Lou Reed - Berlin (1973)

https://www.youtube.com/watch?v=1dFByQyA49I

Wat een droefenis! Een halve eeuw geleden veel gedraaid. Nou ja, alleen kant 1. De rest vond ik te treurig voor woorden. Inmiddels is Reed bijna volledig uit mijn blikveld verdwenen. Ik beluister nog heel af en toe Rock and Roll Animal en New York. Voor het overige is hij hier een gepasseerd station. Vergane glorie.

Nou, da's wel heel sterk: kan zo een kwintet uiterst fijne, zeer herkenbare, fijne songs opnoemen - nee niet het uitermate kapotgezongen Perfect Day - zoals Vicious en Coney Island Baby.

"Vergane glorie" - de nachtburgemeester van Rotterdam zei ooit: ergens moet het verval zichtbaar zijn en zo is 't maar net. De hamvraag blijft uiteraard: wat hebben ze in vredesnaam gedaan om die jonge kinderen zo aan het krijsen te krijgen in The Kids ?

Naar mijn weten hebben ze die kids wijsgemaakt dat hun moeder weg was en nooit meer terug zou komen. Ik meen me tevens te herinneren dat het hier om de koters van producer Ezrin gaat, maar helemaal zeker weten doe ik dat niet. En dat blijkbaar allemaal zonder tussenkomst van de kinderbescherming, kom daar vandaag maar eens om!

Bedoel je Jules Deelder? Zoja dan slaat het citaat vermoedelijk op R'dam. Het lijkt me sterk dat hij dit album van Lou Reed heeft beluisterd gezien zijn absolute jazzvoorkeur. Hoe ik dat denk te weten? Hij was mijn directe, goed hoorbare, buurman in de Breitnerstraat. Dit terzijde. Terug naar Berlin. Het schrijnend gehuil van die kids was de reden dat ik zelden aan kant 2 durfde te beginnen. Vandaar mijn relatief lage rating.

Deelder - doorgaans onberispelijk gekleed, o.m. two-tone schoenen - zei dat over zichzelf toen een interviewer hem met de matige staat van zijn gebit confronteerde. Meermaals lezing van hem bijgewoond en zijn hang naar jazz was me bekend.

Reed afserveren "gepasseerd station" - al geldt dit m.n. voor dit album, klinkt mij in de oren als een hoofdstedeling die dringend de stations van de noord-zuid lijn eens moet langsgaan - om nieuwe stations te passeren. Afgezien van de fluwelen metro was mijn kennismaking met Reed solo Rock 'n Roll Animal, via buurman proggo Bram - dat album markeerde ahw de gedemilitariseerde muziekzone. Vandaaruit ging ik verder.

Toegegeven. Als trage en vaak achterom kijkende fietser kom ik hier nauwelijks in nieuwe metrostations.

Vanavond weer eens helemaal van begin tot eind geluisterd. Dus niet alleen kersenplukken, maar gewoon vanaf begin lente tot eind herfst.
Dit is wellicht het beste album dat ik ken, zonder dat er echt liedjes op staan die ik heel geweldig vind afzonderlijk, maar het geheel, dat maakt het zo ijzingwekkend sterk. Zo slapmakend vernietigend. Dit is een album voor het einde, als hoop geworden is tot een warme aardappel waarin je alleen in je dromen nog naar durft te verlangen

Goed hoor.

Dag OMIT.er schuilt een dichter in u voortgaand op uw beschrijving van Berlin .
ik vind dit ook een zeer goede lp maar kon het niet gezegd krijgen hoe goed .
dit is inderdaad een lp waar je stil van word ,en ik denk als je deze lp goed vind dat je ook Nebraska van Bruce Springsteen geweldig vind .groetjes

Ik ben eigenlijk nooit echt liefhebber van Bruce Springsteen geweest, nooit een afkeer van gehad ook.
Heeft ontegenzeggelijk goede, en ook aanstekelijke liedjes gemaakt, maar het raakte me nooit echt. (Streets of Philadelphia wel, overigens).
Ik zal Nebraska eens beluisteren. Een straf zal dat ook niet zijn, en ik moet zeggen dat ik de hoes alvast erg aantrekkelijk vind. Lekker melancholisch.

"certain records (are) so patently offensive that one wishes to take some kind of physical vengeance on the artists that perpetrate them...a distorted and degenerate demimonde of paranoia, schizophrenia, degradation, pill-induced violence and suicide." - Rolling Stone over Berlin.

Toch een 4,5* van mij. Niet zijn beste, dat is New York.

hey man what's your stile Lou Reed's beste lp is bij mij Coney island baby ,zo heeft ieder zijn eigen smaak . Berlin is inderdaad een meesterwerk van Lou Reed
wat Rolling Stone over Berlin schrijft is voor mij onbegrijpelijke taal

Kicks is inderdaad een loeiharde song en Coney Island Baby beschouw ik ook wel als een van zijn hoogtepunten.

Deze na een lange tijd nog eens opgezet. Je beluistert deze plaat op geen enkele andere manier dan in z'n geheel.
En wat is het opnieuw een oprecht pakkende plaat, opbouwend naar The Bed dat je volledig bij de strot pakt.

Een halve eeuw oud en geen moment oud. Een plaat voor de eeuwigheid.

Sad Song niet te vergeten

de opvolger van "Transformer" en deze lp is nog niets van zijn kwaliteit verloren in tegenstelling van "transformer" waarvan enkele nummers door de mand vallen ( NY telephone conversation - goodnight ladies - make upeft

dit is inderdaad een lp die je in zijn geheel moet beluisteren en die je daarna spraakloos achterlaat
ik kan geen enkel zwak nummer noemen
tesamen met "coney island baby" zijn dit de top lp's van Lou Reed
zeg dat late for the sky het gezegd heeft

Het was augustus 1974. Ik was net 18 geworden en ging studeren in een vreemde stad. Alles nieuw, de stad, de gebouwen waar ik moest zijn,de boeken, de mensen om me heen. En ook nog een piepkleine koude zolderkamer van 8 m2 en een weinig toeschietelijke hospita. Nee, ik had die eerste tijd de grootste moeite om in balans te komen en mijn plek te vinden.

Gelukkig had ik mijn LP-verzameling en stereoinstallatie bij me. En de muziek was mijn toevluchtsoord. Jimi Hendrix, CSN(&Y), Yes, Genesis, Velvet Underground, Dave Mason, Jethro Tull, Andy Pratt en zo boden mij een plek om te schuilen, gaven mij hoop en ook soms plezier.

Maar in die (toen nog niet zo grote) platenverzameling zat dus ook het een jaar daarvoor verschenen Berlin. En dat bleek een voor mij gevaarlijk album. Nu had ik niet iets speciaals met Lou Reed (en later ook niet). Tuurlijk: VU was best ruig, maar het destijds gelauwerde Transformer raakte mij totaal niet. Berlin deed dat wel, vermoedelijk vanwege de thematiek en dramatiek. Eerst nog niet zoveel, maar in mijn moeilijke eerste studententijd werd dit steeds sterker. In mijn sombere buien draaide ik Berlin. Troost was de bedoeling, maar het pakte steeds meer averechts uit. En omdat het wat gevaarlijk werd draaide ik hem die jaren daarna nooit meer.

Na mijn studententijd keerde ik terug in mijn geboortestad. En de inmiddels fors gegroeide LP-verzameling verhuisde uiteraard mee terug. Op een avond hadden we vrienden op bezoek. Ik stond te koken en mijn vriend zette plotsklaps Berlin op. Ik verstarde ter plekke. Werd overspoeld door al die jarenlang verdrongen emoties. Direct gevraagd om de muziek uit te zetten en die avond mijn verhaal met de vrienden gedeeld. Dat hielp best wel, maar toch duurde het nog een jaar of 20 voordat ik Berlin weer eens durfde te beluisteren. En sindsdien draai ik hem nog maar zelden. Dat laat overigens onverlet dat ik het een fantastische plaat vind, een ware klassieker.

Daar waar Berlin mij destijds richting de depressie dreef, trok de melancholie van Jackson Browne met (vooral) Late for the Sky mij daarvan weg. Daarom draai ik die dus wel nog altijd regelmatig en staat die op de eerste plaats in mijn top 10.

Gisteren nog eens gedraaid. Behoorlijk sfeergevoelig en soms wat naargeestig, maar daarom ook zo goed. Inderdaad een meesterwerkje! Halfje erbij.