The Chameleons - Script of the Bridge (1983)

Ik ontdekte deze plaat pas later in de jaren 80 maar heeft sindsdien een onuitwisbare indruk achtergelaten. Draai 'm nog zeer regelmatig (ik heb nog gewoon de vinylversie) en ben nog altijd meteen op stoom als "Don't Fall" er in knalt. "Thursday's child" is mijn favoriet.

Ontdekte The Chameleons op een zondagmiddag, vlak voor de uitzending van wat nu Langs de Lijn heet (weet niet meer hoe het in 1983 heette).
Op Hilversum 3 had je toen het VPRO-programma "Spleen".

Bij de aankondiging van Relax van Frankie goes..... drukte ik als een gek m'n record-knop van mijn radio-cassette in. Had dat nummer namelijk de week ervoor gehoord en vond het geweldig.
In alle enthousiasme, dat ik dat nummer nu aan het opnemen was, vergat ik aan het einde van het nummer de stop-knop in te drukken.
U raadt het al: na Frankie kwam het nummer A Person Isn't Safe Anywhere These Days van The Chameleons (voor het eerst op de Nederlandse radio).
Ik was overdonderd door die gitaarsound en dacht, dit moet ik hebben, maar wie zijn dit in vredesnaam.
In de afkondiging werd niet gerept over een bandnaam, want die hadden ze in de aankondiging al genoemd, maar dat had ik niet gehoord, dus ik bleef vertwijfeld achter.
Na enkele minuten kwam ik tot bezinning en wilde Frankie terug luisteren en kwam erachter dat de opname nog liep.
Feest was het op mijn zolderkamer!!

Heb de hele middag niets meer van Langs de Lijn gehoord.

Het wordt hoog tijd om dit album permanent op te nemen in de lijst met mijn favorieten. Eind jaren 80 luisterde ik voor het eerst naar deze groep.
Top 10 melding door Eric van de Berg van OOR.
Krakend vinyl in een vrijwel versleten hoes.
De muziek op dit album [inmiddels op CD] klinkt zo tijdloos,
dat nog veel generaties dit album moeiteloos kunnen oppikken.
Een blijvende plek in de top 250 lijkt dus gegarandeerd.

Heb de dubbel cd aangeschaft.25th anniversary edition.Helaas ben ik niet te spreken over de kwaliteit.Klinkt een beetje iel.Jammer.

Idem, Miskoop van 2008 voor mij

Dat verbaast me dat jullie die hebben gekocht; iig op Amazon.co.uk werd de kwaliteit van die editie al gelaakt: fel en scherp; tja, dan blijft er niet veel over,

Op vinyl is er nix mis mee - wel ff zoeken.

Chameleons slecht geproduceerd klinkt nog steeds goed wat mij betreft. Bovendien een grais concert van Bremen erbij. Wat wil je nog meer als echte liefhebber....

Jongens, de zon gaat weer schijnen. Misschien inspireert dit tot wat positievere bijdrages aan deze discussie.

Ik ga deze wel op vinyl zoeken.Over de muziek ben ik zeker te spreken.Draai de cd ook gewoon,alleen heeft het volgens mij niks met een slechte productie te maken,maar eerder met een slechte remaster van het origineel.Oh ja.Nog even iets positiefs.Mooie top 10,RealChameleon.

Ik herinner me dat deze op vinyl ook niet erg dynamisch klonk. Dat had er ook mee te maken dat er 60 minuten in die groeven geperst moest worden, de plaat duurde buitengewoon lang.

Okee dan.Toch hadden ze naar mijn idee van deze jubileumuitgave wel wat mooiers kunnen maken.

Daar heb ik nooit bij stil gestaan en dat is idd het geval (bijna een uur); over de gevolgen daarvan zal ik zeker eens ruggespraak houden met specialisten.

Ook @Suffeteun: ik ben zelf van mening dat de meeste Statik-producties (Chameleons, maar ook Positive Noise) die ik ken, worden gekenmerkt door een kale, vlakke productie en dat vindt zijn weerslag in de klank van e.e.a, maar ook - en da's erger in de master-tapes; masters die kaal en vlak zijn, zijn niet echt op te krikken. Een veelgehoorde klacht bij remasteren (vandaag de dag) is de zgn 'gain' - het opkrikken van het volume en dat gaat dan weer ten koste van de dynamiek.

Deze is een stuk verfrissender dan Strange Times.
Ook de zang klinkt een stuk overtuigender.

P.S. Volgens mij hoor ik in een aantal nummers een hard rond zwierende stofzuigerslang in terug.

Mark Burgess heeft mij een tijd terug laten weten mits de financien het toestaan er kans bestaat op een nieuwe vinyl uitgave

Dat hoor je op bijna elk Chameleon album. Maar hier is ie echt wel prominent aanwezig.

Zelfs op het allegaartjes verzamelaar Magic Boomerang van Mark Burgess hoor je die terug

Stonden ze ook met zo'n slang live op het podium?
Ik heb dat wel eens bij The Ex gezien; gaf wel een mooi effect.

Ja, met krulspelden in, pantoffels en een bloemetjesjurk aan. Kunnen we het weer over de muziek hebben in plaats van dit Nilfisk gezever?
Voor de liefhebbers van stofzuigergeluiden kan ik My Bloody Valentine aanraden

Alsmede Jesus and Mary Chain: Psychocandy - en voor de visuele verwenning: de hoes van Three Imaginary Boys of de clip van Queen - I Want to Break Free

Deze klanken maakten anders wel wezenlijk deel uit van het specifieke geluid (lees muziek) van The Chameleons.
Dus ik kan je cynisme en je onterecht opgeheven vingertje niet plaatsen.

Als jij dat zo ervaart is dat jouw probleem. Het is dan weliswaar een typisch Chameleons geluidje, maar is wat mij betreft onbeduidend en ondergeschikt aan de rest van 'geluiden' die The Chameleons produceerden.

Het is geen enkel probleem voor mij, alleen ik snap niet waarom jij tot op zekere hoogte gaat bepalen, waarom daar niet over gesproken mag worden.

Het is vooral op dit album een terugkerend geluid en het mag in jouw ogen dan onbeduidend zijn en ondergeschikt aan de rest van hun muziek (en dat is het in feite ook), maar op mij heeft dit geluid vanaf de eerste luisterbeurt in 1983 meteen een bepaalde aantrekkingskracht uitgeoefend, vooral in de overgang van Here Today naar Monkeyland.

Als we het over hetzelfde geluid hebben, gaat dit soms om die "regenwoudindianen fluit", die ook in All That She Wants van Ace Of Base zit later.. ? Ik sluit me bij starsailor aan, beslist een onbelangrijk detail van de muziek en iets wat ik ook het liefst niet hoop/wens te horen bij deze band, qua hele foute associaties

'In his Autumn before the Winter comes man's last mad surge of youth'
'What on earth are you talking about?'

Met deze mysterieuze woorden begint Script of the Bridge. Ik heb mij altijd al afgevraagd waar ze vandaag komen, en na een korte googlezoektocht gisteren, heb ik ontdekt dat The Chameleons het zelf eigenlijk ook niet weten. Tijdens de opnames hadden ze blijkbaar een microfoon naast de televisie gezet en vervolgens dit willekeurige citaat gebruikt op het album. Maar uit welke film of serie het afkomstig is, is blijkbaar een mysterie.
Iemand die toch meer weet?

Weet het ook niet...maar het is wel een fraai statement om het album mee te openen. Vooral vanwege het contrast tussen wat hij verklaart en hoe zij erop reageert....intrigerend.

Weet het ook niet, maar er gaan hardnekkige geruchten dat het uit de verfilming van John Steinbeck's roman The Winter of our Discontent komt.
Een Amerikaanse televisiefilm uit 1983 geregiseerd door Waris Hussein.

Die regenwoudfluit; ik dacht echt zo'n rond zwaaiende slang, onderscheid zich van andere bands. Vandaar mijn logische vraag. Bij Ace of Base komt het gewoon uit de computer.
Verder kan ik er niks aan doen dat The Chameleons dit geluid produceren. Ik vond het wel mooi klinken.

@Arno (en O104)

'In his Autumn before the Winter comes man's last mad surge of youth' 'What on earth are you talking about?'

Die film naar de roman van Steinbeck, werd pas in dec '83 uitgebracht; dus qua tijdstip klopt dat niet; verder klinken de stemmen uitermate Engels en dat klopt ook niet met de cast van die film. Mijn allereerste associatie was met een sf-achtige fim, wellicht een serie - maar ik moet verder graven; het is iig Engels en ik denk aan iets uit de jaren '70.

Goeie vraag, ook al krijgen anderen puistjes van dit soort vragen. Ik heb ze wel eens live gezien en er staat me iets van bij. Overigens was het niet zo'n memorabel concert, ik moet echt m'n best doen om te bedenken wáár ik ze nou gezien heb.

Een beetje opzoeken leert dat het gewoon een didgeridoo is die ze gebruikten.. beetje op een aparte manier gebruikt dus

boven hun hoofd rondgeslingerd bedoel je ?