0
geplaatst: 17 november 2024, 04:59 uur
Chameleon Day schreef:
orbit, allereerst goed je hier weer eens te lezen!
Ik mis een beschouwing van ‘I Can Never Say Goodbye’. Vind ik zelf tot het betere van het album horen. Wat jij?
orbit, allereerst goed je hier weer eens te lezen!
Ik mis een beschouwing van ‘I Can Never Say Goodbye’. Vind ik zelf tot het betere van het album horen. Wat jij?
"Liefelijk toetsenspel en melancholie in het nummer erna, beetje catharsis."
Ik had de titel niet genoemd, maar het nummer erna
1
geplaatst: 17 november 2024, 18:09 uur
The Cure behoorde metname de eerste helft van de jaren'80 tot één van mijn favoriete bands, vooral het zware basgeluid en de enigzins galmende gitaar vond ik destijds en nog steeds zeer aanstekeijk en uniek.
Nummers als 'A Forrest' , 'Jumping someone else's Train, 'Primary' etc. De tweede helft van de jaren '80 was The Cure met meer een poppy, en commercieel geluid, maar zeker niet slecht, en nog nog een paar goede singles en nog een paar prachtige albums, bij mij de interesse in The Cure toch wel wat afgenomen. Metname de jaren '90 tot aan "Songs of a lost World". Mischien onterecht, maar ik had andere bands die ik meer bleef volgen, of totaal nieuwe bands.Wel heb ik het wel en wee over het uitkomen van "Songs of a lost World" regelmatig gevolgd, dus enigzins interesse in The Cure heb ik nog zeker wel.
Wel vind ik het jammer The Cure nooit live te hebben gezien. Mischien nu, nu er weer een nieuw album na 16 jaar uit is.
Dit moet ongetwijfeld de plaat van het jaar zijn. Knap staaltje werk.
Nummers als 'A Forrest' , 'Jumping someone else's Train, 'Primary' etc. De tweede helft van de jaren '80 was The Cure met meer een poppy, en commercieel geluid, maar zeker niet slecht, en nog nog een paar goede singles en nog een paar prachtige albums, bij mij de interesse in The Cure toch wel wat afgenomen. Metname de jaren '90 tot aan "Songs of a lost World". Mischien onterecht, maar ik had andere bands die ik meer bleef volgen, of totaal nieuwe bands.Wel heb ik het wel en wee over het uitkomen van "Songs of a lost World" regelmatig gevolgd, dus enigzins interesse in The Cure heb ik nog zeker wel.
Wel vind ik het jammer The Cure nooit live te hebben gezien. Mischien nu, nu er weer een nieuw album na 16 jaar uit is.
Dit moet ongetwijfeld de plaat van het jaar zijn. Knap staaltje werk.
1
geplaatst: 17 november 2024, 18:39 uur
P.S. één van mijn favorieten uit de begindagen vergeten, bleef ik destijds maar draaien. 'The hanging Garden', samen met bovengenoemde nummers, en de rest van al dat moois.
2
geplaatst: 17 november 2024, 19:36 uur
Het gebeurt niet vaak dat ik een uitgesproken mening geef over muziek. Vooral omdat het ontzettend smaakgebonden is, los daarvan kun je hooguit iets zeggen over de productie ervan. Allereerst mis ik in dit album enig lichtvoetigheid van welk soort dan ook. Het album ademt een bedompte depressieve sfeer uit die niet helemaal de mijne is. En het gaat maar onverminderd het hele album door. Als je je al wat depressief voelt gaat dit album je niet helpen beter te voelen. Zie dat maar als een waarschuwing. Als je ook maar iets van de sfeer van nummers uit de jaren '80 verwacht, die is heel ver te zoeken.
Dan de productie. Het hele album klinkt vlak, er zit gehoormatig geen enkele dynamiek in. Het lijkt wel of ze dit bewust gedaan hebben. Een wall of sound waar Phil Spector zijn meerdere in zou moeten erkennen. Niet mijn kop thee en dit album ga ik dan ook niet aanschaffen
Dan de productie. Het hele album klinkt vlak, er zit gehoormatig geen enkele dynamiek in. Het lijkt wel of ze dit bewust gedaan hebben. Een wall of sound waar Phil Spector zijn meerdere in zou moeten erkennen. Niet mijn kop thee en dit album ga ik dan ook niet aanschaffen
2
geplaatst: 17 november 2024, 19:53 uur
Pornography klinkt zelfs beter dan ieder ander album bedoel je
0
OMIT
geplaatst: 17 november 2024, 19:55 uur
Sielesalt van Nynke Laverman klinkt sowieso beter dan alles van The Cure.
6
geplaatst: 17 november 2024, 20:33 uur
DanMahieu schreef:
Allereerst mis ik in dit album enig lichtvoetigheid van welk soort dan ook. Het album ademt een bedompte depressieve sfeer uit die niet helemaal de mijne is. En het gaat maar onverminderd het hele album door. Als je je al wat depressief voelt gaat dit album je niet helpen beter te voelen. waarschuwing.
Allereerst mis ik in dit album enig lichtvoetigheid van welk soort dan ook. Het album ademt een bedompte depressieve sfeer uit die niet helemaal de mijne is. En het gaat maar onverminderd het hele album door. Als je je al wat depressief voelt gaat dit album je niet helpen beter te voelen. waarschuwing.
Als ik dit lees bij een album wil ik het meteen horen.
0
geplaatst: 17 november 2024, 20:44 uur
Da's altijd beter dan weigeren te luisteren om vervolgens een draai om je oren te krijgen van een leerling die zegt: wie niet horen wil, moet maar voelen
4
geplaatst: 17 november 2024, 21:31 uur
DanMahieu schreef:
En het gaat maar onverminderd het hele album door. Als je je al wat depressief voelt gaat dit album je niet helpen beter te voelen. Zie dat maar als een waarschuwing. Als je ook maar iets van de sfeer van nummers uit de jaren '80 verwacht, die is heel ver te zoeken.
En het gaat maar onverminderd het hele album door. Als je je al wat depressief voelt gaat dit album je niet helpen beter te voelen. Zie dat maar als een waarschuwing. Als je ook maar iets van de sfeer van nummers uit de jaren '80 verwacht, die is heel ver te zoeken.
Sorry dat ik uw luistersessie Mel & Kim verstoor, maar u is bekend met de trilogie 80-82?
1
geplaatst: 17 november 2024, 21:49 uur
OMIT schreef:
Sielesalt van Nynke Laverman klinkt sowieso beter dan alles van The Cure.
Sielesalt van Nynke Laverman klinkt sowieso beter dan alles van The Cure.
Mensenkinderen, hoe kun je zoveel zeggen met zo weinig woorden. Temporary madness, emotional overload...
0
OMIT
geplaatst: 17 november 2024, 22:23 uur
Rainmachine schreef:
Mensenkinderen, hoe kun je zoveel zeggen met zo weinig woorden. Temporary madness, emotional overload...
(quote)
Mensenkinderen, hoe kun je zoveel zeggen met zo weinig woorden. Temporary madness, emotional overload...
Weet je, ik zeg eigenlijk gewoon wat ik vind. Bij jou moet ik maar raden wat je vindt.
0
geplaatst: 18 november 2024, 08:06 uur
Dat zegt denk ik meer over jou dan over mij. Ik ben meestal behoorlijk duidelijk over wat ik vind en schrijf, daar is niet iedereen altijd even blij mee maar zoals ze het zo mooi zeggen in het Engels: "take it on the chin".
1
geplaatst: 18 november 2024, 10:34 uur
Er is al een hoop gezegd over de productie, de remix of beide en ook ik vond toen ik de eerste keer Alone hoorde dat die een beetje vreemd klonk. Op CD wordt deze indruk niet geheel weggehaald.
Echter voor een ieder die de set up heeft, de Dolby Atmos is an entirely different naast all together. Dit met name door de manier waarop in deze remix de bass van Simon Gallup meer naar de voorgrond is gezet waardoor er een compleet ander geluidsbeeld ontstaat. Dit is een erg zwaar, depressief, donker en vooral niet al te hoopvol album. Deze remix complimenteert deze sfeer en de themas van de songteksten wat resulteert in nog veel donkere luisterervaring.
Dit is zonder twijfel nu mijn to go editie van het album.
Anders niets dan lof over de muziek en het album in het algemeen. Een in het rijtje Faith, Pornography, Disintegration & Bloodflowers. Als je meer heb met de Happy Cure zou ik ver verwijderd blijven van dit album. None of that here. In Between Days en Friday I'm In Love zijn een far cry. Gelukkig maar......
Als ze nu ook nog eens op tour gaan en net als met de Dream Tour alleen maar de donkere kant benadrukken en ophouden met de laatste batch van 8 nummers altijd deze happy tunes het concert af te sluiten en terugkeren naar het afsluiten van concerten met faith en toegiften als Pornography, The Same Deep Water As You, Trust en dat soort zaken dan zijn we er helemaal.
Echter voor een ieder die de set up heeft, de Dolby Atmos is an entirely different naast all together. Dit met name door de manier waarop in deze remix de bass van Simon Gallup meer naar de voorgrond is gezet waardoor er een compleet ander geluidsbeeld ontstaat. Dit is een erg zwaar, depressief, donker en vooral niet al te hoopvol album. Deze remix complimenteert deze sfeer en de themas van de songteksten wat resulteert in nog veel donkere luisterervaring.
Dit is zonder twijfel nu mijn to go editie van het album.
Anders niets dan lof over de muziek en het album in het algemeen. Een in het rijtje Faith, Pornography, Disintegration & Bloodflowers. Als je meer heb met de Happy Cure zou ik ver verwijderd blijven van dit album. None of that here. In Between Days en Friday I'm In Love zijn een far cry. Gelukkig maar......
Als ze nu ook nog eens op tour gaan en net als met de Dream Tour alleen maar de donkere kant benadrukken en ophouden met de laatste batch van 8 nummers altijd deze happy tunes het concert af te sluiten en terugkeren naar het afsluiten van concerten met faith en toegiften als Pornography, The Same Deep Water As You, Trust en dat soort zaken dan zijn we er helemaal.
0
geplaatst: 18 november 2024, 10:37 uur
daniel1974nl schreef:
Er is al een hoop gezegd over de productie, de remix of beide en ook ik vond toen ik de eerste keer Alone hoorde dat die een beetje vreemd klonk. Op CD wordt deze indruk niet geheel weggehaald.
Echter voor een ieder die de set up heeft, de Dolby Atmos is an entirely different beast all together. Dit met name door de manier waarop in deze remix de bass van Simon Gallup meer naar de voorgrond is gezet waardoor er een compleet ander geluidsbeeld ontstaat. Dit is een erg zwaar, depressief, donker en vooral niet al te hoopvol album. Deze remix complimenteert deze sfeer en de themas van de songteksten wat resulteert in nog veel donkere luisterervaring.
Dit is zonder twijfel nu mijn to go editie van het album.
Anders niets dan lof over de muziek en het album in het algemeen. Een in het rijtje Faith, Pornography, Disintegration & Bloodflowers. Als je meer heb met de Happy Cure zou ik ver verwijderd blijven van dit album. None of that here. In Between Days en Friday I'm In Love zijn een far cry. Gelukkig maar......
Als ze nu ook nog eens op tour gaan en net als met de Dream Tour alleen maar de donkere kant benadrukken en ophouden met de laatste batch van 8 nummers altijd deze happy tunes het concert af te sluiten en terugkeren naar het afsluiten van concerten met faith en toegiften als Pornography, The Same Deep Water As You, Trust en dat soort zaken dan zijn we er helemaal.
Er is al een hoop gezegd over de productie, de remix of beide en ook ik vond toen ik de eerste keer Alone hoorde dat die een beetje vreemd klonk. Op CD wordt deze indruk niet geheel weggehaald.
Echter voor een ieder die de set up heeft, de Dolby Atmos is an entirely different beast all together. Dit met name door de manier waarop in deze remix de bass van Simon Gallup meer naar de voorgrond is gezet waardoor er een compleet ander geluidsbeeld ontstaat. Dit is een erg zwaar, depressief, donker en vooral niet al te hoopvol album. Deze remix complimenteert deze sfeer en de themas van de songteksten wat resulteert in nog veel donkere luisterervaring.
Dit is zonder twijfel nu mijn to go editie van het album.
Anders niets dan lof over de muziek en het album in het algemeen. Een in het rijtje Faith, Pornography, Disintegration & Bloodflowers. Als je meer heb met de Happy Cure zou ik ver verwijderd blijven van dit album. None of that here. In Between Days en Friday I'm In Love zijn een far cry. Gelukkig maar......
Als ze nu ook nog eens op tour gaan en net als met de Dream Tour alleen maar de donkere kant benadrukken en ophouden met de laatste batch van 8 nummers altijd deze happy tunes het concert af te sluiten en terugkeren naar het afsluiten van concerten met faith en toegiften als Pornography, The Same Deep Water As You, Trust en dat soort zaken dan zijn we er helemaal.
3
geplaatst: 18 november 2024, 10:54 uur
De nieuwe Cure , wat een prachtalbum heeft deze band uit de kast getrokken zeg .
Ik heb de cd nu 4x beluisterd en de Blu Ray 1x .
Disintegration vind ik nog steeds hun beste album maar die krijgt ook 10 sterren en hoort bij de beste 5 albums ooit uitgebacht . SOLW 5 stars .
Deze kan je blindelings aanschaffen .
Ik heb de cd nu 4x beluisterd en de Blu Ray 1x .
Disintegration vind ik nog steeds hun beste album maar die krijgt ook 10 sterren en hoort bij de beste 5 albums ooit uitgebacht . SOLW 5 stars .
Deze kan je blindelings aanschaffen .
1
geplaatst: 18 november 2024, 12:41 uur
rudiger schreef:
De nieuwe Cure, wat een prachtalbum heeft deze band uit de kast getrokken zeg. Deze kan je blindelings aanschaffen.
En minder dan 5***** heb ik de nieuwste van The Cure niet kunnen geven.De nieuwe Cure, wat een prachtalbum heeft deze band uit de kast getrokken zeg. Deze kan je blindelings aanschaffen.
2
geplaatst: 18 november 2024, 14:43 uur
Ik heb dit album inmiddels misschien wel 50 keer beluisterd, en telkens ontdek ik iets nieuws. Telkens had ik ook een krop in de keel na Endsong. Daarom geef ik het een halve ster extra: 5,0.
1
geplaatst: 18 november 2024, 16:17 uur
daniel1974nl schreef:
Er is al een hoop gezegd over de productie, de remix of beide en ook ik vond toen ik de eerste keer Alone hoorde dat die een beetje vreemd klonk. Op CD wordt deze indruk niet geheel weggehaald.
Echter voor een ieder die de set up heeft, de Dolby Atmos is an entirely different naast all together. Dit met name door de manier waarop in deze remix de bass van Simon Gallup meer naar de voorgrond is gezet waardoor er een compleet ander geluidsbeeld ontstaat. Dit is een erg zwaar, depressief, donker en vooral niet al te hoopvol album. Deze remix complimenteert deze sfeer en de themas van de songteksten wat resulteert in nog veel donkere luisterervaring.
Dit is zonder twijfel nu mijn to go editie van het album.
Anders niets dan lof over de muziek en het album in het algemeen. Een in het rijtje Faith, Pornography, Disintegration & Bloodflowers. Als je meer heb met de Happy Cure zou ik ver verwijderd blijven van dit album. None of that here. In Between Days en Friday I'm In Love zijn een far cry. Gelukkig maar......
Als ze nu ook nog eens op tour gaan en net als met de Dream Tour alleen maar de donkere kant benadrukken en ophouden met de laatste batch van 8 nummers altijd deze happy tunes het concert af te sluiten en terugkeren naar het afsluiten van concerten met faith en toegiften als Pornography, The Same Deep Water As You, Trust en dat soort zaken dan zijn we er helemaal.
Er is al een hoop gezegd over de productie, de remix of beide en ook ik vond toen ik de eerste keer Alone hoorde dat die een beetje vreemd klonk. Op CD wordt deze indruk niet geheel weggehaald.
Echter voor een ieder die de set up heeft, de Dolby Atmos is an entirely different naast all together. Dit met name door de manier waarop in deze remix de bass van Simon Gallup meer naar de voorgrond is gezet waardoor er een compleet ander geluidsbeeld ontstaat. Dit is een erg zwaar, depressief, donker en vooral niet al te hoopvol album. Deze remix complimenteert deze sfeer en de themas van de songteksten wat resulteert in nog veel donkere luisterervaring.
Dit is zonder twijfel nu mijn to go editie van het album.
Anders niets dan lof over de muziek en het album in het algemeen. Een in het rijtje Faith, Pornography, Disintegration & Bloodflowers. Als je meer heb met de Happy Cure zou ik ver verwijderd blijven van dit album. None of that here. In Between Days en Friday I'm In Love zijn een far cry. Gelukkig maar......
Als ze nu ook nog eens op tour gaan en net als met de Dream Tour alleen maar de donkere kant benadrukken en ophouden met de laatste batch van 8 nummers altijd deze happy tunes het concert af te sluiten en terugkeren naar het afsluiten van concerten met faith en toegiften als Pornography, The Same Deep Water As You, Trust en dat soort zaken dan zijn we er helemaal.
Amen, brother!
3
geplaatst: 18 november 2024, 16:41 uur
daniel1974nl schreef:
Dit is een erg zwaar, depressief, donker en vooral niet al te hoopvol album.
Dat zal de reden zijn dat "Songs of a Lost World" nu zo'n twee weken onafgebroken in mijn cd speler bivakkeert. Ik kan er geen genoeg van krijgen...Dit is een erg zwaar, depressief, donker en vooral niet al te hoopvol album.
2
geplaatst: 18 november 2024, 17:32 uur
Hans Brouwer schreef:
(quote)
Dat zal de reden zijn dat "Songs of a Lost World" nu zo'n twee weken onafgebroken in mijn cd speler bivakkeert. Ik kan er geen genoeg van krijgen... Hans ,, Dit is het beste album dat dit jaar is uitgekomen en het jaar is bijna om .
Wat zeg ik ,,, Van de afgelopen jaren zelfs .
0
OMIT
geplaatst: 18 november 2024, 17:34 uur
rudiger schreef:
Hans ,, Dit is het beste album dat dit jaar is uitgekomen en het jaar is bijna om .
Wat zeg ik ,,, Van de afgelopen jaren zelfs .
(quote)
Hans ,, Dit is het beste album dat dit jaar is uitgekomen en het jaar is bijna om .
Wat zeg ik ,,, Van de afgelopen jaren zelfs .
Hmmm... het zou inderdaad kunnen dat ik dit beter vind dan Alien Pop Music van Einstuerzende Neubauten. Maar dat kan morgen weer andersom zijn.
5
geplaatst: 18 november 2024, 18:33 uur
rudiger schreef:
Hans, dit is het beste album dat dit jaar is uitgekomen en het jaar is bijna om .
Wat zeg ik, van de afgelopen jaren zelfs.
Toch wel bijzonder Rudiger dat jij als groot Dire Straits c.q Mark Knopfler liefhebber en ik als Deep Purple fan beiden zo lyrisch zijn over "Songs of a Lost World". Maar inderdaad, het nieuwste album van The Cure heeft een verpletterende indruk op mij gemaakt. Hans, dit is het beste album dat dit jaar is uitgekomen en het jaar is bijna om .
Wat zeg ik, van de afgelopen jaren zelfs.
Ik denk dat ik er aankomende zaterdag en zondag maar eens een The Cure weekend van ga maken. Per slot van rekening heb ik toch aardig wat albums van The Cure in huis. Hoog tijd dat ik dat oudere spul ook weer eens ga beluisteren...
2
geplaatst: 18 november 2024, 20:16 uur
Oude wijn in oude zakken was al snel mijn conclusie. Dat is t nog steeds, maar het smaakt heerlijk.
Halfje erbij en als Irene mij in de winter niet weet te betoveren wellicht AOTY.
Halfje erbij en als Irene mij in de winter niet weet te betoveren wellicht AOTY.
3
geplaatst: 19 november 2024, 08:47 uur
Meer dan een prima return to form van The Cure. Met een bijna klassieke Cure toonzettende opener en sfeerbepalende afsluiter. Zijn we bijna gewend van de mannen, maar het blijft knap. Ik heb een zwak voor de nummers waarin ijle pianoklanken een beetje extra zuurstof geven aan de met synth’s en gitaren dichtgemetselde kamers, zoals op persoonlijk hoogtepunt ‘A Fragile Thing’. Zestien jaar albumstilte en dan zo terugkomen: The Return Of The King.
2
geplaatst: 19 november 2024, 09:30 uur
Absoluut het beste album van dit jaar (en de Dolby Atmos Remix wat mij betreft ook de beste remix van het jaar) of het ook van de laatste jaren kan worden bestempeld hou ik me afzijdig van. Vorig jaar immers rond deze tijd hadden we een minstens net zon indrukwekkende comeback toen I/O van Peter Gabriel eindelijk het licht zag. Daarnaast was in dat jaar ook de NW Steven Wilson een album die het benoemen waard is...en al deze albums zijn overigens geweldig mooi in Dolby Atmos.
Of ik een album zo donker als deze zo lang in de speler durf te houden als sommigen hier. Ik herinner me de release van vooral Disintegration, Wish en Bloodflowers nog. Ook deze muziek was behoorlijk donker (op hier een daar een opleving na dan (Friday I'm Love (again)) maar omdat het tegelijk ook enorm verslavend is trekt de muziek je in een neerwaartse spiraal waar je alleen nog maar meer depressief van wordt. De melancholie heeft een interessant effect op je als luisteraar. Iets wat ik overigens met geen enkele ander band ervaar als met The Cure.
Hoe goed ik de muziek ook vind, uit zelfbescherming zet ik het niet al te vaak op.
Dat ik door dit album even terug in de tijd ben gegaan, dat gevoel kan ik delen en herontdek weer zoveel nummers waarvan ik even was vergeten hoe goed ze waren.
Of ik een album zo donker als deze zo lang in de speler durf te houden als sommigen hier. Ik herinner me de release van vooral Disintegration, Wish en Bloodflowers nog. Ook deze muziek was behoorlijk donker (op hier een daar een opleving na dan (Friday I'm Love (again)) maar omdat het tegelijk ook enorm verslavend is trekt de muziek je in een neerwaartse spiraal waar je alleen nog maar meer depressief van wordt. De melancholie heeft een interessant effect op je als luisteraar. Iets wat ik overigens met geen enkele ander band ervaar als met The Cure.
Hoe goed ik de muziek ook vind, uit zelfbescherming zet ik het niet al te vaak op.
Dat ik door dit album even terug in de tijd ben gegaan, dat gevoel kan ik delen en herontdek weer zoveel nummers waarvan ik even was vergeten hoe goed ze waren.
0
geplaatst: 19 november 2024, 11:40 uur
daniel1974nl schreef:
Absoluut het beste album van dit jaar (en de Dolby Atmos Remix wat mij betreft ook de beste remix van het jaar) of het ook van de laatste jaren kan worden bestempeld hou ik me afzijdig van. Vorig jaar immers rond deze tijd hadden we een minstens net zon indrukwekkende comeback toen I/O van Peter Gabriel eindelijk het licht zag. Daarnaast was in dat jaar ook de NW Steven Wilson een album die het benoemen waard is...en al deze albums zijn overigens geweldig mooi in Dolby Atmos.
Of ik een album zo donker als deze zo lang in de speler durf te houden als sommigen hier. Ik herinner me de release van vooral Disintegration, Wish en Bloodflowers nog. Ook deze muziek was behoorlijk donker (op hier een daar een opleving na dan (Friday I'm Love (again)) maar omdat het tegelijk ook enorm verslavend is trekt de muziek je in een neerwaartse spiraal waar je alleen nog maar meer depressief van wordt. De melancholie heeft een interessant effect op je als luisteraar. Iets wat ik overigens met geen enkele ander band ervaar als met The Cure.
Hoe goed ik de muziek ook vind, uit zelfbescherming zet ik het niet al te vaak op.
Dat ik door dit album even terug in de tijd ben gegaan, dat gevoel kan ik delen en herontdek weer zoveel nummers waarvan ik even was vergeten hoe goed ze waren.
Absoluut het beste album van dit jaar (en de Dolby Atmos Remix wat mij betreft ook de beste remix van het jaar) of het ook van de laatste jaren kan worden bestempeld hou ik me afzijdig van. Vorig jaar immers rond deze tijd hadden we een minstens net zon indrukwekkende comeback toen I/O van Peter Gabriel eindelijk het licht zag. Daarnaast was in dat jaar ook de NW Steven Wilson een album die het benoemen waard is...en al deze albums zijn overigens geweldig mooi in Dolby Atmos.
Of ik een album zo donker als deze zo lang in de speler durf te houden als sommigen hier. Ik herinner me de release van vooral Disintegration, Wish en Bloodflowers nog. Ook deze muziek was behoorlijk donker (op hier een daar een opleving na dan (Friday I'm Love (again)) maar omdat het tegelijk ook enorm verslavend is trekt de muziek je in een neerwaartse spiraal waar je alleen nog maar meer depressief van wordt. De melancholie heeft een interessant effect op je als luisteraar. Iets wat ik overigens met geen enkele ander band ervaar als met The Cure.
Hoe goed ik de muziek ook vind, uit zelfbescherming zet ik het niet al te vaak op.
Dat ik door dit album even terug in de tijd ben gegaan, dat gevoel kan ik delen en herontdek weer zoveel nummers waarvan ik even was vergeten hoe goed ze waren.
Ik vind net dat t nogal mee valt. Het is melancholisch, maar niet echt depressief. Als je het vergelijkt met Mount Eerie zijn A crow looked back on me (of de live er van), of Cave zijn Skeleton Tree, dan is dit best ok.
2
geplaatst: 20 november 2024, 01:05 uur
The Cure, de band die voor mij begin jaren 80 zorgde voor een muzikale ommezwaai in mijn leven met hun geweldige albums Seventeen Seconds & Faith had ik eigenlijk al opgegeven.
Na Bloodflowers leken de 2 opvolgende platen nergens naar, deze waren zo bedroevend van kwaliteit dat ik 4:13 Dream niet eens meer aangeschaft heb.
Des te verrassender is dit nieuwe album wat zeker kan wedijveren met hun beste werk.
Had al enkele nummers gehoord tijden het indrukwekkende concert in Amsterdam in November 2022.
Op dit album staan geen zwakke broeders maar het absolute hoogtepunt is toch wel Endsong.
Donker, duister en depri precies zoals ik de band het liefste hoor.
Sluit een stijging in mijn waardering zeker niet uit.
Wat een comeback!
Na Bloodflowers leken de 2 opvolgende platen nergens naar, deze waren zo bedroevend van kwaliteit dat ik 4:13 Dream niet eens meer aangeschaft heb.
Des te verrassender is dit nieuwe album wat zeker kan wedijveren met hun beste werk.
Had al enkele nummers gehoord tijden het indrukwekkende concert in Amsterdam in November 2022.
Op dit album staan geen zwakke broeders maar het absolute hoogtepunt is toch wel Endsong.
Donker, duister en depri precies zoals ik de band het liefste hoor.
Sluit een stijging in mijn waardering zeker niet uit.
Wat een comeback!
1
geplaatst: 20 november 2024, 07:46 uur
OMIT schreef:
Sielesalt van Nynke Laverman klinkt sowieso beter dan alles van The Cure.
Sielesalt van Nynke Laverman klinkt sowieso beter dan alles van The Cure.
Sorry totaal niet met je eens....dat haalt het niet bij albums als Pornography, 17 seconds kiss me kiss me
Die staan als een huis en dit album totaal niet op 1 of 2 nummers na,
* denotes required fields.