Lou Reed - Berlin (1973)

Oh Lura, je moest eens weten wat ik allemaal nog moet ontdekken.
Betreft muziek dan.

Ik ben zeker geen echte Lou Reed fan, heb bv.weinig met zijn zangstem ( zelfde euvel met Dylan) maar dit is een fraai album, waar zijn stem mij dan ook niet in de weg zit.

Ja, Dylan en Reed zijn bepaald geen geweldige zangers om het eufemistisch uit te drukken.
Ik zal je stemlijst eens onder de loep nemen, misschien heb ik nog wel wat leuke klassiekers in de aanbieding voor je, ben ten slotte een decennium ouder.
Misschien is dit iets voor je? Terry Callier - What Color Is Love (1972)
Dit is wel een geweldige zanger, luister ook maar eens naar zijn debuut.

Thanx Lura. Ik zet 'm op mijn lijstje

Neuh, het hele album is een conceptplaat over de relatie van de fictieve Jim en Caroline, waarvoor hooguit Reeds eigen liefdesleven model heeft gestaan.

Dat weet ik, maar Oh, Jim gaat over Iggy Pop, bij de burgerlijke stand bekend als James Newell Osterberg en Jim voor zijn vrienden. Raadpleeg eventueel de literatuur er maar op na.

[quote]Lura schreef:

Heb al heel wat literatuur gelezen, maar dit nooit gehoord. Heb jij een referentie? Even snel googlen levert ook weinig relevants op.

Bert van der Kamp schreef het al in zijn recensie in Oor, bij het uitkomen van het album. Hij was goed bevriend met Reed.

Het zou zomaar kunnen natuurlijk.
Ik pak meestal de engelse wiki aangaande albums - is beduidend uitgebreider dan de nederlandse.
Iggy was begin 70's flink de weg kwijt en het circuitje van toen was vrij close. Iedereen kon elkaar.
V.der Kamp zal het dan ook niet uit zijn duim hebben gezogen.
Anderzijds was Lou erg wispelturig......tja....zeg het maar.

Wat een groeiplaat.
Ik kende deze nog niet en van wat saai de eerste keer ga ik het steeds meer waarderen.
Ik zit nu tussen 3,5 en 4* in, maar hij krijgt het voordeel van de twijfel omdat ik Sad Song zoooo mooi vind.

Wat leuk dat er nog steeds mensen zijn die deze plaat ontdekken. Kennelijk is het 'omver geblazen worden' effect wat wij hadden in de 70's nu niet meer zo aanwezig. Zo gaat dat (sprak de oude man )

Briljante plaat. Ontzettend mooi maar ook zo verschrikkelijk treurig dat ik er niet al te vaak naar kan luisteren.

Ik vind trouwens dat Lou het eerste deel van zijn carriere (tot eind jaren 70) een erg goede zanger met een erg fijne stem was. Zijn stem werd alleen helaas met de jaren rap minder.

Ah ik lees het nu pas, klopt wel dat B vd K een zekere relatie met Lou had, maar bevriend is toch echt teveel gezegd ( wel met Peter Hammill ( schaakinterview 1/2-1/2 ).
De verschillende ontmoetngen met Lou waren wisselvallig, mooi is dat artikel waar een nukkige Lou , Bert een nederlands artikel laat vertalen.
Ten tijde van dit album was Bert overigens nog vrij nieuw, hij was ( Oor)journalist geworden nav een recensie van het debuut van Roxy Music.

Dat laatste kan ik me niet meer herinneren. In 1977 heb ik de kans gehad om ook recensent te worden bij Oor. Er werden toen 500 exemplaren van The awakening dream van Jurriaan Andriessen verdeeld onder geïnteresseerden om daar een recensie over te schrijven. Heb toen geen recensie ingeleverd, omdat het album mij totaal niet aansprak.
Las jij toen al Oor, Rudi S? Lijkt me sterk, je was toen pas elf.

Recensie wedstrijd 1972, staat o.a. in Oor mei 2011 0p blz 9.

Tja ik was een soort van wonderkind en kon toen al lezen

Dat verklaart een hoop, lees al vele jaren de Oor niet meer, en in 1972 las ik Oor nog niet alhoewel ik toen al kon lezen.

Lurazegt;Het mooie van deze plaat is eigenlijk dat het een soort tijdloos verhaal is over destructieve geliefden, een verhaal die telkens weer opnieuw waar wordt, zoals in de vorm van de relatie tusssen Kurt Cobain en Courtney Love. Wat hem tevens tijdloos maakt is dat het een doorlopend verhaal is waarvan toch ieder nummer ook op zichzelf blijft staan. Wel een heftige plaat dit, vooral t.h.v. 'the kids'. Toch weer eens wat vaker luisteren deze.

Ben mijn lp's op zolders aan het doorspitten. Kom veel rommel tegen maar ook dingen die een ere plaatsje verdienen. Had al eerder mijn Thorens een plekje in de huiskamer gegeven maar had nogal wat technische problemen. Allemaal verholpen.

Nu draait hij Berlin. O wat een mooie plaat is dat. Ik was rond de 16 of 17 toen hij uitkwam. Was nooit een grote Reed fan geweest. Tot Berlin verscheen. Ik kon als jochie de diepgang niet helemaal vatten maar voelde wel de intense treurigheid en het drama. En soms (zoals bij The Bed) kostte het moeite mijn puberige emoties te onderdrukken en niet meegezogen te worden in wat Reed je hier voor schotelt.

Nu na jaren en inmiddels oud, hoor ik een tijdloos document met prachtige teksten en schitterende muziek. De emoties worden nog steeds geroerd maar nu in proporties die te hanteren zijn. Een van de mooiste platen ooit gemaakt.

Gisteren een nieuw exemplaar van 'Berlin' aangeschaft. Oude was letterlijk grijsgedraaid. Nog steeds wordt ik gepakt door de teksten en de muziek van deze LP. wat een intensiteit, Het waarderen van deze plaat vroeg wat doorzettingsvermogen, zoals wel vaker bij ome Lou, maar dan heb je echt wat.

En de kwaliteit van zijn albums ook!

Met beiden heftig oneens.
Luister eens naar New York bv.

of naar de ondergewaardeerde Street hassle, the bells, the blue mask en Magic and loss, steengoede platen. Ome Lou was niet voor 1 gat te vangen, hij had een Berlin 2 of een transformer 2 kunnen maken om het commerciële succes te evenaren maar dat deed Lou niet, hij deed wat hij gevoelsmatig moest doen, zonder enige knieval naar wie of wat dan ook.

Na wat aarzeling omdat ik vier van de zes lp's al had, heb ik toch Lou Reed ‎– The RCA & Arista Vinyl Collection Vol. 1 gekocht. Ook omdat ik las dat de remastering, waar Lou Reed zelf ook bij betrokken was, erg goed was. Nou daar is geen woord van gelogen. In de woorden van Lou Reed (quotes uit het mooie bijgaande boek): 'I've got to say HOLY FUCKING SHIT, listen to this.' Isn't that amazing? I mean: there it actually is. I can't believe it.' 'You know, the details have really been brought out by the mastering.'

Dus als je Berlin wilt horen als nooit tevoren: ga ervoor!

Muziek die me tijdens de puberteit nog niet echt kon boeien. Zo heb ik dit album eigenlijk pas in de jaren '80 leren te waarderen door een medestudent in mijn studentenhuis.
Wel een album voor de late uurtjes. Uitschieters zijn Caroline Says II, maar voor mij vooral Sad Song.
De 23e positie in de 100 Greatest Albums of 1973 is reden het album weer eens te beluisteren. Het bevalt me nu zelfs nog weer beter, waardoor ik verhoog naar 4*.
In best ever albums op 14 in de huidige lijst over 1973.

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Lou Reed, de naam is (natuurlijk) bekend. Ken ik veel muziek van Lou Reed? Nee, dat niet.
De een beetje fluisterend, pratende manier van voordragen moet je liggen. Verder valt me op dat de nummers met piano ook echt die piano op de voorgrond treedt. Sfeervol is het allemaal wel en ook helemaal niet vervelend om naar te luisteren. Maar om nu te zeggen dat ik dit nog heel snel nog een keer op zou gaan zetten. Ik weet het niet.

Ik las hierboven in een post van West dat er een geremasterde versie van Berlin is verschenen in 2015, wist ik helemaal niet. Ik vond het al een prachtig album maar dit is een hele verbetering zeg. Ik ben toch een behoorlijke Lou Reed liefhebber maar dit was langs mij heen gegaan. Het album klinkt ineens een stuk helderder, geweldig om een album dat je al zo lang kent ineens op een hele nieuwe manier te horen.

Lou Reed een verhalen verteller, die mij boeit en raakt. Een prachtig album net als zijn voorganger. Dat boeien en raken heb ik op deze manier bv ook bij David Bowie en Nick Cave.

Fantastisch album en ook bij vlagen kwetsbaar gezongen, wat natuurlijk ook mooi past in het gehele verhaal.
Misschien omdat ik ook vader ben, maar de schreeuwende kinderstemmen van "The kids" gaan bij mij door berg en been.

De kinderstemmetjes uit het nummer The Kids zijn dezelfde kinderstemmetjes die je kan horen op het nummer god of thunder van kiss. Echter zijn ze een paar jaar ouder. De stemmen zijn namelijk van de kinderen van producer Bob Ezrin