Lou Reed - Berlin (1973)

Buiten het schitterende nummers die op dit album staan vind ik de cover ook heel mooi. Ik heb het album nu op vinyl gekocht en die front is echt prachtig, echt om in te kaderen. Dat is een groot minpunt van de cd en daar blijf ik bij.

Misschien interessant voor degenen die deze op hun verlanglijst hebben staan: hij ligt nu voor 5 euro bij de Fame.

Prachtig album!!!

sorry, maar dit is gewoon het beste album aller tijden
muzikaal geniaal, geen andere woorden

Dat is nogal wat, 'het beste album aller tijden'. Misschien kun je die stelling even onderbouwen met wat argumenten?

Echt een plaat die boordevol problemen zit; prostituees, vrouwenmishandeling, zelfmoord, natuurlijk ook drugs en noem maar op. Een album dat tot denken aan zet. Waarom schrijf Reed hierover? Wat wil hij hiermee berijken? In ieder geval een heel goed samenhangend thema. Wat ik zo bewonder aan reeds' muziek zijn die poëtische teksten. Hoe komt hij er toch op om alles op de juiste manier met de juiste woorden aan te pakken. En dat in combinatie met zijn niet- imiteerbare muziek maakt hem een ster. Muziek die je na x aantal keer luisteren gewoon niet beu wordt.
Antidepressieva is hier nog niet nodig. Neem het wel bij Metal Music Machine.

Antidepressiva niet nodig? Dit is één van de weinige albums die erin slaan om mij tot tranen toe in vervoering te brengen. Een heel misantropisch verhaal over mensen die zichzelf in het ongeluk storten en eigenlijk is het niet eens hun schuld. Een duidelijke plaats in mijn top 10 en misschien wel de emotioneelste plaat ooit.

4,5*. Prachtig album.

Ik heb hetzelfde gevoel maar die pillen zijn voor mij niet nodig. Luister naar Metal Machine Music een hele dag en je kan een maand op ziekteverlof. Ik meen het.

Ja dus een top 10-plaat waar ik niet bij gereageerd heb & zodoende blijkbaar een opdracht gekregen in het recensie-topic...

Dit album zou de grote bevestiging worden voor Lou Reed die daarvoor enorm had gescoord met Transformer, mede dankzij David Bowie's medewerking. Die is er op dit album niet meer bij, misschien een reden dat het zo'n extreem album geworden is? Nu ja, als producer kregen we Bob Ezrin, erg sterk producer die dankzij deze plaat ook even door een donkere periode moest kruipen net als Reed zelf. Het album werd namelijk erg slecht (om niet meteen te zeggen niet) ontvangen door de muziekpers & recensenten, en dus door het publiek. Meteen weg met de goddelijke status van Reed die hij dankzij Transformer kreeg...

Om te beginnen had Reeds vrouw een poging ondernomen zelfmoord te plegen & wilde nadien van hem scheiden. Lou Reed was in die tijd dan ook nog 'ns zwaar heroïne-verslaafd. Niet meteen de ideale omstandigheden om een dubbelalbum (ja, dat moest het worden) te maken dat de opvolger van het succesvolle Transformer moest worden. Het opnemen van het album (wat in Londen gebeurde) was volgens Reed 'een bijzonder gestoorde periode'. Zo gestoord zelfs dat er voor Ezrin nix anders overbleef om Reeds voorbeeld te volgen & ook zwaar aan de heroïne te gaan ('het was dat of een zenuwinzinking': Ezrin). Zoals bekend weigerde de platenmaatschappij Berlin als dubbelalbum uit te brengen zodat Reed & Ezrin er erg veel uit mochten gaan knippen...

Qua thematiek kan je er makkelijk Reeds gemoedstemming in terugvinden: drugs, zelfmoord, drugs, man die z'n vrouw slaat, drugs, prostitutie, drugs, drank, drugs, ... Enfin, niet meteen een vrolijke plaat dus. Door de plaat heen gaat het van kwaad naar erger met een vrouw die drugsverslaafd is, ook aan de drank, die zichzelf prostitueert (Berlin-Lady Day-Men Of Good Fortune-Caroline Says I-How Do You Think It Feels-Oh Jim).

In die laatste dat over het eenzame gevoel van onze 2 junkies gaat, Oh Jim, keert de plaat volgens mij. Ergens in dat nummer verandert heel de sfeer, wordt het album donkerder, triester, moeizamer van sfeer. Caroline Says II gaat dan ook meteen verder in die sfeer. De vrouw wordt hier door de man geslagen maar zij komt er een beetje tegen in opstand, wilt dat leven niet langer (Life is meant to be more than this), & neemt wat speed & zegt dat ze haar man of vriend (ook een junkie natuurlijk) niet meer wil.

In The Kids dan worden haar kinderen nog eens van haar afgenomen 'because they said she was not a good mother' & natuurlijk vanwege hoe ze door het leven ging. Hierin vinden we natuurlijk dat beroemde stuk waarin Bob Ezrin z'n 2 zoontjes had wijsgemaakt dat hun moeder dood was & ze haar nooit meer zouden zien. Dit gehuil kwam dan op cd terecht. Overigens werd dit verhaal later door Bob Ezrin weer ontkracht (mss de invloed van de heroïne?). Illustreert wel de geschiftheid van de opnames van dit album... Overigens speelt Tony Levin de bas op dit nummer.

In The Bed dan pleegt de vrouw zelfmoord omdat alles van haar is afgenomen, haar leven heeft geen zin meer. In Sad Song tenslotte treurt de man hoegenaamd niet om haar & wil z'n tijd niet langer verspillen...

Een album dat in het begin erg slecht werd ontvangen & nu als meesterwerk wordt opgehaald. Lou Reed hield er een hekel aan muziekjournalisten aan over (verklaart de soms houterige interviews met Reed). Natuurlijk is dit album ook echt een meesterwerk, & eigenlijk valt daar weinig aan toe te voegen.

Waldo

Een schitterende samenvatting van waar dit meesterlijke concept- album over verhaalt. Ik heb daar inderdaad weinig of niets meer aan toe te voegen, behalve dat iedereen deze plaat eigenlijk zou moeten in huis halen en beluisteren. Maar bij voorkeur niet als men in een depressieve bui is

Ongelooflijk mooi en bijzonder album. Ik heb aan het stukje van Waldo verder weinig toe te voegen, behalve dan dat het keerpunt voor mijn gevoel juist 'How Do You Think It Feels' is. Hoogtepunt voor mij is toch wel 'The Bed', waarin Caroline haar polsen doorsnijdt en Reed in de persoon van de onverschillige Jim doodleuk 'oh oh oh what a feeling' zingt. Heeft de status van klassieker voor mij echt meer dan waargemaakt. 5*

zonder twijfel inderdaad Reed's magnum opus.

ik kan nog een weetje hier aan toevoegen dat een groot deel van het album in Nederland geschreven is, toen Reed regelmatig in Amsterdam verblijf bij Michel van Dijk (wss. zelfde dealer). dit verhaal is me ooit eens door Lou Reed kenner Bert van de Kamp (Oor) verteld op weg naar een interview dat hij deed met Alquin (waar Michel in de periode 74-77 in zong) in 1995.

Eens! Vannacht dit album 3x achter elkaar gedraaid en jemig, wat een indruk maakt dit album zeg. Echt fantastisch gedaan. Was er letterlijk helemaal stil van. En dan te bedenken dat dit album al meer dan 4 maanden op mijn nog te beluisteren-lijst stond... Het resultaat is er ook naar. Plek 4 in de top 10! Op naar de volgende

Goed voor als je in een depressieve bui bent . 4*

Teveel Jan Smit gehoord de afgelopen tijd Hans?

Bedankt voor je recensie. Wat een prachtig album vind ik dit... Echt om te janken zo mooi en triest....

Nu zelfs op 1 zie ik

Mooie plaat blijft dit toch.. ondanks de dik opgelegde drakerigheid van dit neerwaardse avontuur van Caroline, Reed weet er een vitale plaat van te maken gek genoeg. De meeste nummers rocken ook op een lekker bowie-achtige manier (die uiteraard de helpende hand was bij dit product en de vorige plaat van Reed). Eigenlijk wordt het maar op twee momenten loodzwaar, halverwege het nummer The Kids en het nummer The Bed. Nummers die beter te mijden zijn voor suïcidaal aangelegde personen in vergevorderde misère. Maar knap staaltje reality-rock van Reed, muzikaal ook dik in orde.

Had ik ff een fijne avond toen ik de LP in de kast van mn vader vond. Hij vertelde dat me moeder altijd erg naar werd van "The Kids"

Kan me voorstellen dat je als moeder knap beroerd kan worden van dat nummer ja...

Geweldig, dit. Prachtige muziek met voor mij als hoogtepunten The Bed(dat heel erg veel gelijkenissen heeft met Wilco's A Ghost is Born, vooral dan het zinnetje oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, what a feeling), en berlin.

5* en een top 10 notering.

Waldo bedankt voor je recensie.

Een meesterplaat en gewaagd na Transformer. Deze plaat heb ik 30 jaar en draai hem nog steeds, alleen al vanwege die "mooie" sfeer dat het oproept.
Ik let niet zo op de teksten totdat iemand hem beluisterd (op mijn aanraden) had en maar niks vond vanwege al die probleempjes die Lou Reed bezingt/praat.

Bij het beluisteren van deze plaat heb je niets meer nodig je ervaart het al.

David Bowie had niets te maken met Berlin, hij was uiteraard wel producer van Transformer, een vrolijker plaat

Is nog niet helemaal mijn muziek.. misschien wat vaker luisteren..

Dit album greep me gelijk bij de allereerste luisterbeurt bij mijn strot. Ik zal het nooit vergeten, wat een enorme brok ik in mijn keel had van deze geweldige Lou Reed. Geen enkele andere artiest heeft dit ooit voor elkaar gekregen bij mij. Voorlopig blijft dit nog wel mijn favoriete album (ondanks dat het zo depressief is), Lou Reed heeft zijn verhaal fantastisch verwoord in muziek!

We delen dezelfde nummer 1 friek

Lou Reed met 'Berlin' in Amsterdam

Dit is een origineel persbericht.

Op woensdag 20 juni geeft Lou Reed een concert in de Heineken Music Hall in Amsterdam. Dit concert maakt deel uit van zijn Europese 'Berlin 2007' tour. Tijdens deze tournee voert Reed voor het eerst zijn baanbrekende album 'Berlin' (1973) integraal uit. Reed wordt hierin bij gestaan door een 30 koppig gezelschap bestaande uit zijn band, een strijkers en blazers sectie en een kinderkoor. De voorverkoop voor dit concert begint zaterdag aanstaande om 11.00 uur.

De release van het album 'Berlin' als opvolger van 'Transformer' met de hit 'Walk on the Wilde Side', bracht in 1973 een schok te weeg onder de critici en fans. In plaats een album te maken dat zijn reputatie als glam-rock innovator verder zou bevestigen, kwam Lou Reed met een zeer ambitieus, emotioneel geladen, donker concept album over zwervende, gekwelde, verliefde junks in de buitenwijken van een verdeelde stad. Volgens The New York Times 'een van de sterkste, meest originele rock platen in jaren'. Rolling Stone noemde het 'the Sgt. Pepper of the 70s'.

Reed voerde het album meer dan dertig jaar later, in december 2006, voor het eerst live uit in New York. 'I only do this every thirty years,' aldus Reed. 'One time, one time only. You can tell you kids you saw 'Lou Reed's BERLIN'.' Lou Reed trad voor het laatst in Nederland op in Het Concertgebouw in 2005.

meer nieuws
Tickets: 56.50 / 63.50 / 69.50 euros @ HMH.

Wat een gekkenwerk. Eerst Slint met Spiderland, daarna Sonic Youth met Daydream Nation en nu Lou Reed met Berlin.

Duur! (Gaat SY Daydream nation uitvoeren?! )