59. My Dying Bride - The Cry Of Mankind

Met My Dying Bride is de Peaceville 3 wel complete in deze lijst. Deze britse doom/deathband heeft jarenlang platen uitgebracht die slechts mondjesmaat verrassend waren. Toch weten ze mij elke keer wel te begeesteren met hun fantastische gevoel voor melodie. The Cry Of Mankind is zo’n uitstapje buiten de kaders. Direct levert het één van de meest geslaagde en gelaagde stukken op van de band. Het is licht stuwend, eerder nijdig dan treurig en dan is er het vervreemdende ambiente outro dat me elke keer weer weet te desoriënteren. Heel knap nummer.

58. Sabbat - I For An Eye

Sabbat is één van mijn favoriete thrashacts. Vooral de aparte voordrachten van zanger Martin Walkyier spelen hier een belangrijke rol in. Sabbat heeft precies dat verhalende dat Mercyful Fate ook heeft maar dan tegen een hele andere muzikale achtergrond. Beenharde riffs en ronkend drumwerk vormen het decor van de vertellingen die geïnspireerd zijn door de gedichten van John Milton, verhalen over de inquisitie en alles wat daar een beetje raakvlakken mee heeft. I For An Eye is het meest catchy stuk van History Of A Time To Come. Opnieuw met een hoofdrol voor de welhaast Shakespeariaanse vertellerij van Walkyier.

57. Tyranny - Sonorous Howl From Beyond The Stars

Tyranny is zo’n overweldigende funeral doomkracht uit Finland. Tides Of Awakening stond vol met ondoordringbare geluidsmuren waarin ondenkbare oerkrachten zich op zeer trage wijze roerden. Sonorous Howl From Beyond The Stars is afgezien van het outro het meest compacte nummer van de plaat en het liet meteen horen dat de machtige monstrositeiten uit de prehistorie ook zeker vorm konden krijgen binnen het beperkte kader van slechts twaalf schamele minuten. Let ook op de voorzichtige melodieën hier en daar.

56. Morbid Angel - Blessed Are The Sick / Leading The Rats

Hoewel het iconische Altars Of Madness in mijn ziel gekerfd staat, koos ik voor deze lijst het titelnummer van het tweede album uit. Morbid Angel liet het gas voor het eerst goed los en bewees daarmee nog altijd zeer kwaadaardig en des te dreigender te kunnen klinken. De band was in die dagen een ware sensatie.

55. Mayhem - Milab

Van Mayhem leek voor de hand liggen om iets uit hun roemruchte begindagen in de lijst te plakken. Uitendelijk vind ik de weg die de band sinds Grand Declaration Of War bewandelt, vele malen bewonderenswaardiger. De huidige Mayhem is experimenteel en vervreemdend en laat daarmee weten niet onder te doen voor de avantgardistische blackmetalacts die sinds de eeuwwisseling opkwamen. Milab stond op Esoteric Warfare uit 2014 en is exemplarisch voor de koers van deze Noorse oerband. Eerst traag echoënd om vervolgens de gifsluizen vol open te gooien. Compleet met zeer inventief riffwerk, het typische drumwerk van Hellhammer en de geschifte declamaties van vocalist Atilla

The Cry of Mankind is ook mijn favoriete nummer van My Dying Bride door de mooie melodieën die in combinatie met de vocalen een mooi sfeervol geheel creëren.

Sabbat klonk als interessante, verhalende thrash. Origineel, maar ik ben niet weggeblazen.

Tyranny vind ik een mooie ontdekking. Zeer krachtige doom die een larger-than-lifegevoel creëert met bezwerende repetitieve keyboardmelodie.

Morbid Angel vond ik lekker lompe deathmetal, niet verkeerd, zit ook wel tegen doom aan.

Mayhem was lekker buiten de lijntjes met de raarste geluiden die uit ene Atilla komen, proggy orgeltje en dissonantie had ik niet verwacht. Dacht dat dit meer klassieke blackmetal was. Niet oninteressant geheel.

My Dying Bride is een band die ik al vrij vroeg leerde kennen; in de tijd toen ik nog uitsluitend naar "muziek voor stoere jongens" luisterde. Ik denk dat ik eens een Rock Tribune had vastgenomen en daar op een MDB special uitkwam. Ik werd meteen gegrepen door de covers en de titels van de albums. The Cry of Mankind is een van de eerste tracks die ik van de band hoorde en het is en blijft een meesterwerk. Een van de eigenschappen van de band was dat ze altijd wel een sfeer wisten te scheppen die tussen treurnis en naargeestigheid hangt. Deze track bewijst dat als geen ander, zelfs zonder de typische giftige grunts.

Deze Sabbat uit Engeland leerde ik een paar jaar geleden appreciëren toen ik mijn liefde voor de harde muziek terug begon op te rakelen. Aan de ene kant klinkt het typisch thrash en aan de andere kant weet de band toch een soort van omgeving te scheppen die heel atypisch thrash is. Bijna Middeleeuws - zonder de folkdeuntjes - en dat is vooral te danken aan de originele declamerende stijl van Walkyier. Prima track van een prima album van een prima band.

Dit album van Tyranny staat nog op mijn lijst om me ooit eens aan te schaffen, maar kopieën zijn schaars geworden. Het is een beetje het broertje van In the Depths of R'lyeh van Catacombs, voornamelijk vanwege de Lovecraftiaanse setting waarbinnen de logge atmosferische doom functioneert. Deze track laat horen dat Tyranny net iets minder minimalistisch (en op een vreemde manier daardoor iets minder angstaanjagend) te werk gaat Catacombs, maar ook dit kan dienen als een sterk staaltje genrewerk.

Morbid Angel laat op dit tweede album een andere sound horen dan op het eveneens fantastische debuut, maar ook dit pakt uitzonderlijk goed uit. Op en top een klassieker die kan bevestigen waarom de band alleen al op basis van hun gerenommeerde werk een van mijn favoriete death metal acts van de oude stempel is gebleven. Concurrentie is op dat vlak nochtans niet klein te noemen.

Het oude werk van Mayhem vind ik geweldig, maar ook hun twee meest recente albums - waar een experimentele toets aan het geheel werd gegeven - kunnen me meer dan bekoren. Het krankzinnige vocale werk van Atilla is op deze track - en Esoteric Warfare in het algemeen eigenlijk - de toegangsprijs alleen al waard.

Tijd voor een inhaalslag.

74-70

Sodom brengt altijd hele degelijke thrash. Het weet me altijd te doen knikkebollen en dat is altijd een goed teken. Voor mij springt het niet echt uit boven het maaiveld, maar voor zolang het duurt is het zeer prima.

Voor wat Motörhead heeft betekend voor rock en metal niets dan respect, maar mijn kopje thee is het niet en zal het ook niet worden, gok ik. 'Deaf Forever' vind ik dan wel weer een prettig nummer. Het zal het kalme tempo en inderdaad het anthem-gevoel zijn dat het verschil maakt.

AC/DC is ook voor mij niet per se een favoriete band. Hun geluid is onmiskenbaar en iconisch voor het genre natuurlijk en veel van de bekende nummers hoor ik graag voorbij komen in kroegen en op rock&metalfeestjes, maar het zelf opzetten doe ik niet snel. Deze 'Touch Too Much' kende ik eigenlijk al wel, maar hiervoor geldt hetzelfde: absoluut een toffe track en zeer welkom als ik mee wil blèren met wat biertjes op.

Inquisitor schudde me even goed wakker. Spannende thrash met een lekker tempo en een beestige drive. Deze zet ik op de luisterlijst.

Dit nummer van Bathory heeft me in het verleden flink geïrriteerd. Zijn stem vind ik nog steeds tenenkrommend, maar wat meer gelet op de sfeer is dit toch echt geen vervelende track. Ik snap waarom Bathory een grote invloed is geweest op veel black en viking bands. Mijn favoriet zal het niet worden, vooral door de stem van Quorthon, maar verder is het een prima nummer.

54. Slayer - Crionics

Slayer kwam op mijn pad ergens nadat South Of Heaven werd uitgebracht. Nu moet je weten dat ik toen in 2 Atheneum zat op een school op de Veluwe en dat de lokale platenzaak niet verder ging dan een handjevol hardrockplaten in de bakken aan te bieden. Dus toen ik weer wat gespaard had, moest ik van mijzelf op zoek naar meer spul van Slayer. Een klasgenoot bezwoer mij dat in buurdorpje ook iets van Slayer in de rekken had gezien. Ik op een winderige zaterdagmorgen op de fiets dat teringeind daarnaartoe fietsen. En die ellende werd beloond want wat lag daar: een persing van Show No Mercy. Die plaat begon al heel snel meer indruk te maken dan het veel strakkere South Of Heaven. Ik was gekgenoeg zeer gecharmeerd van dat ongbebreidelde enthousiasme dat de plaat tentoon spreidde. Slayer leunde nog erg op de heavy/speed dat langzaamaan landde op de Amerikaanse bodem. Crionics is de deep cut van het album. Een tikje cheesy maar misschien juist daarom wel zo verrekte charmant. Vooral de Maidenesque galop in de solo werkt als vers gevulde tiet.

53. Ghost - Miasma

Met Ghost heb ik wel een redelijke haat/liefdesverhouding opgebouwd. Ik vind de sfeer en het concept rondom de band fantastisch. Maar ik heb soms moeite met de murmelende zang van Tobias Forge. Toch heb ik onderhand alles wel weer van ze in huis omdat het allemaal veel te aanstekelijk is om links te laten liggen. Ook deze band wordt door puristen gehaat. En dat is verder allemaal prima. Maar je kunt er nauwelijks meer omheen. Miasma is natuurlijk dé tegemoetkomer aan ondergetekende. Een Ghostnummer waarop Forge zijn bakkes houdt. Ook weer heerlijk cheesy. Maar dan wel met fantastisch gitaarwerk en als klap op de vuurpijl een heuse 80s Spandau Ballet- achtige Saxsolo.

52. The Dillinger Escape Plan - Weekend Sex Change

Calculating Infinity is nog altijd hét Dillinger Escape Plan albu,. En Weekend Sex Change hét Dillinger Escape Plan nummer. Volgens mij de vaandeldrager van de neurotische metal danwel core achtige-dingesen. Ik heb er verder niet zoveel over te vertellen behalve dat ik er ontzettend van uit mijn plaat kan gaan.

51. Asphyx - Last One On Earth

Asphyx is ook weer zo’n band die ik als jonkie vanaf de demotijd wel heb gevolgd. De twee eerste albums met Martin van Drunen waren toch wel de kroon op al dat mooie werk. Met alle respect voor wijlen Theo Loomans. Asphyx had een sound als betonmolen vol met gruis en kon tegelijkertijd loodzwaar klinken. Last One On Earth was het titelnummer van hun tweede album. Het is een zeer stemmig nummer dat welhaast gewoon een doomnummer is. Die ijle solo op het eind is zo simpel als dat het doeltreffend is.

50.Wiegedood - Prowl

We weten allemaal wel dat Wiegedood voortkomt uit de Amenra gelederen. In eerste instantie komt het over als een soort hobbyprojectje waarin de beginselen van de tweede blackmetalgolf nog even afgestoft worden. Maar toch zitten er veel meer lagen in de composities verborgen. Er naar luisteren is voor mij al snel meegenomen worden in een draaikolk van ongemakkelijkheden. Prowl is een zeer exemplarisch nummer dat mij niet snel verveelt.

69-65

Samael ken ik wel van Passage uit 1996 en hun meest recente worp. Ook mijn voorkeur gaat uit naar het eerdere werk, al gaan we met deze track uit 1991 voor mijn smaak net iets teveel terug in de tijd. Dit is inderdaad veel gruiziger en kwaadaardiger dan ze met hun electronica-experimenten konden klinken, en daarmee wel interessant om eens te horen waar ze zijn begonnen.

Dit nummer van Metallica klinkt prima, al heb ik geen klik met de band. Prima speed metal/thrash-light met een fijne drive en goed muzikantschap.

Graupel klinkt fijn! Grauw en gruizig en griezelig en gruwelijk. Grrr. In de speelduur zetten ze een hele overtuigende sfeer neer maar blijft de inhoud voor mij boeiend en interessant. Ga ik graag een keertje voor zitten.

Virgin Steele valt met al zijn power metal-invloeden behoorlijk in de smaak hier. Typisch zo'n band waar ik veel over gehoord heb, maar niet zoveel van. Beetje categorie Savatage, wat ik zo snel opmerk, al liggen de accenten wellicht op andere plekken.

Deze van Cradle of Filth doet me ook goed. Ik hou wel van die bombast en theatraliteit in mijn (quasi-)black metal. De stem van Dani Filth moest ik even aan wennen, maar eigenlijk klopt het geheel perfect.

79-71

Meteen een stevige portie death metal, met Sentenced. Toffe tempowisselingen en erg sfeervol en onheilspellend. Eentje voor de meerwaardezoeker.

De vergelijking met Slayer gaat wel wat op, vind ik, maar zeker niet op oneerbiedige wijs. Sadus heeft genoeg eigen smoel, en brengt hier in een dikke minuut gewoon een prima, agressief nummer. Ik moet ‘m gewoon maken: behoorlijk in your face, dus.

Behoorlijk geweldig, dit nummer van Kreator. Agressie in het kwadraat en een hoge versnelling (enkel in het middenstuk wordt het tempo ietwat gemilderd). Geweldige, messcherpe gitaarsolo ook!

Sterke track van Dimmu Borgir, die me af en toe wel ‘ns van mijn sokken weten te blazen. Dit nummer heeft een mooi symfonisch karakter, en klinkt behoorlijk catchy, moet ik zeggen.

Cephalic Carnage is bruut en nietsontziend, maar weet ook verrassend uit de hoek te komen, door plotse intermezzo’s, vaak met een jazzy inslag. Zo ook op dit uitstekende nummer!

Sodom is niet helemaal mijn band. Dit nummer vind ik best OK, maar als ik Edwynn goed begrijp, zou dit hun hoogtepunt zijn. Dat nodigt me helaas niet echt uit om verder op onderzoek te gaan in de discografie van de band.

Orgasmatron is één van mijn favoriete albums van Motörhead, en deze albumopener is inderdaad een machtig anthem. Geweldige riff, geweldige groove, geweldig feest.

Dit nummer van AC/DC betitelde ik vorig jaar tijdens de bespreking van het album nog als “een heerlijk soulvolle meezinger”, en daar sta ik nog steeds helemaal achter. Bon Scott is hier ook absoluut een meerwaarde, ik vond dat met hem als zanger het blues- en soulgehalte van de band een pak hoger lag dan met Brian Johnson. Altijd bijzonder fijn om nog ‘ns een nummer uit de Scott-era te horen.

Inquisitor klinkt erg goed. Agressieve thrash met een zanger die zijn stembanden allerminst spaart, en dat alles in een hels tempo gebracht. Die 2 minuten zijn zo voorbij!

Een van de beste nummers van Bathory in mijn optiek, dit vikingenepos. Beetje rommelig (maar daarin schuilt net de charme) maar bovenal ontzettend sfeervol en verbeeldend. Om één of andere obscure reden heb ik blijkbaar enkel de zwakste platen van Bathory van een score voorzien, wat voorlopig uitkomt op een miserabele 1,83/5 uit 3 stemmen. Daar moest ik maar ‘ns veranderen in zien te brengen!

59-50:

Erg goede track van My Dying Bride waar ik eigenlijk hetzelfde kan zeggen als bij de andere Peaceville Three-bands: prachtige mistroostige melodieën en diepgaande grunts. Het eind is heel intrigerend.

Sabbat vond ik erg goed, een ontdekking. Messcherpe thrashmetal met enorm bevlogen excentrieke vocalen die de muziek echt wat extra's brengen. Deze band ga ik zeker eens verder uitzoeken.

Van Tyranny ken ik alleen het laatste album, maar dit is ook erg goed. Ontzettend atmosferische en onderhuidse funeraldoom, echt wel mijn ding.

Morbid Angel vind ik fantastisch. Meesterlijke balans tussen ''in your face''-riffwerk en kronkelende vervreemdende uitstapjes. Het drumwerk van Pete Sandoval behoort anno 2020 nog steeds tot het beste dat ooit op een deathmetalplaat is ingetrommeld.

Ook ik ben meer liefhebber van de experimentele Mayhem, met Ordo Ad Chao als mijn favoriet. Heerlijke ongemakkelijke en wringende riffs en Attila die zijn gehele arsenaal aan krijsen, kermen en keelgezangen loslaat.

Een nog minder ''evil'' klinkende Slayer en meer heavymetal op Crionics. Nog niet de gevaarlijke thrashmetalmachine, maar wel veel bevlogenheid en karakter.

Of Ghost metal is valt natuurlijk over te discussiëren, maar Miasma is een heerlijk nummer en mijn favoriet op Prequelle. Een heerlijke progrockinstrumental met een fantastische foute saxofoonsolo aan het einde.

Ik had eerlijk gezegd dit Dillinger-nummer niet verwacht. Calculated Infinity vind ik een fantastische plaat, maar dit nummer zou niet in me zijn opgekomen. De Dillinger-track die bij mij net niet de top 100 haalde was Farewell, Mona Lisa. Dit is wel een heerlijke mix van jazzy metal en zenuwachtige drum 'n bass-ritmes.

Asphyx is echt moddervet. Death/doom is al eerder langs gekomen, maar die death/doom is mistroostig en melancholisch. Dit is logge monsterlijke deathmetal met het slepende tempo van doom. Van Drunen heeft echt een strot van jewelste, die klinkt onmenselijk en verstaanbaar tegelijkertijd. Een van de beste deathmetalzangers aller tijden wat mij betreft.

Wiegedood is een band die zeer enthousiast ontvangen is. Ik ben daar niet zo in mee gegaan, al was het live echt een enorm intense wervelstorm. Daarna werd weer pijnlijk duidelijk dat de platen dan erg vlak klinken. Prowl is een van de weinige momenten in de Wiegedood-discografie waar de ziedende intensiteit van de liveoptredens ook op plaat overkomt. Erg goede track.

54-50

Leuk nummer van Slayer, waar ik niet veel meer van kan dan Reign in Blood en nog anderhalf nummer. Beetje anders dan anders, doet soms aan Maiden denken inderdaad. Klinkt prima, iets meer in mijn straatje dan wat ze normaal gesproken doen.

Ghost ken ik niet zo heel goed, maar wat ik van ze heb gehoord is me zeker bevallen. Ook dit nummer heeft best wat karakter, vooral door de legendarische saxofoon.

Dit nummer van de Dillinger Escape Plan zal het ongetwijfeld geweldig doen in de context van een album, maar op zichzelf vond ik dit vrij armetierig. Toevallig lette ik even niet op en ging YouTube over op een metalnummer van ze en daar ving ik een glimp op van wat ze kunnen qua flitsende vette dissonante whatevercore, maar dit nummer was hem niet voor mij ondanks het knappe drumwerk.

Asphyx vond ik vrij aardig, ik weet nog niet zeker wat ik van de grunt vind - lekker vuig of juist lullig. Het nummer culmineert wel mooi met de simpele doch effectieve gitaarsolo.

De blackened-deathmetal van Wiegedood klonk best oké, maar ging een klein beetje langs me heen. De subtiele zacht gemixte stem op de achtergrond voegde wel wat mysterie toe.

Show No Mercy laat een nog in de traditionelere speed metal gewortelde Slayer horen, maar ook dit album is dan weer een gewortelde klassieker. Crionics heeft zelfs een paar van de beste riffs die de band geschreven heeft en aangezien de band een van het genre's vooraanstaande riff-monsters zijn, kan dat al tellen. Fantastische track...maar aangezien we hier over Slayer spreken, spreekt dat natuurlijk voor zich.

Tegen Ghost heb ik niets, maar tegelijkertijd heb ik er ook niet echt iets mee. Ik heb een jaar of twee geleden op Graspop zelfs een live show van ze links laten liggen om maar wat te gaan raggen op wat intussen mijn tiende Madball show moest zijn. Eerlijkheidshalve moet ik ook wel toegeven dat ik de band niet zoveel kansen heb gegeven. Dit instrumentale nummer vind ik - wellicht dankzij het gebrek aan een neuzelende Forge - eigenlijk best wel tof.

Dit nummer van The Dillinger Escape Plan had ik nu niet meteen verwacht. Calculating Infinity is eigenlijk nog steeds mijn favoriete TDEP album, ondanks het feit dat de band met een consistent uitmuntende discografie mag pronken. Weekend Sex Change heb ik altijd zo'n beetje aanzien als een soort van ambient intermezzo, maar dan een van uitzonderlijk hoog niveau. De heren uit New Jersey mogen zich denk ik wel kronen tot meest vooraanstaande en populaire mathcore band aller tijden en dat is met reden: alles wat ze deden, deden ze op zijn minst erg goed.

En hier natuurlijk een van mijn favoriete Nederdeath - aangezien "Swedeath" een ding is, zal deze term ook wel kunnen - tracks uit een van mijn favoriete Nederdeath albums van een van de meest voorname bands binnen de stroming. De botversplinterende Frostiaanse gitaarsound is al een overrompeling, maar dan word je ook nog op het spektakel vanuit het strot van Martin Van Drunen getrakteerd en dan is het feest helemaal compleet.

Wiegedood heeft me nooit helemaal gegrepen, maar ze hebben natuurlijk een sound die je wel vaker tegenkomt maar me eigenlijk wel altijd kan bekoren. Deze Prowl vind ik uiteindelijk wel zeker een mooie track.

64-60

Ephel Duath vind ik heel interessant klinken. Ritmisch spannend en inderdaad vrij jazzy, terwijl de song absoluut metal is van het hardere soort. Cleane zang leek van wat minder niveau dan de rest, maar als geheel wel de moeite om nog eens goed voor te zitten tzt. (Ik merk dat ik dat vanaf de eerste toplijst inmiddels al zo vaak heb gezegd dat ik aan de helft van die bands wellicht nooit toe zal komen, maar we blijven optimistisch.)

Moderne Anathema is vaak terug te vinden in de toplijsten van neoproggers, maar zelf kan ik daar maar weinig mee. Deze hele oude versie van de band vind ik eerlijk gezegd niet veel beter. Ja, het is inderdaad metal en nog redelijk brute deathdoom daarbij, maar met dat genre klikt het voor mij vaker niet dan wel. De outro vond ik wel heel erg mooi en daarmee is een lichte interesse naar andere tracks toch wel gewekt.

Skid Row beviel me goed. Inderdaad een stuk meer richting alternative dan waar ze bekend om stonden. De groove ligt er goed en subtiel in en Sebastian Bach maakt het geheel behoorlijk af met zijn ruwere zang. Lekker nummer!

Sinister beviel me eigenlijk vrij goed. Deze death metal track schuurt aan de goede kanten, de grunt ligt er lekker ruw en vies in, en de verschillende tempowisselingen zorgen voor een hele fijn beukfestijn. Tot voorheen alleen bekend met recentere albums.

Nile wisselt voor mij hier een beetje tussen hele fijne doeltreffende agressie en oeverloos gegrom in het wilde weg. Misschien is dat drijfzandgeluid onderdeel van het kenmerkende geluid van de band en is het gewoon iets dat ik niet helemaal snap. Toch vind ik die passages dat alle neuzen dezelfde kant op wijzen het fijnst.

59-55

My Dying Bride vind ik van de übertrage doombands af en toe nog wel leuk. Deze track is al vaak langsgekomen bij diverse spelletjes hier op MuMe. Er zit een mooie opbouw en sfeer in die wat fantasie laat zien, zoals je inderdaad al aangeeft. Mede daardoor kom ik de volle speeltijd ongehavend door.

Sabbat klinkt gedreven en ergens ook origineel, maar weet me niet echt te pakken.

Tyranny... nee, sorry, niet voor mij.

Met Morbid Angel heb ik doorgaans weinig. Hun traditionele death metal is belangrijk geweest voor het metallandschap, maar ik kan er weinig mee, al wordt de sleur met het verrassende einde wel leuk doorbroken.

Mayhem sluit dit rijtje voor mij met een vrolijke noot af. Vanaf de eerste tonen bevalt me dit al een stuk beter. Inderdaad een stuk experimenteler of zelfs avant-gardischer dan ik had verwacht. Hellhammer is een beest achter de drums en tilt de aparte sfeer meermaals naar een hoger niveau voor mij. Een van de sterkste nummers uit je lijst tot dusver, wat mij betreft.

Prowl is geweldig.

Vanwege een stapel nakende deadlines uit mijn bezoldigde leven moet ik even een paar dagen pauzeren. Ik hoop op jullie begrip. Ik pak het zsm weer op.

69-65

Dit nummer van Samael is donker, dreigend, wat traag van aard en door de combinatie van die drie factoren erg doeltreffend als black metaltrack. De vocalen klinken echt alsof ze uit de habitat van de Heer der Duisternis zijn losgerukt en geven het nummer nog een schop extra tegen de kont. Bezwerende groove ook.

Stevige beuker van Metallica, eentje uit die goeie ouwe tijd. Ride the Lightning was een meer dan uitstekende opmaat richting Master of Puppets, hun meesterwerk wat mij betreft. En dit is gewoon één van mijn favoriete nummers op de plaat.

Deze track van Graupel is een erg fraaie ontdekking, en weet me moeiteloos tien minuten lang in de ban te houden. De grimmige sfeer die wordt neergezet, is erg effectief: als een maalstroom neemt het nummer je mee door een dicht, mystiek woud. De vocalen gaan door merg en been, en doordat het rond minuut zeven en een half even stilvalt, heeft de finale uitbarsting die daarop volgt des te meer impact.

Tof nummer van Virgin Steele, behoorlijk stevig ook. De vocalen klinken lekker rauw en energiek, en instrumentaal vind ik dit erg goed! Het rustige tussenstuk klinkt misschien wat cheesy, maar speelt aardig op het gemoed (op een goeie manier).

Lekker, opzwepend nummer van Cradle of Filth. Het intro weet meteen de aandacht te trekken, en daarna ontvouwt zich een duivelse symfonie.

64-60

Metal en jazz, het is een combinatie die me niet zelden weet te begeesteren. Ook Ephel Duath kan er wat van, moet ik zeggen, deze track klinkt behoorlijk uniek, met brute, energieke stukken en plotse rustpunten, maar steeds met een erg jazzy karakter, wat de spanning zeer ten goede komt.

Vroege Anathema. Als ik op MuMe kijk, wordt die over het algemeen niet al te best gewaardeerd, maar ik vind het wel goed klinken, deze zware death/doom-sound. Samen met My Dying Bride en Paradise Lost toch erg belangrijk geweest voor verdere ontwikkelingen binnen het genre.

Skid Row ken ik vooral van naam en enkele songs op hun succesplaat Slave tot the Grind. Dit nummer van de opvolger kende ik niet, maar klinkt best lekker (ik kan erin komen dat dit de albumopener is). Gewoon een tof nummer, met vet baswerk!

Sinister doet z’n naam alle eer aan met deze track. Sfeervol, doomy intro, en daarna volgt een ziedend deathmetalnummer. Ik kende de band niet, maar zie dat ze uit Nederland komen, al heel wat platen hebben uitgebracht en ook dit jaar nog een nieuwe plaat hebben uitgebracht. Toch maar ‘ns checken. Nu ik er nog ‘ns over nadenk: die plaat heb ik eerder dit jaar al ‘ns beluisterd, denk ik!

Nile heeft z’n geheel eigen sound, die me over het algemeen erg bevalt. De Egyptische mythologie wordt nadrukkelijk als thematiek gebruikt, en is natuurlijk een erg rijke bron om inspiratie uit te putten. Dat doet Karl Sanders ondertussen toch al een dikke 20 jaar. En als je dit brute nummer hoort, dat een soort epische grandeur in zich meedraagt, mag de band gerust nog ‘ns 20 jaar doorgaan.

59-50

My Dying Bride is een band die behoorlijk consistent is gebleken in het uitbrengen van sterke platen (op een enkele uitzondering na). Dit nummer verrast me wel wat, want klinkt net even wat anders dan het meeste werk van de band. Het is een lang uitgesponnen, episch nummer dat zich op een heerlijke, hypnotiserende wijze voortsleept.

Lekker agressieve thrash van Sabbat, een band die ik wel ken, maar nog niet al te veel heb beluisterd. Apart klinkt ook de zanger, valt meteen op en dat is ook één van de redenen waarom dit boven het maaiveld uitsteekt.

Dat ik into funeral doom ben, is ondertussen al wel duidelijk, denk ik. Deze band kende ik nog niet, maar op basis van dit nummer durf ik te stellen dat het de zoveelste indrukwekkende band is binnen het subgenre. Heerlijk traag, lekker duister en uiterst sfeervol.

Bijzonder lekker nummer van Morbid Angel. Het tempo van de song klinkt een beetje onlogisch, wat het een intrigerend karakter geeft. De riffs zijn lekker lomp, en de vocalen vuig.

Experimentele track van Mayhem. Klinkt behoorlijk dissonant en grimmig, niet in het minst door de huiveringwekkende vocalen van Attila Csihar. Het drumwerk van Hellhammer is ook ronduit indrukwekkend.

Niet het beste nummer op Show No Mercy, naar mijn mening, maar wat luistert het toch fantastisch weg! Het ritme is strak en aanstekelijk, en de solo doet inderdaad wat denken aan Iron Maiden.

Ik heb Ghost leren kennen tijdens het concert op Graspop twee jaar geleden, dat ASman toen links heeft laten liggen. Het was een fantastisch concert, de zweem van mysterie maakte de sfeer nog wat indrukwekkender. Prequelle is mijn favoriete plaat van Ghost, en hoewel ik er blijkbaar nog geen score aan toegekend heb, schuurt ie naar mijn gevoel tegen de volle mep aan. Dit nummer is zo heerlijk opzwepend en een beetje fout, maar tegelijk zit het nummer ontzettend goed in elkaar. Veel energie en dynamiek, met de kracht om me te doen wegdromen; inspirerend, zelfs. En die saxsolo, schitterend!

Vreemde keuze, dit nummer van The Dillinger Escape Plan. Ik denk, net als jasper1991, dat dit als albumtrack veel beter tot z’n recht komt. De laatste minuut is wel heerlijk jazzy.

De track van Asphyx klinkt erg grimmig en loodzwaar, en doet me wat aan Celtic Frost denken. De Nederlandse band komt volgend jaar weer met een nieuwe plaat aanzetten, en die heb ik al met stip aangeduid op mijn lijstje voor 2021.

Afsluiten doen we met ziedende black metal uit België. Wiegedood is ietwat verweven met Amenra, al maken zij nog wat meer indruk. Dit is wel één van de meest dynamische tracks van Wiegedood, want ik moet toegeven dat ik het merendeel van hun werk, hoewel steeds intens, soms wat te repetitief vind klinken.

Tja...ik was pas op de weide gearriveerd en ik denk dat ik gewoon meer zin had om het festival in te zetten met een portie moshpit

Gaan we weer:

49. Sear Bliss - Aeons Of Desolation

Sear Bliss kwam op op het moment dat de tweede blackmetal golf volop in zwang was. Zodoende werden de Hongaren op de blackmetalhoop gegooid wat mijns insziens onterecht is. Dit is ook zo’n band die niet zomaar in een hokje te stoppen is. We horen wat blackmetal, we horen wat doom. Er zijn enkele wonderschone symfonische additieven. En dan zijn er nog de gelaten trompetklanken die de treurmars wat extra aankleding geven. Aeons of Desolation is een karakteristiek nummer dat afkomstig is van hun debuut.

48. Anthrax - Gung-Ho

Anthrax is voor mij één van de bands geweest waarmee ik de wereld van de metal instapte. Gung Ho is daarmee één van de lijfliederen geworden die mijn pubertijdperk mede vorm gaven. Het maakt strijdvaardig, het relativeert, het is opzwepend en beresnel. Wat kan ik verder er nog over vertellen dan dat ik hier gewoon gek op ben?

47. Satyricon - Hvite Krists Død

The Shadowthrone was de eerste cd die ik van Satyricon kocht. Dit was zo’n plaat die ik op basis van een artikel in een magazine aanschafte waarbij ik eigenlijk niet wist wat me te wachten stond. Het openingsnummer overweldigde mij met al zijn bombast en drama. Eigenlijk valt het wat bruusk met de deur in huis waar veel stijlgenoten vaak plachten te kiezen voor een stemmig introotje. Maar halverwege het nummer slaat de boel om en krijgen we koek uit de vele registers die Satyricon onder haar hoede heeft. Al snel haalde ik ook het debuut in huis en niet lang daarna verscheen Nemesis Divina. Satyricon was een sonische achtbaanrit in die dagen.

46. Absu - A Quest Into The 77th Novel

Absu is een band met meerdere gezichten. De recentere albums bevatten voornamelijk eerbetonen aan de ongecontroleerde oerthrash van Kreator en Destruction waar men begon als een gedistingeerde combinatie van death- en blackmetal. Wat al het werk bindt, is de occulte inslag die diep resoneert met al het werk. Dat is precies de grootste aantrekkingskracht van de band. The Sun Of Tipareth is denk ik wel het artistieke hoogtepunt van de band rondom drummer Sir Procriptor Mc Govern. Wat ben ik blij dat Kerry King nooit voor hem koos om Dave Lombardo op te volgen. A Quest into the 77th Novel is zo’n stemmige, bezwerende track van dat album. Ook weer vanwege de matig gedoseerde additieven. Perfect getimed. En de naturelle productie helpt ook erg mee.

45. Pain Of Salvation - Dea Pecuniae

Deze lijst laat zien dat ik af en toe graag langs de toppen van de progscene mag scheren. Ik ben geen hele grote fan maar voor de opkomst van Dream Theater en een aantal acts dat in hun kielzog meegroeide heb ik groot respect. Pain Of Salvation is er ook zo eentje. De overgave waarmee met name zanger Daniel Gildenlöw zijn zieleroerselen brengt, vind ik indrukwekkend. Ik beken dat ik ergens na Scarsick wel ben afgehaakt en dat hun huidige materiaal me nauwelijks iets meer doet. BE daarentegen is denk ik wel de culminatie van alles wat er progressief aan Pain Of Salvation is. Het is eerder een hoorspel dan een vezameling composities dat bij voorkeur in één ruk afgeluisterd moet worden. Het ding heeft me wel in zijn greep gekregen. Het meest catchy stukje van de plaat verdient wel een plek in deze lijst. Dea Pecunia is een soort musicalding waarin de expressie van Gildenlöw een grote rol heeft. In a way is het catchy en ingewikkeld tegelijk. En dat spreekt me in dezen juist zo aan.

49-45:

Sear Bliss vond ik goede blackmetal, mooie beklijvende riff, aparte grunt, beetje symfonisch; werkt allemaal wel mooi in het geheel.

Anthrax biedt een lekker speedmetalnummertje. Ik ben eigenlijk te weinig bekend met deze grote groep. Dit smaakt naar meer.

De blackmetalgrootheid Satyricon doet hier ook waar het goed in is. De keyboardeffectjes klinken wat knullig, maar al met al is het nummer best boeiend en bouwt het mooi op.

Ook over dit nummer van Absu ben ik niet negatief. Mooie geproduceerd geluid, galm op de grunt en effectieve break.

BE van Pain of Salvation is een album waar ik aan moest wennen want ik vond het niet helemaal coherent en gefocust, maar al met al kan ik er wel naar luisteren. Dea Pecuniae zit goed in elkaar, blijft best hangen, beetje catchy inderdaad. Op zich wel een van de betere nummers op het album.

Van Sear Bliss heb ik een aantal albums beluisterd en zo ook het debuut waar deze track op staat, maar ik zou ze nog eens wat meer moeten beluisteren. Deze track is fijne atmosferische metal met elementen uit inderdaad de black en doom met een symfonische toets.

Ik heb eerlijk gezegd weinig met het Anthrax van de jaren '90 en de recentere tijden, maar hun albums van de jaren '80 staan nog steeds als een huis en deze mag ik van tijd tot stond graag draaien. Prima track van Spreading the Disease waar de band laat horen ritmisch erg sterk te zijn en een aanstekelijke attitude voor de dag brengt. Laat "attitude" nu net een van de hoofdingrediënten in thrash zijn.

Bij Satyricon blijf ik altijd hangen bij Nemesis Divina. Naar deze voorgaande albums grijp ik zelden terug, wat ta maken kan hebben met het feit dat ik deze ook nog niet fysiek op de kop heb kunnen tikken (volgens mij zijn ze out-of-print). Niettemin is ook deze track zeker sterk en een groot verschil in klasse met de meuk die de band tegenwoordig op de markt brengt.

Van Absu heb ik behoorlijk wat in huis en The Sun of Tiphareth staat na Tara op een stevige tweede plaats. Deze track laat op een prima manier horen dat het album compositie-gewijs het meest expansieve werk van de band betreft. De memorabele riffs en het zoals altijd weergaloze drumwerk van Proscriptor McGovern worden ondergedompeld in een occulte mythische sfeer zoals Absu dat kan. Prima band.

Wanneer het op Pain of Salvation aankomt, ben ik zelf nogal voor de eerste vier albums met The Perfect Element I en Remedy Lane als een absoluut hoogtepunt in de progressieve metal in het algemeen. Met Be raakte de band me een beetje kwijt. Lang geleden dat ik ook nog iets hoorde van dat album, maar verkeerd klinkt het zeker wel niet. Het album in het algemeen zou ik nog eens een kans moeten geven.

44. Magister Templi - The Innsmouth Look

Magister Templi bestaat uit een stel jonge gasten die zoals zovelen helemaal retro gaan met hun metal. Het leverde een tweetal sterke albums op die qua sfeer teruggaan naar het begin van de jaren 80. Beetje doom, beetje opzwepende metal a la Priest en Accept. Zeer verslavend. Ook leuk zijn de occulte randjes. Alweer. The Innsmouth Look komt van het debuut en gaat helemaal Lovecraft. Cliché misschien, maar het werkt gewoon als een tiet. Dus waarom ook niet?

43. Nightbringer - Lantern Of Eden's Night

Het Amerikaanse Nightbringer kun je geen gebrek aan ideeën verwijten. Het stroomt ervan over en ze proppen er zoveel mogelijk in hun composities. Lantern Of Eden’s Light is er zo eentje. Een nummer waar van alles en nog wat in is gestopt. Het stond op hun derde album alweer. Een album dat een evolutie markeerde in het geluid van de band. En dat is massief en groots. Laat je vooral meeslepen.

42. Godflesh - Mighty Trust Krusher

Het eerste dat ik van Godflesh hoorde was een gekopieerd bandje waar de plaathelften verkeerd om opgenomen stonden. Mijn tape begon dus met het feedbackende intro van Mighty Trust Krusher. Een riedeltje wat onmiddellijk zijn weerhaken in mijn weke hersentjes sloeg en niet meer los liet. Voor mij heeft dit ding alles waar Godflesh voor staat. Het is zwaar, het is loom en het beukt de roos uit je haren. De bakken met reverb die over het geluid heen zijn gegoten geven wat mij betreft die industriële sfeer nog veel meer cachet dan de meer sobere aanpak van de meer recente uitspattingen van de band.

41. The Monolith Deathcult - 1567: Under The Blood Campaign

Het Kampense The Monolith Deathcult bestaat in alle opzichten uit een stel vreemde snuiters. Van het ontregelen van interviews en humoristische sociale media posts tot natuurlijk de vreemde combinatie van invloeden die soms opduikt in de brute deathmetal. Het is allemaal onderdeel van dit concept dat afkomstig is uit het Haatland. The Monolith Deathcult wordt op MusicMeter wel eens afgedaan als Nile kloon maar dat is mij wat te kort door de bocht. Er zijn wel meer bands die snelle, technische en brute death brengen en dat hangt wel vaker aan elkaar van invloeden dezelfde bands. The Monolith Deathcult onderscheidt zich natuurlijk door de knotsgekke additieven die we nogal eens aantreffen in de metal. Tot aan gabber aan toe. 1567 – Under The Blood Campaign is toevallig een buitengewoon meeslepend monster waarin het NL volkslied een fraaie en verwrongen plaats krijgt. Met dit soort grappen krijg je mij meestal wel om.

40. Solitude Aeturnus - Mirror Of Sorrow

Oneerbiedig gezien zou je Solitude Aeturnus als een soort Candlemasskloon af kunnen doen. En ik moet ook wel zeggen dat buiten het fantastische Alone enkel de twee eerste platen bij mij de nodige potten kunnen breken. Vooral Mirror Of Sorrow viel op op hun debuutalbum als een archetypische doomtrack met galmende vocalen en een enigszins pastorale inslag. Dat is vaak al voldoende voor een traditionele doomkraker. Pak voor de gein ook de cover door Worship er eens bij. Als bonus.

Magister Templi kende ik nog niet. Klinkt zeker niet verkeerd. Dit soort op occulte (al dan niet Lovecraft) mythos geïnspireerde retro-doom is een sound waar ik me bijna altijd wel mee kan vermaken.

Toevallig kreeg ik vandaag mijn kopietje van de nieuwe Akhlys in huis. Naas Alcameth levert met zijn projecten Nightbringer en Akhlys werk af wat bij de beste USBM van het moment moet horen. Akhlys is denk ik wat "populairder", maar Ego Dominus Tuus (het beste album van Nightbringer, zoals deze track wel laat horen) is ook essentieel voor de moderne liefhebber van het zwarte metaal.

Streetcleaner is zo'n album dat ik eigenlijk wel in mijn top 10 zou willen plaatsen, voor zover ik geef om lijstjes. De eerste keer dat ik het album hoorde was een van mijn "angstaanjagendere" muzikale ervaringen en daardoor ook meteen een van mijn meest memorabele. Mighty Trust Krusher is misschien zelfs mijn favoriete Godflesh song, mede dankzij de spookachtige gitaarmelodie die on loop wordt afgespeeld op de achtergrond alsook Justin Broadrick's gelaagde, met tonnen reverb overladen vocalen. De song - en eigenlijk ook het album in het algemeen - is een uitdrukking van complete miserie, maar het levert wel een fantastische genreklassieker op.

The Monolith Deathcult heb ik nooit echt veel beluisterd. Ik moet ze eens op de lijst plaatsen, aangezien een beetje eerbied voor het genrewerk dat binnen de Benelux geleverd wordt weleens aan de orde is. Ik ga niet beweren dat dit meteen zou doorstoten naar mij favoriete death metal aller tijden, maar ik kan me er op basis van dit nummer toch weer mee vermaken.

Solitude Aeturnus is ook al eerder in dit topic voorbij gekomen. Logge doom-riffs gecombineerd met galmende vocalen...het weet met toch altijd weer in te pakken. Zo ook deze fantastische track van het klassieke debuutalbum.

49-45

Mooie samensmelting van black en doom door de Hongaarse band Sear Bliss, mij tot voor kort onbekend. De vocalen zijn ruw en intens, en passen goed binnen het tijdskader, maar ook anno 2020 hebben ze nog niet veel aan glans verloren, zo merk ik. Heerlijk solowerk op de voorgrond, terwijl op de achtergrond steeds een ijzige sfeer wordt vastgehouden. De trompet voegt inderdaad nog wat extra treurigheid toe, en zorgt voor een desolaat gevoel.

Ik heb niet zoveel met Anthrax, maar dit is gewoon een lekker opzwepend nummer, en dat gaat er altijd wel in.

Wellicht ook mijn favoriet van Satyricon, dit nummer. Ik moet altijd aan een metronoom denken in het begin, want die track blijft maar gaan en gaan.. Heerlijk opzwepend, duivels genietbaar. In het tweede deel krijgen de toetsen een prominente rol, wat voor een sinister sfeertje zorgt.

Mysterieus nummer van Absu, die ik vooral ken van recenter werk. Ik had er dan ook geen idee van dat ze ooit dit soort fraaie crossover van black en death metal hebben gemaakt. Moet ik maar ‘ns wat meer van opzoeken, want dit bevalt me heel erg. Vooral de sfeer is erg geslaagd, met occult klinkende gitaartokkels, denderende drums en smerige vocalen.

Indrukwekkende compositie van Pain of Salvation, maar van de vocalen krijg ik eerlijk gezegd een beetje de kriebels, al beperkt dat zich gelukkig tot bepaalde passages. Het is een ambitieus nummer dat er goed in elkaar zit; je merkt dat er veel tijd en energie in gestopt is om elk detail perfect te krijgen.

44-40:

The Innsmouth Look vond ik wel lekkere occulte doomy metal, deed me een beetje aan Candlemass denken, hoewel de vaart er af en toe ook wel in ging natuurlijk.

Nightbringer vind ik sterke black met een heel goede grunter die zowel monsterlijk als schel kan klinken. Best wat afwisseling ook, maar het raakt me allemaal ook weer niet zo heel erg.

Apart nummertje van Godflesh, maar zeker niet verkeerd. Beetje duister, maar ook wel industrieel inderdaad. Het houdt zich in, explodeert niet, maar blijft wel boeiend.

Monolith Deathcult vond ik lekkere death met slimme hooks en op een rare manier weten ze het Wilhelmus er leuk in te verwerken.

Solitude Aeturnus bood een mooie metalballad met een behoorlijke zanger. Klein beetje eentonig wel, maar zeker best sfeervol en spannend.

54-50

Lekker rijtje waar vooral Ghost even een fijn weerzien was; die synth lead blijft prachtig opvallen - zeker in dit gezelschap van voornamelijk synth-loze nummers. Asphyx spreekt erg tot de verbeelding in hun uitvoering van doom/death en de manier waarop dat nummer uitbouwt is erg tof. Slayer is een potje lekker headbangen, en The Dillinger Escape Plan is niet zo aan mij besteed, zo moet ik concluderen. Wiegedood kan ik goed hebben en vind ik uit dit gezelschap de fijnste nieuwe. Inderdaad een wat ongemakkelijke sfeer met constante dreiging; als een groot monster dat langzaam op je afstormt.

49-45:

Sear Bliss vond ik degelijke doomy symfonische blackmetal met een smaakvolle toevoeging van trompet.

Anthrax gaat inderdaad met een heerlijke rotvaart op zijn doel af op Gung-Ho. Messcherp riffwerk, Charlie Benante drumt ontzettend strak en het voelt echt als een strijdlied.

Een veelzijdige track van Satyricon. Licht symfonisch met mysterieuze synthpartijen.

Absu ken ik niet zo goed, deze track beviel me wel. Het drumwerk is erg goed en ook de vocalen zijn lekker snerpend. De onheilspellende tokkeltjes zijn ook erg treffend.

Ik ben wat later bij Pain of Salvation afgehaakt: vanaf Road Salt Pt. 2. BE is een grote onderneming als luisteraar en ik moet dan ook zeggen dat ik hem niet veel draai. Dit is wel een erg goede track waarbij ik behoorlijke melodrama en theatraliteit die ik vaak verafschuw gewoon goed kan hebben. Dat komt vooral door de ijzersterke stem van Daniel Gildenlöw.

44-40

Magister Templi klinkt lekker! Goede doomy riffs en karaktervolle vocalen met af en toe een goed geplaatste versnelling.

Nightbringer is diepgaande en scherpe blackmetal die symfonisch overkomt zonder echt typerende symfonische elementen te gebruiken. Het doet mij denken aan een veel grimmigere versie van Emperor ten tijde van Anthems... als ze alleen hadden gefocust op de knallende blackmetalstukken. Het onheilspellende doomy einde is ook erg goed.

Godflesh is gewoon een fantastische band, ik had niet voor niets Christbait Rising in mijn metal top 100. Streetcleaner is een plaat die anno 2020 nog steeds tot de meest gitzwarte werkjes in de metal behoort. De piepende en krakende gitaren met de rollende bas en de stoffige industriële hip-hopachtige beats: het is zo minimalistisch, maar het grijpt meesterlijk in elkaar.

The Monolith Deathcult raast als een gek door het gehele nummer, maar ik raak er niet onder de indruk van. Ook vind ik de toevoeging van de melodie van het Wilhelmus vrij geforceerd overkomen.

Solitude Aeternus bevalt me wel. Meeslepende Candlemass-achtige riffs met bezielde grootse vocalen, een mooie combi. Ook lekker hoe het gaspedaal ietwat wordt ingedrukt na een minuut of drie.

44-40

Leuke retrometal van Magister Templi. De knipogen zijn vet, maar dat deert niet. Ik mag hier wel graag naar luisteren! Bovendien voegen ze zeer zeker ook eigen accenten toe, vooral als het tempo wat naar beneden wordt getrokken en er doom-invloeden te horen zijn in de riffs.

Geweldig hoor, Nightbringer. Zoveel ideeën, zonder dat het een overvloed is, want erg goed gedoseerd. Het is niet zo dat ze maar wat doen, er lijkt me altijd een overkoepelend idee achter te zitten. Helse vocalen, kronkelende riffs, mokerslagen die schipperen tussen black en doom.. Ja, hier ben ik wel fan van!

Daar hebben we Godflesh weer! Een band die ik vaak zie opduiken in toplijstjes, maar ik kom er maar niet toe er een volledig album van te beluisteren. Nochtans is dit soort duistere herrie wel wat voor mij; smerige track!

Hyperactieve death metal uit Nederland! Eigenzinnig ook, en soms wat chaotisch daardoor, maar het nummer weet me wel te overtuigen. De Nile-link had ik ook al gelegd, maar een kloon is het inderdaad zeker niet, daarvoor is The Monolith Deathcult gewoon te apart.

Lekker meeslepende track van Solitude Aeturnus, doet erg aan Candlemass denken, maar zo zijn er nog wel acts, en zo erg is dat allemaal niet. Wat belangrijk is, is dat dit nummer gewoon erg goed in elkaar zit, en heel overtuigend overkomt. Epiek voert de boventoon, en de gitaarsolo na een minuut of 4 is ook geweldig. Verder zijn het vooral de gitaren die indruk maken.

39. Beaten To Death - A Word To The Wise

Dit Noorse grindcollectief is een relatieve nieuwkomer in mijn oudelullenlijst. Deze gastjes overrompelen mij door de diepte en humor in de orenschijnlijk razendnelle en lompe grindcore. De naturelle productie draagt zorg voor de overzichtelijkheid zodat er nog genoeg mee te krijgen is op het gebied van melodie en harmonie. A Word To The Wise is een representatieve uitspatting dat op het debuut Xes And Strokes stond. We horen naast de neurotische math-strapatsen ook zachtjes van die Deathspell Omega-dissonantjes in het sonische slagveld weerklinken. Dit ademt, nee, dit zweet energie.

38. Cathedral - Equilibrium

Lee Dorrian deed met Cathedral precies datgene wat ik hoopte dat Paradise Lost in die dagen zou doen. We schrijven 1990 en de doom/death maakt een voorzichtige opmars met de peaceville 3 die allen hier al aan bod zijn geweest. Forest Equilibrium is naast de ‘hits’ Ebony Tears en Soul Sacrifice het meest toegankelijke ding dat op het debuut van deze Britse band staat. Namelijk nog trager gaan. Oprotten met die stuwende uitspattingen. We zullen traag en treurnis tot kunst verheffen. Nu lachen we erom. Maar destijds was dit al redelijk extreem. We horen een track met veel atmosfeer en melodie. De dramatische leadgitaar maakt het helemaal af.

37. The Devil's Blood - Cruel Lover

Over de impact van The Devil’s Blood hoef ik het vast niet met jullie te hebben. Ze kwamen op het juiste moment in de retrohausse en stegen tot een invloedrijk instituut omdat ze altijd alles net een tikje anders deden. Het kwam van pakkende hardrock tot hallucinerende psychedelische trips die nog lang bleven resoneren. Cruel Lover past in de pakkende hardrockcategorie. Maar weet met het uitgerekte, repetitieve middenstuk toch ook te raken aan de hypnotiserende kant van de band. Het reikt net ver genoeg om je daarna weer terug op de grond te knallen. Echt een fantastisch nummer. Vind ik.

36. Ahab - The Hunt

De zilte tochten van het Duitse Ahab wisten me ook al snel te beroeren toen ik er voor het eerst mee in aanraking kwam. Doorgaans is funeral doom zwaar, repetitief en slopend. Ahab speelde op haar debuut al met die kaders door met slim drumwerk en goed gedoseerd leadwerk al wat meer dynamiek in de troosteloze duisternis te brengen. Het concept rondom Moby Dick, de klassieke roman van Herman Melville, past heel goed als decor. En met name daarmee weet Ahab goed tot de verbeelding te spreken. The Hunt is maar één voorbeeld van het fantastische album The Call Of The Wretched Sea. Mooi opgebouwd met die bezwerende galmzang en die slimme tempowisselingetjes tussendoor. Het leadwerk en de voorzichtige synths doen de rest van hun epische werk. Het laat al horen dat Ahab zich niet wenst vast te klinken aan de beperkte funeral doomkaders. Deze pakken ze ons niet meer af.

35. Behemoth - In The Absence Ov Light

In The Absence Ov Light stond op het waanzinnige The Satanist. Behemoth klonk daarop als herboren. Het nummer bouwt voorzichtig en ietwat ongemakkelijk op. Om halverwege om te slaan in een plotselinge wervelstorm die zijn weerga niet kent. De verwrongen koren dragen ook nog eens bij aan die bizarre sfeer die het nummer uitstraalt. De snelle passage slaat al snel weer om naar een ijzersterk melancholisch klinkend slot. Zoveel ideeën in een handjevol minuten en het klinkt nergens afgeraffeld. Behemoth verdient de status die ze hebben opgebouwd.