Zou ik in jouw positie nooit naar dit album luisteren:

The Black Box Revelation - Set Your Head on Fire (2007)

The breadth

Uit het feedback/opmerkingen-topic:




Duidelijk een woord dat meer gebruikt wordt in België. Net als bijvoorbeeld het adjectief 'straf' (goed) en 'kuisen' (schoonmaken). Ik ben dan automatisch benieuwd welke woorden die Nederlanders gebruiken vreemd in de oren klinken voor Vlamingen...

Jasper is duidelijk een nette jongen - hij zegt totaal niets over het opnemen in de dike van Van Dale. Nooit geweten dat Van Dale van vrouwelijke kunne was, laat staan lesbo - misschien kan Slowgaze in dezen een lichtje werpen op het opnamevermogen van een 'dike'.

Overigens vind ik favoriseren een beetje slappens! Hij trekt op zijn vader vind ik veel sterker.

Ja, want jij maakt nooit typfouten...

Favoriseren wordt zelden tot nooit gebruikt in Vlaanderen. Kuisen & straf wel

Viseren, prospecteren, contacteren?

De achtergrond is dat een land gaarne woorden leent en aanpast van de cultureel/economische belangrijke buur: zuiderbuur in jullie geval; oosterbuur in ons geval: sowieso, überhaupt en het incorrecte unheimisch.

Een woord als afvinken (een vinkje zetten bij een uitgevoerde taak) is bij jullie onbekend.

Google het op.

Cultureel/economische belangrijke buur.

Is favoriseren geen gallicisme, en dus fout woord? Kuisen is standaardtaal, straf in de zin van 'indrukwekkend' is dialect en dus geen standaardtaal.

Denk ik.

Waar reageer je nou zo raar op?
het gaat hier om een de facto gegeven: zo belangrijk als Frankrijk voor jullie is, zo belangrijk is Duitsland voor ons. Het heeft niets met opscheppen te maken - hoe jullie economisch/financiële relatie met ons is, zou ik niet zo 1-2-3 kunnen zeggen; cultureel wel, maar dan alleen vakinhoudelijk: 70 % van de NL weekbladcontent is in Vlaanderen (Nederlands sprekend België) niet bruikbaar; en ik kan meer voorbeelden geven. Grow up, dude!

Toegegeven, hedentendage voornamelijk economisch. Maar vergis je niet in de culturele invloed die zich tot 1939 vanuit het oosten deed gelden. Sinds de bevrijding zweren wij bij Angelsaksisch, maar dat was eerder niet zo. Die Duitse invloed is niet meer direct zichtbaar, maar daarom nog niet afwezig. De geschiedenis is nu eenmaal niet zo kort van memorie als degenen op wie ze betrekking heeft.

Ik erger me er altijd aan dat mensen 'allicht' en 'wellicht' lukraak door elkaar gebruiken.

Allicht weten ze het verschil niet tussen beide woorden?

In de zomertijd kan je eerder zeggen: "hé, het is al licht"; in de wintertijd ligt dat anders - dan denk je dat het donker blijft, maar op gegeven moment kan je zeggen: "hé het is wel licht".

Favoriseren had ik nog nooit van gehoord, maar het staat gewoon in de Van Dale (uit het Frans).
Een grappig woord vind ik afkruisen, je komt het tegenwoordig in NL tegen in verband met afgesloten rijbanen waar dan een rood kruis boven staat: 'De linkerrijbaan is afgekruist'.

Ik erger me niet zo snel, maar ik vind 'steekwoord' behoorlijk afschuwelijk (van het Duitse 'Stichwort').
Meer in de categorie 'lelijk maar wel vermakelijk' vind ik de woorden die ik in mijn werk tegenkom, zoals: iets escaleren (in de zin van melden aan hoger management), iets oppakken (in de zin van een klus gaan doen), wegprioriteren (opnieuw prioriteiten stellen waardoor iets buiten beeld ('scope') valt).

Zo kwamen we er gisteren achter op kantoor dat het woord prioritering niet bestaat. Geen punt, want op kantoor zelf verzonnen woorden gebruiken is leuk. In de tijd dat de fax nog een functie had op kantoor gebruikte ik liever faxinaal of dat heb ik gefaxineerd ipv per fax verzonden. Nu verwacht iedereen dat je iets emailt, terwijl ik ook wel eens iets papierieel aanlever.

Of engelse woorden vernederlandsen is een sport. Explaneren komt vaak sneller in mij op dan uitleggen.

Faxinaal klinkt nog wel leuk, maar soms krijg ik de kriebels van die kantoortaal. Zo hadden wij het altijd over bilateraaltjes, of erger nog bila's of bilaatjes. Vreselijk.

De mooiste is wat dat betreft het Carmiggeltiaanse epibreren.

Committeren, executeren, targetten zijn zo een paar woorden die me te binnen schieten. I.t.t. wat men zou verwachten is een executie niet datgene wat plaatsvindt als men zich niet 'commit' aan een target, maar juist datgene wat - mits goed - ervoor zorgt dat men met commitment het target haalt. Uitvoering zegt de gewone man dan, doelstelling en toewijding.

Een-op-eentje, intervisie - bilateraaltje klinkt als een vluggertje met Kelly - denk aan de tv-spot - in de bezemkast

En dat woord wordt zó vaak gebruikt dat het mij niet zou verbazen dat het snel wel juist zal zijn. Vooral in het openbaar bestuur kom ik dat vaak tegen in allerlei beleidsstukken. De lokale wethouders hier zetten ook graag mondeling de prioritering naar de nering.

Epibreren is wel geniaal trouwens.
Andere uitdrukkingen zoals het 'koelkastmodel toepassen' vind ik ook nog wel geinig. Voor de rest moet ik ook altijd een beetje huilen van kantoortaal. Ik maak mezelf er ook wel schuldig aan. Het is allemaal jargon en op de kantoorvloer maak je je op die manier soms verstaanbaarder.

Als je het googlet, komt als derde resultaat inderdaad een kamerstuk boven, met 'Prioritering investeringen mobiliteit en water' als titel. Volgens het Genootschap Onze Taal is het inderdaad een zelfstandig naamwoord afgeleid van het werkwoord prioriteren, en staat het in de Van Dale als neologisme. Maar ik neem aan dat iedereen die dit wilde weten, het net als ik had kunnen googelen

In de top 5 meest gemaakte grammaticafouten moet het foutief gebruik van 'wat' en 'wie' als betrekkelijk voornaamwoord toch wel hoog genoteerd staan (bijv. 'een album wat' ipv 'een album dat'). Gepopulariseerd door Johan Cruijff ('een speler wie uitzonderlijke talenten heb') en dusdanig alomvertegenwoordigd dat er nauwelijks nog een algemeen besef lijkt te bestaan dat dit onjuist taalgebruik is. Ik kwam het net binnen vijf minuten evenzoveel keer tegen en moest er toch even melding van maken...

In dier voege irriteert het mij ook matenloos dat het bijvoegelijk gebruikte "welke" en "welk" steeds vaker in gewichtigtaal worden gebezigd waar "die" en "dat" correct zouden zijn geweest: "is een voorziening, welke wij met trots presenteren" en "het huis, welk is gebouwd in 1950, ligt aan de oostzijde ..."

Waarom is het:
Ik liep en niet ik loopte?
Ik keek en niet ik kijkte?
Ik zat en niet ik zitte?

En waarom is er voor voor ik liep en niet bijvoorbeeld voor ik leup, ik leep of ik luip gekozen?

& Waarom is het:
Ik poepte en niet ik piep?
Of ik drukte en niet ik drik, ik drek of ik drok?

Zou misschien iets met het fokschip te maken kunnen hebben. Maar dan nog ontgaat de logica me.

De oorspronkelijke Indo-europese werkwoorden waren allemaal sterk; de klinkerwisseling gaf een verleden tijd aan. Toen er steeds nieuwe werkwoorden bijkwamen, was dat klinkerwisselen niet meer vanzelfsprekend, en maakte men de verleden tijd door achter de werkwoordstam de verleden tijd van doen (deed) achter te voegen. En dat werd in de loop der tijd ingekort tot -de (na stemhebbende medeklinkers) en -te (na stemloze medeklinkers).
Lopen, kijken en zitten zijn dus oorspronkelijke (heel oude) werkwoorden, die andere zijn van recentere datum.

Geloof ik, of zo.

Etymologie is dan ook niet bepaald wiskunde. Waarom zou je logica verwachten in iets wat zo grillig is als taal?

Ik voel een Foucaultje opkomen...

Gek genoeg zit er juist wel veel logica in etymologie; etymologisch is een woord wel te beredeneren: afkomst, aanpassingen, gebruik van achter- of voorvoegsels. Met Latijn en/of Grieks in de portemonnee zijn veel woorden te herleiden.

Vervoeging van werkwoorden is daarentegen een ander kopje thee - sterke werkwoorden zijn ouder, worden vaker gebruikt. Onregelmatige werkwoorden - zoals zijn en hebben - komen nog frequenter voor en zijn in heel veel talen onregelmatig. Alle nieuwe werkwoorden zijn zwak en ik merk dat in spreektaal 'oudere' sterke vormen verdwijnen: schiep (van scheppen), ontried (van ontraden) zie je dan minder, wel hun 'zwakkere vorm'.

Nee dat was me al eerder duidelijk dat grammatica door jou wordt beschouwd als een pretentieus geschrijf dat gaarne op de stapel van Fahrenheit 451 zou mogen eindigen.

Het is nl gewoon grammaticaal incorrect - welk(e) is bijvoegelijk. Het willen opnemen als formaliserend taalgebruik is maximaal Bommeliaans (en dan nog niet eens een aardige vorm ervan), maar het verwaast ook de communicatie.

Je moet gewoon niet moeilijker en/of deftiger willen schrijven dan je eigen stijl is. Stick to your own groove!

Ik heb genoeg pseudoformele taal mogen redigeren om te kunnen stellen dat het lezen ervan geen plezier is. Het zijn nl veelal taalproducenten van een pseudo-Kippingniveau die dat zelf niet in de gaten hebben. De wankelende stilistiek van een ander of een onduidelijke uitleg in een handleiding moeten fiksen is geen leuk werk - ik heb zo'n idee dat jij de proeftijd niet door zou komen.