Rolling Stones - Hackney Diamonds (2023)

Sweet Sounds of Heaven is... hemels mooi!
De rest is een stuk minder, denk niet dat ik die nog veel draai, maar toch... het heeft iets. Wat me raakt is niet de geweldige songs maar de levendige uitvoering. Vol passie, plezier. Alsof ze nog jaren tegemoet gaan! En misschien is dat ook wel zo?

Dat krom staan komt vaak door reuma, bijvoorbeeld Bechterew. Yoga heeft in dat geval maar een (zeer) beperkt positief effect. Mick Jagger heeft ook gewoon geluk dat hij nog zo gezond is, naast het feit dat hij gezond leeft.

Woooow wat een album, wie had dat gedacht!! Vanaf de catchy single Angry, en de punky klinkende Bite My Head Off tot en met het tot op het bot meeslepende kippevel nummer Sweet Sounds of Heaven, om af te sluiten met hun basis blues roots nummer Rolling Stone Blues. Erg veel variatie het hele album door die geen moment verveelt, en weer voorbij is voor je er erg in hebt! Geweldig gitaarspel van Keith Richards, en een Mick Jagger die nog als een jonge hond klinkt. Ook de productie vind ik echt super! Als je niet beter zou weten zou je denken dat ze midden in hun carriere zitten, maar sommigen zijn al 80 jaar of bijna 80 jaar, wat een prestatie om dan met dit werk te komen. Een piano, een trompet en een lady gaga die de longen uit haar lijf zingt in het voorlaatste nummer op een manier die je niet van haar verwacht. Ik vind het een topplaat geworden van begin tot eind!!!

Maar goed daar zijn de Stones altijd bekend om geweest, naast goede muziek vooral gezond leven.

Keith Richard is een wandelend medisch Wonder

Het is moeilijk om dit niet naast het oudere werk te leggen en te vergelijken. In die zin is elke review hier bevooroordeeld. Helaas moet ik constateren dat voor mij dit album enkel maar afbreuk doet aan eerder werk. De nummers niet interessant of origineel genoeg om mijn aandacht te grijpen. De productie eerder te glad voor rock&roll. Mick Jagger is wel nog steeds goed bij stem en live lijkt het wel nog dik in orde.

Ik hou het zelf toch maar bij het oudere werk.

Hier het zelfde laken en pak. Na Exile on Main St. verloor ik ze uit het oor. Dit album vind ik middelmatig.

Al beleef je daar ook zelden plezier aan zo te zien. Van het handjevol albums waarop je hebt gestemd vind je Hackney Diamonds zelfs beter dan Exile on Main St., waar je maar 2,5* voor over hebt. En Sticky Fingers doet met 3,5* nauwelijks beter. En dat is dan nog van voor Hackney Diamonds er afbreuk aan deed.

Anderen zullen zeggen, dat je gek bent hierop te reageren. Ik juich het toe. Ja, er zijn ergere dingen in de wereld. Maar misschien wordt de wereld weer een beetje mooier als we elkaar af en toe op de vingers tikken.

Het valt me op, dat de mensen die niet heel enthousiast zijn Exile aanhalen als de Stones standaard. Weet men wel dat Exile in eerste instantie ook niet heel lovend werd ontvangen? Pas veel later kreeg dat de (iets te grote) waardering. En alsof daarna niks goeds meer werd opgeleverd? Wat een onzin. En slechte albums ook. Hackney is een heel goed album. En heeft minder middelmaat en fillers dan Exile!

Ik vind dit een overwacht super album, de 3 topnummers Angry, Bite My Head Off en Sweet Sounds of Heaven staan ook mooi verdeeld over het album, en niet allemaal achterelkaar aan het begin of het eind. Alles klopt aan deze plaat. En tja dat vergelijken met albums van meer dan 50 jaar oud vind ik ook geen goed vergelijk. De tijden zijn veranderd en beluister dit dan meer neutraal en zonder vooroordelen, maar op basis van wat hierop staat. Natuurlijk ben je geïnteresseerd als The Rolling Stones met een nieuwe plaat uitkomen, en daar zijn ze met verve in geslaagd vind ik. Een heerlijk plaat, die ik nu wel 10 keer heb afgespeeld en maar geen genoeg van kan krijgen. Ik was eerst wat sceptisch en dacht van hmm nog een nieuwe Stones plaat, het zal wel, maar het is lang geleden dat ik zo enorm kon genieten van een net nieuw uitgekomen album. Heb de cd gekocht voor 19 euro, en vind hem iedere cent dubbel en dwars waard!

Mij maakt het niet uit wat iemand van een album vindt. Het gaat me enkel om het perspectief van waaruit een mening geformuleerd wordt.

The Stones maken nu een plaat met een heel ander doel.
Na Exile on Mainstreet (ik noem 'm toch maar weer even), maakten ze nog best een aantal aardige tot heel goede albums, maar ze wisten ook, en Jagger hield dat goed in de peiling, dat ze in wezen nieuwe stijlen moesten oppikken om bij te blijven.
Meestal ging ze dat wel goed af omdat The Stones best goed zijn in zijpaden bewandelen.
Op A Bigger Bang nemen ze in tegenstelling tot Bridges to Babylon, al afstand van te willen vernieuwen.
Op dit Hackney Diamonds ook niet en heeft daarom een vibe die zich omschrijft als 'vertrouwd en zonder druk', maar ook gretig en met een eigentijdse tint.
Daarbij zijn de meeste composities ook nog eens van een prima tot uitstekend niveau.
Het niet meer moeten is één ding, maar dat betekent niet dat het heilige vuur er niet meer is.
Ik geef onmiddellijk toe dat ik het niet meer had verwacht.

Eigenlijk raar dat ik mijn standpunt nog moet verdedigen, terwijl ik reeds aanhaal vanuit welk perspectief ik een oordeel geef.

Hetgeen je insinueert "Al beleef je daar ook zelden plezier aan zo te zien" vind ik eerder bizar.
Ik heb gezien dat ik inderdaad slechts? op 6 albums van The Rolling Stones heb gestemd, al lijkt dit tov andere artiesten die ik nog hoger in het vaandel draag, niet eens zo weinig. De meeste oudere albums hebben geen stemmen van mij, omdat ik ze beluisterde nog voor ik actief was op deze site. Nieuwe albums probeer ik bij te houden en op oudere stem ik af en toe als ik ze nog eens een draaibeurt geef.

Ook steeds die eeuwige discussie over het stemcijfer.
Hun albums van rond eind jaren 60' heb ik allemaal 3,5 of hoger gegeven. vanaf 3,5 vind ik iets echt goed. 3* is meestal een twijfelgeval of ligt me gewoon iets minder. "Exile on Mainstreet" ligt me inderdaad iets minder van de albums uit die periode, het viel me initieel zelfs erg tegen. Aangezien het album zo dicht aansluit op de andere, door mij beter gesmaakte, albums heeft waarschijnlijk destijds voor de lagere beoordeling gezorgd. Mogelijk is mijn smaak ondertussen nog wat veranderd en zou ik deze ook verhogen, moest ik het nog even een kans geven. Alles wat na "Exile" uitgekomen is, vind ik persoonlijk wat wisselvalliger en speel ik amper op enkele losse nummers na, vandaar ook geen beoordelingen.

Ik hoop dat deze uitleg je meer "perspectief" heeft geboden op mijn beoordelingcijfer. Al moet ikvolgende keer misschien gewoon stemmen zonder er iets bij te posten. Want vooral bij de grootheden mag je blijkbaar enkel zwart-wit stemmen.

Zowat alle albums na Tattoo You vind ik één of meer zwakke tracks hebben. Dat is niet het geval met Hackney Diamonds, Keith & Mick waren blijkbaar selectiever met het kiezen van de songs op dit album.

Rolling Stones zijn na Exile steeds meer trendvolgers geworden dan trendzetters die ze voordien waren en verwerkten onder toedoen van Mick Jagger op dat moment populaire stijlen als funk, reggae en disco met wisselend resultaat. Hackney Diamonds is meer basic en klinkt daardoor vertrouwder.

Het helpt ook dat het bondiger is gehouden en niet zo lang.
Vanaf Voodoo Lounge t/m A Bigger Bang is het echt proppen en dat betekent helaas fill materiaal.
Voodoo Lounge is in aanleg een heel goede plaat, maar jammerlijk te volgepropt.
Aan de ene kant wel te begrijpen omdat er toen al enkele jaren tussen zat dat ze een plaat uitbrachten.
Maar selectiever zijn had wel geholpen.

Ik snap helemaal wat je bedoelt. De ene keer trek ik het beter dan de andere. De live video doet ze dan wel weer heel aardig.

Helemaal waar! En ik moet zeggen dat de meeste albums vóór Tattoo You ook wel eens een tegenvallers bevatten. Ik mijn beleving hebben de Stones dan ook nooit een album weten te maken waar alle nummers mij weten te pakken.

Hackney Diamonds daarentegen komt daar heel erg in de buurt. Het is wat te vroeg, maar voorlopig ben ik van mening dat dit het beste studiowerk is dat zij sinds "de grote vier" hebben uitgebracht.

toch even beluisterd. echt geen vervelende ervaring en ik herken veel Stones elementen. vond het ook leuk om ome Keith te horen zingen, dat wordt hier geloof ik niet echt positief ervaren.

maar waar het afhaken van de Stones door mij veel te maken had met het (over-)schreeuwen door Jagger, waardeer ik zijn vocale prestatie op dit album als meest positieve element.

de nummers vind ik niet bijzonder, soms wel charmant of nostalgisch, maar Jagger tilt het bij vlagen boven de middelmaat uit. op zijn 80e. in zijn strakke groene broek.

snap de jubel over het een na laatste nummer totaal niet, maar al met album best leuk om te horen.

Staat hem wel goed natuurlijk

Ik gooi er nog maar eentje in. Als we Hackney Diamonds zoveel beter vinden dan de albums met nieuw materiaal hiervoor: hoe kan het dan, dat de waardering niet zo heel veel afwijkt?

Het is geen meesterwerk zoals hun albums Beggars Banquet tem. Exile on Main St. en ik denk dat geen enkel nummer hierop een klassieker in die hoedanigheid als bv. Jumpin Back Flash en Sympathy for the Devil gaat worden maar het is hun meest evenwichtige album sinds Tattoo You. Misschien geen echte topsongs maar ook geen matige of zwakke songs waar de meeste vorige Rolling Stones-albums mee te kampen hadden (alle nummers hier zijn behoorlijk tot uitstekend). Het feit dat dit album niet zo lang duurt zal ook voor zorgen dat het niet snel gaat vervelen.
Mick Jagger vind ik goed bij stem, in de albums Undercover en vooral Dirty Work verviel hij al te vaak tot ordinair geschreeuw.

Het fijne van de Stones is dat ze zoveel singles en albums op de markt hebben gezet. Als er eentje mij niet bevalt zoals Hackney Diamonds dan beluister ik gewoon een parel uit hun rijke verleden. Of een zelf gebrande compilatie. Niet te vaak want ik heb gezien mijn leeftijd niet altijd zin in jeugdsentiment. Vandaag wel en daarom The London Years uit mijn kast geplukt en maar weer eens beluisterd. Aanrader.

Nog een paar opmerkingen over dit album. Ik vind het een vlakke vertoning met slechts 5 iets meer dan gemiddelde tracks (2,4,6,9,12). De rest? Slappe hap. De bijdragen van de gasten hebben voor mij geen meerwaarde maar zullen de verkoop zeker stimuleren. Met name het eindeloze duet met Lady Gaga kan ik niet uitzitten. De lyrics vind ik voor het merendeel bijna puberaal zeker gezien de leeftijd van de heren. Positieve noten: Jagger is in vorm en de productie in orde. Kanttekening: in de loop van de afgelopen decennia beluister ik steeds minder rock uitzonderingen daargelaten. Deze plaat hoort daar niet bij.

Wie had ooit kunnen bedenken dat ik de afgelopen twee weken (bijna) non-stop de Stones zou draaien. En dan met name het nieuwe album Hackney Diamonds. Niemand toch?

Ik in ieder geval niet.

Toen 'The Rolling Stones' razend populair werd, was ik te groot voor een servet en te klein voor een tafellaken. Voor The Beatles trouwens ook. Met of zonder 'The', de band was wellicht daardoor nooit erg belangrijk voor mij geweest.

Maar wanneer liedjes als Sympathy for the Devil, Let’s Spend the Night Together of (I Can’t Get No) Satisfaction in de 'gouwe ouwe uurtjes' - meestal na twaalven - door de enorme speakers van de buurtdisco schalden, stond deze dame wel als eerste op de dansvloer. Je weet wel, zo'n gladde vloer van gekleurd glas met lampjes eronder en met zo'n enorme zilveren spiegelbal erboven.

Mijn Rolling Stones collectie bestaat dan ook slechts uit twee verzamelaars, een liveconcert op dvd en een inmiddels versteende 33-toeren schijf uit een niet al te beste periode volgens sommigen. Maar Black and Blue vond ik destijds helemaal niet zo onaardig. Hoe het ook zij, dit waren voor mij ruim voldoende Stones platen in mijn bescheiden verzameling.

Tot vandaag...

Verbazingwekkend dat je Exile on Main St. desondanks met 5 sterren hebt beloond...

Klopt. Twee redenen. Meer dan 5 kan niet. Daarnaast staan er op Exile wel een paar verdomd goede nummers, die het album op zich al 5 waard maakt. Voor mij is Tumbling Dice het beste Stones nummer ooit.

Verbazingwekkend dat je Hackney Diamonds met 2,5* beloond... een onvoldoende?! Het 'duet met Lady Gaga' kan je niet uitzitten lees ik... tja.

Normaal zou ik wat meer diepgang willen, maar hier zijn het juist 4 catchy nummers waar ik heel blij van word. Er zit een lekkere drive in Angry, Get close (staat veel te laag hier; lekkere break en sax), Bite My Head Off en Mess It Up zijn erg lekkere auto nummers, zelfs op weg naar het werk. Paul, Elton en Stevie zijn wel een beetje verstopt vinden jullie niet?

Paul is toch goed te horen, ook solo, op bas? Mick Jagger noemt hem nog.