Zeker, ik verwacht nog Haken, Dream Theater en Queensryche...

Een vraagje: is er ook een spotifylijst zoals bij Don? Ben toch wel benieuwd naar enkele nummers zoals die van Coroner en dan kan ik het af en toe eens op de fiets beluisteren

Johnny Marr, zeker! Al vanaf het begin steeds onderaan de post te vinden

Oh, stom van me. Thanks!

Met Static-X ben ik een beetje blijven hangen bij het prima Wisconsin Death Trip. Natuurlijk hebben ze buiten dat album ook toffe nummers gemaakt en daarvan is ook deze gekozen track zeker wel een voorbeeld.

Dit nummer van Woods of Desolation heb ik inderdaad in de vorige lijst nog zien passeren. Prima track.

Ik houd het meestal bij Enthrone Darkness Triumphant en Puritanical Euphoric Misantrophia, maar ook dit vroege werk van Dimmu Borgir mag er zeker wel zijn. Moet dit album een van deze dagen toch nog eens volledig beluisteren.

Coroner staan bekend als technische thrash goden, maar met Grin leverden de Zwitsers eerder een technisch stukje groove metal af. De kwaliteit werd daarom niet minder, want ik ken weinig albums die groove met deze geesteszieke sfeer weten te combineren en succesvol weten te brengen. Topper.

Als ik met een geweer tegen mijn hoofd een lijst van favoriete bands zou moeten opstellen, dan zou Fates Warning daar wellicht een plek in verdienen. Puristen zweren bij de John Arch tijden en ook al was dat schitterend, Ray Alder zijn vocale werk weet me ook keer op keer weer in te pakken. De rest van de band levert ook hier weer topniveau.

15-11

Van Static-X draai ik Push It graag, erg lekkere stampplaat is dat. Deze track doet me helaas niet zo veel.

Woods of Desolation is magistraal, getuige de plek in mijn top 100.

Dimmu Borgir klinkt hier behoorlijk dun vergeleken met later werk en misschien zelfs een beetje amateuristisch. Toch een degelijke symfonische blackmetaltrack.

Een track van deze Coroner-plaat snap ik wel in deze top 100, waar genoeg aandacht is geweest voor staccato riffs, industrial en groove. Op Grin lijkt Coroner zich meer aan te sluiten bij het geluid van bands als Prong en Helmet, maar dan wel met een verfrissende progressieve thrashmetalkijk daarop. Ook ik vind Grin een erg goede plaat.

Erg mooi intro bij Fates Warning met mooi neergezette subtiele accenten van de drums en sfeervolle stemmige tokkeltjes. Ook Ray Alder's stem is diepgaand in dit stuk en bevalt mij goed. Het soleerwerk is vaardig, maar niet priegelig. Daarna word ik wat minder enthousiast.

10-6

10. Candlemass - At the Gallow's End

Met twee Leif Edling-projecten reeds geweest kan de OG natuurlijk niet achterblijven. Candlemass, niet voor niets een van de meest bekende epic doom bands, is voor mij een band die vooral een aantal fantastische albums heeft afgeleverd, en een aantal albums waar we het niet zo vaak over hebben. Met Johan Langquist is prachtig spul gemaakt, maar met Messiah Marcolin stegen ze naar grotere hoogtes. Vooral op Nightfall, als je het mij vraagt. 'At the Gallow's End' is mijn favoriet daarvan. De riffs zijn traag, roepen die Sabbath-achtige sfeer op, maar bevatten wel het strakke, larger-than-life gevoel dat heel de jaren 80 definieerde. Het sleept zonder te veel te slepen en het is melodisch zonder dat zeurderige van Ozzy of dat sprookjesachtige van Dio; Messiah gooit er wellicht een over-de-top dramatische zangstijl tegenaan waar tenen van kunnen krommen, maar voor wie er van houdt is dit geweldig.

"Sunrise I greet you, the beauty of your light
So warm and tender was never the night"

Album: Nightfall (1987)

9. Iron Maiden - The Edge of Darkness

Ja, natuurlijk had ik van Iron Maiden ook een nummer met Bruce Dickinson kunnen kiezen, want ook daar zit lijstwaardig materiaal tussen, maar dit nummer met Blaze Bayley staat voor mij op eenzame hoogte. Sowieso is The X Factor in mijn ogen een van hun beste albums. De sfeer is er donker, de nummers wat meer ingetogen. Thematisch is het ook zeker geen rozegeur en maneschijn. Op deze track is de tekst een eerbetoon aan het boek Heart of Darkness van Joseph Conrad, met een zeer bekend verhaal over de gruwelen van oorlog en de effecten daarvan op de mens. De essentie van het verhaal is op een prachtige manier naar muziek overgebracht. Die rustige intro, hoe de muziek steeds meer opbouwt naarmate de protagonist via Blaze meer te weten komt, dat prachtige middenstuk, en dan die climax op het eind en de realisatie van het personage van Blaze.

"Now I stand alone in darkness, with his blood upon my hands
Where sat the warrior the poet, now lie the fragments of a man"

Kippenvel. Iedere keer weer.

Album: The X Factor (1995)

8. Cult of Luna & Julie Christmas - The Wreck of S.S. Needle

Cult of Luna is een hele goede band. Dat ontken ik zeker niet. Maar ik vind de band vaak wat suf overkomen en ik mis vaak die climax die bij post-metal zo mooi kan zijn. Julie Christmas vult de vocale rol die ze on mijn ogen altijd nodig hebben gehad op Mariner. 'The Wreck of S.S. Needle' is voor mij dé track van het album. De golvende, sfeervolle achtergrond die Cult of Luna neerzet wordt perfect aangevoeld door de veelzijdige zangeres. Ze schakelt moeiteloos van rustige intieme zangpartijen naar allesverwoestende schreeuw- en krijspassages; alles in dienst van de muziek. Andersom lijkt deze extra factor ook de band enorm te inspireren, want zelden heb ik zulke heerlijke muziek van Cult of Luna gehoord. En ja, Julie Christmas solo is ook niet alles, dus ze hebben elkaar zeker nodig. Wat mij betreft mogen ze dit nog wel een keertje doen. Die gelaagde geschiftheid op het einde toch.

"Put me down where I can see you run."

Album: Mariner (2016)

7. Theocracy - As the World Bleeds

Theocracy is een Amerikaanse progressieve power metal band met tekstueel een enorm christelijke lading. Los van die lading is de band van Matt Smith melodisch enorm sterk. Over moordende tempo's en complexe structuren brengt de band hun boodschap met retepakkende melodieën en een flinke dosis adrenaline. Gelovige teksten, zowel satanisch getint als christelijk, zijn vaker dan eens redenen om de tenen weer te laten krommen, maar af en toe weten zulke bands hun boodschappen wel op een mooie manier te verwoorden. Persoonlijk vind ik dat bij deze track ook het geval. Op mooie wijze weten ze de hypocrisie van de mens aan de kaak te stellen aan de hand van hun Bijbelse overtuiging. Voor hen die dat niets kan schelen valt er te genieten van een uiterst sterke progressieve metal track met snelle riffs, een episch refrein, en flitsende solo's.

"Why do we call for free will, but reject all consequence?"

Album: As the World Bleeds (2011)

6. Dream Theater - Honor Thy Father

Zoals correct voorspeld door jasper1991 moest Dream Theater nog komen. Ondanks het feit dat ik tegenwoordig nauwelijks meer naar deze band luister en hun meest recente output niet altijd even interessant meer voor me is, blijft het een van de bands die aan het begin van mijn muzieksmaak staat. Mijn favoriete album is het loodzware Train of Thought en uiteraard is de enige mogelijke afgezant 'Honor Thy Father'. DT op hun meest agressief. Nooit eerder klonk de band zo zwaar en agressief als op deze plaat. De track zelf is een avontuurlijke epic vol met zware riffs, complexe ritmes, een snauwende LaBrie, wederom een speels middenstuk, en natuurlijk een enorme dosis sfeer. De toetsen stonden hier wat meer naar achter om de focus meer op gitaar te leggen, en des te beter komen ze eruit wanneer ze een keertje wel de spotlight opeisen. Jordan Rudess is een welkome factor in hun muziek als hij een beetje gedoseerd wordt toegevoegd, en dat is hier absoluut het geval.

"Never in my life have I seen someone
So fucking blind to the damage he has done,
You're the rotted root in the family tree"

Album: Train of Thought (2003)

Spotify Lijst 6-100

De top vijf zal ik in kleinere brokjes naar buiten doen om toch een soort van illusie van spanning te creëren

10. Mooi nummer van Candlemass inderdaad, fraaie spookachtige melodie met de passende zang. Eigenzinnig en pakkend.

9. Behoorlijk nummer van Iron Maiden, maar niet mijn favoriet. Vind niet zoveel mis met Blaze Bayley (ach, dit was ook wel te voorspellen denk ik nu...), hoewel ik Dickinson prefereer. Mooi opgebouwd, emotioneel nummer met toch typische Maiden-hooks.

8. Mooie ontdekking, de zangeres maakt het inderdaad helemaal af. Ze doet soms denken aan Björk, maar is heel veelzijdig. Nummer zit ook goed in elkaar en weet over de gehele lengte te boeien.

7. De fabelachtige afsluiter van het meesterlijke gelijknamige album van deze christelijke metallers. Ik was eerst meer van I Am en The Gift of Music, maar dit is inmiddels ook een favoriet. Mooi hoe ze een soort verantwoordelijkheid van de mens vragen, en niet lui achterover zitten en wachten tot de Heer het even oplost. Maar goed, het is vooral de fraaie opbouw en het vele moois aan melodieën, solo (bijna Dragonforce-achtig) en de climax (Please forgive us...) die het een klapper maken.

6. Sterk, furieus nummer van de bekendste progmetalband. Een pakkend begin en vol krachtige hooks en boeiend gespeel met ritmes. Laat je niet los. Vind ik ook een van de betere nummers van Dream Theater op het mooie album Train of Thought.

O jee, je bent al in je top 10 beland! Door omstandigheden loop ik wat achter en kan ik niet over elk nummer een reactie schrijven, maar ik luister wel alles (of ga dit doen):

40 - 31

Musketeers van Moon Tooth is niet iets wat ik zelf zou opzetten, maar de mengeling van stijlen werkt op zich wel.

The Human Abstract van The Kovenant is een geweldige combinatie van melodie, dansbaarheid en een stampend ritme. Niet alleen de drummer is sterk, eigenlijk alle muzikanten wel.

Duimpje omhoog voor White Zombie, Testament en vooral KMFDM.

Gypsy van Mercyful Fate springt er in positieve zin uit. Wat een heerlijk gewaagde zanglijnen boven een strak ritme. Deze band moet ik eens wat meer aandacht geven.

Ik kan me wel vinden in de Killing Joke-vergelijkingen bij Snap Your Fingers. De drums en gitaar grijpen perfect in elkaar.

Een van de eerste Candlemass nummers die ik hoorde en het is toch een topper gebleven. Het contrast tussen de logge sound van de instrumenten en het theatrale vocale werk van Messiah wist een uniek en magisch gevoel op te wekken dat nergens beter geïllustreerd wordt dan in dit nummer.

Ik ben dan misschien erg vergevingsgezind wanneer het op Iron Maiden aankomt, maar inderdaad: helemaal niets mis met The X-Factor en al zeker niet met The Edge of Darkness. Tof nummer met een prima sfeerzetting.

Het is een wat ander album van Cult of Luna, maar Mariner is eveneens uitstekend. Dit is de beste track op dat album naar mijn mening. De sound van Cult of Luna is schitterend en zoals Julie Christmas zijn er geen twee.

Theocracy heb ik nog niet veel geluisterd, maar dit nummer kende ik wel. Leuke sound, ook al prefereer ik andere proggiaanse metalen bands nog net iets meer. De albums van de band staan bij mij in ieder geval op de lijst.

Ondanks mijn algemene neiging naar het agressieve werk, zijn er andere Dream Theater albums die ik vaker opzet dan Train of Thought. Dat gezegd zijnde is deze song prima en moet ik het hele album ook nog eens aan een nieuwe luisterbeurt onderwerpen.

5-4

5. Entropia - Vacuum

Ooit was bij Het Metal Album van de Week het debuut van deze Poolse band langsgekomen. Destijds nog in hun kinderschoenen en hoewel het me beviel was ik niet weggeblazen. Toen Don Cappuccino deze track van hun derde album echter pitchte in het Maak kennis met Metal...-topic van dat jaar plaatste was het een wereld van verschil. De post-black/sludge heeft een heerlijke dansbare vibe meegekregen, zonder die sfeeropbouwende elementen te verliezen. Wie deze lijst een beetje goed gevolgd heeft weet dat ik een zwak heb voor dansbare metal. Het gehele album, waarvan we in de lijst van Don al een andere track zagen, is enorm de moeite. Deze track springt er bovenuit door de vette drums, de uptempo sfeer, en de fantastische avontuurlijke opbouw.

(instrumentaal)

Album: Vacuum (2018)

4. Wintersun - Sadness and Hate

Wintersun is een van de eerste bands met grunts die ik kon waarderen destijds. Jari Mäenpää verliet Ensiferum om zijn eigen band op te richten, waar na het fenomenale debuut natuurlijk die beruchte lange tijd voor de opvolger volgde. Maar afgezien van de perikelen waar Jari & Co. mee te maken hebben is de muziek altijd van enorm hoge kwaliteit geweest. Het debuut is een absoluut overrompelende mengeling tussen melodic, progressive death en folky power metal waar de versnelling vaker dan eens op 10 staat. Drummer Kai Hahto schroomt niet om de blastbeats uit de kast te halen, en Jari is een fenomenale gitarist en heeft een hele fijne, toegankelijke grunt. Zijn cleane zang laat wat te wensen over, maar op latere albums is dat al beter. 'Sadness and Hate' is de afsluiter en een epische avontuur om van te smullen. Melodie staat altijd centraal en ook de tekstuele lading over hartezeer wordt erg mooi gebracht. Lange tijd stond deze op één zelfs van mijn favoriete nummers allertijden.

"The snow is falling on the withering leaves, I am left in the cold
The shadows are crying in the moonlight
Is this night the last of my life?"

Album: Wintersun (2004)

Spotify Lijst 4-100

Candlemass

Blaze Bayley vind ik echt verschrikkelijk maar muzikaal is dat nummer best goed, ik heb dat album wel maar draai het eigenlijk nooit.

10-6

Huiveringwekkend nummer van Candlemass, en het zal wel precies de bedoeling geweest zijn zulk een sfeer neer te zetten. Sabbath is immer een inspiratiebron voor het werk van Edling, wat andermaal zorgt voor een monumentale riff.

The X Factor is niet het slechtste album van Iron Maiden naar mijn mening (die twijfelachtige eer is weggelegd voor No Prayer for the Dying), maar erg hoog sla ik 'm nu ook niet aan. Misschien wordt het tijd die mening te herzien, want dit nummer klinkt eigenlijk meer dan prima. Dat die poging tot herziening mogelijk op niets uitdraait, neem ik er dan maar bij.

Mooie samenwerking tussen Cult of Luna (die ik wel tamelijk geweldig vind) en Julie Christmas. Schoolvoorbeeld van een perfect huwelijk, zullen we maar zeggen. De sfeer is erg beklemmend, zowel door de veelzijdigheid van Julie Christmas als de sfeer die de band weet neer te zetten.

Het gelijknamige album van Theocracy werd ooit door jasper1991 getipt. Helaas kon ik het niet echt smaken, maar dit nummer was wel één van de lichtpuntjes, had ik geschreven. Nu ik het nog 'ns beluister, blijkt dit inderdaad gewoon een lekker nummer. Doet me niet al te veel, maar zit gewoon goed in elkaar!

Compositorisch gezien een ijzersterke song van Dream Theater, maar de emotionele klik heb ik - zoals wel vaker bij deze band - helaas niet.

10-6

Candlemass is gewoon erg sterke doom, maar de zeer aanwezige vibrato in Messiah's stem kan ik maar een aantal nummers achter elkaar horen voordat het me op de zenuwen gaat werken.

Typische Iron Maiden, maar ik hoor constant Bruce Dickinson in mijn achterhoofd en hoeveel beter de track dan had geklonken. Blaze is een hele verdienstelijke zanger, daar niet van, maar ook vrij vlak. Ik vind hem niks toevoegen aan de track.

Mijn favoriete track van de Cult of Luna & Julie Christmas-samenwerking. Het is het moment waarop ik het gevoel heb dat de dynamiek van Julie Christmas echt ten volle wordt benut. De plaat is erg goed, maar het is toch uiteindelijk Julie Christmas die over Cult of Luna-tracks zingt. Dat voelt op deze track niet zo, een ware samensmelting. Vooral het einde is waanzinnig intens. Dit was live op het Roadburn-festival in Tilburg op het grote podium met een dikke lichtshow ook zeer indrukwekkend.

Theocracy is niks voor mij, vooral de zang gaat op mijn zenuwen werken.

De Dream Theater-track vind ik wel gaaf. Train of Thought is een wat stevigere plaat dan we grotendeels van ze gewend zijn, maar ook hier zijn bakken aan (ik bedoel dit positief) priegelige instrumentale hoogstandjes te horen.

Dit album van Entropia heb ik me na Don's lijst aangeschaft. Dit titelnummer heeft inderdaad een unieke, bijna hypnotiserende "schwung" die ik met weinig andere dingen kan vergelijken. Dat alleen al verdient een adequate portie lof.

Het debuut van Wintersun borduurt voort op de kenmerkende Finse melodeath sound, maar voegt hieraan nog een extra portie folk toe samen met enorm meezingbare passages die toch nergens uit de toon vallen. Sadness and Hate is daadwerkelijk een meesterstukje van een uitermate getalenteerd muzikant die helaas niet altijd het niveau weet te brengen waartoe hij in staat is.

Entropia is fenomenaal! Ik heb dit natuurlijk al toegelicht in mijn top 100. In ieder geval goed om ze ook in een andere lijst te zien en zo hoog, ze verdienen het compleet!

Wintersun zit muzikaal erg sterk in elkaar, maar krijg het er niet warm of koud (hehe) van.

Nummers 5 en 4 nu tweemaal beluisterd.

Entropia bood een apart nummer. Bijzondere sfeervolle agressie, af en toe een soort van dansbaar, sfeer deed me soms vaag aan Opeth denken. Prettig aan dit nummer is het 'ruimtelijke', galmende geluid, het is niet zo dichtgesmeerd. Zeker niet verkeerd, best boeiend.

Wintersun heeft me nooit helemaal gegrepen, maar slecht vind ik het zeker niet. Folky metal vind ik al gauw mooi zolang het niet te blij wordt, en dat is hier zeker niet het geval. Mooie melodie in het 'refrein'.

3-2

3. Cairiss - Disgraced

Cairiss is een post-black metal band uit Engeland. Echt veel hebben ze nog niet uitgebracht en het is me ook niet duidelijk of ze dat nog van plan zijn, maar de drie tracks die in 2016 op hun tot dusver enige EP zijn uitgebracht vind ik enorm de moeite waard. Vooral 'Disgraced' is een van de mooiste nummers die ik ooit heb gehoord. Prachtige trieste melodieën, venijnige blastbeat-stukken en natuurlijk de zang van Freya Jane Brown die zowel clean als grunts enorm overtuigend brengt. De volledige track kent een prachtige dynamische opbouw. Ook bij deze track is de waardering enorm gegroeid door persoonlijke ervaring toen ik dit nummer leerde kennen. Ik hoop dat de band ooit nog de moed en wil heeft om meer materiaal uit te brengen. Met afstand een van de sterkste nummers in dit genre die ik heb gehoord.

"Our lungs share the first breath and sigh
'Our love will never die'"

Album: Fall (2016)

2. Nightwish - Ghost Love Score

Nightwish is natuurlijk geen onbekende naam. Ik hoor ze in ieder geval graag. Elke periode heeft uitschieters en fantastische nummers, al heeft de Floor-periode nog niet echt een kans gehad om te bloeien, in mijn optiek. Op Once begon de band van Tuomas Holopainen wat meer te verschuiven naar de folky, orchestrale symfonische metal waar ze tegenwoordig bekend om staan, en lieten ze de power metal invloeden wat meer achterwege. Het album zelf vind ik als overgangsplaat wat wisselvallig, maar met 'Ghost Love Score' staat er de absolute Nightwish-klassieker op. Een episch nummer met vele versnellingen; luistert weg als een theaterstuk met meerdere bewegingen, zoals meerdere epics van deze band. Orkest en Nightwish bleek meteen al een gouden combinatie, met een mooie ingetogen gitaarsolo van Emppu Vuorinen met zijn hoekige speelstijl, en een glansrol voor zangeres Tarja Turunen, die na deze plaat de band verliet met een hoop furore. Wat mij betreft terecht een van de meest bekende nummers in het symfonisch metalgenre.

"Relive the old sin of Adam and Eve
Of you and me; Forgive the adoring beast"

Album: Once (2004)

Spotify Lijst 2-100

Nightwish heb ik vroeger wel veel naar geluisterd, de laatste jaren wel minder maar Ghost Love Score is me altijd wel bijgebleven. Hoorde ooit eens de instrumentale orchestrale versie op de radio om 6 uur in de ochtend, toen ik naar mijn werk ging in de auto, was erg mooi met de opkomende zon en ik was zo'n beetje de enige op de weg. Die versie staat trouwens op het bootleg album wishsides. Mooi nummer in ieder geval, beide versies dus.

The Wreck of S.S. Needle

Cairiss kende ik nog niet. Ik zie ze zelf niet naar mijn blackgaze favorieten gekatapulteerd worden, maar ik kan het wel enigszins smaken

Symfonische metal is een subgenre dat ik in het algemeen minder beluister, maar het Tarja-tijdperk van Nightwish bevalt me dan wel weer erg goed. Op Once gingen ze inderdaad ofwel volledig bombastisch (zoals dit Ghost Love Score) ofwel volledig catchy (bijvoorbeeld Nemo), maar het pakte goed uit.
Deze Ghost Love Score is hoe dan ook een erg mooie compositie waar ik met plezier naar kan luisteren.

Cairiss - Disgraced: Erg goede blackmetal, positief verrast. Roept mooie sfeer en gevoel op. Zowel de furieuze blackmetalpassages als de akoestische folky momenten. Zangeres is erg goed ook, en de grunts lijken me van hoge kwaliteit. Meeslepende compositie tot slot.

Nightwish - Ghost Love Score: Volgens velen het ultieme Nightwish-nummer. Voor mij ook een van mijn favorieten. Een sprookjesachtig filmisch epos met schitterende melodieën en erupties. Alleen het moment 'Redeem me into childhood...' vind ik een wat moeizame overgang. Maar prachtig en enerverend nummer natuurlijk.

En hier het laatste nummer van de lijst. Moet zeggen dat het erg leuk was om te zien hoeveel mensen meeluisterden. Ik voel me met mijn voorliefde voor industrial, popmetal, en power metal soms een beetje een vreemde eend hier op MuMe, dus ik was zeer positief verrast door jullie inhoudelijke commentaren. Maar ik heb ook alweer zin om de lijst van de volgende te gaan beluisteren en weer nieuwe dingen te leren kennen.

1. Queensrÿche - Eyes of a Stranger




Mijn nummer één is een hele moeilijke keuze geweest, want voor mij is er tegenwoordig niet meer een enkele song die boven alle anderen uittorent, maar in deze momentopname is dat Queensrÿche geworden. Deze band is een van mijn meest favoriete bands ooit en niet per se vanwege een enkel album of een enkel nummer, maar juist omdat de band in hun discografie nooit twee keer dezelfde plaat heeft gemaakt. Geoff Tate en Chris DeGarmo wilden met elke plaat een nieuw hoofdstuk openen en avontuurlijk blijven. Deze houding leidde de band uiteindelijk weg van metal en weg van hun fans, en uiteindelijk leidde dat allemaal tot het vertrek van DeGarmo in 1998, en het eruitschoppen van Tate in 2012. Tegenwoordig is de band dan ook meer stil gaan staan qua geluid om fans te bieden wat ze al kennen, maar ik zou liegen als ik zou beweren dat ik niet nog steeds enorm van deze band kan genieten.

'Eyes of a Stranger' is natuurlijk een van hun meest bekende nummers van hun magnum opus Operation: Mindcrime, waar conceptplaat en steengoede licht-progressieve heavy metal zijn verenigd tot een melodisch en iconische sound. Ik vind alle albums van de band ergens wel de moeite, zelfs die uit de verguisde periode 1997-2011, maar in 1988 waren ze enorm geolied; alle neuzen stonden dezelfde kant op; en de inspiratie vloeide als bij geen andere plaat. Die riff, die fantastische zang van een jonge Geoff Tate, en die drums van Scott Rockenfield... Zonder twijfel een van hun beste tracks.

"People always turn away from the eyes of a stranger
Afraid to know what lies behind the stare"

Album: Operation: Mindcrime (1988)

De volledige Spotify Playlist

Prachtige nummer 1

De top 3:

Cairiss zag ik niet aankomen. Ik was in 2014 echt onder de indruk van die track, een dromerige blackgazesound à la Alcest, maar dan met meer symfonische elementen. Het klonk compleet niet als een demotrack. Op de EP bleek Disgraced met afstand de beste track te zijn. Jammer dat er geen plaat is gekomen, want hier zat heel veel potentie in.

Nightwish is niet mijn band, maar dat Ghost Love Score een ijzersterk staaltje symfonische metal is staat buiten kijf. Vooral de eerste vijf minuten zijn erg mooi in zijn smaakvolle opbouw, melancholie en elegantie in de vocalen van Tarja, daarna wordt het me iets te bombastisch.

Eyes of a Stranger is ook van mijn favoriete nummers van Queensrÿche. Ik hoor hier de blauwdruk voor wat Dream Theater op Images and Words zou brengen. Melodieuze proggy heavymetal met een zeer herkenbare riff, een extreem stuwende drumpartij en een waanzinnig catchy refrein met een meeslepende performance van Geoff Tate. Mooie nummer 1 dus!

Dit was een volstrekt andere lijst dan die van mij, maar toch waren er nog opvallend veel overeenkomsten. Net als bij mij zie je een paar voorkeursstijlen doorschijnen, maar wordt eigenlijk het hele spectrum van het metalgenre wel behandeld.

Fantastische eerste plaats; daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Prachttrack van een onverwoestbaar klassiek heavy metal album. En wat had Geoff Tate toch een strot in zijn hoogdagen

Bedankt alweer voor een mooie lijst die ik met plezier heb kunnen volgen.

5-4

Entropia is een geweldige ontdekking. Zou kunnen dat ik er voor de start van dit topic al wel 'ns een losse track van had beluisterd (ben er vrij zeker van zelfs), maar met deze song en die van Don (beiden van hetzelfde album) is de klik er toch wel. Agressief, sfeervol, beklemmend, dansbaar. Een gewaagde, weinig voorkomende combinatie.

Zo, lange nummer aan 't eind van de rit, zeg! Al hoor je mij daar zeker geen bezwaar tegen maken. Jari Mäenpää, de frontman van Wintersun beschikt over een erg snedige, doorleefde grunt, die goed past bij het grootse vertoon van de band. Deze song heeft een episch karakter, ik kan me er zo een huiveringwekkende hagelstorm of grootschalige veldslag bij voorstellen. Het epische karakter wordt echter soms wat ver doorgedreven, in mijn opinie, wat de impact van de song wat minder maakt. Maar zeker een goeie!

Het podium!

3. Deze kende ik niet, klinkt erg goed! Mooi, intens begin dat me aan bands als Woods of Desolation, Alcest en Gallowbraid (die laatste band bracht overigens ook slechts 1 EP uit) doet denken. Wanneer Freya-Jane Brown dan begint te zingen, wordt het wat bedaarder, tot ze op magistraal mag uithalen met haar stem. Sfeer is echt een constante factor, en de track heeft ook een erg goeie dynamiek, wat 'm heel levendig maakt. Deze EP komt op mijn luisterlijst!

2. Tarja Turunen is een geweldige zangeres, laat dat duidelijk zijn. De symfonische, wat bombastische sound van Nightwish ligt me hier echter niet helemaal, maakt weinig in me los. Al hoor ik wel dat het gewoon erg goed in elkaar zit, natuurlijk.

1. Queensrÿche had ik wel verwacht (al moet ik eerlijk toegeven: ik was gaan spieken in je Artiesten-top 10 ). Natuurlijk is de band voor meer dan één geweldig nummer verantwoordelijk, en dit is er zeker eentje van. Het album Operation: Mindcrime heeft terecht de klassiekerstatus, een bijzonder boeiende conceptplaat die voor de volgende generaties in verschillende takken van de metalmuziek uiterst belangrijk is geweest.

Mooie top 100 uiteindelijk, viel me eerlijk gezegd veel beter mee dan ik had verwacht. Leuke stukjes ook altijd, The_CrY!

Dan is nu Edwynn aan de beurt.