Voorspel wordt ook wel de voordaad genoemd. Afijn, om terug te komen op de kwestie 'ze', Genootschap Onze Taal zegt dit en dat heb ik zo overigens ook geleerd:

"Lukt het u niet om met deze vuistregels uw twijfel op te lossen, gebruik dan ze. In niet al te formele teksten is dit vaak prima bruikbaar als alternatief voor hen én hun: 'Ik geef ze (hun) het boek', 'Laat ze (hen) maar praten.'"

Vind ik een prima oplossing. Het zo door elkaar gebruiken van 'hun' en 'hen' vind ik overigens wel een erg vervelende taalfout, bijvoorbeeld als het om 'Ik geef de koekjes aan hun' gaat. Dat moet duidelijk 'hen' zijn, want 'aan hen'.

Ik geef de koekjes aan hen moeder.

Omdat de klankt oo en oe echt wel verschillend van elkaar zijn, daarom is er ook een verschil in verleden tijd. En dan heb je nog eens het verschil tussen sterke werkwoorden en zwakke werkwoorden, waardoor 'roken' niet 'riek' wordt.

Perzoonlijk wijt ik het aan een tekort aan kleine huisdieren onder onze meer barbaarse voorgangers: hadden de Hunnen hennen (=hoenders) gehad en waren ze zorgvuldig met een 'hen' omgesprongen ipv hen 'Huhn' (=hoen) te noemen, dan was er nog wel een kans geweest. Edoch iedere taalkundige weet dat een 'uh' klank enerzijds 'breekt' in een 'oe', zo werd "urdh" (oudEngels/oudNoors) enerzijds jord (Zweeds) en anderzijds de min of eer toonloze "euh" earth (Engels). Dat de hen een hun wordt is dan cf taalkundige wetmatigheid.

Bent u het werkelijk, prof. dr. E.I. Kipping?

Oké, het genootschap onze taal kan het billijken als je twijfelt. Vreemd, het is dus nog steeds fout. Ik heb niet de officiële hoeders van het Nederlands, de taalunie, geraadpleegd, maar het lijkt mij sterk dat zij dit accepteren.

Ik vind overigens 'hun' als onderwerp en stuk storender. In zoverre kan ik het genootschap onze taal wel volgen.

Het viel me onlangs op bij de vraag van de dag dat er behoorlijk wat mensen zijn die "Ijsland" als favoriete vakantiebestemming beschouwen. Dat deed toch behoorlijk pijn aan m'n ogen.

IJsland? Nee, wacht even IIsland....

Ik maak die fout dan weer altijd met Vvales.

he, he,

De hoofdletter "IJ" is internationaal gezien een niet-erkend kind - al was op typmachines wel te vinden.

Dat leidt stelselmatig tot serieuze indexeringsissues, bijv bij uitgever van atlassen Wolters-Noordhoff (o.a. Grote Bosatlas en Grote Topografische Atlas), waar IJsselmeer is terug te vinden onder de ehh "I". Ook de spellingscontrole van Word corrigeert "IJ" in "Ij".

Dat maakt nieuwsgierig...

ik typte ijsselmeer --> gecorrigeerd naar Ijsselmeer

enter

ik typte Ijsselmeer --> bleef zo staan

enter

ik typte IJsselmeer --> bleef eveneens zo staan en had, anders dan de eerste twee, geen rode kringel eronder

Schizofrene boel zo...

Het gekke is dat in de Grote Topografische Atlas van de ANWB, gebaseerd op de database van Emmen (makers van de de zgn stafkaarten), het wel grotendeels gis efikst, terwijl dat materiaal ook door W-N is gebruikt.

Even technisch: op database-niveau ben je dan onjuist aan het indexeren - zeg maar zo'n beetje net als op de letter "T" alhier (het lidwoord The zou gewoon in een zgn exclusion list moeten staan).

In goede databases zijn er NLS-opdrachten om in additionele lettercombinaties ("ij" in NL en "ll" in ES) te voorzien, én in juiste sorteervolgorde (Zweeds: a- met rondje erboven, ä, ö achteraan het alfabet, na de "Z". Waar wij dus Bäring sorteren als "ae" is dat voor Zweden apert onjuist.

Toch ook wel bijzonder..

Ik worstel sinds gisteren trouwens met een vraagstuk. Waarom spreken wij eigenlijk over een zalmkleur? Goed, het is een specifieke kleur roze, maar over elke kleur kun je zo specifiek zijn als je zelf wilt. We hebben ook geen apenkleur.

Waarom wel limoengroen, zalmroze en zeegroen, maar geen komkommergroen?

Wietgroen?

Dergelijke typeringen zijn altijd metaforen - en zijn zo goed als ze begrepen worden; bovendien heeft zalm meerdere kleuren. Wat te denken van sneeuw(cocaïne)wit, bloedrood (???), koboldblauw, hagelrein (???), splinternieuw (???), purpelpaars, goudgeel, apekontenroze (aantal jaren geleden had Daewoo voor bepaalde auto's die foeillelijke kleur, die gemengd leek door een kleurendove), 50-tinten-grijs; en wil je echt versteld staan - ga dan eens naar de Gamma en kijk wat voor namen ze al hun mengtinten hebben gegeven.

Snot green (Joyce) is trouwens ook een aardige, net als duck egg green - een specifieke kleur voor de onderzijde van modellen van Engelse jachtvliegtuigen uit WOII zoals de Spifire, van Airfix.

British racing green.

Mizuhogeel.

Zooo, lang gezien dak u geleejen heb - ontwaakt uit de winterslaap?

Gitzwart, pisgeel, bleekblauw, venusiaans vermiljoen, poepbruin, ice blue, mellow yellow.

Ik slaap nooit.

Rust never sleeps! Ge zijt Rust?

Inderdaad. Goed je weer te zien R&P. Hoe gaat die?

Is dat een compliment?

Euh nee. Ik zou het ook niet meteen als antoniem van compliment zien, maar 'hemelpoorten' voorafgaand aan 'hemel' kan natuurlijk niet.

En inzet i.p.v. aanzet is natuurlijk een verkeerde insteek om semantisch aan zet te blijven

Dat komt waarschijnlijk van 'muziek/noten inzetten' (dus al spelende).

Al spelende blaast men zijn instrument (trompet, saxofoon) aan - het plaatsen van de lippen op het rietje/mondstuk wordt dan ook aanzet genoemd - oh yeah, blow daddy's horn is fiks ambigue. Veel saxofonisten (Getz, Dulfer, Kenny G en nog zo'n kleffe toeteraar wiens naam me even ontschoten is) herken je aan hun aanzet.

Maar 'de muziek wordt ingezet' kan wel.