79-75: Een zeer fijn rijtje.

Sentenced: Met North From Here ben ik wel bekend; deze track had ik ondanks dat niet goed meer in mijn hoofd zitten. Wel een heel fijn geluid heeft de band hier. IJzige death metal met een hele prettige grunt. Wat minder droog dan veel genregenoten in 1993, waardoor ik hier welzeker veel mee kan. Toffe track!

Sadus: Kort, krachtig, en even leuk. Maar niet van het soort dat me bij blijft. Toch zeker niet verkeerd.

Kreator: Een band die ik nog eens goed moet beluisteren. Vrijwel alles wat ik van ze hoor doet me goed, maar om een of andere reden niet aan toegekomen. Wel een stuk feller inderdaad dan hun latere werk, waar ik wel eens een albumpje van heb meegepikt toen het uitkwam. Fijne zanger ook, trouwens.

Dimmu Borgir: Het debuut heb ik eigenlijk nog nooit gehoord, en bij deze track vraag ik me af waarom dat zo is. De opvolger hoor ik graag, en dit is meer van hetzelfde, met een nog wat rauwer randje zelfs. Lekkere onheilspellende, sfeervolle vroege black metal. Inderdaad, bijna doom in de sfeer.

Cephalic Carnage: Goed gezegd; een lekkere brok zenuwachtig geweld. Even fijne gekke agressie. Niet iets waar ik zelf voor naar de platenzaak zou hollen, maar wel iets dat ik zo los goed kan hebben.

Wederom een leuk setje. Sentence vond ik spannende en creatieve melodeath, ik ken ze inderdaad in een wat mildere variant. Sadus was kort maar krachtig, deed me wel sterk denken aan Slayer, maar het gebodene zat goed in elkaar. Kreator bood degelijke nietsontziende thrash. Knap gespeeld. Oude Dimmu Borgir (ik herken voorzichtig een patroon met voorkeur voor bands in hun begintijd...) nog niet zo orkestraal als ze later zouden worden, maar deze blackmetal met subtiele symfonische toevoegingen heeft ook wel wat. Cephalic Carnage ook goed; verwoestend, maar met wat goede hooks

Ik zal ook maar eens beginnen aan een inhaalslag met betrekking tot Edwynn's top 100!

100-96

Van Re-Animator had ik nog nooit gehoord. Dit instrumentale nummer zit goed in elkaar. Call of Ktulu blijft wat mij betreft buiten bereik, maar dit is allerminst een slechte aanzet! Blijft ook de volle (bijna) 8 minuten spannend.

Tof nummer van Sick of It All, meer kan ik er eigenlijk niet over kwijt.

Biohazard klinkt ook wel wat punk/hardcore, en best aanstekelijk. De song heeft een grof karakter dat me wel ligt.

Lekker, groovy nummer van Pantera. Ik kan er wel van genieten, al is het tot nu toe steeds bij losse songs gebleven. Misschien toch maar eens deze plaat of zo een draaibeurt geven.

Duister nummer van Paradise Lost, een band met - ondertussen - een erg indrukwekkende staat van dienst. Ook de plaat die ze eerder dit jaar uitbrachten, is meer dan prima! Deze komt van het debuut, wat destijds toch wel wat geweest moet zijn, want het klinkt inderdaad heel wat anders dan de rest van het muzikale spectrum anno 1990.

95-91

Voivod is een erg boeiende band met inmiddels een rijke discografie. Deze song kende ik nog niet, en dat komt natuurlijk doordat ie niet op een studioplaat staat. Erg lekker, wat jachtig klinkend nummer, had inderdaad niet misstaan op het debuut!

"De beuk erin" moeten de mannen van Testament gedacht hebben, want deze albumopener zorgt meteen voor een adrenaline-opstoot van 4 minuten. Onweerstaanbaar.

Ontzettend sterk werk van Dark Angel. Ook ik vind deze straffer dan Reign in Blood. Wat een beest, die Gene Hoglan! Op alle vlakken een fantastisch nummer, wat mij betreft. Doet er me aan denken dat ik de plaat zo nodig eens moet aanschaffen..

Het kostte me meer tijd om Edwynn's duiding bij het nummer van S.O.D. te lezen dan het nummer zelf duurt. Kort maar krachtig klinkt wellicht clichématig, maar het is gewoon zo.

Deze track van Burzum heb ik een tijdje terug nog genomineerd voor dit topic. Naar mijn smaak gewoon het beste nummer van het debuut van deze, euh, zonderlinge snuiter. De song heeft een donker, gejaagd geluid waar ik ongemakkelijk van word. De sfeerbeleving hier is dus optimaal!

North From Here is ook mijn meest gespeelde Sentenced album, al kan ik het latere depri-rock/metal werk ook weleens smaken. Eigenlijk was het ook het eerste album van de band dat ik opzette en bijgevolg was My Sky is Darker than Thine ook mijn eerste Sentenced nummer. Blijft ook een van mijn favorieten van de Finnen. Je hoort hier enorm de vroege melodeath sound in terug - denk aan wat At The Gates of Eucharist in hun vroege jaren brachten - waar het minder te doen was om death metal te combineren met catchy heavy metal elementen zoals Gothenburg het een paar jaar later introduceerde, maar waar men zich eerder concentreerde op het brengen van drukke, bijna kwaadaardig-aandoende klankpaletten.

Verantwoordelijk voor een van mijn favoriete discografieën binnen de thrash metal is Sadus nog zo'n voorbeeld van hoe ik thrash graag mag horen: lekker venijnig en agressief. Het soort soundtrack waarop je in een wetteloze staat met kinderlijk enthousiasme iemand een asbak tussen zijn tanden slaat in een ongure bar.

Hetzelfde kan ik eigenlijk zeggen van de jonge dagen van Kreator. Uiteraard heeft Kreator later nog een paar prima platen uitgebracht, maar uiteindelijk blijft Pleasure to Kill ook mijn favoriet van de Duitsers. Under the Guillotine is op een al venijnige plaat nog een van de venijnigste nummers. Het kent iets minder "knokpartij" gehalte dan Sadus, maar het is wel nog een pakje meer demonisch. Thrash op zijn best.

For All Tid zou ik ook nog eens in volledigheid moeten beluisteren. Het soort slepende atmosferische black metal dat de band op deze gekozen track brengt, gaat bij mij meestal wel vlot naar binnen.

Cephalic Carnage is denk ik wel een van de (relatief gesproken) meer populaire deathgrind bands en dat is te danken aan het feit dat ze de stijl met een bovengemiddelde dosis creativiteit, afwisseling en techniek brengen. Endless Cycle of Violence is een vlotte track waarin ook de nodige gekte verweven zit. Prima band.

79-75

Behoorlijk energieke en dynamische melodeath met een proggy twist van Sentenced. Vooral het vloeiende baswerk onder de riffs valt op. Ook heerlijk venijnige vocalen.

Ook bij Sadus valt het baswerk van niemand minder dan Steve DiGiorgio natuurlijk op. Dit is lekker ''gaan met die banaan''.

Sadus en Kreator vloeiden zeer natuurlijk in elkaar over, al is Kreator een stuk ruwer en groezeliger. Dit zou je bijna blackened thrash kunnen noemen. Heerlijk nummer van een heerlijke plaat. Ik kan smullen van die lange rototomfills, dat is echt jaren '80.

Deze Dimmu Borgir-track kende ik nog niet, in ieder geval niet in deze vorm. Zeker niet verkeerd, deze licht symfonische atmosferische blackmetal.

Cephalic Carnage vind ik fantastisch. Heerlijke technische deathmetal/grindcore met rare jazzy twists en nekspier verrekkende grooves.

74. Sodom - Persecution Mania

Op hun tweede langspeler beleefde de Duitse oorlogsmachine Sodom hun artistieke hoogtepunt. Persecution Mania was het titelnummer en het klonk als de perfecte score voor een Rambofilm. De oorlogsgruwelen in de jungle van Vietnam verpakt in een sonisch schilderij van brute thrash met voorzichtige hints naar melodie. Wonderbaarlijk hoe het daarvoor nogal krakkemikkige klinkende trio hier voor de dag komt. Sodom zou lang blijven meedraaien in de marge maar klappers zoals Persecution Mania hebben ze niet meer gemaakt.

73. Motörhead - Deaf Forever

Wat moeten we nog over Motörhead zeggen. Fenomeen. Legende. Meesters in het herschrijven van de eigen kronieken. Ik moet er eerlijkgezegd wel zin in hebben. En dan vind ik Orgasmatron nog altijd vaker op mijn draaitafel terug dan Ace Of Spades ofzo. Deaf Forever heeft een echt ‘anthem’ karakter. Vuist in de lucht en gaan. Genadeloos opzwepend.

72. AC/DC - Touch Too Much

Van AC/DC ben ik niet zo’n hele grote fan. Maar toch heb ik wel enkele elpees in huis gehaald. Niet verrassend is dan misschien dan ook dat deze afwijkende track mij het meest in het oor springt. Het is welhaast een hairnummer. Daar willen de fans vast niets van weten. Ik hoor ook nooit zoveel over Touch Too Much eigenlijk. Ik vind het een fijne opzwepende track met een sterk verhalende Bon Scott. Sterk verhalend over activiteiten in de slaapkamer. Het kan.

71. Inquisitor - I Am Sick, I Must Die

Mijn lijst zou niet compleet zijn zonder de thrashhelden uit de regio waar ik woon. Inquisitor bracht in de jaren 90 een tweetal demo’s en een langspeler uit. Een aantal jaren geleden was er de reünie met nog eens een album. De band bracht extreme thrash en er ontstond veel beroering bij de lokale kerkbesturen als deze gasten weer eens ergens op kwamen treden. Hun laatste album is compositorisch een stuk sterker dan het oude spul. I Am Sick, I Must Die is heel representatief voor het vreemde sfeertje wat de band kan bewerkstelligen.

70. Bathory - One Rode to Asa Bay

Bathory begon als onbeschaamde verering van Venom en plaveide daarmee het pad voor de tweede blackmetal golf. Ergens tussen de regels van Under The Sign Of The Black Mark viel al te ontdekken dat opperhoofd Quorthon iets met de Noorse mythologie wilde en dat buiten de teksten ook muzikaal vervolg wilde geven. Twee platen later verscheen Hammerheart. Een meeslepende plaat die ergens gewoon door Manowar geinspireerd moet zijn maar die veel meer van de beoogde Scandinavische authenticiteit in zich herbergt. Quorthon was niet de beste muzikant maar hij was als geen ander in staat om zeer beeldend zijn concepten neer te zetten. One Rode To Asa Bay sloot het album af. Een eenvormig nummer maar dan wel boordevol visioenopwekkende elementen. De brede koren en het marcherende tempo zorgen ervoor dat je de vikingdorpjes gewoon voor je ziet. En dat nog voordat je de videoclip hebt gezien.

Ik ben eindelijk toe aan Edwynns lijst. Om te beginnen (een selectie uit) nr. 100 t/m 91. Of 90? Nr. 93 is in een interdimensionaal vacuüm terechtgekomen...

Deze lijst begint uitstekend. Condemned to Eternity klinkt inderdaad als een instrumental zoals Metallica die had kunnen schrijven.

Step Down van Sick of it All is erg aanstekelijk.

Ik heb hetzelfde als jij met Pantera: een los nummer is leuk, maar een heel album is wat veel van het goede. Domination mag er zijn. Het stuk vanaf minuut 4 is qua riffs erg simpel maar o zo effectief.

Lost Paradise vind ik lastig doorheen te komen, maar zo'n los nummer is goed te doen. Donker sfeertje. Alleen de solo vind ik niet mooi.

Het nummer van Voivod stampt lekker door. Alleen de productie had wel iets beter mogen zijn. Geen gelikte productie, dat zou niet passen, maar nu heeft het wel heel erg een demo-sound. Muzikaal dik in orde in ieder geval.

Ik ben het met je eens dat Over the Wall qua niveau mijlenver boven Testaments laatste album(s) staat. Een van de betere nummers uit het oeuvre.

Dark Angel kende ik alleen van naam. Perish in Flames was een aangename verrassing: furieus, voortgestuwd door een spervuur van drumslagen, en prima zang voor het genre.

S.O.D. is ook zeer aangenaam. Een nummer hoeft niet lang te zijn om goed te zijn.

Ja, ik heb een fout gemaakt bij de omkering van de rangschikking. Dat betekent dat denummer 1 nummer 0 zal zijn.

ik hoop dat jullie het mij vergeven.

Geeft natuurlijk helemaal niks

Ik zit trouwens met het volgende. Ik sta na Edwynn in de planning, maar tegen de tijd dat ik aan de beurt ben, zal vermoedelijk kort daarvoor mijn vader zijn overleden, zoals het er nu naar uitziet. Ik kijk ernaar uit om mijn lijst met jullie te delen, maar op dat moment zal mijn hoofd er niet naar staan.

Als jullie het niet erg vinden, sla ik dus graag even een beurt over. Mijn lijst is in principe af, behalve de links en beschrijvingen dan, maar als ik die presenteer, wil ik dat met plezier kunnen doen. Kan ik bijvoorbeeld omwisselen met Barney Rubble? Barney is de eerstvolgende na mij. Of misschien staat iemand anders te popelen.

Ik moet zeggen dat het niveau in deze top 100 op een constant hoog niveau voor mij ligt.

Sodom vind ik ook goede thrash, en dit nummer ook zeker in het bijzonder. Ik heb niet zoveel met Motörhead, maar dit nummer is best catchy en zit goed in elkaar. Vocalen van Lemmy maken er altijd wel wat van. Deze van AC/DC is lekker fout en fout lekker. Als ik dit nummer te vaak opzet, gaat het wel vanzelf irriteren. Dit Inquisitor vind ik zeer kwalitatieve thrash met vooral boeiende vocalen. Een krachtig in-your-facenummer met een sfeer die je niet koud laat. Heb me nooit zo verdiept in Bathory, maar ik hoor wel al gelijk waar veel recentere bands hun mosterd vandaan hebben. In mijn herinnering maakte Bathory blackmetal, maar dit sfeervolle folk/vikingmetalnummer mag er zeker zijn, hoewel een beetje eentonig zo 10 minuten lang.

Sterkte met het naderende afscheid van je vader Cryotank!

Is wat mij betreft in het geheel niet erg als de planning gewijzigd moet worden, wens je veel sterkte de komende tijd.

Dank jullie wel

Veel sterkte met deze heftige periode, Cryotank!

Ik wens je ook veel sterkte toe, Cryotank.

Persecution Mania is een van mijn favoriete Sodom albums gebleven en het titelnummer is daarop nog eens de sterkste track. De riffs die ze spelen hoor je in de thrash weleens vaker terug, maar toch herken ik het altijd weer wanneer Sodom aan het werk is. De band weet wanneer ze op topniveau zijn toch altijd zo'n heerlijk gejaagde en krijgszuchtige sfeer te scheppen. Tom Angelripper's typerende giftige vocalen - inclusief Duits accent en een flinke dosis reverb - geeft het geheel altijd het nodige morbide randje mee.

Van Motörhead heb ik ook meerdere platen in de kast staan. Motörhead speelt natuurlijk altijd Motörhead; het is hun sound en meer kan en mag je ook niet verwachten. Wanneer ik in de stemming ben, swingt het als geen ander. Ik grijp dan wel iets vaker terug naar materiaal van Overkill, Ace of Spades, Bomber, Another Perfect Day of Bastards, maar dit werk op Orgasmatron gaat ook vlot binnen.

AC/DC heb ik ooit de volledige boxset van gekregen. Ik luister ze eigenlijk niet zo heel vaak, maar als ik een van hun klassiekers eens opzet, vermaak ik me er altijd enorm mee. Touch Too Much zou op een sterk hair metal album niet uit de boot vallen. Dit wil dan ook automatisch zeggen dat ik dit weleens met plezier op mijn bord zie verschijnen.

Inquisitor heb ik eerlijkheidshalve nooit eerder naar geluisterd. Dit nummer klinkt zeker en vast aardig. Vlotte thrash met een doods randje. Ik zal wel in herhaling vallen wanneer ik zeg dat ik dit wel lust.

Bathory...een band zo legendarisch dat het werk van de op speed metal-gebaseerde "eerste black metal golf" een begrip maakte, de aanzet gaf tot de Scandinavische "tweede black metal golf" en vervolgens ook nog eens de deuren opende voor "viking metal". Naar mijn mening steeds weer met succes en al zullen sommigen een andere mening toegedaan zijn, heeft het werk de tand des tijds prima doorstaan alleen al op grond van de sfeer die de muziek weet op te roepen. Quorthon was inderdaad niet de meest begaafde muzikant en zingen kon hij voor geen meter, maar wanneer het op compositie en evocatieve sfeerschepping aankomt, was hij een briljant. Dit sluitstuk van Hammerheart is daar een bewijs van.

Veel sterkte toegewenst, Cryotank.

Touch Too Much vind ik trouwens ook een fijne uitschieter in het oeuvre van AC/DC, GTA IV tijden

Het nummer van Bathory klinkt ook geweldig, heel mooie sfeervolle track!

Sterkte Cryotank.

Ben het topic enigszins uit het oog verloren.
Ga de komende dagen eens terugluisteren/lezen en zal een toplijst opstellen.

69. Samael - Into The Pentagram

Samael liet als pionier al horen dat blackmetal helemaal geen lo-fi geluid hoeft te hebben om naargeestig te zijn. Worship Him had geen dure, maar wel een kraakheldere sound waar alle details goed waarneembaar zijn. Op opvolger Blood Ritual zou dat nog verder doorgetrokken gaan worden. Van de latere Samael ben ik geen fan maar van de vroege des te meer. Deze band volgde ik ook al in hun demotijd. Samael had iets aparts. Het was kwaadaardig zonder heel erg extreem te klinken. Into The Pentagram is de hymne van het debuut Worship Him. Het liep vooruit op de nakende blackmetal golf. De fundamenten van het nummer tonen ook de nodige raakvlakken met doom. Van alle Samaeltracks het nummer dat vreemdgenoeg ook het snelst blijft hangen. Mede daarom vind ik het een zeer verslavende compositie.

68. Metallica - Trapped Under Ice

Natuurlijk is Metallica naast Iron Maiden erg belangrijk geweest om mij op het metalpad te krijgen. Anders dan bij Maiden en Priest ben ik helaas wel steeds vaker en steeds langer Metallicamoe. Toch kan ik niet om deze gasten heen. Daarom een greep uit mijn favoriete Tallica album Ride The Lightning. Trapped Under ice had nog dat wilde speedmetalgevoel maar keek net als de andere tracks op het album ook al voorzichtig vooruit naar andere, nieuwere elementen die Metallica’s wereld zouden gaan inkleuren en uiteindelijk definitief deden veranderen.

67. Graupel - Requies Filii

Graupel is zo’n gave gure band uit Duitsland die na twee albums alweer van het strijdtoneel verdween. Helaas. Auf Alten Wegen is een geweldige plaat uit de underground die precies die zenuwen wist te kietelen die al die bands uit de jaren 90 ook al kietelden maar waarvan een zeer groot gedeelte alweer evolueerde en dus blackmetalwereld ontgroeide. Graupel was koud en gemeen maar zat boordevol dynamiek en had wervelende composites om de kille boodschap te verspreiden. Requies Fili is de verplichte epic van het album. Een nummer waar alle registers opengetrokken worden.

66. Virgin Steele - Mind, Body, Spirit

Virgin Steele is een Amerikaanse metalact die ik een tijdje vrij intensief volgde. Ze hadden de bombast van Manowar maar konden het zonder de banale All Men Play On Ten toestanden. Alhoewel, nummers als Seventeen en Stay On Top zorgen ook voor plaatsvervangende schaamte. Maar daar was op de Marriage trilogie en de House Of Atreus epossen geen sprake van. Mind Body Spirit stond op Invictus, dat informeel Marriage nummer drie bleek te zijn. Het opent krachtig en agressief maar het is het romantische slot die de definitieve eeuwigheidsstempel op het nummer zet. Het is jammer dat Virgin Steele niet meer de kracht heeft om zo voor de dag te komen. Deze pakken ze mij echter niet meer af.

65. Cradle Of Filth - The Twisted Nails Of Faith

Cradle Of Filth heeft een puberaal imago dat weerzin wekt bij zichzelfverklaarde undergroundadepten. Ik moet er altijd een beetje om grinniken. Uiteindelijk moet je gewoon vaststellen dat deze Britten in de jaren 90 zeer fris en origineel voor de dag kwamen. Het is de Victoriaanse horror die in een decor van rijkelijk aangeklede metal die mij over de streep trok. Dusk And Her Embrace is mijn favoriete album van ze. Op opvolger Cruelty And The Beast stond weer The Twisted Nails Of Fate dat gekgenoeg weer mijn meest favoriete track is van ze. Het is een catchy, sterk verhalende track waar we invloeden van Mercyful Fate, Hell en Sabbat terugvinden in iets wat heel kenmerkend is voor Cradle Of Filth. Prachtig slot ook weer.

Sterkte, Cryotank.

74-65

Sodom is een band waar ik me nooit zo verdiept heb. Dit is een degelijk staaltje thrash, maar voor het wat smerigere Duitse thrashwerk neig ik toch eerder naar het oude Kreator-werk.

Motörhead is een band die ik zelf zelden draai. Mijn pa is enorm fan van Motörhead, maar voor mij is het vooral een band waar ik veel respect voor heb omdat ze veel hebben betekend voor het metalgenre, maar eigenlijk helemaal niet zo veel mee heb. Ik vind dit zelfs een vrij zwak nummer vergeleken met de klassieke Motörhead-tracks.

AC/DC met Bon Scott vind ik goed te doen, jammer dat vanaf Back in Black een schorre kraai de zang overneemt. Voor mij valt dit sowieso niet onder metal, maar meer hardrock. Als ik het hoor vind ik het niet vervelend, maar ik zal het nooit zelf opzetten.

Inquisitor hakt er lekker in. Weinig poespas, scherp riffwerk en venijnige vocalen.

Bathory is ook een band waar ik veel respect voor heb omdat ik me donders goed besef hoe belangrijk ze zijn, maar weinig mee kan. Het voelt voor mij zo amateuristisch aan. Vooral het drumwerk is echt lomp en verpest de majestueuze sfeer die het nummer had kunnen hebben. De vocalen zijn ronduit matig en zijn ook een behoorlijk hinderende factor. Niet toonvaste vocalen heb ik geen problemen mee, maar ik vind het ook compleet niet bij de muziek passen. Ik zou benieuwd zijn hoe dit zou klinken als een zanger als Garm er elegant over heen zou galmen of ICS Vortex zijn kunsten er op loslaat.

Samael is ook een band die ik niet zo goed ken, maar dit bevalt me erg goed. Vooral het donderende tribal drumwerk klinkt lekker onheilspellend en de simpele groove is doeltreffend en de verrotte vocalen hebben veel karakter. Vooral wanneer we een walsritme ingaan dein ik erg goed mee op deze track. Simplistisch en ook eigenlijk helemaal niet zo goed gespeeld, maar alles past bij elkaar.

Klassieker van Metallica, al is dit een nummer dat nooit veel wordt genoemd als je het over Ride the Lightning hebt (hetzelfde geldt voor Escape, onterecht is dat). Heerlijk nummer met simpel stuwend drumwerk, scherp riffwerk, smaakvolle solo's en tempowisselingen en het gedetailleerde baswerk van Cliff Burton die ondersteunend is, maar zich af en toe erg goed in de spotlights zet.

Graupel is erg goed! Dit is mijn soort blackmetal: melancholisch, doomy en niet al te netjes met intense en doorleefde vocalen, maar duidelijk gespeeld door muzikanten die hun instrumenten beheersen. De desolate akoestische gitaartokkel is erg sfeervol. Mooi hoe de band na acht minuten de beuk er nog in gooit en een zinderende finale brengt.

Virgin Steele is instrumentaal best goed te doen, maar het zijn de vocalen die mij in de weg zitten. Na vier minuten haak ik helemaal af, dan krijg ik van die supercheesy Manowar-associaties en dat is geen goed teken.

De Cradle of Filth-track is fantastisch. Heerlijk theatraal en symfonisch spektakel, maar wel met grimmig riffwerk, enorm veel energie en een goede dosis jaren '80 heavymetal zoals je ook benoemt in je beschrijving.

Het vroege werk van Samael zie ik onder reviewers vaak lage ratings krijgen en dat is voor mij een mysterie. Ik zou verwachten dat dit een sound is die onder de zelfverklaarde puristen tot een permanente erectie zou moeten leiden. Ikzelf ben behoorlijk te vinden voor dit debuut van Samael, alsook de opvolger (en natuurlijk de twee daaropvolgende platen; die weliswaar elk een andere sound insloegen). Eigenlijk wordt hier de Hellhammer template genomen en daarop wordt verder gebouwd. Het schept een onheilspellende portie kwaadaardige metal met een sfeer die compleet eigen is aan het tijdperk en de scene. Prima spul.

Fantastische klassieker van Metallica natuurlijk. Ik heb zoals iedere beginnende fan van het hardere werk dit album zowat stukgedraaid. Ik word de klassiekers van Metallica zelf eigenlijk nooit moe; al valt het me wel op hoe weinig boodschap ik heb aan de laatste paar platen van de band, ondanks het zelfverklaarde "back to the roots" imago van deze albums. De klassieke albums van de band daarentegen zullen nooit te ontkennen zijn.

Graupel kende ik nog niet, maar deze sound mag ik eveneens erg graag. Doet me qua sfeerschepping een beetje denken aan Verdunkeln (nog zo'n weinig ontdekte parel). Ik word van dit werk van Graupel net iets minder direct gegrepen dan ik van laatstgenoemde band word, maar het is zeker en vast leuk werk.

Virgin Steele op hun hoogtepunt behoren zowat tot mijn favoriete power metal aller tijden. Dit is ook mijn favoriete track van Invictus. Ik geloof best dat anderen minder met de vocalen kunnen, maar voor mij zijn deze net een van de selling points van dit Virgin Steele tijdperk. Defeis bakt er tegenwoordig helemaal geen bal meer van, maar op het top van zijn kunnen, kan ik niet meteen op een andere power metal vocalist komen die ik liever bezig hoorde dan hem.

Onder puristen heeft Cradle of Filth inderdaad geen geliefde reputatie, maar dat heeft de band er niet van weerhouden om enkele klasbakken op de markt te brengen. Cruelty And The Beast is een van die klasbakken en dat toon The Twisted Nails of Faith als geen ander. Topmuzikanten met aan het roer een vocalist die nergens anders mee te vergelijken valt en op de koop toe ook nog een van de meer begaafde tekstdichters in het genre is. Als je het mij vraagt een prima band die weliswaar ups en downs heeft gekend.

Samael vind ik wel lekker vies, lomp en vuil. Veel meer kan ik er niet over kwijt.

Trapped Under Ice vind ik ook een van de betere van Metallica, lekker vlot, goed in het gehoor liggend en furieus.

Graupel weet wel sfeer te vinden, mooie galmende laag. Mooie grunt.

Virgin Steele, en in het bijzonder de Marriage-trilogie, maakt fantastische epische heavy metal. Hoewel ik Invictus in het geheel niet zo goed vind als I en II, vind ik Mind, Body, Spirit wel echt pure klasse. Voltreffer wat mij betreft!

Cradle of Filth zal ongetwijfeld niet als goede smaak gelden, en van de grunts die door een kind verzorgd lijken ben ik niet kapot, maar de horrorachtige symfonische metal vind ik goed in elkaar zitten. Degelijk nummer dat gedragen wordt door een mooi loopje.

64. Ephel Duath - The Unpoetic Circle (Bottle Green)

Afgezien van de uitgekauwde Tolkienbandnaam was het italiaanse Ephel Duath altijd bezig met grenzen verleggen. Een duizelingwekkende achtbaanrit vol metal, core en jazz. Op een speelse wijze wordt dat allemaal in elkaar gedraaid. De band bracht drie albums uit die totaal verschillend van elkaar waren. The Painter’s Palette had wat mij betreft de meeste aantrekkingskracht. They Unpoetic Circle is één van de vele fijne vingeroefeningen van het album.

63. Anathema - They (Will Always) Die

Anathema was ooit net als My Dying Bride en Paradise Lost onderdeel van de Peaceville 3. Die term was bedacht om de vaandeldragers van de death/doom mee aan te duiden. Voordat de band evolueerde in een poepsaaie proggy rockband was Anathema zowel sterk melodieus als verhalend en sfeervol. Met name Darren White gaf sjeu aan de totaalsound met zijn plechtstatige declamaties. They Die is één van de klapstukken uit het tranendal van Anathema. Het sierde zowel de The Crestfallen EP als het album Serenades. Normaal gesproken zou ik steevast voor de originele uitvoering gaan maar in dit geval heb ik toch gekozen bij de versie die op Serenades is komen te staan. Eigenlijk alleen omdat het overweldigende slot zo mooi verweven is met de rest van de treurmars.

62. Skid Row - My Enemy

Skid Row begon als hairact maar pakte in de jaren negentig door als alternatieve metalact met veel punkinvloeden. Het derde album Subhuman Race mocht niet op de bijval rekenen van de voorganger maar dat is mijns insziens ietwat onterecht. Neem bijvoorbeeld het vernuft van My Enemy. Het ongemakkelijke ritme en de ingehouden woede van Sebastian Bach maken er echt een klassestuk van. Dit is geen gemakkelijk hitje en dat moet toch prijzenswaardig zijn voor een act als Skid Row.

61. Sinister - Perpetual Damnation

Perpetual Damnation was de eerste splitsingle die ik van Sinister in mijn mik gedouwd kreeg. Ik was overrompeld door de krachtige en zware sound van het onvolprezen intro. Sinister was een extreme deathmetalact. Typisch Nederlands. Erg underground ook, maar ik heb ze altijd vernuftiger gevonden dan de bekendere Amerikaanse tegenhangers zoals Cannibal Corpse. Deze versie die uiteindelijk op het debuut terechtkwam vond ik iets minder krachtig. De singleversie kan ik alleen niet digitaal vinden.

60. Nile - Masturbating the War God.

Halverwege de jaren 90 raakte ik ernstig deathmetalmoe. Dit was mede veroorzaakt door de slappe koerswijzigingen van bands als Carcass, Entombed en Gorefest. Gedesillusioneerd ging ik andere wegen op. Maar Nile is één van die bands die de waakvlam weer aan wist te wakkeren met hun vernieuwende aanpak van het genre. Weer een tikkeltje technischer en extremer maar ook met veel oog voor het totaalconcept. Bij Nile is dat de Egyptische mythologie. Hun gebruik van pre-christelijke instrumenten die zich gemakkelijk samen laten vallen met de woeste deathmetal leverde enkele waanzinnige albums op. Masturbating The War God stond op het tweede album dat alweer een stap voorwaarts was op het al niet misselijke debuut

Sterkte, Cryotank!

89-85

Geweldig nummer van Agent Steel. Recent ben ik het debuutalbum en de EP waarop dit nummer staat gaan herontdekken. Ik begrijp dat er mensen zijn die afknappen op de vocalen, maar ik hou wel van die soms wat schelle uithalen van John Cyriis. En bovenal is dit instrumentaal werkelijk meesterlijk.

3rd Stage Alert vind ik wel aardig, maar weet niet echt een sterke indruk na te laten. Ik zie dat ze enkel een EP hebben uitgebracht in 1984, voor de rest helemaal niets (op deze song na dan).

Geweldig nummer van Enslaved uit midden jaren ’90, de band bestaat ondertussen alweer bijna 30 jaar! Verre van standaard black metal; deze Noren lieten meteen een erg eigen geluid horen met venijnig raspende vocalen en een spervuur aan gitaargeweld, maar ook inventieve akkoorden en fraai baswerk dat bijtijds op de voorgrond mag treden. Hun sound is wel aardig wat veranderd, maar dat ze anno 2020 nog steeds relevant zijn, hebben ze onlangs bewezen met hun nieuwe plaat.

Onmiskenbaar een erg sterke compositie van Symphony X, alleen heb ik hier zo’n beetje hetzelfde mee als (meestal) bij Dream Theater, en dat is dat het me niet echt weet aan te grijpen.

Best geinig, dat nummer van Vixen. Veel heeft het niet om het lijf, maar dat mag af en toe wel eens.

84-80

Een track van Dream Theater die niet echt als een track van Dream Theater klinkt (let wel: ik ben niet echt bekend met het vroege werk): deze bevalt me eerlijk wel, klinkt fris en energiek, en lijkt wel weggelopen uit de jaren ’80!

Leuk nummer van Vinnie Vincent Invasion; ik kan hier van tijd tot tijd wel van genieten, en sluit wel een beetje aan op de vorige track zelfs. Sterke vocalen inderdaad.

Rebirth of Nefast blijkt dus een tamelijk obscuur project te zijn, ik vind er ook niet meteen meer over terug. Dat dit nummer erg dreigend overkomt op mij, is wel een feit. Knap staaltje black metal, een track om te onthouden! Deze blijft maar doordreunen, op een manier die me helemaal weet te begeesteren.

Eerder deze week nog het meest recente album van Dark Tranquillity beluisterd, maar verder dan “aardig” kwam ik eerlijk gezegd niet. Deze track laat wel een wat ander geluid horen, en dat bevalt me wat meer. Misschien moet ik gewoon eens wat ouder werk van de band proberen? Dit nummer heeft een erg aanstekelijke vibe, in elk geval.

Met Khanate ben ik bekend, met deze band dan weer niet, al kan het zijn dat ik er wel ‘ns wat van heb beluisterd. Nu ja, dan moet je er wel je tijd voor nemen, en zeker wat dit stuk betreft, want het gaat ruim een halfuur door. Het is wat minder heftig dan het spul van Khanate, maar ik word er evenzeer bang van. Effect heeft het dus zeker en vast! De vocalen lijken te ontsnappen uit de keelholte van een wezen dat onderhevig is aan felle pijnen, zowel psychisch als lichamelijk. Deze gaat op de luisterlijst!

64-60

Ephel Death is op deze plaat erg goed, daarna wordt het per plaat minder. Een geluid dat echt eigen is, de enige band die ik gerelateerd zou kunnen vinden is Kayo Dot, al is dit veel hyperactiever en meer de Dillinger Escape Plan-kant op. Meesterlijke mix van metal en jazz.

Ook de Anathema-track vind ik uitstekend, ik kende hem niet, maar deze nog ruwe Peaceville Three death/doomstijl vind ik gaaf. Heerlijke treurwilgen van melodieën en de desolate grunts van Darren White.

Skid Row was een verrassing, daar heb ik inderdaad hairmetalassociaties mee, maar dit was een uitstekende groovende jaren '90 metaltrack.

Lekker doomy begin van de Sinister-track en daarna een heerlijke logge midtemporiff met rollende dubbele bass. De versnellingen zorgen voor best wat wel dynamiek in dit beukfestijn.

Ook Nile gaat hard. Een heel herkenbaar geluid: pijlsnel, maar met een doordringende doomy ondertoon en mysterieuze melodieën.

Ephel Duath heb ik enige tijd geleden eens opgezet, maar om een of andere reden heb ik ze sindsdien niet meer opgezet. Dit is een track vol met wendingen waar ik weliswaar wat moet inkomen, maar het is toch interessant genoeg om op de lijst voor nader onderzoek te zetten.

Het debuut van Anathema is net zoals het debuut van Paradise Lost eentje die door critici behoorlijk neergesabeld wordt. Onterecht naar mijn mening, want de band verwerkt een hele reeks prachtig droefgeestige leads in dit album. Darren White wordt ook weleens bestempeld als een vierderangs vocalist, maar op een vreemde manier zorgt zijn breekbare grunt voor nog een extra portie mistroostigheid. Sleep in Sanity is mijn favoriet van het album, maar ook They (Will Always) Die mag er zeker zijn.

Van Skid Row draai ik de eerste twee albums van tijd tot stond graag. Het album waar deze track op staat heb ik altijd een beetje links laten liggen. Nochtans is dit wel een leuke groove-achtige track.

Nederland heeft door de jaren heen een gerenommeerde death metal scene gehad. Van de old school lichting die vanuit de Hollandse contreien en Overijssel opereerde tot de latere "brutal death" scene die vooral vanuit Brabant de nodige portie vetzakkerij (positief in het genre) op de wereld losliet. Sinister behoort tot de old school lichting, is denk ik iets minder populair dan Pestilence en Asphyx, maar heeft ook enkele klassieke albums binnen het genre gecreëerd. Hate is mijn favoriet van de heren, maar deze portie dood en verdoemenis van het debuut gaat erin als een kwaliteitsvolle eiwitshake na een rondje bankdrukken.

Nile staat ook bij mij behoorlijk hoog aangeschreven. Het is een van de populairdere death metal bands en dat is te danken aan de kwaliteit, maar ook aan het feit dat het toch ook een death metal band is met een eigen handtekening: je merkt meteen dat het Nile is. Verrassend om een track van Black Seeds of Vengeance tegen te komen, maar niet onterecht, aangezien het toch een van de meer ondergewaardeerde albums van de band is.

64-60:

Van zo'n nummer van Ephel Duath raak ik in het begin een beetje geïrriteerd door de gezochte fusion en dissonantie, maar uiteindelijk heeft het nummer best hooks en zit het wel aardig in elkaar.

Anathema zoals ik ze amper ken; aardige doomdeath met een mooi symfonisch einde.

Skid Row: lekkere groovy glammy hardrock. Leuk nummer, ligt goed in het gehoor.

Sinister vind ik aardige furieuze deathmetal, maar het doet me eigenlijk niet zoveel. Zit zeker goed in elkaar.

Nile vind ik al heel wat spannender, zo ook dit nummer met de fijne titel. Technisch ongekend, herkenbare grunt en precies genoeg subtiele, slimme sfeertoevoegingen