Lou Reed - Berlin (1973)

Teveel om op te noemen, dat album ken ik niet.
Ieder zijn meug.

Dit album hoort qua hoe het gearrangeerd is en het gevoel dat het overbrengt helemaal bij de teleurstelling die de hoopvolle jaren zestig niet brachten (1967-1969): ''The feeling of being totally at home and total freedom of love and speech''.

Andere artiesten/bands slaagden daar op hun manier ook in: o.a. The Doors (LA Woman uit 1971). En er zijn er meer, maar die heb ik niet zo 1-2-3 paraat omdat ik nu mijn jongste zoon uit school ga ophalen.

Godspeed You! Lou Reed!!!

Naar aanleiding van het overlijden van Lou gisteravond weer eens beluisterd, dit blijft een donkere, huiveringwekkende onheilspellende plaat.
Ik blijf Caroline Says part 2 het mooiste nummer vinden van het album.

Ik haal er maar eens een halfje vanaf. Op de een of andere manier doet dit album me toch niet zoveel als Transformer of Coney Island Baby. Het zal vast een meesterwerk zijn, maar niet voor mij.

Ik vind ook best redelijk overtrokken allemaal. The Kids is natuurlijk een voltreffer al blijf ik het een belachelijk verhaal erachter vinden. En Sad Song heb ik ook altijd erg sterk gevonden. Maar als geheel is het voor mij nooit echt buitengewoon hoogstaand geweest en ook niet echt een van mijn favorieten.

Van de Says nummers heb ik vooral altijd een zwak gehad voor Lisa.

De meer levendig upliftende Lou gaat er over het algemeen toch beter in bij mij.

En wat zwaarmoedige Lou betreft gaat mijn voorkeur uit naar een Magic and Loss. Lees daar overigens verdacht weinig over op deze site in deze tijden. Liefhebbers van deze plaat mogen zeker ook eens bij die stilstaan denk ik.

Magic and Loss vind ik ook sterk maar Berlin boeit mij iets meer vooral door de afwisseling en de erg beeldende songs. Natuurlijk is dat niet bepaald een vrolijk album (toegegeven, je moet ervoor in stemming zijn) maar na een tijd laat het album je niet meer los.

Ik denk dat als je in zwartgalligheid zoekt en ook mistroostigheid, dat Iggy Pop - The Idiot, vele platen van the Swans, Joy Division, The Sound, The Cure allemaal muzikaal stukken vernieuwender, spannender en interessanter zijn dan dit album. Of dat jou raakt mag je zelf weten.

Los van dat dat geweldige bands zijn die zijn wel van andere tijden orbit.
Niet dat ik die heb meegemaakt, maar ik weet wel dat je ze niet kunt vergelijken qua vernieuwing.
Al zou je de muziek lostrekken van tijd dan zijn die wel wat spannender dan dit inderdaad.

Desalniettemin vind ik dit toch ook een prachtig album. Nu met een extra lading door het slechte nieuws over Opa Lou.

Ik weet nog dat ik deze plaat tegenkwam in de platenzaak paar jaar geleden. Vanwege mijn beperkte kennis over Lou Reed (kende alleen de banaan van VU), wou ik wel eens een LP aanschaffen om kennis te maken met het solo-euvre van deze man. Zoekend op internet of dit een geschikte start was, kreeg ik het idee van wel. Dit zou wel eens een horror plaat kunnen zijn... (de hoes, het conceptidee en verhalen via internet, geschifte teksten en de duistere plaatjes met bloedvlekken in het tekstboekje..)
Ik kon niet wachten, zeker niet met die stem van hem, dacht ik.
Het leek bevestigd te worden toen ik hem eenmaal thuis oplegde; de versterker stond best hard en ik schrok ik me rot door die valse intro
Luisterend viel de plaat me gewoon keihard tegen, ik zat steeds te wachten op onheil en krankzinnigheid.. maar dat bleef eigelijk gewoon uit.
Ondanks al die voortekenen bleek het een sfeerplaat te zijn, compleet met strijkers erbij!

Na meerdere luisterbeurten met bijgestelde verwachtingen is dit toch wel één van mijn favorieten geworden en gebleven. Aparte, eigenzinnige plaat. Geen horror, maar triest in een 'mooi' concept.
En juist het contrast met de muziek, dat maakt 'm zo mooi. Al kun je duidelijk de ondertoon voelen.
RIP Lou Reed, vreemde snuiter dat je was.

Vandaar ook mijn bericht hierboven, "Maar vast een mijlpaal voor die tijd."
En ik vind hem zeker niet slecht, maar ken wel spannender dingen. Ook ligt de stem van opa Lou me niet altijd en zijn muzikale pallet ook niet helemaal. Put toch uit invloeden die mij niet zoveel doen.

Naar zwartgalligheid ben ik niet op zoek. Gewoon naar muziek die me raakt en/of intrigeert. Vernieuwend is bijzaak, tijdloosheid vind ik belangrijker. The Cure maakte in de begintijd aardige muziek. Joy division eerste album is geweldig. het tweede een heel stuk minder. De muziek van The Swans vind ik niet te pruimen, zo slecht. Maar ieder zijn meug. Misschien heeft het met feit maken dat ik Berlin ontdekte toen het uitkwam en daardoor een belangrijke rol speelde in die periode, dat ik het nu nog zo'n goed album vind.

Misschien moet je Swans - The Burning World eens proberen, dat is redelijk toegankelijk en staat vol met droefgeestige nummers die me tot op het bot weten te raken, met name het laatste nummer. Daar kan deze Reed nog een punt aan zuigen. Nick Cave is trouwens ook een artiest die goed is in dat soort nummers.
Maar mijn moeder heeft ook iets met deze plaat, omdat zij toen muziek aan het ontdekken was, dat speelt natuurlijk altijd mee in zekere zin En was de heroïne-dramatiek e.d. nog iets wat veel mensen raakte. Nu heeft de gemiddelde verslaafde ongeveer de leeftijd bereikt waarop Reed overleed en kan niemand zich er nog iets bij voorstellen.

Met die heroine-dramatiek heeft mijn voorkeur voor zijn muziek niks te maken. Vond dat harddrugsgebruik op het podium zelfs zeer stuitend!

Ah, over het hoofd gezien

The Cure raakt mij ook veel meer, daar heb ik een groot zwak voor en ik vind ze gewoon heel erg goed, onderschat zelfs.
The Swans heb ik trouwens nog nooit van gehoord, ben er nu wel nieuwsgierig naar!

Hier op het forum in ieder geval niet, misschien zelfs lichtelijk overschat.

Haha, misschien.
Al bedoelde ik meer in het algemeen, want met name buiten MuMe worden ze vergeleken andere bands nu vaak ondergesneeuwd of vergeten. En ze staan onder het grote publiek (in NL) vrijwel alleen bekend om hun (vrolijke) hitjes dan echt om wat ze kunnen.

Maar dat is weer een ander verhaal/discussie, denk ik

Lou Reed is net dood en nu wordt er bij zijn muzikale erfenis volop gebabbeld over die mietjesmuziek van The Cure.

Lady Day, Stijn ?

Was het maar zo'n feest. Ik crepeer al anderhalve week van de pijn en leef op pijnstillers en tramadol. How do you think it feels?

Relax en neem nu geen overdosis, dat was maar een kort zijstapje.
En je krijgt komende tijd vast nog genoeg de ruimte om te rouwen door doodgegooid te worden / men dood te gooien met RIP-berichten, voor die man met de buitengewone "hetero"-muziek

Zo square als maar kan zijn inderdaad

Ik moet eerlijk bekennen dat ik de plaat minimaal een jaar of vijf niet uit de kast heb gehaald. Dat blijkt niet terecht want het is gewoon een ijzersterke plaat en voor mij de beste van ome Lou. Vooral de laatste twee liedjes zijn ontroerend mooi.

Of te wel een halfje omhoog.

Ik luister deze op LP en ik merk toch wel op dat ik kant 2 vééééél beter vind dan kant 1. Nog iemand met dit gevoel?

Ja, er wordt wel naar een apotheose toegewerkt op dit album, de desolate stemming neemt met het nummer toe. Als je dat bedoelt met 'beter' heb je helemaal gelijk. En ach, ik heb 8. en 10. als favorieten aangevinkt, dus ik begrijp je best.

8 en 10 heb ik ook aangeduid! En ja je hebt wel gelijk wat betreft die apotheose.

Hier had ik toch wat meer van verwacht. De laatste 5 songs zorgen er toch voor dat het album nog een voldoende bij mij haalt.

Tsja, misschien is dit wel een plaat van 'je had er bij moeten zijn' Ik 'ontdekte' dit album eind jaren 70, begin jaren 80 en het paste precies binnen het tijdsgewricht en mijn muzikale ontwikkeling (de reeds genoemde bands JD Cure Sound). Ook het feit dat het album opstond toen ik met mijn maten met de trein Berlijn binnenreed tijdens een schoolreis in 1982 zal mee hebben gespeeld

Na jarenlang via brakkige cassettebandjes en later cdr te hebben beluisterd nu via lekker fris klinkende cd, het kwartje is gevallen, volle punt erbij!

Werkelijk prachtig conceptalbum van Lou reed in wellicht zijn artistiek meest memorabele periode.
Een volkomen andere plaat dan voorganger Transformer, die mede door Bowie een rockerig glamrock gehalte had.
Berlin is andere koek. Somber, geen hoog tempo en verhalend.
Bob Ezrin aan de knoppen en dat is te horen ook.
Ezrin heeft een specifieke manier van produceren en dat is vooral af te horen aan bepaalde details.
Geraffineerd vastleggen van de instrumenten, de toevoeging van subtiele minimale, maar rake toevoegingen - eventjes horns, een ineens opduikende leadgitaar.....theatrale tintjes, etc.
Ik had een wat ruwere plaat verwacht, maar dat is zeker niet wat ik hoor.
En wat een gasten doen hier op mee zeg, Jack Bruce, Steve Winwood, de Brecker brothers ( dus daar komen de horns vandaan) drummers B.J Wilson en Aynsley Dunbar en Tony Levin op de bas, niet de minsten.

Maar goed, het draait natuurlijk om Lou Reed.
En die had een concept uitgedacht die niet vrolijk stemde.
Het draait om het koppel Jim en Caroline die in een schimmige wereld bivakkeren van drugs, prostitutie, depressie en zelfmoord + dat er nog een kind in het spel is.
Ondanks het duistere thema is Berlin muzikaal geen hele zware plaat.
Het heeft dus een theatrale vibe maar er is evengoed ruimte voor de soberheid in een meer acoustische setting ( oa. Caroline Says II)
Veel melanchonie en ik heb Lou zelden zo gevoelig gehoord als op deze plaat.
Hij zuigt je mee in het verhaal met knappe muziek die nergens overheerst en goed op hem is afgesteld - Good Job Ezrin.
Mooie start ook met het titelnummer. Fraaie pianopartij trouwens.
Het vervolg blijft boeien. Uitspattingen blijven vrijwel achterwege, meer een laidback sfeertje maar door de invulling wel een soort van rockopera.
De gitaarpartijen kwamen mij trouwens bekend voor, want die zijn van Dick Wagner en Steve Hunter.
Later ingehuurd door Alice Cooper, die dan ook weer een lijntje had met Ezrin.

Thematisch een zware sombere plaat nogmaals. Eentje die je wel inpakt en subtiel en met de nodige afwisseling mij zeker overtuigde.
Men Of Good Fortune, The Bed, titelsong en de prachtige afsluiter als voorlopige favo's.

Typerend dat het met Lou in deze periode fysiek bergafwaarts ging door heroinegebruik.
Bijna eng om te zien hoe hij er toen uit zag.
In hoeverre zou dit album daar aan bijgedragen hebben ?

Nu pas ontdekt?! Absoluut het meesterwerk van ome Lou. Oh, Jim, gaat trouwens over Iggy Pop.