Spijtig om te zeggen dat ik niet de tijd heb gehad om te reageren op de top 100 van mijn voorgangers. Ik heb het wel gelezen en er stonden veel inspirerende nummers plus verhalen bij. Wellicht dat ik er in de toekomst nog op inga. Dat verdienen jullie berichten wel.

Zelf vind ik het erg moeilijk om nummers te gaan rangschikken. Dat heb ik dan ook niet gedaan. De top tien zal wel gaan bestaan uit tracks die allesbepalend voor mij zijn. De rest is volstrekt inwisselbaar. Veel plezier met de eerste vijf. Ik betwijfel of ik nog wat onverwachte dingen voor jullie uit de mouw kan schudden. Maar ik hoop dat het wel een beetje amusant zal zijn.

Voíla, de eerste vijf:


100. Condemned To Eternity

Re-Animator was een beetje een onbeduidende Britse band die een beetje opereerde in het thrash en crossovergebeuren dat halverwege de jaren 80 in opkomst kwam. Hun album viste ik ooit eens ergens uit de uitverkoopbakken voor een paar schamele guldens. Het was natuurlijk de Repka-cover die me aantrok. Wat me het meeste bijbleef van het hele album was deze epische instrumental, toevallig het titelnummer, die wat mij betreft rustig in het rijtje van Call Of Ktulu en Day At Guyana kan. Dit heeft alles wat metal uit die tijd zo gaaf maakte.

99. Sick Of It All - Step Down

Sick Of It All is niet bepaald een metalband maar hun hardcorepunk heeft natuurlijk wel flinke raakvlakken met metal. Daarnaast viel er in Aardschok veel over deze New Yorkers te lezen. Step Down is niet heel representatief voor hun oeuvre. Sterker nog, het is een opvallend licht nummer. Eén van de weinige nummers waar ik vrolijk van wordt. De tekst is onbedoeld zeer geestig. Het handelt over dat image helemaal geen rol speelt in die scene, maar je moet voor de grap eens naar zo’n optreden gaan. Je zult zien dat image bij die hardcoregasten allesbepalend is.

98. Biohazard - Wrong Side Of The Tracks

In hun vroege jaren zag ik Biohazard in Het Paard in Den Haag. Ook zo’n energieke band die hardcore voorzichtig met hiphop vermengden. Het levert een dynamische synthese op die mij voorzichtig over de hiphopschutting liet kijken. Op het album Urban Discpline verscheen een heropname die nog ietsje agressiever poogt te zijn. Deze originele versie swingt in mijn beleving een tikje meer.

97. Pantera - Domination

Met Pantera had ik in de jaren 90 een beetje een haat/liefde verhouding. In losse songs of tijdes een liveshow weten ze de energie wel over te brengen. Een heel album was mij echter vaak net wat te vermoeiend. Domination stond op het doorbraakalbum Cowboys From Hell. Een album dat de hele metalscene flink opschudde. Het nummer zelf vangt precies de energie van wat Pantera in die dagen allemaal belichaamde.

96.Paradise Lost - Breeding Fear

In de tijd dat deathmetal vooral kwaadaardig en snel moest zijn, kwamen er ook voorzichtig wat bands op die wat gas terugnamen. Paradise Lost bleek een vaandeldrager te worden van de death/doomscene. De debuutplaat Lost Paradise stond vol met deathmetalstukken die wat trager en dreigender van aard waren dan wat we tot dan toe gewoon waren. Breeding Fear is één van de topstukken van die plaat. Het nummer kronkelt vanuit de donkere hellekrochten ongezien omhoog om je daarna langzaamaan te verwurgen. In de verte probeert een verweesd engeltje ons te waarschuwen voor het nakende gevaar.

Intrigerend begin

Re-Animator had ik tot vandaag nooit naar geluisterd. Dit instrumentale nummer bevalt me wel, mede dankzij de fijne leads die ze in deze 8 minuten weten te brengen.

Ik denk dat ik intussen de meeste bekende NYHC bands weleens live aan het werk heb gezien - sommige zelfs meermaals - en dat is met Sick of it All niet anders. Ik kan beamen: de image is uiteindelijk onontbeerlijk. Dat gezegd zijnde, is het altijd dolle pret tijdens zo'n optreden en ik vlieg altijd weer met enthousiasme de moshpit in. De sound van Sick of it All neigt nog wel redelijk naar de punk, maar zoals met de meeste NYHC bands zit er inderdaad (bij de ene band nog meer dan bij de andere) een metalen randje aan de muziek. De sound is ook niet voor niets de inspiratie geweest voor latere moshcore bands uit New England en Californië, waar de metalen rand nog eens extra in de kijker werd gezet.
Hoe dan ook een leuk nummer!

Dit nummer had ik zelf inderdaad nog in gedachten van Urban Discipline, maar in deze versie was het al lang geleden dat ik het nog had gehoord. Biohazard was samen met Madball eigenlijk een van de eerste hardcore bands waarnaar ik begon te luisteren en die ik zelfs tijdens mijn puberende hiphop periode weleens opzette. Vrij logisch ook, Madball en Biohazard namen de NYHC sound en zwierden hier wat hiphop elementen en een hoorbare dosis thrash/groove metal aan toe. Biohazard ging met het in de kijker zetten van deze elementen nog wat verder dan Madball en kende zo de sound een niet te ontkennen "tuig" karakter toe. Was ik als puber erg ontvankelijk voor...en goh ja...ergens eigenlijk nog steeds.

Pantera is nog een van de bands binnen de wereld van de hardere rock die ik op jonge leeftijd luisterde. Mijn liefde voor de band is eigenlijk nooit verdwenen. Domination is een van mijn favoriete tracks van Cowboys From Hell; het album waarop de band afscheid nam van hun zowat vergeten glam-periode en inspiratie vonden bij de andere zuidelijke zware jongens van Exhorder. Die inspiratie benutten ze, naar mijn mening althans, met verve.

Dit debuut van Paradise Lost zie ik overal schandelijk lage scores ontvangen, wat er wellicht mee te maken heeft dat fans die ingestapt zijn tijdens hun (eveneens fantastische) Sisters-of-Mercy-meets-Metallica werk van de midden jaren '90. Ik begrijp het wel, maar ergens zijn die scores dan weer zonde. Velen geraken zo ontmoedigd om het debuut uit te proberen en ontzeggen zichzelf op die manier een meer dan prima death metal album waar je (positief gezien het genre) de rot en het verderf met een lepel van kan afschrapen.

Eerste nog even Eye of a Stranger:

Operation:Mindcrime vond ik 'altijd' wel een goed album, maar ben ik het afgelopen jaar eigenlijk pas echt gaan waarderen. Het zit vol voltreffers met catchy, effectieve rocksongs, maar met toch gevoel voor detail en er zijn ook slechtere overkoepelende concepten geschreven. The Eye of a Stranger ligt me niet bijzonder aan het hart, maar is wel een degelijk Queensryche-nummer en het dramatische einde van de fraaie klassieker. Mooi opgebouwd, prachtig gezongen en meeslepend.

Al met al een mooie, boeiende lijst vol verrassingen, ik heb me ermee vermaakt! Ook altijd leuk om te zien dat er tips van mij in terug te vinden zijn. Intussen staat het eerste nummer van Edwynns lijst op, ben ik ook erg benieuwd naar!

Prima eerste setje, goed instrumentaal nummer van Re-animator. Het punknummer van Sick of it All bleef hangen door het welhaast dansbare element. Pantera en Biohazard boden ook best wat technisch interessante energie.

95. Voivod - Condemned To The Gallows

We kennen allemaal vast wel het grillige verloop van het Canadese Voivod. Ooit begonnen als rommelig thrashpunkbandje. Later geëvolueerd tot een geoliede metalmachine met een vreemde maar zeer effectieve futuristische inslag. Condemned To The Gallows stamt uit de oertijd van de band. Het verscheen op de vijfde Metal Massacre verzamelaar. Dat is de albumserie waar Metallica, Slayer en Armored Saint ook hun eerste podium kregen. Het is een typisch speedmetalnummer met een ontembare drive. Heel wat minder rommelig dan wat uiteindelijk op War And Pain verscheen. Eigenlijk had Condemned To The Gallows daar gewoon op moeten staan.

94.Testament - Over The Wall

Ik ben op zich niet zo’n hele grote fan van Testament al heb ik toch wel wat platen van ze in de kast staan. Het geld brandt kennelijk nogal snel in mijn zakken.... The Legacy vind ik wel hun meest geslaagde album. De band klinkt hier gejaagd en onstuimig. En ik smul nu eenmaal van dat soort schuimbekkende elementen in dit soort thrash/speedmetal. Over The Wall is de iconische albumopener. Ik denk dat de twinleads in het middenstuk precies datgene brachten wat het nummer tot een blijvertje heeft gemaakt. Als ik dit afzet op waar Testament de laatste tijd mee komt, schieten de tranen me in mijn ogen.

92. Dark Angel - Perish In Flames

Over onstuimig gesproken. Daar kon Dark Angel ook wat van. Vooral hun tweede plaat Darkness Descends spuwde vuur wat dat betreft. Het was Slayer die in hetzelfde jaar, we schrijven 1986, de eeuwige roem ontving voor hun op afgemeten wijze gecomponeerde en droog geproduceerde Reign In Blood. Maar qua intensiteit ging Dark Angel wat mij betreft nog een klein stapje verder onder de gevreesde Zevende Poort door. Perish In Flames is een nummer dat je onderdompelt in pure oorlogswaanzin. Aces High In het kwadraat. Voortgestuwd door het onhoudbare drumwerk van Gne Hoglan en met een waanzinnige Don Doty die als verhalenverteller van dienst de goegemeente onderdompelt in de bloeddorstige strijd die in naam van één of ander politiek doel wordt.

91. S.O.D. - Fuck the Middle East

Gelijktijdig met Spreading The Disease van Anthrax namen Scott Ian en Charlie Benante samen met Danny Lilker en Billy Milano het album Speak English Or Die op Een album dat uitkwam onder de naam S.O.D. Volgens mij de vaandeldrager als het gaat om crossover tussen thrash en hardcore. Een woeste en prikkelende plaat had het tot gevolg. Sargent D. was het fictieve personage die de 'foute' rechtse mening verkondigde. Dan heb je ook direct de rechtvaardiging voor de titel en tekst van dit nummer. Korte, grappige geweldserupties. Het album staat er vol mee.

90. Burzum - Ea, Lord of the Depths

Over Burzum is al het nodige gewisseld hier op MusicMeter. De man, zijn kerfstok en zijn ideeën staan wat mij betreft los van het erfgoed dat hij achterliet in het metallandschap. Ik weet dat Burzum onder zichzelf verklaarde blackmetaladepten niet heel populair is. Te simpel, te weinig ‘echte’ blackmetal (wat dat ook mag zijn). Zelf heb ik de neiging te geloven dat het te populair is bij mensen die niet zoveel met blackmetal van doen hebben. Anyway, het valt toch niet te ontkennen dat de man achter dit eenmansproject nogal wat teweegbracht met deze inderdaad wat simplistische metal. Er zat wel het juiste unheimische gevoel in wat mij betreft. In mijn optiek schuurt Ea, Lord Of The Depths heel erg tegen thrash aan met dat opgejaagde ritme en de algehele drive van de track. Het wolvengehuil en het repetitieve karakater maken samen met de lo-fi productie dat het toch wel als blackmetal omschreven mag worden. Ik vind het één van de meest verslavende tracks uit ’s mans oeuvre.

100-96

Re-Animator ben ik niet bekend mee, maar dit instrumentale nummer klinkt toch heel erg vertrouwd. Knappe track inderdaad waar thrash-invloeden wel te horen zijn, maar waar de clichés achterwege worden gelaten.

Sick of it All en Biohazard klinken hier allebei toch wel bevlogen, al komen de meeste hardcore punk crossovers me altijd een beetje eenzijdig voor de dag. Toch fijne energie voor deze korte, bondige nummers.

Pantera knalt altijd lekker. 'Domination' is geen persoonlijke favoriet, maar wel een onbetwiste kraker met heerlijke riff en stuwende drums. Geen glam meer, maar groovende thrash. Het was menens.

Met Paradise Lost heb ik nooit echt een klik ervaren, en hoewel 'Breeding Fear' een hele fijne riff heeft, blijft ook hier de klik een beetje weg. Verder wel goed uitgevoerd en natuurlijk onbetwist belangrijk voor het genre geweest.

Burzum is kjoel. De rest ken ik (nog) niet.

Vroeger hadden vrienden van mij een bandje, beetje covers spelen van o.a Black Sabbath, Biohazard enz. Ze traden vaak samen op met een hardcore band, en die mensen die daar op af kwamen waren vaak erg bang dat hun kleren vies werden, die waren dan ook vaak ontzettend duur.
Ik moest daar wel altijd wel om lachen, ze waren vaak ook heel serieus en hadden weinig lol zo te zien, het kan ook zijn omdat we toen erg jong waren dat ze zich geen houding wisten te geven. Maar ik herken wel wat je zegt.

Late reactie bij 30-21 van The_Cry:

True North van Witchery kun je lekker meedeinen met je hoofd. Niet memorabel, wel sterk.
Bij dit nummer van Borknagar vind ik vooral de screams wel vet en de cleane zang wat minder. Het zit goed in elkaar maar is niet echt mijn smaak.

Crack the Sky van Rave the Reqviem: Als ik 'Out Of Line' zie staan, is mijn interesse meteen gewekt. Ik hoor er liever een dikke beat onder, maar vooruit, het is supercatchy en energiek.

Leuk om Here to Stay weer terug te zien. Het is ook een van mijn favorieten van Korn.

Novembers Doom - Ghost: sterk nummer. Doomy maar niet saai. Mooi gezongen à la Anathema en in vergelijking met die band iets zuiverder en iets minder gevoelig.

Zeal & Ardor is zo'n artiest die ik graag goed wil vinden, maar het laat me altijd wat onbevredigd achter. De zang is aardig maar niet overtuigend, en het gitaarspel wordt nergens echt interessant. Ik heb er ook te veel een hipstergevoel bij. Maar het is wel weer eens wat anders en dat is ook wat waard.

Krux bevalt me wel. Modderige doom die de luisteraar hypnotiseert en langzaam opzuigt.

Chemical Wedding heeft een mooie solo met interessante akkoorden eronder. Bruce kent het klappen van de zweep en geeft een mooie prestatie weg.

100-96

Lekker begin moet ik zeggen!

Re-Animator zet een erg lekkere dynamische thrashmetalinstrumental neer.

Dit Sick of it All-nummer doet me niet zo veel. Ik vind Sick of it All beter wanneer ze wat meer de ''metal''-kant opgaan.

Biohazard vind ik wel erg gaaf. Ik ben wel net meer fan van de versie op Urban Discipline, waarop Biohazard helemaal als een geoliede machine klinkt. De combinatie van Black Sabbath, New York hardcore en boom bap beats is een meesterzet die je heerlijk laat meedeinen op de grooves.

Pantera: ook fantastisch! Dit is toch wel een track die als het ware het metalgeluid van de jaren '90 aankondigt. Beestig riffwerk à la Metallica op And Justice for All..., soleerwerk dat klinkt als een mix van Eddie van Halen en Randy Rhoads en een monster van een breakdown.

Deze Paradise Lost-track kende ik nog niet, maar het bevalt me wel. Klinkt wat amateuristisch, maar ik zie ook dat het een debuutplaat is en ik heb er ook geen probleem mee. Het heeft wel heel veel karakter en sfeer en je hoort de treurwilgen van gitaarmelodieën waar de gehele Peaceville Three geroemd om zal worden hier volop.

Voivod moet indertijd wel een van de meer opmerkelijke bands geweest zijn. Ik ben dan zelf nog net iets meer te vinden voor de vervreemdende futuristische sound die ze uiteindelijk zijn gaan brengen, maar ook de vuigere speed metal uit hun jongere jaren gaat vlot binnen. Deze Condemned to the Gallows vind ik een leuke track die de sfeer van het tijdperk waarin het werk opgenomen leuk weet op te wekken.

Testament is eigenlijk doorheen de jaren een van mijn favoriete thrash bands gebleven en ik heb een hele reeks plaatsen van de heren uit de Bay Area in de kast staan. Over the Wall laat een jonge, hongerige Testament aan het werk horen en het is nog steeds een van mijn favoriete Testament nummers (op misschien zelfs mijn favoriete Testament album). Live houd ik er altijd wel een gekneusd ledemaat aan over.

Rabiaat is dan weer het uitgelezen woord voor dit klassieke album van Dark Angel. Het ongemeen doldriftige karakter maakt het meteen ook een van de beste thrashplaten aller tijden. Perish in Flames is zo'n beetje het muzikale equivalent van een beenharde knokpartij - met andere woorden, zoals goede thrash hoort te zijn.

En hier hebben we dus het album waar Scott Ian meer dan de helft van zijn riff-doos op losgelaten heeft. Zijn ritmespel is altijd wel prima gebleven, maar betere riffs dan wat hij op Speak English or Die losliet, heeft hij niet meer geschreven. Het levert ook meteen een van de beste crossover albums aller tijden op. Treiterig, tongue in cheek en lekker stevig.

Met Varg zelf zou ik nu niet meteen aan de toog van een kroeg willen hangen, maar gelukkig kan ik me beperken tot het beoordelen van zijn muziek en hoef ik niet op hem te stemmen tijdens een gemeenteraadsverkiezing. En het vroege werk van de man is nu eenmaal van topklasse. De sound is ook van onschatbaar belang geweest op later ontwikkelde sub-subgenres zoals "atmospheric black metal" en "dark suicidal black metal". Ik prefereer dan nog zijn uitgesponnen atmosferische tracks, maar dit nummer van zijn titelloze mag er ook zeker wezen.

Scott Ian gaf ook toe zijn beste riffwerk in S.O.D. te hebben zitten. In met name March Of The S. O. D. dan. Die riff is welhaast net zo iconisch als de vroege Sabbathriffs. Alleen blijft het nummer zelf wat achter.

89. Agent Steel - Let It Be Done

De oude Agent Steel had een hele apart X-Files aura om zich heen hangen. De combinatie van teksten over allerlei onverklaarbare fenomenen met de ijle zang van John Cyriis en de zwaar door Maiden geïnspireerde gitaartandem leverde een one-of-a-kind speedmetalband op. Op de EP Mad Locust Rising stond het waanzinnige Let It Be Done. Een track die die voorbij vliegt voor je er erg in hebt maar die toch dat mystieke sfeertje in zich heeft die zich eigenlijk helemaal niet uit in allerlei synthetische additieven maar er gewoon is door de bezwerende intonatie van Cyriiss en natuurlijk ook door de lichte reverb op het hele gebeuren. Aan het slot treffen we nog een opwarmertje voor The Day At Guyana aan. Een instrumental die op het navolgende Unstoppable Force zou verschijnen.

88. 3rd Stage Alert- Mind Invader

3rd Stage Alert is een band waar ik buiten deze track op Metal Massacre nooit meer iets van gehoord heb. Mind Invader is wel zo’n track die mij onmiddellijk het oergevoel bezorgt van toen ik naar metal begon te luisteren. De tijd van het tapetraden is dan even dichtbij. Het is een opgefokt NWOBHM-achtig riedeltje dat tegen speed aanleunt. Typisch Amerikaans. Al is het allemaal een beetje loom gezongen wat weer voor een vreemd contrast zorgt.

87.Enslaved - Svarte Vidder

Hoezeer de dromerige proggy metal van Enslaved artistiek gezien op veel bijval kan rekenen van de ‘serieuzere’ muziekliefhebber, blijf ikzelf toch een stiekeme voorliefde houden voor de dagen waarin dit vikinggezelschap (toen nog een trio) op bloeddorstige wijze de Europese kusten onveilig maakte. Hoewel destijds gecategoriseerd als black metal hield Enslaved al veel meer kaarten in de hand. De vele details die de woeste arrangementen rijk is, toont al vele eloquente inborst waar we later veel meer van gingen horen. Svarte Vidder is een track die we terugvinden op het album Frost uit 1994. Het is een epische track waarin de traditie van Bathory wel naar voren komt, maar die tegelijkertijd ook zeer venijnig klinkt.

86.Symphony X - The Accolade

In een vorig leven werkte op de transportplanning van een distributiecentrum waar ik vaak in de wee small hours bezig was om diepvriesvrachten op tijd bij de supermarkten te krijgen. Op de radio werd eenmaal per week ’s nachts het programma Ummagumma uitgezonden. Een alternatief rockprogramma met af en toe wat aandacht voor metal. Daar werd ik betoverd door dit neoklassieke progmetalstuk van het Amerikaanse Symphony X. De rijzende populariteit van Dream Theater had de deuren geopend voor een hele trits progmetalbands en de creativiteit van deze groepen was verfrissend tussen het gangbare metaladagium dat vooral sober en grungegericht was. Naast extreme metal was dit soort metal wars van dergelijke trends en alleen daarom al de moeite waard. Gitaarsolo’s, toetsensolo’s, een beltende zanger en een middenstuk dat je in kerstsferen dompelt. Deze epische kant van Symphony X is subliem en wat mij betreft beter te verhapstukken dan de quasi-agressieve metal waar de band thans de nadruk op legt.

85. Vixen- I Want You To Rock Me

Vixen is natuurlijk geen metal. Maar in de States noemen ze het wel metal. Daarom plemp ik het in mijn top 100. Want ik heb nu één keer een glamtic en dat zullen jullie af en toe weten. I Want You To Rock Me drijft erg op het We Will Rock You-adagium maar is lekker aangekleed met een goede groove en flitsende gitaarsolo’s. Een niks-aan-de-hand-nummer dat de zomers van weleer doet herleven.

Terwijl ik al leuke dingen zie staan bij Edwynn, eerst nog even 20-11 van The_CrY:

De gitaar in Celtic Frosts Synagoga Satanae is echt monsterlijk. Het heeft schijt aan concepten als zuiver en vals en kijkt naar de verborgen dimensie achter de toonladder, waar satan wacht om te worden bevrijd. Normaal zou ik zeggen, 'kerel, stem je gitaar even', maar hier zou dat juist niet werken.

Martyrs van Soen pakt me eerlijk gezegd niet echt. Ik denk dat het door de zang komt, of door de deprimerende sfeer. Wel hoor ik dat het sterk in elkaar zit, dus misschien heeft het wat meer luisterbeurten nodig voordat het kwartje valt.

Invoking the Woodland is precies de muziek die je bij een bandnaam als Elvenking verwacht. De zang is in balans (niet over de top) en de melodieën zijn aanstekelijk.

Ik houd van het oude werk van Killing Joke, maar Exorcism kan ik niet zoveel mee helaas.

Unfold van Woods of Desolation vind ik een deprimerende bedoeding. Niks voor mij. Dan nog liever Coldplay.

Dimmu Borgir is even wennen omdat ik niet bekend ben met hun oude werk. Zeker niet slecht.

Coroner kende ik alleen van naam. Grin maakt indruk met zijn bijzondere stijl. De drums hebben iets mechanisch en kils. Ik vind het goed maar weet niet of ik het zelf snel zou opzetten, en dat geldt ook voor het nummer van Fates Warning. From the Rooftops begint sfeervol en krijgt vaart vlak voordat het langdradig wordt. De solo tegen het eind bevalt prima.

Vond het nummer van Voivod wel prima, lekker riffwerk en lekker gekke vocalen. Dark Angel was erg furieus, overrompelend. Toch raakt het me niet helemaal (muzikaal dan). Burzum altijd erg sober, een polkadrum met een kraai op de achtergrond, toch blijft deze wel hangen. Het nummer van Agent Steel is een lekkere speedmetaltrack met de geweldige zang van Cyriis. Enslaved biedt met Svarte Vidder degelijke Noorse blackmetal, wat traditioneler dan hoe ik de band ken, beetje symfonisch. Goed nummer al met al. The Accolade is een prachtig nummer van een van mijn favoriete bands: Symphony X. Dan is er Vixen, en dat vond ik toch wat oubollig en niet catchy, hoewel de zang goed is.

Morgen ben ik zeer waarschijnlijk niet in de gelegenheid om te posten. Dus zet ik de volgende vijf alvast kaar zodat er morgen geen leegte is in je rondje Joetjoep.

84. Dream Theater - Status Seeker

When Dream And Day Unite vind ik nog altijd het meest frisse album van Dream Theater. Nog een tikje rommelig. Leunend ook op het Fates Warning geluid uit die jaren. Maar toch ook de blik vooruit. Naast het wat serieuzere spul stond ook het lichtvoetige Status Seeker op het album. Een makkelijk meezingbaar deuntje. Erg aanstekelijk. Het is bijna glam. Extra leuk vond ik dat het eveneens lichtvoetige You Not Me op het hakblok moest want Desmond Child. Dat was dus allemaal helemaal niet nieuw voor de band die juist de bekende hokjes dood wilde hebben.

83. Vinnie Vincent Invasion - That Time Of Year

Glam, glammer, glamst. Dit is natuurlijk de duivel in de oren van de metalhead. Vinnie Vincent bracht op zijn debuut nog hairmetal in extremo met over de top soleerwerk. Het gematigde All Systems Go ging wel heel erg de commerciële kant op middels dit stemmige That Time Of Year. Ook weer zo’n track die mij terugbrengt naar mijn tienerjaren. Ik schaam me er allang niet meer voor. Te gekke tack. Drijvend op een lome riff en met smaakvol zangwerk van Mark Slaughter.

82. Rebirth Of Nefast - Flaming the Inner Sanctum

Een jaar of vijftien geleden kreeg ik de demo Only Death in mijn vizier van het Ierse eenmansding Rebirth Of Nefast. Het moest tig jaar duren voordat deze gast een album uitbracht. Maar deze fantastische demo pakken ze niet meer af. Flaming The Inner Sanctum is een intens en meeslepend blackmetalstuk dat hevig geïnspireerd is door de oude Emperor en Satyricon. IJzig, woest en een tikkeltje bombastisch.

81. Dark Tranquillity - Silence, And the Firmament Withdrew

De vroege Dark Tranquility stond mede aan de wieg van de welbekende Goteborgscene. Ineens schoten allemaal melodieuze deathmetalacts als paddestoelen uit de Zweedse grond. Er werd tegelijkertijd wat gestoeid met blackmetal. Dark Tranquility begon ook als een band waar de composities te klein waren voor de vele ideeën die de band had. The Gallery was het tweede album van de band. Het had aan de ene kant de bekende ietwat onrustige nummers die vol met melodieuze riffjes en solo’s stond. Aan de andere kant bevatte het ook deze stemmige track die heel sfeerbepalend is voor de rest van het album. Van dat melancholische aspect krijg ik nauwelijks genoeg. Vandaar deze keuze.

80. Moss - Gate III: Devils From The Outer Dark

Het rondje van vandaag sluit ik graag af met dit kleine kampvuurliedje uit 2008 van deze doom/sludgeband uit Southhampton. ...
Moss zet een geluidmuur neer die Trump moet hebben geïnspireerd tot zijn verkiezingsbelofte uit 2016. Ontzettend sloom maar niettemin groots en vernietigend. De lichte occulte inslag maakt er een ware doomtrip van. Wat ik zelf heel vreemd vind is dat dit nummer me among others op de been hield tijdens het ziek- en uiteindelijke sterfbed van mijn vader. Ik luisterde in de auto van en naar het ziekenhuis veel naar Sub Templum van Moss (met daarop deze track) en ook veel naar het spul van Khanate. Dat had gekgenoeg een troostende werking op mij .

Deze EP van Agent Steel had ik nog niet eerder gehoord. De gekozen track heeft inderdaad die stratosferische speed metal sound die de band op klassiekers Skeptics Apocalypse en Unstoppable Force liet horen, wat dus met andere woorden wil zeggen dat het een prima track is.
Toch met reden een van de meest geliefde bands uit een subgenre (speed metal) dat bij het moderne publiek toch wel wat in de vergetelheid is beland.

3rd Stage Alert was me volkomen onbekend. Typisch NWOBHM plaatje inderdaad, maar zeker leuk. Toch ook weer een sound die je kan omschrijven als een moment in de tijd, maar dat is net de charme.

Als het op Enslaved aankomt, ben ik een alleseter. Of het nu gaat over hun atmosferisch-getinte viking metal uit de vroege jaren, het progressieve werk van later en alles ertussenin...ik lust het allemaal wel.
Svarte Vidder is een sterke track van het meest ijzige album van de Noren, toepasselijk getiteld Frost.

The Divine Wings of Tragedy is natuurlijk een prachtplaat en The Accolade is hierop een van de kroonjuwelen. Muzikaal ijzersterk en het vocale werk van Russell Allen weet me steeds weer te overtuigen. Er zijn natuurlijk wel meer neoklassieke metalen progbands verschenen, maar Symphony X op hun best weten toch een sfeer op te roepen die ik met weinig andere dingen kan vergelijken.

Toevallig ben ik recent nog een beetje de glam metal ingedoken. Als belhamel van de jaren '90 heb ik de piek van deze periode nooit in levende lijve kunnen meemaken. De bedenkelijke reputatie van de stroming in acht genomen, heb ik mijn stoute schoenen eens aangetrokken en wat platen bij mekaar geraapt van Mötley Crüe, Dokken, Def Leppard, Cinderella, Twisted Sister, Skid Row, Whitesnake, Ratt, L.A. Guns...en daar zit prima materiaal tussen. Catchy hard rock met een metalen randje, niets mis mee. En als ik een portie nu metal weleens kan smaken, moet dit ook wel lukken.
Vixen had ik nu nog niet geluisterd. Ik denk niet dat ze tot mijn favorieten van het genre zullen doorstoten, maar leuk vind ik dit nummer wel. Je krijgt wat je vraagt en meer moet dat soms niet zijn.

95-91

Voivod vind ik een fantastische band, maar deze track kende ik nog niet. Een stuk meer rechttoe rechtaan dan de vervreemdende dissonante proggy King Crimson punkthrash die ze later zullen gaan maken, maar je hoort vooral in het spel van Piggy toch al best wel inventieve lijnen.

Testament is gewoon sterke jaren '80 thrash. Opzwepend, melodieus en scherp.

Dark Angel ken ik eigenlijk niet zo goed en daar moet ik op basis van deze track verandering in gaan brengen. Dit is ronduit meedogenloos met beestig drumwerk van een jonge Gene Hoglan.

S.O.D. vind ik ook gaaf. Scott Ian heeft op de Speak English or Die-plaat echt fantastische riffs.

Burzum is voor mij te krakkemikkig op alle fronten. Dit is zeker weten invloedrijk op latere blackmetalbands, maar die brengen vaak een verfijning in deze sound die me meer bevalt.

90-85

Agent Steel is instrumentaal goed, maar die vocalen vind ik ronduit beroerd klinken.

3rd Stage Alert vond ik degelijk. Goed gespeeld, lekkere gitaarsolo's, maar niet heel opzienbarend.

Enslaved vind ik erg goed. Eigenlijk hebben ze vanaf de begindagen al een eigenzinnig geluid. Binnen deze melancholische en licht grimmige blackmetal hoor je al proggy twists en details. Vooral die jaren '70-synths richting het einde zijn om van te smullen. Momenteel zendt een lokaal Noors station wekelijks op zaterdag een documentaireaflevering uit over de geschiedenis van de band, en ook op YouTube beschikbaar met Engelse ondertiteling. Erg interessant.

De synthsound bij Symphony X vind ik echt te cheesy en gedateerd klinken. Het is heel knap gespeeld met klinische precisie (wat precies de reden is waarom het me weinig doet), de neoklassieke kant van progmetal is niet voor mij.

Bij de track van Vixen zie ik zo'n montagescene voor me waarbij iemand eerst helemaal niet kan hardlopen en dan langzaamaan beter wordt en aan het eind Usain Bolt verslaat ofzo. Dit is helemaal niks voor mij. Muziek die de tand des tijds wat mij betreft niet heel goed heeft doorstaan omdat het waanzinnig eighties klinkt.

Hey, deze link gaat naar Gate IV, dus welke is het?

Er is geen Gate IV. Staat onduidelijk vermeld op YT. Het is wel het vierde nummer op de plaat.

95-90

Geen nummer 93? Is dat je ongeluksgetal?

Voivod is een band waar ik me nog altijd meer in moet verdiepen. Wat ik heb gehoord van latere albums klonk altijd interessant. Deze vroege stamper klinkt weer heel anders, maar nog steeds erg sterk. Goed speed metal nummer inderdaad. Smaakt naar meer.

Testament bracht met The Legacy natuurlijk een thrash klassieker op de markt, en 'Over the Wall' is de perfecte opener. Hard, snel, energiek, maar wel met melodie en met finesse. Dat haast Maiden-achtige tussenspel maakt het inderdaad memorabel.

Dark Angel heb ik nooit veel geluisterd, en dat is toch zonde. Deze track raast op rap tempo voorbij en ramt behoorlijk. Staat op het lijstje.

S.O.D. is wel erg kort, maar wat er geboden wordt klinkt niet verkeerd. Wellicht een gevalletje luisteren-in-album-context-voor-de-ultieme-ervaring.

Varg kan ik niet uitstaan als persoon, zoals zoveel mensen hier, en ik geloof dat zijn muziek invloed heeft gehad op het genre als geheel, maar zelf heb ik het nooit beluisterd. Dit nummer klinkt niet onaardig. Het heeft inderdaad een sfeertje dat wel bevalt, maar de opnamekwaliteit en het spel komt me wat amateuristisch over. Ik zie mezelf dit niet nog eens opzetten.

89-85

Agent Steel klinkt wederom erg lekker! Gedreven speed metal vol overgave gespeeld. Des te meer redenen om die oude platen van hen eens te beluisteren.

3rd Stage Alert vond ik een hele fijne verrassing. Jammer dat ze naar het lijkt enkel een EPtje hebben uitgebracht want dit smaakt wel. Inderdaad goede classic metal, heel on-Amerikaans klinkend door de toetsen, en door de zanger komt er een theatrale laag overheen die me wel bevalt. Alsof John Wetton of Tom Englund aan de microfoon staat. Interessant nummertje.

Enslaved staat nog altijd op de lijst om eens goed te beluisteren, maar hoe meer ik ervan hoor, hoe meer ik ervan overtuigd raak dat dit misschien wel niets voor mij is. Het vakmanschap en niet te ontkennen, maar ik mis een bepaalde sfeer die ik bij black metal graag hoor.

Lang geleden dat ik die klassieker van Symphony X heb gehoord. Ik heb niet altijd even lief gedaan over dat album, en misschien kan ik dat nu nog steeds niet, maar het wederhoren van 'The Accolade' bracht me even in vervoering. Topnummer!

Vixen is een leuk feestje. Als groot liefhebber van Scorpions e.d. kan ik hier wel van genieten.

Ik ben eindelijk aangekomen bij de top 10 van The_CrY:

At the Gallows End van Candlemass is vooral qua instrumentatie sterk. Effectieve doomgitaren. De zang is gevoelsmatig een tikkeltje te bombastisch voor de muziek, maar opzichzelf gezien wel mooi krachtig, en omdat er ook genoeg instrumentale stukken in zitten, waaronder een fraaie solo, stoort het me niet.

Wat een verrassende keus voor The Edge of Darkness! Eigenlijk vind ik alle nummers van X Factor goed, vooral los beschouwd, want alle nummers achter elkaar vind ik tegenwoordig wel een lange zit (vroeger was dat album een van mijn favorieten). The Edge of Darkness springt er voor mij persoonlijk niet speciaal tussenuit maar vind ik dus wel een aangenaam nummer: goed gezongen, pakkende melodieën en een fijne solo, niks mis mee.

Sommige passages van Theocracy's As the World Bleeds zitten slim in elkaar, maar de zang trek ik niet goed.

Op Honor Thy Father probeert LaBrie verschillende zangstijlen, overwegend met positief resultaat (maar ook een soort rap, wtf?). Instrumentaal staat het als een huis, vooral als het nummer net begonnen is.

Entropia's nummer Vacuum klinkt wel interessant. Beetje aan de lange kant, maar het ritme is fijn.

Wintersun klinkt best oké. Er zit veel dynamiek in het nummer en de krijs is lekker ijzig. Je kunt je er wel een groep hoestende heidenen bij voorstellen die met omgeslagen mantels hun kampvuurtje nog even opstoken en in aangeschoten toestand mijmeren over hun afgefikte dorp, zinnend op wraak.

Disgraced van Cairiss is pure melancholie. Om die reden is het niet iets wat ik vaak zou willen horen, maar sfeervol en mooi is het zeker.

Het nummer van Nightwish zit knap in elkaar maar is wat te bombastisch voor mijn smaak. De orchestratie zit wel erg op de voorgrond. Wel goed gezongen natuurlijk, en vooral de eerste helft van het Ghost Love Score is toch behoorlijk goed.

Queensrÿche zag ik vorig jaar live en dat viel helaas behoorlijk tegen. Het was in elk geval geen reden om me verder te verdiepen in deze band. Zo'n studioversie van Eyes of a Stranger vind ik dan wel weer om van te smullen. Het is zo'n nummer dat een verhaal lijkt te vertellen met verschillende passages en riffs, die perfect in elkaar overgaan. De zang is niet te bombastisch, gewoon precies goed. Geweldige nummer 1 dus!

Al met al een fijne top 100 die iets meer raakvlakken heeft met mijn eigen muzieksmaak dan de eerste twee lijsten.

84-80

Dream Theater met Dominici op zang heb ik eigenlijk nooit echt gehoord. En tsja, afgaande op dit nummer prefereer ik de periode met LaBrie toch. Het ligt niet aan de zang, maar het geheel spreekt me wat minder aan. Ik moet ook meer aan Rush denken dan bij het latere werk. Op zich niet erg, want Rush was gewoon een fantastische band, maar die sound staat DT wat minder, vind ik.

Vinnie Vincent Invasion kende ik totaal niet, maar geen onaangenaam glam nummer. Gewoon strak, jaren 80 gegil zonder dollen.

Rebirth of Nefast, weer een onbekende naam. Fijne, dreigende black metal. Eigenlijk van begin tot eind zeer onderhoudend en spannend. Dit is er eentje om te onthouden.

Dark Tranquillity vond ik zeer prima, maar zoals zoveel melodeath gaat het een beetje langs me heen in zijn primaheid.

Moss valt absoluut op met zijn enorme duur en enorm lage tempo. Het sleept zich voort met een verslagenheid en kalmte; ik kan me voorstellen dat dit gemoedelijk werkt. Niet het soort muziek dat ik voor mijn plezier op zou zetten, maar ik herken wat er aanspreekt.

Deze vroege vogel van Dream Theater moet ik nog eens opnieuw opsnorkelen. Het wordt blijkbaar vaak gezegd, maar het doet mij ook aan een iets stevigere versie van Rush annex Grace Under Pressure denken. Niets mis mee, want dit vind ik zeker genietbaar.

Vinnie Vincent Invasion kende ik ook nog niet. Leuke rock-out-with-your-cock-out en ook dat mag van tijd tot stond weleens op het bord verschijnen.

Rebirth of Nefast had ik eveneens nog niet eerder geluisterd. Black metal hoeft zoal niet ontzettend vernieuwend te zijn om me een leuke tijd op te leveren en de band levert hier dan nog eens een groezelige sound af die me zeker weet te bevalen. Toch iets om te noteren voor nader onderzoek.

Dark Tranquillity staat in het algemeen hoog aangeschreven bij mij en The Gallery is dan nog eens mijn favoriet van de band. Het is een druk album, bijna op het hyperkinetische af, maar deze track zorgt voor een relatief rustpunt. Relatief dan, want hoe stemmig het er ook aan toe gaat, de onrust blijft op de achtergrond aanwezig. De band laat hier ook weer zien als geen ander memorabele evocatieve leads neer te pennen, die in combinatie met Stanne's kenmerkende vocalen en teksten voor een zekere magie weten te zorgen waarop menig melodeath band jaloers mag zijn.

Het was al lang geleden dat ik Moss nog had opgezet. Voor deze dronende sludgy sound moet je in de juiste stemming zijn, maar dat is bij mij weleens het geval. Ik zet geregeld eens een band op die duidelijk inspiratie bij Moss heeft gehaald (ik denk bijvoorbeeld aan Rorcal wanneer ze het gas wat terugnemen), maar ook deze Sub Templum moet ik nog eens opnieuw een volledige speelbeurt gunnen.

84-80

Deze Dream Theater-track doet mij vrij weinig, instrumentaal en vocaal. Voelt vrij gedateerd aan (al kun je dat ook van Images and Words zeggen die ik wel erg goed vind). Hetzelfde geldt voor Vinnie Vincent Invasion.

Rebirth of Nefast is lekker gure blackmetal die absoluut in mijn straatje ligt.

Dark Tranquillity ken ik niet zo goed, maar ik hoor sterke dynamische gitaarlijnen en karaktervolle vocalen.

Moss is een heerlijke miserabele teringbende. Ik ken de laatste plaat van de band, maar Sub Tempulum moet ik ook duidelijk eens gaan beluisteren. Superlog riffwerk met getergde vocalen en tergend trage drumslagen.

Op zich een lekker nummer van Dream Theater. Je hoort voorzichtig de voorbodes van de progmetal die ze later gingen maken. Dit lijkt meer iets van synthgedreven hardrock, een beetje als Rush inderdaad.

Vinnie Vincent Invasion vond ik wel een prima glamrocknummer, of melodische rock. Heerlijk glad en catchy.

Rebirth of Nefast vind ik vrij sterke blackmetal, aardige ontdekking. Geluid klopt helemaal, heftig en 'vol'.

Dark Tranquillity ging jammer genoeg een beetje langs me heen, hoewel ik op zich niet categorisch tegen meloblack/death ben.

Moss creëert zeker wel een geslaagde lompe geluidsmuur, maar er gebeurt wel iets te weinig. Wat dat betreft is het bezwerende gepraat wel een effectieve variatie. Op zich niet oninteressant in het geheel.

79. Sentenced - My Sky Is Darker Than Thine

Sentenced evolueerde van gewone deathmetal tot melodeath tot een soort gothic rock/metalding. In die laatste hoedanigheid kwam er nogal wat erkenning in de jaren 90. Zelf zweer ik bij het album North From Here waarop een ontuimige vorm van melodieuze deathmetal is terug te vinden die op dat moment in het buurland zweden nog definitief vorm moet krijgen. My Sky Is Darker Than Thine is de openingstrack en direct ook de sterkste troef van de plaat. Veel toffe ideeën en boordevol sfeer.

78. Sadus - In Your Face

Het Amerikaanse Sadus wordt op deze site nogal eens oneerbiedig met Slayer vergeleken. Dan doe je de band geen recht wat mij betreft. Sadus is grimmig, venijnig maar kan ook erg technisch zijn. Het debuut Illusion raasde in hoog tempo aan de luisteraar voorbij. De opvolger Swallowed In Black was al veelzijdiger en technischer. Een stijl die alleen nog maar verder uitgewerkt zou worden. Maar toch zat daar dit agressieve dingetje nog tussen. Treiterend, zuigend en grillig.


77. Kreator - Under the Guillotine

Obviously is Pleasure To Kill mijn favoriete Kreator album. Lekker onstuimig en evil. Heel anders dan die tot in de puntjes verzorgde opgevoerde heavy metal die ze nu maken. Het is moelijk om een favoriet te kiezen. Under The Guillotine kwam er na loting uit. Het is wel een track met een iets duidelijkere structuur dan andere nummers op het album.

76. Dimmu Borgir - Raabjørn Speiler Draugheimens Skodde

Dimmu Borgir is altijd een mikpunt van spot geweest voor doorgewinterde blackmetallaars. Te populair, te lief, te verzorgd, teveel image enzovoort. Op zich heb ikzelf geen hekel aan de band. Ik vind dat ze veel toffe ideeën hebben al geef ik toe dat het me soms wat te netjes klinkt. De symfonische inslag was er ook al op het debuut For All Tid. Dat album kocht ik in 1996 samen met Stormblast dat toen net uit was. Gematigd, bombatisch en vooral krakkemikkig. Maar de band wist een grootse mystieke sluier om haar muziek heen te draperen. Het is bijna doom. Raabjørn Speiler Draugheimens Skodde is het topstuk van die plaat. Later werd het nog eens opnieuw opgenomen op een moment dat de bandleden nog meer muzieklessen hadden gehad. Maar de sfeer van de oorspronkelijke track werd daar op bij lange na niet gehaald.

75. Cephalic Carnage - Endless Cycle Of Violence

Cephalic Carnage combineert death, grind en allerlei andere core alsof het een lieve lust is. Met een explosieve brok zenuwachtig geweld tot gevolg. Endless Cycle Of Violence is een waanzinnige fragmentatiebom in je gezicht met een levenslange garantie op derdegraads brandwonden. Xenosapien is sowieso een heerlijk afwisselend album waar vooral gekte centraal staat