menu

Genres / Rock / De metal top 100 van...

zoeken in:
avatar van Kronos
geplaatst:
54. Sepultura - Arise (1991)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/832.jpg?cb=1637657776
Over Beneath the Remains was ik erg enthousiast. Wat een vooruitgang ten opzichte van de twee eerste albums, waar ik ook al fan van was. Op Arise wordt alles nog verder geperfectioneerd. Doordat in 1991 mijn muzieksmaak allerlei kanten begon uit te waaieren ben ik er echter niet veel aan toegekomen. En alleen de lp weer aanschaffen volstond niet. Pas na de cd erbij te kopen en aangestoken te worden door het enthousiasme op MusicMeter bij dit album ben ik er echt ingedoken. Dit is duidelijk hun beste, al deelt niet iedereen die mening. Beneath the Remains is rauwer maar dit album is zo volmaakt en veelzijdig dat het zich met de grote thrash klassiekers kan meten. Luister maar eens naar het woeste titelnummer.



@top100kronos

avatar van Kronos
geplaatst:
53. Black Sabbath - Headless Cross (1989)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8561.jpg?cb=1661880028
Black Sabbath, nu al? En met Tony Martin? Dat vraagt wat uitleg natuurlijk. Hoewel het uitgangspunt een nummer per band/artiest was, voelde dat niet helemaal juist op het moment dat bepaalde zangers (die meestal toch voor het meeste herkenning zorgen) meer dan een keer voorkwamen maar dan in verschillende bands. Waarom zou dan dezelfde band met een andere zanger slechts een keer aan bod mogen komen? Regels, ook zelfopgelegde, zijn er om gebroken te worden. Dat schept ruimte. Ruimte om dit machtige nummer te plaatsen. Machtig is hét woord voor Headless Cross. Niemand kan wat stem betreft tegen Ronny James op, maar bij hem evenaart perfectie de passie, waardoor die passie iets minder geaccentueerd wordt dan bij de minder stemvaste Tony. De manier waarop hij zijn gevoel tot uiting brengt veroorzaakt elke keer kippenvel bij mij. Soms perst hij er aansluitend op een lange uithaal nog een krachtige yeah! uit. Zalig gewoon.
Op deze site doen de albums met zanger Tony Martin het overigens vrij goed maar veel succes had Black Sabbath in die dagen niet meer. Toen muziekliefhebbers hun oude lp collecties wegdeden kocht ik datgene wat in die van mij nog ontbrak. Zo maakte ik kennis met deze latere Sabbath. Iommi schudt nog steeds sterke riffs uit zijn mouw (de openingsriff van Headless Cross doet me altijd denken aan Running With the Devil van Van Halen) en goed gedoseerde toetsen scheppen extra sfeer. Lange tijd out of print, de Sabbath albums op het label I.R.S., maar dit jaar zijn er remasters beschikbaar. Ik hou het bij mijn oude exemplaren.



@top100kronos

avatar van Johnny Marr
geplaatst:
Ik ging net typen: dat zijn wel ff twee klappers na elkaar (Chapel of Ghouls en Arise, dus) maar je bent sneller dan het licht. Headless Cross ken ik niet.

avatar van Kondoro0614
geplaatst:
Deze plaat van BS is mij ook nog onbekend lol. Ik moet binnenkort ff die hele discografie gaan uitpluizen denk ik.

avatar van Kronos
geplaatst:
52. Motörhead - Love Me Like a Reptile (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4162.jpg?cb=1704736095
Wie Motörhead zegt zegt Ace of Spades. Het nummer maar ook het album. Een tijd geleden heb ik er heel vaak naar geluisterd omdat het passeerde in de lijst '1001 albums' die ik van begin tot eind doorneem en beoordeel. Natuurlijk kende ik het album al, maar door het meerdere keren na elkaar en aandachtig te beluisteren ontdekte ik dat echt het hele album top is. Niet nodig dus om het meest voor de handliggende titelnummer te kiezen. De riff waarmee Love Me Like a Reptile begint doet me aan southern hardrockers Molly Hatchet denken. Gek om dat na zovele jaren te horen, alsof al die muzikele indrukken ergens op de achtergrond in je hersenen een plaatsje blijven zoeken om orde in de chaos te creëeren.



@top100kronos

avatar van Kronos
geplaatst:
51. Loudness - Speed (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/40000/40934.jpg?cb=1640237881
Enkele NWoBHM bands dweepten met exotische Japanse dingen (Iron Maiden nog steeds) en tegelijk was de Britse golf ook aangespoeld op het verre eiland. Het is jammer hoe bands die toen echt van belang waren zo'n beetje in de vergetelheid raken. De twee eerste albums van Loudness halen hier niet eens de kaap van 20 stemmen. Toegegeven, het exotische aspect had toen meer aantrekkingskracht dan vandaag omdat metal veel meer een globaal fenomeen is geworden en nooit verder weg dan een paar muisklikken. Het snelle Speed is de afsluiter van hun derde en hoewel in hun muziek geregeld Japanse invloeden in de melodieën te horen zijn is dat hier niet het geval. Maar wat een lekker nummer blijft dit toch. Dat refrein;
S-p-e-e-e-e-e-e-e-e-d! More s-p-e-e-e-e-e-e-e-e-d! Nog enkele leuke details: De korte bassolo voordat de gitaarsolo begint. De afwezigheid van slaggitaar bij die gitaarsolo geeft het een live-gevoel. Voor het tweede deel van de solo is naar Ritchie Blackmore geluisterd denk ik. Je hoort de neo-klassieke invloed. En dan heel even een korte vertraging voordat het weer plankgas gaat. Het is geen hogere wiskunde maar wel erg effectief. Ook leuk om even te bekijken als je er nog niet mee bekend bent zijn de hoezen die een vervolg laten zien: 1 - 2 - 3 - 4 - 5



@top100kronos

avatar van Kronos
geplaatst:
50. Shadow Gallery - Cliffhanger (1995)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6429.jpg
We zitten halfweg en dus aan het begin van de beste helft van de top 100. Dit is weer een nieuwer nummer en eentje dat ik pas in het nieuwe millennium leerde kennen. Het debuut van Shadow Gallery had ik al wel. Daar was en ben ik nog steeds fan van. Maar de band is hier duidelijk gegroeid. Waar het bij de progressieve metal van Dream Theater vaak teveel om krachtpatserij lijkt te gaan staat dit bij Shadow Gallery helemaal in dienst van het nummer. Er zit wat meer Rush en Queen in, met soms meerstemmige zangpartijen en stemmige pianoklanken. Cliffhanger valt globaal genomen in drie delen uiteen met het intro, de strofe / bridge / refrein (2x) en vervolgens het instrumentale deel. Daarin wordt uiteindelijk via een variatie op de riff van de strofes (6'55") teruggekeerd naar die riff (7'16"). Daardoor voelt de mooi opgebouwde structuur echt als een geheel vind ik. En verder is het genieten van hoe sfeer en virtuositeit samengaan bij Shadow Gallery.



@top100kronos

avatar van Kronos
geplaatst:
49. Sabbat - Hosanna in Excelsis (1988)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/28000/28506.jpg?cb=1637658478
De meeste thrash kwam uit de VS en Duitsland. Iedere thrash liefhebber kent hun 'big four'. Sabbat, Acid Reign, Onslaught en Xentrix als de grote vier van de Britse thrash doen echter wat minder belletjes rinkelen. Al zullen velen producer Andy Sneap die hier gitarist is wel kennen. Het is vooral door de middeleeuws aandoende voordracht van Martin Walkyier dat Sabbat zich wist te onderscheiden van andere bands in het subgenre. Hosanna in Excelsis gaat over de strijd tussen Satan en de Heilige Kerk. Terwijl Walkyer zijn toorn over het publiek uitspuugt vliegt een aaneenschakeling van snelle riffs en tempowisselingen je om de oren.



@top100kronos

avatar van Kronos
geplaatst:
48. Crimson Glory - Where Dragons Rule (1988)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8691.jpg?cb=1592724810
Wat een zanger was Midnight (John Patrick Jr. McDonald) toch. De tekst van dit nummer is echt te stompzinnig voor woorden maar zo voelt dat niet als Midnight het zingt. Hij legt er zo zijn ziel en zaligheid in waardoor het echt een kwestie van leven en dood lijkt te worden. Wat ik op dit album nog beter vind dan op hun debuut is hoe strak de band speelt. De ritmesectie vuurt als een gedisciplineerde legereenheid met machinale precisie de stampende ritmepatronen op de luisteraar af. Ook in een midtempo nummer als Where Dragons Rule werkt dat als een tierelier. Ook nog even de aandacht vestigen op de sublieme gitaarleads.



@top100kronos

avatar van Kronos
geplaatst:
47. UFO - Rock Bottom (1974)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/29000/29136.jpg?cb=1518863610
Prachtige hoes van het legendarische Hipgnosis. Gebaseerd op een echte, al dan niet gemanipuleerde foto, genomen in Bromley, Kent in 1960. Deze staat op de achterkant van de hoes.
Wie niet van hardrock en gitaarsolo's houdt kan deze skippen. Al zou ik aanraden toch eens te luisteren naar de gitaarkunsten in dit nummer. Zeker als je niet weet waarom Michael Schenker als een bijzondere gitarist bekend staat. In Rock Bottom krijgt hij volop de ruimte zijn talent te etaleren en de stuwende bas, die als een massieve rotsbodem (rock bottom) fungeert, tilt het helemaal naar hemelse oorden. In een wedstrijdje beste gitaarsolo in een rocknummer zou deze zomaar op 1 kunnen staan wat mij betreft. Maar er is ook nog Phil Mogg die een pluim verdient. Al komt hij als zanger in andere nummers van dit album, dat van begin tot eind geweldig is, misschien nog beter tot zijn recht.



@top100kronos

avatar van Kronos
geplaatst:
46. Toxik - Heart Attack (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/28000/28939.jpg
Progressieve thrash, moordend hoge tempo's, extreem hoge zang, duizelingwekkend hoge waarderingen van critici, schitterende hoes van Ed Repka. Kan niet mis gaan. Het nieuws over dit debuut had natuurlijk lang niet de impact als dat van Kill 'Em All, maar het ging in ons wereldje wel rond dat je deze nieuwste sensatie gehoord moest hebben. Zo ongeveer iedere thrasher had het erover. Heart! Heart! Heart! Heart! Heart attack! Geniaal refrein dat je na een keer beluisteren nooit meer vergeet.



@top100kronos

avatar van Von Helsing
geplaatst:
Toxik en Crimson Glory, wereldberoemd in Nederland voor diegene die headbanger was in die tijd. Aardschokdag, Dynamo Open Air, Vara's Vuurwerk, je kon er niet omheen. Daarentegen kon geen hol deze bands in Amerika. Crimson Glory heeft bijvoorbeeld maar 19 concerten gegeven in Amerika sinds de oprichting. Legendarische nummers heb je uitgekozen, beide albums komen ook langs in mijn lijst maar met andere nummers.

avatar van Kondoro0614
geplaatst:


JA! Misschien wel mijn favoriete rock track allertijden, die solo! Ik heb hem toen in 2022 live gehoord toen Michael Schenker daar optrad met zijn band. Die deden UFO nummers als Rock Bottom en Doctor Doctor, waanzinnig wat lekker!

avatar van Kronos
geplaatst:
45. Anvil - Motormount (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/30000/30937.jpg?cb=1650520332
Bij de moeilijke derde ging het voor Anvil nog goed. Forged in Fire is wat mij betreft hun beste album. Daarna ging het helaas minder goed. Voor wie het hele verhaal wil zien is er de docu Anvil: The Story of Anvil. Het was moeilijk kiezen tussen het titelnummer, Future Wars, Winged Assassins en Motormount. Ik heb de laatste gekozen omdat het een razendsnel nummer is waarop drummer Robb Reiner woest tekeer gaat op de dubbele basdrum. Leuk om te weten is dat dit album eerder in het jaar verscheen dan het debuut van Metallica.



@top100kronos

avatar van Kronos
geplaatst:
44. Entombed - Left Hand Path (1990)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1230.jpg
Omdat dit zo'n klassieker is lijkt het alsof ik het nummer altijd al kende, maar in een oude platenlijst die ik nog heb liggen is het album niet terug te vinden. Blijkbaar toch pas zo'n 15 jaar geleden ontdekt dus. Het meest memorabel is natuurlijk die overgang op 3'50". Door de combinatie van een bruut eerste deel en een duivels tweede deel wordt het echt een duister mystiek nummer, dat als het ware klinkt als een uitnodiging tot het Left Hand Path, met de prachtige hoes als verleidelijk / verderfelijk visitekaartje.
Ik gebruikte al de omschrijving 'belachelijk goed' waar nog het woord 'klassieker' bijkwam, maar we komen nu helemaal in het deel van de top dat buitencategorie is, waar zelfs de strafste superlatieven hopeloos ontoereikend zijn.



@top100kronos

avatar van Kronos
geplaatst:
43. Annihilator - Alison Hell (1989)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4805.jpg
We zaten alweer met een nieuwe beste/snelste gitarist (volgens die gitarist zelf toch) en een debuut dat meteen vol de concurrentie aanging met de gevestigde waarden. Intussen weten we dat Annihilator niet tot de grootsten der aarde ging behoren maar het album Alice in Hell was en is nog steeds een echte sensatie. Alison Hell begint met een kort intro alvorens strakke riffs in verschillende thema's en tempo's passeren. Het lijkt dan weer stil te vallen met een akoestische passage maar dat is misleiding. We gaan toch een stevig nummer maken hoor je de jongens denken. Een instrumentaal? Nee hoor, seffens beginnen we voor echt en mag zanger Randy Rampage zijn kunsten eindelijk ook vertonen. Middelmatige muzikanten maken met het aantal ideeën dat in dit nummer zit een half album, Annihilator drukte alles bij elkaar tot vijf minuten metal mini-opera met de energie van een kernbom.



@top100kronos

avatar van Kronos
geplaatst:
42. Exodus - Bonded by Blood (1985)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3633.jpg?cb=1592725566
Ik kijk nu even niet teveel vooruit en verbaas me erover nu al dit nummer te plaatsen, want dit is weer écht écht écht een klassieker tot en met. Kan zo in de top 20. Maar blijkbaar moet ik me niet schamen want niemand had dit nummer al geselecteerd. 't Is dat Exodus zoveel moois gemaakt heeft dat het jullie vergeven is. Aan mij de eer dan om Bonded by Blood voor te stellen. De sterkste troef hier is Paul Baloff wiens zang iets psychotisch heeft. Veel NWoTM (new wave of thrash metal) bandjes imiteren dit abrupte wisselen tussen borst- en kopstem. Aanzwellend lawaai bouwt de spanning op tot de energiek dynamische gitaarrif inzet. Een aanzwellend geluid gaat ook vooraf aan de zang, als een aangekondigde dreiging. De tekst is ook de moeite. Het gaat over een concertje waar het idee van metal broeders in bloed geschreven wordt. Metal and blood come together as one [...] Taste the sweet blood of one another, Sharing without any greed. Een bloederig tafereel, intens en hilarisch tegelijk. Doet me denken aan de over the top horror / humor van de film Braindead.



@top100kronos

avatar van Kronos
geplaatst:
41. Agent Steel - Agents of Steel (1985)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/28000/28840.jpg?cb=1577782289
Gelukkig is deze klassieker wel al eerder geplaatst geweest. Als iemand je vraagt wat speed metal is, probeer het dan niet uit te leggen. Zet gewoon dit nummer op. Van alle extreem hoge gilstemmen is die van John Cyriis de beste omdat het nooit iel wordt. Zelfs op toonhoogtes die alleen honden horen blijft zijn stem body hebben. Op amper drie minuten zo'n stempel zetten op het subgenre is weinigen gegeven. Sommige artiesten gebruiken veel middelen (zie Annihilator) maar de allergrootsten kennen de magie van eenvoud die nooit gaat vervelen. Een nummer als Agents of Steel is onverwoestbaar, kan je niet kapotdraaien. Dat geldt overigens voor het hele album. Slechts een half uur muziek volstaat voor een onuitwisbare indruk op de metal geschiedenis.



@top100kronos

avatar van Johnny Marr
geplaatst:
AAAAAAAAAAAAAA meesterlijk nummer dit

Left Hand Path en Bonded By Blood ook fantastisch natuurlijk

avatar van Kronos
geplaatst:
40. Coroner - D.O.A. (1989)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/29000/29754.jpg?cb=1637561465
We stormen de top 40 binnen en blijven nog even in de thrash / speed hoek, maar nu met een wat minder bekende naam. Ooit waren dit de roadies van Celtic Frost maar gelukkig begonnen ze zelf een band. Er is muzikaal zeker wel een verwantschap. Coroner ging echter steeds technischer spelen en dat komt hier tot een hoogtepunt. Ze ontwikkelden al snel een eigen stijl ook. Het nummer D.O.A. is een persoonlijke favoriet. Hoewel ik het meest hele albums beluister zijn Spotify playlists echt wel een meerwaarde. Ik hou ervan lange lijsten te maken en die shuffle af te spelen. Als je dan een nummer niet meteen kan plaatsen en benieuwd bent van welke band het is, zijn je oren extra gespitst. Je brein kan er nog geen label op plakken waardoor je aandacht helemaal open is. Zo ontdekte ik dit pareltje van een album dat ik niet door en door kende. D.O.A is een snel en maf nummer vol virtuoos gitaargeweld. De zang zit bij Coroner altijd wat op de achtergrond wat het lekker obscuur doet klinken.



@top100kronos

avatar van Kronos
geplaatst:
39. Anthrax - A.I.R. (1985)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3608.jpg?cb=1592723290
Deze van de Big Four mag natuurlijk niet ontbreken. Fistful of Metal was al een geweldig debuut maar hier deed Anthrax iets nieuws. Het is geen crossover zoals die van S.O.D. (het zijproject van Charlie Benante en Dan Lilker waarvan het debuut Speak English or Die eerder dat jaar verscheen) maar de riffs delen vaak iets van hetzelfde DNA. We leerden moshen, skateboards werden cool en er ontstond ruimte voor meer kleur in het metal uniform in de vorm van belachelijke bermuda shorts.



@top100kronos

avatar van Kronos
geplaatst:
38. Accept - Fast As a Shark (1982)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/24000/24057.jpg?cb=1585494994
Ja, ik was een van de vele jonge gastjes die met dit album thuiskwam en onder de indruk van de vlammende hoes vol verwachting de naald in de groef zette en dan... een beetje in de war was. Een verkeerde lp in de hoes wellicht? Na 20 seconden kwam het verlossende antwoord al, met een ijselijke oerkreet van Udo Dirkschneider die het startschot is van dit razendsnelle nummer. Volgens sommige het eerste speed metal nummer zelfs. Heerlijk refrein ook, waarbij de samenzang met weinig middelen een maximaal effect heeft. De rest van het album is ook onmisbaar. Een must have voor (bijna) iedere metalhead.



@top100kronos

avatar van Kronos
geplaatst:
37. No Mercy - We're Evil (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/198000/198259.jpg
No Mercy is het geesteskind van Mike Clark voordat die gitarist werd bij Suicidal Tendencies. Toen Keven Guercio de band verliet nam Mike Muir de zang voor zijn rekening en leverde het platencontract via zijn eigen label. Na dit debuut werden de bands in feite samengevoegd onder de naam Suicidal Tendencies. Normaal was 'How Will I Laugh Tomorrow When I Can't Even Smile Today' het tweede album van No Mercy, maar dat werd dus in de markt gezet als de derde van ST, waarbij Mike Clark het grootste deel van de songwriting deed.
Widespread Bloodshed Love Runs Red is een nogal moeilijk te verkrijgen album dat ik helaas ooit had verkocht. Gelukkig wel op Spotify te vinden en zo kwam het weer helemaal onder mijn aandacht. Ik moest deze lp gewoon terughebben en heb dan maar flink wat euro's betaald voor een mooi exemplaar op Discogs. Nog geen seconde spijt van gehad. Ik vind dit nu beter dan de latere albums van Suicidal Tendencies, die me soms wat te melig worden. Bij dit album gaat het vooral om pure snelheid. In het openingsnummer horen we de zingende Mike verklaren hoe Evil zij wel niet zijn terwijl de gitaarspelende Mike de snelste riffs ooit uit de mouw schudt. Of ze echt het snelst zijn weet ik niet. Maar het effect van middelen speelt hier. Dit voelt niet als een dikke BMW waarmee je 200 over de snelweg raast, maar als een opgefokt geitje (aka eendje, deux chevaux, 2CV) waarin je die BMW rechts inhaalt en met een boosaardige grijns op je gezicht van de baan probeert te rammen. Evil! Evil! Evil! Als het nog niet duidelijk is spellen we het even voor je uit:

Right, 'cause we're evil
So fuckin' evil
Sweet evil
E-V-l-L !!




@top100kronos

avatar van Kronos
geplaatst:
36. Dio - We Rock (1984)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8207.jpg?cb=1555837341
Mijn oudere broer had het debuut al toen ik mijn lang gespaarde zakgeld aan The Last in Line uitgaf. Prachtige hoes alvast. Helaas voelde ik wat teleurstelling toen ik het album de eerste keer beluisterde. Het simpele refrein van de opener vond ik gene vette. En de rest van het album leverde ook niet de kick die nieuwe ontwikkelingen in het genre wel boden. Intussen zijn we veertig jaar verder en verwar ik eenvoud niet meer met simpel. Het refrein rockt als bezeten, met die jagende drums van Vinny Appice en Dio die met twee krachtig gezongen woorden rotsen kan splijten. Voor de perfectie in het gitaarspel is Vivian Campbell verantwoordelijk. Heavy metal is voor Dio geen obscuriteit maar ongeacht enige commerciële kwaliteiten blijft het wel compomisloos.



@top100kronos

avatar van Kronos
geplaatst:
35. Enchant - Blind Sided (1997)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/69000/69954.jpg
Een van de nieuwste nummers it deze top 100 en te plaatsen binnen mijn niet aflatende interesse voor Fates Warning. Vanaf de eerste keer dat ik progressieve metal hoorde was ik verkocht. Niet omdat ik zo'n groot muzikaal talent heb om ingewikkelde muziek snel te snappen maar juist het tegendeel. Doordat mijn brein er niet in slaagt al te moeilijke patronen volledig te memoriseren blijven ze mij intrigeren. Het doet me denken aan een stukje uit Some Kind of Monster waar Hetfield en Lars wat lacherig tegenover Kirk Hammett doen omdat hij een bepaalde riff maar niet onder de knie krijgt. Ze leggen dan al tellend nog eens uit hoe simpel het (volgens hen) is maar Hammett blijft ermee worstelen. Dat zou ik ook hebben. En door er niet helemaal greep op te krijgen gaat het mij nooit vervelen.
Enchant kreeg ik te horen in een lokaal winkeltje waarvan de eigenaar een kennis was die mijn muzieksmaak een beetje kende. Blind Sided sloeg meteen in als een bom. Die riff, eenvoudig en complex tegelijk (niet heel moeilijk, soms kan ik 'm helemaal meedoen maar even later zit ik er toch weer ergens naast) vind ik nog steeds machtig en de zang van Ted Leonard is ook geweldig. En dan de mooie opbouw van het nummer, waarbij het enkele keren zo mooi van stevig naar verstild verschuift.



@top100kronos

avatar van Johnny Marr
geplaatst:
Accept \m/ \m/

Onlangs Metal Heart en deze heerlijke verzamelaar op CD aangeschaft. Op die verzamelaar staat Fast As A Shark dan weer niet, dat is dan weer minder heerlijk. Waarom? Geen idee, al schiet je me dood.

avatar van Kronos
geplaatst:
34. King Diamond - Abigail (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/18000/18637.jpg?cb=1573380031
De geschiedenis van Black Sabbath die door het succes van horrorfilms op het idee kwamen voor hun muziek wordt door King Diamond meesterlijk verdergezet met conceptalbums als Abigail en "Them". Het titelnummer begint met een spooky intro alvorens een slepend ritme je verder meeneemt in het verhaal en muzikaal bevat Abigail zo ongeveer alle elementen die King Diamond's muziek kenmerken. De hoge en lage stem, koortjes, duivels gelach, een hele resem solo's afwisselend door beide gitaristen (Michael Denner en Andy La Rocque), tempowisselingen, om te eindigen met het begin thema. Het was altijd uitkijken naar een nieuw album van King Diamond en deze tweede loste de verwachting helemaal in. Een keertje live gezien ook, in Tilburg als ik me niet vergis. Heerlijke show.



@top100kronos

avatar van Johnny Marr
geplaatst:
OMFG Abigail *drool*

I just came!

avatar van Kronos
geplaatst:
33. Ozzy Osbourne - Waiting for Darkness (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/805.jpg?cb=1653486937
We griezelen nog even verder met Ozzy die de hoes siert als een soort weerwolf. Bij zijn solocarrière gaat het meestal over de eerste albums met Rhandy Rhoads, maar ik vind Bark at the Moon zeker even goed. Of beter zelfs, misschien om ik die het langst ken. Waiting for Darkness heeft een bombastisch middenstuk en is een redelijk uptempo nummer terwijl er toch heel wat tristesse in klinkt. Dat zit altijd wel in Ozzy's stem maar hier misschien nog meer door het verlies van zijn beste vriend Rhandy, die uniek was. Gelukkig is het gitaarwerk van Jake E. Lee dat ook. Wat Ozzy zelf betreft, die is vaak geïmiteerd maar nooit evenaart. Laat staan overtroffen. Je leest hier op de site wel eens dat hij eigenlijk niet kan zingen en zelfs niet muzikaal is. Onzin natuurlijk. Niet alleen ben ik verslaafd aan zijn stemgeluid maar ook de manier van zingen. Zoals in dit nummer, hoe hij 'find' en 'mind' zingt in I know what they'll find / It's in their mind. Zalig. Akkoord dat hij niet de technische kunde van bijvoorbeeld Dio heeft maar dat compenseert hij ruimschoots met karakter.



@top100kronos

avatar van Kronos
geplaatst:
32. AC/DC - Back in Black (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2964.jpg?cb=1507973041
Back in Black is, dankzij grote broer, een van de allereerste albums die mij introduceerden tot de muziek waar ik vandaag nog steeds naar luister. Met de productie van John "Mutt" Lange en de schreeuwerige zang van Brian Johnson leverde AC/DC hun hardste album af. Het titelnummer, waarvan iedereen de gitaarrif kent, is een eerbetoon aan de overleden Bon Scott. Hoewel onze ouders absoluut geen fan waren van hardrock en heavy metal kregen we toch vaak lp's voor onze verjaardag en wat AC/DC betreft zelfs filmtickets om naar de film Let There Be Rock te gaan. Daarin zien hoe Angus tekeer ging was wel indrukwekkend.



@top100kronos

Gast
geplaatst: vandaag om 23:07 uur

geplaatst: vandaag om 23:07 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.