31. Dark Angel - Merciless Death (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1592.jpg
Thrash was mijn favoriete subgenre zo ongeveer van 1985 tot 1990 en Darkness Descends is een van de absolute hoogtepunten. Al ervaarde ik dat toen niet zo. Ik vond deze heel goed maar Leave Scars nog beter. Merciless Death is een ongenadig hard nummer met verpletterend drumwerk van Gene Hoglan. En hoe Don Doty met een effectje op zijn stem 'death' zingt lijkt recht uit het graf te komen dat op de hoes te zien is. Luguber. Het blijft leuk om albums uit die tijd te (her)ontdekken en het enthousiasme van liefhebbers op MusicMeter kan daar al eens bij helpen.



@top100kronos

30. Dream Theater - Wait for Sleep (1992)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/356.jpg?cb=1572183150
Vanaf 1990 raakte ik helemaal in de ban van progressive metal, dat toen volop in ontwikkeling was. Een drietal albums, waaronder Images and Words, had ik op cassette opgenomen zodat ik ook in de auto in mijn verslaving kon voorzien. Na het al fantastische debuut was ik behoorlijk onder de indruk van Dream Theater's tweede album. James LeBrie was een aanwinst en de instrumentenbeheersing nu echt van duizelingwekkend hoog niveau. Op dit album nog helemaal ten dienste van het nummer en het mooiste bewijs daarvan is het kleine pareltje Wait for Sleep. Geen sentimentele ballad, maar teder en breekbaar, met een prachtige piano en James LaBrie die ontroerend gevoelig klinkt.



@top100kronos

29. Kreator - Pleasure to Kill (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/18000/18461.jpg?cb=1601609659
Kreator na een dromerige ballad; je kan niet zeggen dat er geen contrast in mijn lijst zit. Van the Big Teutonic Four vond ik destijds Destruction de beste. Maar nu staan ze niet eens in mijn top 100. Alleen Kreator klinkt vandaag nog net zo waanzinnig goed als toen. En wat mij betreft is Pleasure to Kill hun strafste prestatie. Alweer uit dat magische metaljaar, 1986. Je had Reign in Blood en Darkness Descends waarop allerlei gruwelen werden bezongen, maar geboren zijn in het land waar de grootste gruwel plaatsvond is nog even iets anders. Hoewel de tekst van het titelnummer gewoon een bloederig horrorverhaal is, klinkt enkel op dit album het venijn zo volmaakt beangstigend en smerig. Het Duitse accent van Mille is daar onderdeel van. Alleen al in de uitspraak van het woord pleasure hoor je meteen dat het niet om een onschuldig pleziertje gaat. Duister en gemeen, harder dan hard. Wat een nummer. Gelukkig heb ik Kreator, samen met mijn metalbroertjes, ooit live gezien. Onvergetelijk.



@top100kronos

PLEASUREEE TO KIIIILL!!!!

28. Paradise Lost - Gothic (1991)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3520.jpg?cb=1589696151
Intussen is lang duidelijk dat de tanende populariteit van metal in de 90s slechts een dipje was en dan vooral voor bepaalde soorten metal, maar toen leek het genre even ten dode opgeschreven, vlak nadat het meer dan ooit in verschillende richtingen evolueerde, zoals hier gothic metal.
Niet alleen de zang van Sarah Marrion in contrast met de grunt van Nick Holmes en de georchestreerde stukken van The Raptured Symphony Orchestra scheppen sfeer in dit nummer maar zeker ook de guitar leads die uit lange noten bestaan alsof de partijen voor keyboards geschreven werden. Het is een mooie mix van doom en death met klassieke invloeden. Vrolijk word je er niet van maar er is ook zoiets als de schoonheid en de troost.



@top100kronos

27. Rainbow - Gates of Babylon (1978)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6495.jpg?cb=1641754057
Metal met Midden-Oosterse kruiden is vaak een succesformule. Met de bevlogen en vurige zang van Dio ga je het exotische vanzelf in je buik voelen. Ritchie Blackmore en David Stone steken het nummer vol schitterende details, zoals in een mozaïek. Ook heerlijk, die lange noot op het einde van dit zinnetje uit de bridge: Sleep with the devil and then you must p-a-a-a-a-ay. Niet het hele album is zo sterk maar dit nummer benadert griezelig een goddelijke perfectie.



@top100kronos

26. Manower - Battle Hymn (1982)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/22000/22425.jpg
Als een band aan zoveel macho clichés beantwoordt is het makkelijk er lacherig over te doen en mij deert dat niet. Het is ook belachelijk. Maar ik neem Manowar zowel bloedserieus als totaal niet serieus. Denk maar aan de quantumfysica, waarbij een deeltje tegelijk ook een golfje is. Metal is vaak, al dan niet bedoeld, humor. Onlangs nog was ik even aan de hand van bepaalde termen aan het zoeken naar blasfemische bandnamen, albumtitels en -hoezen. Ik heb me echt kapot gelachen met wat hier allemaal op de site te vinden is. Maar Manowar dus, onze stoere helden. Battle Hymn is op een knullige manier gewoon grappig, maar luister ernaar alsof je zelf op het slagveld staat en ten strijde moet trekken. Op leven en dood. Hoor hoe glorie en waanzin zich met elkaar vermengen wanneer Eric Adams als een bezetene 'Kill, kill !' krijst. Het is een kwestie van vol mee in het sentiment gaan. Voor mij werkt het en blijft dit nummer een van de grootste en machtigste metal anthems ooit. Victory!



@top100kronos

25. Krokus - Headhunter (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/30000/30096.jpg?cb=1551000132
Sommige mensen linken een nummer of album sterk aan een bepaalde herinnering of gebeurtenis. Dat heb ik eigenlijk nooit. Ooit wel even, met Stuck in a Moment van U2. Dat nummer werd op de begrafenis van een neef van mij gespeeld en los daarvan was er ook een grote verandering in mijn leven. Het nummer gaf me toen wel kracht en troost. Get yourself together, niet in een moment of gepieker blijven hangen. Maar ik ben geen fan van U2 en de cd die ik in de kringloop kocht gaf ik weg. Die periode is voorbij waardoor de link met het nummer verdwenen is.
Dat was een korte inleiding om tot Headhunter van Krokus te komen. Met dit album (vooral de drie eerste nummers) heb ik iets waarvoor woorden tekort schieten. Mogelijk heeft het te maken met de leeftijd waarop ik het leerde kennen. Het herinnert me niet aan een bepaalde gebeurtenis maar brengt me in contact met mijn manier van zijn toen, of zoiets. De beginnende puberteit? De eerste keer echt verliefde gevoelens? Ik zou het niet weten. Op een directe maar ongrijpbare wijze brengt het mijn huidige bewustzijn even bij dat van mijn dertienjarige ik. Bijzonder gevoel. Gebeurt ook wel met andere muziek uit die tijd maar niet zo sterk.
Krokus is zo'n band waarvoor er geen grens is tussen hardrock en metal. Headhunter neigt zeker naar het laatste. Een snel hard nummer zonder veel poespas. Behalve dat Marc Storace een van de beste zangers is in deze stijl heb ik zonder ernaar te luisteren terwijl ik dit schrijf niet veel over te vertellen. Sommige nummers zijn zo goed en vertrouwd dat ze gewoon deel zijn gaan uitmaken van je leven.



@top100kronos

24. KISS - Love Gun (1977)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3243.jpg
Met KISS begon het allemaal. Een jaar lang moesten we het alleen met Dynasty doen. Langzaam kwamen er wat meer albums bij, zoals Love Gun. De grote ster in het intense titelnummer is de man met de ster op zijn gezicht geschminkt. Los van het genre ben ik fan van goede zangers en zangeressen. En wat een zanger is Paul Stanley. Ik kan daar echt enorm van genieten. Climax op het einde als de titel al schreeuwend nog enkele keren herhaald wordt. Deze muziek zit tot in mijn reptielenbrein verankerd.



@top100kronos

Death to false metal!!

23. Metallica - ...And Justice for All (1988)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/191.jpg?cb=1510356982
Als de minpunten in de loop der jaren pluspunten worden. De te lange nummers, kale productie, gebrek aan bas, barse stem van Hetfield... Ik vind het allemaal geweldig. Alleen een slecht drummende Lars Ulrich kan nooit een pluspunt worden maar gelukkig drumt hij hier nog fantastisch. Op Master of Puppets probeerde Metallica al wat maatschappijkritische teksten maar veel stelden die niet voor. Of ze hier beter zijn is een vraag maar eentje die voor mij overbodig is, want op een of andere manier is de band er in geslaagd puur muzikaal een vernietigende kritiek te leveren op de Verenigde Staten. Zoals Jimi Hendrix op Woodstock met de Star Spangled Banner. Het verklankt de barsten in de fundamenten van de staat, de perversie van het kapitalistische systeem, de ongelijkheid tussen arm en rijk, het zieke huwelijk van geld en macht. Ik denk dat het juist de 'minpunten' zijn die bijdragen aan dat gevoel. Misschien is het vooral mijn eigen inbeelding maar muziek gaat nu eenmaal over beleving en verbeelding.



@top100kronos

22. Scorpions - China White (1982)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2036.jpg
Toen ik na heel lang sparen eindelijk mijn eerste lp had gekocht kon ik niet wachten tot ik weer voldoende geld had voor een langspeler en kocht ik in een vlaag van verstandsverbijstering een singletje van The Police (Every Little Thing She Does Is Magic). Elk nadeel heb zijn voordeel. Ik had nu in totaal 10 nummers op vinyl. Genoeg om een top 10 te maken. The Police eindigde natuurlijk op de tiende plaats. Op negen stond China White, dat saaie trage lange nummer op een voor de rest schitterend album. Met de jaren ben ik wat wijzer geworden. China White is slepend, hypnotiserend, een pletwals, sloophamer. Mooie tekst ook. Scorpions heeft nog enkele anti-oorlogsnummers en betrekt het hier ook op persoonlijk vlak. It's up to you, to fight the evil in your mind. It's up to you, the more love you give the more you'll find.



@top100kronos

21. Mercyful Fate - Evil (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1326.jpg?cb=1573379255
Ergens in mij zit nog het dertien- of veertienjarige jongetje dat zijn oren niet kon geloven toen hij vol verwachting de naald op deze vinyl schijf had gezet. Het hele album is pure (zwarte) magie. Moeilijk om een nummer te kiezen. De opener Evil knalt er meteen in. Dacht No Mercy dat zij evil waren, dat ze eens naar Mercyful Fate luisteren. Het gerucht ging dat King Diamond een echte satanist was en dat sprak tot de verbeelding want er was nog geen wikipedia om op te zoeken wat dat precies inhield. In ieder geval vond ik het in die tijd leuk om een omgekeerd kruis aan een kettinkje te dragen. En op mijn riem had ik met vierkante studs ook een 'satankruis' gemaakt. Al was ik toen al atheïst. In dit nummer hoor je wat ik bij Riot probeerde te beschrijven, dat dubbel aanzetten van een akkoord ondersteund door drums en bas, wat het geheel extra energie geeft. De tekst is een beetje gestoord. Otis Redding zong I was born by the river, King Diamond zingt I was born on the cemetery. Het zal bij laatstgenoemde wel niet autobiografisch zijn. Het nummer eindigt met een dodelijk duel tussen gitaristen Hank Shermann en Michael Denner.



@top100kronos

20. Psychotic Waltz - ...And the Devil Cried (1990)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/26000/26454.jpg?cb=1562128084
Het is progressieve metal en ergens is er een link met Jethro Tull. Devon Graves (aka Buddy Lackey) noemt Ian Anderson zijn "teacher" bij het prachtige I Remember. Maar echt veel muzikale overeenkomsten zijn er verder niet. A Social Grace is een uniek album, door de aparte zang van Graves maar ook het sublieme snarenwerk van gitaartandem Dan Rock en Brian McAlpin. In de gok- en hoerentent van ...And the Devil Cried speel je niet enkel je geld maar ook je geest en ziel kwijt. De muziek is een gestoord theater, met een rollercoaster die je meeneemt doorheen het brein in psychose, als een film van David Lynch. Eigenlijk hoort dit in mijn top 10 maar volgens de numerieke logica passen daar slechts 10 nummers in.



@top100kronos

19. Metal Church - Metal Church (1994)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/38000/38143.jpg
Het verbaast mij dat dit nummer nog maar een keer geplaatst werd. Nog maar pas, door mijn voorganger Apollo. En jasper1991 merkte tussendoor ook al op dat dit het beste nummer is. Maar blijkbaar vinden de meeste mensen de opener Beyond the Black nog net iets beter. Ook ijzersterk inderdaad en wat sfeer betreft overtreft het wellicht Metal Church. Maar wat een monstergitaarrif heeft dit nummer! Mag echt niet ontbreken hier in mijn extended top 10. Toen ik het voor het eerst hoorde gingen de haren op mijn armen rechtop staan en zat ik met grote ogen als een konijn dat in fel licht kijkt verstard naar die zwarte draaiende schijf op de platendraaier te kijken. Freezing behavior. En toen hogepriester David Wayne zijn onheilige tekst begon te declameren was duidelijk welk gevaar er dreigde. Ik werd ritueel en onomkeerbaar ingewijd tot de clandestiene Metal Church. Een ongeorganiseerde gemeenschap van geeks, buitenbeentjes, rebellen, gekken en geniën. Dat van die kerk is maar een verhaaltje natuurlijk. Het enige waar het over gaat is een gedeelde passie voor metal. Een microbe waar je niet meer van afraakt.



@top100kronos

China White

18. Black Sabbath - Heaven and Hell (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7327.jpg
Dio is Italiaans voor god en als Dio begint te zingen (Sing me a song, you're a singer) zou je zomaar kunnen denken god's stem te horen. Of tenminste die van een engel. En het nummer heeft nog veel meer te bieden. Het is mooi hoe de bas ook een prominente rol speelt. Maar alles begint natuurlijk met een in stenen gebliksemde oer-gitaarrif die in verschillende variaties terugkomt. Bij elke volgende strofe verhoogt de intensiteit tot het in een versnelling uitmondt die heel natuurlijk aanvoelt. Na al dat geweld is er nog een hemels zacht getokkel op de gitaar. Doet denken aan hoe Opeth veel jaren later met zulk contrast speelt. Absoluut een van de beste van Black Sabbath in al zijn gedaanten. Een ontzagwekkend nummer.



@top100kronos

17. Celtic Frost - The Usurper (1985)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4799.jpg?cb=1572146456
Celtic Frost is een van de belangrijkste bands wat betreft inspiratie voor verschillende subgenres. Verdient wat meer aandacht dan het krijgt op deze site. To Mega Therion is de debuut langspeler en de blasfemische hoes van de hand van H.R. Giger is iconisch. Een duivels genot. Wij volgden de band al van in het begin (Hellhammer) en bij elke release zochten ze nieuwe paden op. Mijn jongere broer had deze lp en daar was ik wel een beetje jaloers op. The Usurper begint met een beukende riff. De kenmerkende Ooh! van Tom Warrior blijft niet lang uit. Na de eerste strofe volgt meer van dat: Hey. I said... Hey. Ooh! Een sopraan mag heel even backing vocals doen alvorens dissonante gitaarsolo's het nummer nog naargeestiger maken. Op amper drieënhalve minuut komt een verwoesting over je heen waarna niets nog hetzelfde is.



@top100kronos

Ik had 'Gothic' niet zo snel zo hoog in je lijst verwacht. Maar ik ben het er 100% mee eens. Leuk ook is je observatie van de gitaarleads die inderdaad lijken op keyboardmotiefjes die afkomstig zijn uit de new wave. Gregor Mackintosh liep altijd al te koop met deze invloeden. Voor mij is dat een reden geweest om ook een duik te nemen in die hoek.

Verder natuurlijk niets dan hulde voor Dark Angel, Scorpions, Celtic Frost en de rest. Feest van herkenning. Alleen Krokus boeide mij nooit zo.

Hohoho wat is dit genieten zeg!!

Zo na een weekend Graspop ga ik je lijst straks even onder handen nemen Kronos. Loop toch best achter nu, je bent ook al bijna klaar zie ik.. Heaven and Hell is sowieso eentje die er uit springt, tevens mijn favoriete plaat van Sabbath.

16. Possessed - The Exorcist (1985)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3324.jpg?cb=1557644506
In het jaar 1985 volgens mij het bruutste dat muzikaal ooit op de mensheid was losgelaten. Met de titel van de afsluiter bedacht Possessed ineens al de naam voor het nieuw geboren subgenre. The Exorcist begint met de onheilspellende klanken van de soundtrack van de gelijknamige film uit 1973. (De oorspronkelijke versie is van Mike Oldfield). Ik heb de film een tijd geleden opnieuw bekeken maar vond die vaak onbedoeld grappig. Dit nummer is echter nog steeds zo huiveringwekkend als bij tijd van verschijnen. De overgang van lage aanzwellende orgeltonen in woest gitaargeweld werkt uitstekend. Jeff Becerra blaft als bezeten de tekst over demonen die uitgedreven worden. Nog meer kippenvel bij de sologitaar in het terugkerende thema. Deze diabolische klanken lijken rechtstreeks uit de onderwereld te komen. Een verscheurende gitaarsolo door Mike Torrao volgt en de gitaarrifs zijn om van te smullen. De laatste vijftien seconden wordt de openingsrif weer ingezet. Larry LaLonde en Jeff Becerra waren maar een jaar ouder dan ik toen dit verpletterende debuut het levenslicht zag. Dit sprak tot de verbeelding en wij hebben ook wel eens geprobeerd wat muziek te maken. Dat had geen schijn van kans. Maar ik hoorde een muzikant eens zeggen dat de beste positie in de hele muziekindustrie die van de muziekliefhebber is. Dat zou wel eens kunnen kloppen.



@top100kronos

15. Fates Warning - The Sorceress (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/25000/25119.jpg?cb=1550918943
Het wordt er niet makkelijker op tekstjes te schrijven. Toepasselijke superlatieven raken stilaan op terwijl het beste nog moet komen. Ik herinner me dat ik het vorige album, The Spectre Within, in de uitstalraam van het lokale platenwinkeltje zag hangen maar geen geld had. Pas eind jaren tachtig ontdekte ik hoe goed deze band is, misschien door de videoclip van Through Different Eyes op MTV te zien. Dat weet ik niet zeker. In ieder geval had ik heel wat in te halen. De unieke stem en zanglijnen van John Arch spraken me meteen aan. Ze lijken van een andere wereld te komen. Een droomwereld in een parallel universum. Dat er soms ook een beetje thrash in deze prog metal zit is extra genieten.
In 2008 begon de metal microbe weer te kriebelen en Awaken the Guardian was de eerste lp die ik kocht. Niet met de bedoeling opnieuw te gaan verzamelen, al was dat uiteindelijk wel het resultaat, met intussen een kleine duizend hardrock/metal lp's in de collectie.



@top100kronos

14. Judas Priest - The Sentinel (1984)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/28000/28377.jpg
Hoe goed metal kan worden gaat het verstand te boven. Samen met Dio en Ozzy behoort Rob Halford tot mijn favoriete metalzangers. Je zou haast denken dat Halford een cyborg is, die een stalen strottenhoofd om zijn stembanden heeft laten inbouwen. Geen enkele andere zanger klinkt zo metal als hij vind ik. De hele sound van Judas Priest past daar perfect bij. De hoogspanning die doorheen de gitaarrifs stroomt en de scherpe rand aan het gitaargeluid in de solo's van K. K. Downing en Glenn Tipton. The Sentinel is in het geheel een hoogtepunt. Bijzondere aandacht voor het rustige deel, waarin Halford de spanning opbouwt, dan nog even gas terugneemt om vervolgens uit te barsten in de finale van het nummer. Toen ik Defenders of the Faith samen met twee andere albums kocht had ik in totaal nog geen twintig lp's denk ik. En het is een van de vijf lp's die ik nooit verkocht heb. De a-kant is gewoon subliem. De b-kant iets minder maar vormt een meerwaarde door de variatie in stijl die het brengt. Must-have metal klassieker.



@top100kronos

13. Megadeth - Holy Wars...The Punishment Due (1990)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2532.jpg
Beetje competitief zijn kan geen kwaad. Mustaine slaagde er nooit in Metallica te overtreffen in populariteit maar overtrof in ieder geval zichzelf met deze griezelig strak gespeelde thrash klassieker. Wat de band hier aflevert is als een bovenmenselijke prestatie. Elke noot zit barstensvol passie en bij aandachtige beluistering van het hele album voel je je weggeblazen. Dat er met Marty Friedman nu twee van mijn muziekhelden in Megadeth zaten schiep hoge verwachtingen en die werden meer dan ingelost. Holy Wars gaat over heilige oorlogen en helaas worden die nog steeds uitgevochten. Killing for religion, something I don't understand zingt Mustaine. Het gaat altijd over (on)macht denk ik. Een mooi muzikaal detail op 4'36" in de supersnelle rif zijn de boventonen (flageoletten) van de snaren die je hoort klinken.



@top100kronos

Yesssssss!! Mijn favoriete Megadood plaat!!!

Pfoeh, The Sentinel. Helaas niet live gehoord afgelopen vrijdag op Modderpop, maar wat een setlist was het desalniettemin:

Judas Priest Concert Setlist at Graspop Metal Meeting 2024 on June 21, 2024 | setlist.fm

Klein inzakkertje met Turbo Lover en het titelnummer van hun laatste plaat. Die nummers zijn niet slecht, maar check de rest van die setlist dan, één voor één stuk voor stuk toppers van het hoogste niveau, wat een optreden!!

The Sentinel was wel van de partij twee jaar geleden op de Lokerse Feesten, dat optreden was misschien nog wel beter:

Judas Priest Concert Setlist at Lokerse Feesten 2022 on August 7, 2022 | setlist.fm

Bazenband.

Lang geleden ooit in Vorst gezien met Vixen en Pantera in het voorprogramma.

Ik stond front row Johnny Marr! Je kwam wel echt op de kutste dag man, zaterdag en zondag waren echt perfect, donderdag ook. Alleen vrijdag even regen in de begin middag.

12. Iron Maiden - Where Eagles Dare (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/647.jpg?cb=1650739368
No one should go, where eagles dare. Maar wij doen het gewoon met de ene na de andere hoogvlieger. Misschien had niemand een nummer van Piece of Mind zien aankomen. Het is natuurlijk onmogelijk kiezen bij Iron Maiden. Hun eerste zeven albums staan bijna helemaal vol met beste nummers. Maar Where Eagles Dare illustreert goed waarom ik zo verliefd blijf op metal. De opbouw van dit nummer is hemels mooi. Met een welgemikte tromroffel mag Nicko McBrain zich als nieuwe drummer introduceren en je weet onmiddellijk dat het gemis aan Clive Burr overkomelijk is. Vette gitaarrifs dwingen meteen tot op zijn minst enig licht headbangen waarna Bruce Dickinson zijn verhaal begint over gevechspiloten die tijdens een sneeuwstorm duizelingwekkende hoogten boven de Alpen opzoeken. En dan wordt het echt absurd geniaal gewoon door het maar blijven herhalen van een rif terwijl de toon net als zo'n vliegtuigje boven de bergen steeds hoger klimt. Stevig headbangen verplicht. Een prachtige overgang naar uitwaaierende solo's en een nieuwe gitaarrif om dan alweer die ene rif te blijven herhalen tot Bruce Dickinson het genoeg vindt en het verhaal verder afmaakt. Het ziet er op papier vrij symmetrisch en misschien belachelijk uit. Maar bij metal is het liedje ondergeschikt aan de muziek. De muziek is er omwille van de muziek zoals het leven er is omwille van het leven. En de muziek van Iron Maiden zit vaak vol onversneden levensvreugde. Een energie die je kan voelen kietelen in je buik waardoor je als gek begint rond te springen. Maar hou het binnenskamers als je, kijkend naar het lot van Eddie op de albumcover, vreest voor gedwongen opname in een instelling.



@top100kronos