The Cure - Songs of a Lost World (2024)

Dat werd niet gezegd. Van mij hoef je dit niet geweldig te vinden, van mij hoef je helemaal niks trouwens Maar verwachten dat de band identiek klinkt als in 1982 is natuurlijk ook niet realistisch, hoe goed ze toen ook waren. Dan kunnen de meeste bands van vroeger beter gewoon "greatest hits" compilaties blijven uitbrengen na hun hoogtijdagen. Ik waardeer het dat de band in elk geval een meer dan behoorlijke nieuwe plaat heeft uitgebracht en luister hier wel met plezier naar.

SECOND THOUGHTS

Ik heb het album gisteren opnieuw beluisterd omdat het de debatten blijft beheersen. The Cure is altijd één van mijn favoriete bands geweest maar ik heb veel van mijn helden niet meer tot op heden gevolgd. Bloodflowers was voor mij de plaat waarna ik afhaakte. Wild Mood Swings was al geen winnaar gebleken maar ik wilde Smith en co nog een tweede kans gunnen. Misschien nodigt Songs Of A Lost World me wel uit om meer te investeren in het latere werk van The Cure. Maar waar ik bij een eerste beluistering niet zo veel last scheen te hebben van de kritische punten die onder dit album door andere fans werden aangehaald, voelde ik toch meer weerstand tijdens die tweede draaibeurt. De beste nummers zijn voor mij na twee draaibeurten Alone en And Nothing Is Forever enerzijds en All I Ever Am en Endsong anderzijds. Het viel me dit keer meer op hoeveel strijkers er in de arrangementen zitten. En ook de piano is nadrukkelijker aanwezig dan we van The Cure gewoon zijn. Ten koste van de bas, vind ik nog steeds. Ik hoor dat specifieke, melodische spel van Simon Gallup veel minder goed. En dat kan deels door de mix komen: Songs Of A Lost World is toch wel een behoorlijk drukke plaat, vind ik nu. Warsong en Drone: Nodrone worden me net iets te veel opgesmukt door productionele elementen. Daar stoorde ik me dit keer aan. A Fragile Thing is op dit moment het nummer dat me het minst kan bekoren. En I Can Never Say Goodbye vond ik bij momenten gewoon saai. Ik heb ook meer naar de teksten geluisterd en er wordt me toch iets te veel gejammerd, vind ik. Er zit weinig licht of hoop in deze plaat. Wat dat betreft leunt de nieuwste dichter aan bij Pornography dan bij Disintegration. En sommige intro's of songs duren ook gewoon te lang. Ik vraag me af of Alone, And Nothing Is Forever en Endsong niet krachtiger hadden kunnen zijn door ze wat compacter te presenteren. Niets mis met een uitgesponnen, instrumentale opbouw maar soms gaat het na de opbouw nog een tijdje door voor Smith begint te zingen. Ik ben het tenslotte eens met zij die beweren dat je dit nieuwe Cure album niet moet zitten vergelijken met het oudere werk. Smith en co staan in levenswijsheid en muzikale ervaring mijlenver van die succesperiode verwijderd. Ik moest om die redenen tijdens het luisteren aan Voyage van ABBA denken. Probeer de plaat te zien als een muzikale neerslag van waar de artiest(en) vandaag voor staan.

Ik heb mijn score naar drie sterren verlaagd. Ik ben nog steeds van mening dat deze plaat beter is dan zijn vier voorgangers. Maar boven Wish en alles wat The Cure voorheen uitbracht (misschien uitgezonderd het debuut) gaat Songs Of A Lost World voor mij toch niet eindigen, vrees ik. Ik gun de plaat binnen een paar weken nog een derde draaibeurt en kijk dan of ik bij 3 sterren blijf of terug naar 4 sterren keer. 3.5 ligt voor de hand maar ik heb de gewoonte van mijn scores af te ronden op volle sterren. Dus wie 3 sterren te weinig vind, mag daar 3.5 sterren bij denken. 3 sterren wil in mijn woordenboek zeggen: goed maar de kans dat ik de plaat nog vaak zal draaien, lijkt me eerder klein. 4 sterren wil zeggen: een blijver.

Inderdaad te zot voor woorden maar past wel keurig in de tegenwoordige gedachtenlijn. Alles gebaseerd op basale emoties en kortzichtige modieuze opvattingen. Laat iedereen in elkaars waarde en waardeer ook de tegengeluiden, sommige mensen vinden het goed en andere mensen niet. Niet alles is roze en boterzacht, als dat zo was keek ik de hele dag naar de Teletubbies. De mensen die het album geweldig vinden, top! De mensen die het niet goed vinden ook top! Dat is ook wel wat de grap van dit album en helemaal des post-punk waar begin jaren 80 ook alles zwart en wit was, inclusief de kleding, ik heb mij daar ook jarenlang schuldig aan gemaakt. Zwarte broek, zwarte schoenen en wit overhemd.

Ook alweer 40 jaar geleden......... Oh nee, (bijna) dertig
Past wel bij dit topic overigens. "Nogkeer!"

Eens. Ik vind dit naast die moeras productie het grootste gemis. Die baslijntjes zijn een kenmerkend en essentieel element in mijn favoriete The Cure nummers. Ik mag hier niet naar oude albums verwijzen, maar dit is wel voor een groot deel waarom ik Faith en Seventeen seconds zulke fijn albums vind. The Cure was zo'n atypische rockband door die vaak groovende bas (meestal een ondergeschoven kindje in het genre) en die sfeer die het meebrengt. Het staat haaks op de kille thema's en die vleermuis look van ze. Precies door die gekke mix vond ik The Cure zo interessant.

Dat lijkt me duidelijk; het is altijd een kwestie van smaak als het een mening betreft.

Naar mijn mening is het een hele goede plaat en naar jouw mening een hele slechte. Dat kan.

Waarom iedereen toch zo zit te ruziën?

Nou ja, dat zal de mores op deze site zijn.

Dit is volgens mij een lekker album, precies in de stijl die The Cure in hun beste dagen hanteerde, en dan ook nog van die kwaliteit.

Maar er mag anders over gedacht worden. Je mag heb best niet heel goed vinden, slecht zelfs. Dat doet er toch verder niet toe. Het blijft een lekker album, precies in de stijl die The Cure in hun beste dagen hanteerde.

En dan is de kwaliteit ook nog hetzelfde.

Genieten hoor.

Uiteraard mag dat. Dat hoeft toch niet benoemd te worden hoop ik?
Het fanatisme in dit topic is vermakelijk maar gaat nergens heen zonder uitleg. Ik geef vlak voor jouw stellige bericht inhoudelijk aan waarom die stijl en kwaliteit in mijn ogen juist totaal niet hetzelfde is. Herkenbaar is het wel.
Wel fijn dat ze überhaupt met een meer dan aardige release kwamen, maar ik voel niet de neiging 'm veel te spelen of aan de collectie toe te voegen. Het kan nog groeien maar lekker zal het sowieso niet gaan klinken. En voor de laatste keer; om die heb-ik-nou-gehoorbeschadiging-sound als ontwikkeling van de band te betitelen vind ik kostelijk.
Ook verwonderlijk dat er zo weinig mensen de typisch Cure baslijntjes noemen (überhaupt niet opmerken?). Maar dit is nu al het tweede recente album topic waar ik de bas ter sprake breng, dus ik verraad hier mijn obsessie.
Verder vind ik het gekissebis allemaal prima maar ik hoop altijd op iets meer onderbouwing.

Nonsens, ik hoor hier genoeg lekkere baslijnen in, Drone:Nodrone, All I Ever Am.. misschien niet zo kaal en puur als in Faith ofzo, maar de bas is prominent aanwezig

Eh.. laat het hoe (belangrijkere muzikale rol met melodielijnen, ook in de mix, ipv vooral traag en ondersteunend) nou net mijn punt zijn, en niet "prominent waarneembaar en dus een vinkje bij aanwezig".
Nogmaals; ik vind de plaat zeker oké, maar ben er niet verliefd op. Bij deze mijn gulle 3,5*

Een beter geluid t.o.v. het orgineel op dit album: The Cure - A Fragile Thing

Vrijdag 1 november was een grijze dag, zij het droog en kalm. De dag dat ik de nieuwe Cure zou gaan halen. Eerst was daar de fietstocht naar het familiegraf in de Grote Stad, waar (over)grootouders rusten. Nadat ik dit had onderhouden, vervolgde de reis naar de platenzaak. Onderweg bedacht ik me dat dit dan ein-de-lijk het studiodebuut van de avontuurlijke gitarist Reeves Gabrels bij de groep betekent; hij zit al sinds 2012 bij The Cure! De dame vóór mij vertrok met het vinyl ervan, ik schafte de 2cd+bluray aan.
Vervolgens naar mijn lief voor stevige koffie en genegenheid en daarna huiswaarts, om in de avond via streaming The Cure live te gaan zien.
Wie de voorbije jaren een concert van de groep bezocht, zou daar enkele nummers horen van een album dat maar niet wilde verschijnen. Ik zag in november '22 in de Ziggo hoe The Cure van dit album vijf nummers speelde. Afgetrapt werd met Alone, verderop in de set zaten And Nothing Is Forever en A Fragile Thing, waarna Endsong de set afsloot; vervolgens opende de eerste toegift met I Can Never Say Goodbye.

Zondag 1 december 2024. Songs of a Lost World draait hier precies een maand regelmatig rondjes. Dat Songs of a Lost World stemmig en overwegend langzaam is, was door het concert bepaald geen verrassing. In combinatie met de regen- en onweersgeluiden die voor het concert en tussen de toegiften klonken, bracht dit een kalmerende sfeer. Als was het een zomeravond.
Titel Songs of a Lost World verwijst mét de teksten naar de vergankelijkheid van het leven. Ten tijde van hun eerste albums woei de wind van de kille koude oorlog, een sfeer die terug is in het nieuws, nu bij een openlijke oorlog op Europese bodem waarvan de dreiging zich wereldwijd laat voelen.
Het tekstboekje begint met een citaat uit het sonnet When I Have Fears that I May Cease to Be (1818) van de Amerikaanse dichter John Keats. Daarin de regel: ”Then on the shore of the wide world i stand alone and think till love and fame to nothingness do sink.” In lijn met de lebensschmerz van Seventeen Seconds (1980), Faith (1981), Pornography (1982) en de latere albums Disintegration (1989, teksten over het betreden van de drempel van dertig jaar) en Bloodflowers (2000, over veertig worden). Op menig ander album van de groep keert die sfeer overigens terug, zelfs op het uitbundige Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me.

Inmiddels is Robert Smith 65 en diens ooit ravenzwarte bos haar grijzend. Zoals de hoes van Faith grijs is, een kleur die terugkeert op de hoes van Songs of a Lost World, herinnerend aan onze vergankelijkheid. Jupiter noteerde op 10 oktober: "Tussen 2016 en 2019 overleden de ouders en broer van [frontman] Robert [Smith] èn de vrouw van [bassist] Simon [Gallup]." Tegelijkertijd herinnert Smith ons aan de waarde van liefde, die herhaaldelijk in de teksten wordt benoemd.
Terwijl defensiebudgetten stijgen, klinken de indringende woorden van War Song, al zou het ook in het klein op relationele troebelen kunnen slaan: “However we regret, all of we will ever know is bitter ends. For we are born to war.” De context van The Cure van de jaren ’80 – ’82 is terug.
Ook al word ik niet omver geblazen, sterk is Songs of a Lost World wel degelijk en met 50 minuten niet onnodig opgerekt. Overwegend kalm, met als uitzonderingen het stevige Drone:Nodrone en het met vele toms opgetuigde All I Ever Am. Naast de nummers die in de Ziggo klonken, hoort die laatste bij mijn favorieten van de plaat.

Met het drumgeluid heb ik geen moeite. Op bluray staat de PCM Stereo 96 Hz 24-bit. Die draai ik soms ter variatie: is luider, met dieeepe baslijnen van Gallup, Pornographyaanse percussie en massieve synthmuren. De rol van Gabrels is kleiner dan ik verwachtte, maar evengoed fraai: hoor zijn gitaar huilen tijdens de regels "It's all gone" in Endsong... De instrumentale cd die eveneens deel uitmaakt van de drieschijfjesdoos is me dan net teveel van het goede.
Voor iedereen die slechts Disintegration terughoort: luister (weer) eens naar All Cats Are Grey van Faith. De overeenkomsten met Songs of a Lost World zijn legio: lang intro, veel toms in de percussie, dominante toetsen, weemoed...

Is dit de laatste Cure? Vast niet. Om de setlist af te sluiten met Endsong en na een regenpauze terug te keren met I Never Can Say Goodbye getuigde niet alleen van humor maar tevens van hoezeer de groep geniet van optreden. Wellicht was het een hint op de toekomst. Tijdens Plainsong zagen we Smith zelfs zonder gitaar lááángzaam slenteren, genietend van het contact met de voorste rijen.
Twee nummers kunnen zomaar op de opvolger komen te staan: het al sinds 2004 rondzingende A Boy I Never Knew staat immers niet op dit album. Bovendien bevat Songs of a Lost World naast de acht hoorbare nummers de tekst van een negende: in het boekje worden de lyrieken van War Song gevolgd door de intense reflecties van Bodiam Sky. Nee, The Cure heeft meer in petto. Laat dat niet weer zestien jaar duren…

Na een maand afspelen ga ik voorzichtig op (een dikke) 4 sterren zitten. Als het voorjaar komt, pluk ik 'm weer uit de kast en ga ik merken hoe Songs of a Lost World dan binnenkomt. Minder wordt het zeker níet.

Deze vond ik wel interessant voor de Belgen onder ons Zijn we voor oorlog geboren? - apache.be

Wel Dave, ook voor deze kaaskop zeer herkenbaar! Dank voor het delen!

Voor degenen die de live uitvoering in Troxy Londen prefereren boven het studio-album is nu "Songs of a live world" te bestellen. Mooi cadeau voor onder de kerstboom.

Ben hem eindelijk eens goed aan het beluisteren. Over het algemeen niks te klagen. Maar ......ik blijf het maar zeggen. Nieuwe albums, dus ook dit album, en ook Peter Gabriel vorig jaar: OVERGEPRODUCEERD. Te veel compressie. Het zorgt dat de muziek maar lastig kan "ademen" en dat bijv. zo'n basigtaar op track 5 niet helemaal lekker tot zijn recht komt. En de algehele mix. Ik heb het gevoel dat er meer transparantie en dynamiek te halen viel.

Ik kan hier echt wel naar luisteren. Fantastische muziek. Maar de productie van zó veel rockmuziek sinds ongeveer 2010 klinkt zo samengedrukt. Slowdive deed het bijv. weer goed met hun album uit 2017.

Grappig dat je daar naar verwijst. Vandaag een aantal nummers van het laatste album van Slowdive beluisterd. Nummers die ook de sfeer van bijv. de opener van dit album ademen en imo veel beter tot hun recht komen. Puur vanwege betere productie. Kan ome Bob nog wat van leren (al is Slowdive natuurlijk schatplichtig aan the Cure).

de zg. Loudnesswar. Vreselijk. Ook zonde dat men deze (digitale) opnames ook zo nodig op vinyl willen persen want nog meer compressie om de naald in de groef te kunnen houden.

De laatste van The Black Keys, Fantastic Negrito, The Cure, Father John Misty (in iets mindere mate maar dit had ook veel mooier kunnen klinken), allemaal platen die dit jaar verschenen maar vreselijk klinken. In eerste instantie luister ik het via Spotify voor ik het eventueel aanschaf, ik vraag mij dan vaak af of het door Spotify komt of dat het echt zo beroerd klinkt. Ik snap werkelijk niet waarom je als artiest moeite doet om je muziek zo te laten klinken...

Ik luister via Tidal High fidelity lossless audio, Flac dus, en koop vinyl. Als het slecht klinkt via Tidal gaat het slecht klinken op vinyl, omdat ze wel een soort van mastering hebben maar het beginpunt blijft de digitale versiepers. Ik vind wel dat het op mijn 7.1 ok is. Dan hoor ik de nuances. Als ik het in de keuken opzet in een (mono)speaker klinkt het muddy, en te gecompresseerd. Ik hoor wel wat verschil. De halfspeed vinyl is ok, ik heb nu de Dolby Atmos down mix opstaan en dat is de beste tot nu toe. Die loudness is wel een dingetje

Ik was op youtube aan het gaan en vond dit New drum Dat klinkt al een pak beter, er is meer ruimte voor de andere instrumenten. Misschien ligt het aan de drummer

Als het op Spotify, Qobuz of Deezer goed klinkt, dan kun je rustig de cd enzovoorts aanschaffen. Andersom is dat nog maar de vraag. Dit album van The Cure op blu-ray is helaas de eerste miskoop dit jaar. Gekocht omdat ik de kwaliteit van de streamingdienst toch niet helemaal vertrouwde. Hey, het is wel The Cure!

De nieuwe muziek waar ik naar luister klinkt over het algemeen best goed. Alternatief/post-punk etc. Is geluidstechnisch imo vaak wel wat aan de matige kant maar zelden irritant. De meeste progrock/metal klinkt juist goed tot zeer goed. Dit zogenaamde 'open' geluid is hoe ik de muziek het liefst wil horen. Ik beperk mij even tot deze twee. Omdat dit hier de meest gedraaide muziek is.

Is het de keuze van de artiest om zijn muziek 'zo' te laten klinken? Ik denk het wel. Of de eindgebruiker dit 'snapt' of niet (of mooi vind of niet) lijkt nauwelijks van belang. Het is immers zijn of haar creatie. En dat is prima. Het is aan mij om muziek (en/of beeld) als prettig te ervaren of niet.

The mix op CD laat inderdaad te wensen over.
Maar de Dolby Atmos mis is een heel ander verhaal.
Het is daar waar dit album echt tot zijn recht komt.
Wat een schitterend mooi bass geluid.......

Eerlijk gezegd sta ik er héél simpel in: als de techniek tussen mij en het gebruik (luisteren) in staat, gebruik (luister) ik niet of het nou software, muziek, decoupeerzaag of auto is; dan weerhoudt de (slechtuitgevoerde) techniek mij van het gebruik.

Ik beluister dit via Tidal (hi-res) en de productie is zo matig, dat ik de muziek gewoon niet kan beluisteren - alsof het geluid door een pijp met een diameter van 15 cm wordt geperst. Draai dit album na bijv iets van Exit North (of om mijn part Colour of Spring van Talk Talk) en je pleurt gewoon van je stoel - zo niet ben je een suspect/prospect voor Schoonenberg.

Ongetwijfeld zal dit album op nr 1 eindigen in de jaarlijst, maar ik heb zelden wat met de nr 1. Quantity is not quality is het motto van een bekend, goed boek.

En elders heb ik al eens geschreven nostalgie is een goede kuur voor repetitieve Weltschmerz en zijn zus escapisme kan net zo effectief zijn

Zo sta ik er ook in inderdaad, ik ga dan niet allemaal capriolen uithalen om van de muziek te genieten, gewoon in één keer goed op plaat zetten.

Ik vind de nummers mooi en heb de plaat nu een aantal keer geluisterd maar haal zelden in een keer het einde, het geluid maakt dat het een ontzettend vermoeiende zit is...

Dit is wel een groeidiamantje hoor.

Goeie tip, dank!
Alleen via de website of ook in de winkel te bestellen?

Pre-orders, het album zal 13-12-24 uitkomen.

Is deze qua productie minder kil en droog dan de studio-versie? Dan wil ik 'm wel hebben, want Songs of a Lost World voelt als Disintegration minus de magische productie van die laatste.

Toch nog een studioalbum van The Cure en dat is iets waar men naar uit leek te kijken.
Niet meer verwacht, want het laatste wapenfeit was al uit 2008 en hoewel Robert Smith en kornuiten vooral live lekker hun gang bleven gaan, was de hoop op nieuw werk minimaal.
Met diezelfde Smith weet je het echter nooit. De Jantje lacht/ Jantje huilt van de popmuziek had kennelijk genoeg voer om weer eens iets van zich te laten horen.
De titel zegt eigenlijk al genoeg, want het is een zwaar album geworden met weinig plaats voor transparantie en subtiliteit.
Is dat bezwaarlijk? Het is maar net wat je stemming is en wat je verwachtingspatroon is.
Songs of a Lost World is grimmig, bombastisch en waar over het algemeen ruim de tijd wordt genomen om één en ander uit te dragen. Opvallend lange intro's en veel sfeer synths.
Smith heeft zijn bokkepruik op en klinkt bezorgd en wanhopig, maar tevens ook vanouds scherp en geïnspireerd.
Op één of andere manier is het een plaat geworden die groeit per luisterbeurt, want er zitten fraaie repeterende lijnen tussen die de songs echt dragen.
Een duidelijke visie en muzikaal vernuft, al moest ik wat wennen aan de nogal harde snaredrum, maar ook dat went als de songs wat meer binnen komen.
Een prima geheel ook en jeetje wat is Endsong een klassieker van formaat.

Of dit het laatste wat The Cure zal voortbrengen weet ik niet, maar het zal een perfect slotakkoord zijn.
Indrukwekkende comeback.