over jou dan over mij maar dat zal ook wel weer negatief zijn. Zo en nu weer verder over het album, heb 'm nu weer opstaan en de zon gaat meteen weer schijnen. Tistochwat...

Flauw, nu vallen over de negatieve assosciatie met de McDonalds want 'die heb ik helemaal niet hoor, jij misschien!!' is hetzelfde als op een rare manier zeggen: mooi shirt, en het dan raar vinden als iemand over de toon valt in plaats van de boodschap zelf. Komaan man. Dit is echt zo'n kinderachtige comment.

Ik heb een aantal albums van Steven Wilson en Porcupine Tree op LP, dus zo'n andere smaak is dat niet eens. Overigens zou ik mensen met een andere smaak niet maar meteen naar de McDonalds doorverwijzen. Het heeft iets arrogants, vind je niet?

Dit album van Steven Wilson vind ik wisselvallig, sommige nummers zijn echt minder, andere beter. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld albums als The Raven That Refused to Sing & Hand. Cannot. Erase. Dit Harmony Codex staat nu op dezelfde waardering als die laatste, wat ik echt niet te volgen vind.

Jullie hebben gelijk en ik zit er naast met McDonalds, laten we het zo maar houden, dat scheelt een hoop zinloos welles/nietes getyp.

En dan is het album al wat gezakt qua ranking. Gister of eergister was het het hoogst gewaardeerde album ooit van Steven. Hoger dan solo, hoger dan PT. Wat mij betreft de grootste onzin natuurlijk. Maarja, als mensen het op dag 1 van release al een 5* geven..