Ahab

Alle 5 zeer goed.

Beaten To Death heb ik nog niet veel geluisterd, maar vind ik zeker wel te pruimen. Grind met inderdaad wat math-achtige trekjes. Ik weet niet of het een favorietenrol in mijn luisterlijst zou krijgen, maar goed is het zeker wel.

Forest of Equilibrium is mijn favoriete Cathedral album, al staat het groovende stoner-werk van zeker de twee daaropvolgende albums ook hoog genoeg bij mij aangeschreven. Voor een doom/death album vind ik het nog steeds erg atypische klinken. Lee Dorrian zet ook een bijna spookachtige vocale prestatie neer waaraan je zeker moet wennen, maar die eigenlijk op vlak van stijl niet meer gedupliceerd werd in het genre. Prima track van een onvervalste doom klassieker.

The Devil's Blood is prima psych-rock. Ik heb ze misschien wat te weinig aandacht geschonken tot nog toe, want deze fraaie track was ik zelfs uit het oog verloren.

Een track van het debuut van Ahab heb ik hier nog al voorbij zien komen en ik zal wel weer in herhaling vallen, maar ook dit nummer bewijst weer dat de band met hun debuut een meesterstukje in de sfeerschepping afleverden. Topklasse.

Behemoth klonk op The Satanist inderdaad als herboren. Het ruigere blackened death werk van de voorgaande albums dat toch enigszins meer inspeelde op de moshpit dan op esoterie vind ik natuurlijk ook geweldig, maar de band had daarmee alles wel gezegd en de koerswijziging die met The Satanist werd ingezet was zeker op zijn plaats. Meer black dan death, meer sfeer dan gebroken ledematen. Het leverde een moderne klassieker op, wat In The Absence Ov Light als geen ander aantoont.

Het beste rijtje van deze top 100 tot nu toe!

Door jou heb ik Beaten to Death ontdekt ten tijde van Xes and Strokes, en daar ben ik nog steeds ontzettend blij mee. Beaten to Death is een van de meest verfrissende metalbands die in het vorige decennium opkwam en heeft echt een eigen geluid: ik omschrijf het als Nasum in een gevecht met een indie- en post-rockband. Vooral het gitaargeluid is raggend en retemelodieus, ze spelen dan ook met weinig distortion en op gitaren die eigenlijk compleet niet voor extreme metal geschikt zijn.

Cathedral is een hele gave band en dit is toch wel het materiaal dat ik het beste vind van ze. Heerlijke vervreemdende doom/death met de technisch zwakke, maar enorm karaktervolle stem van Lee Dorrian.

The Devil's Blood heb ik ook overwogen voor mijn lijst (ook dit nummer), maar ik vind dit een hardrockband en geen metalband. The Thousandfold Epicentre is een van de sterkste platen ooit gemaakt op Nederlandse bodem en Cruel Lover is een magistraal staaltje songschrijverij met de enorm krachtige stem van Farida. De groove is heerlijk stuwend en de riffs zijn extreem pakkend. Als een diabolisch mixtuur van ABBA, Earth & Fire, en Jefferson Airplane.

Ahab maakte met The Call of the Wretched Sea echt een totaalervaring. Tijdens het beluisteren zie je de mist bijna door je speakers komen en hoor je de walvisgeluiden in de waanzinnige diepe vocalen. Dit is een masterclass in sfeerzetting, al moet je absoluut niet de song zelf onderschatten, want die zit ook erg dynamisch in elkaar.

The Satanist is mijn favoriete Behemoth-plaat en ik heb het gevoel dat de publieke opinie inmiddels ook zo is. Dit is een nummer waarop je het razende beukwerk hoort, maar ook stemmige akoestische tokkels en saxofoon. Er gebeurt waanzinnig veel in een korte speelduur, maar het vloeit wonderbaarlijk goed.

39-35

Lekker wervelende track van Beaten to Death. In iets meer dan 2 minuten wordt je van hot naar her gekegeld, en weer helemaal terug. Om gek van te worden, ware het niet dat dit ontzettend goed overkomt. Ik ben geen grote grindcore-liefhebber, maar bands als Beaten to Death doen er wat meer mee, en dan ben ik er zeker voor te vinden.

De vocalen van Lee Dorrian vallen meteen op, en vormen samen met de door slenterend gitaarwerk en welgemikte drumroffels gecreëerde groove de sterkhouders van dit nummer. Onheilspellend nummer ook, alsof er constant gevaar op de loer ligt in de duisternis.

Intrigerende track van het Nederlandse The Devil’s Blood, met vooral een indrukwekkende zangprestatie van Farida Lemouchi. Pakkende hardrock inderdaad, met wat psych-invloeden die het nog wat interessanter maken.

Een waar monster, dat debuut van Ahab. The Hunt verbeeldt de jacht op Moby Dick uit de gelijknamige roman van Herman Melville, en doet dat op bijzonder sfeervolle en treffende wijze. Loodzwaar, maar met geweldige subtiliteiten, zoals de creepy synths. Love it.

Dit straffe vijftal wordt afgesloten met een nummer van mijn favoriete Behemoth-plaat. Meer gericht op black dan op death, was dit een omslag in het oeuvre van de Poolse geweldenaars. Zinderend riffwerk op hoge snelheid wordt hier afgewisseld met mysterieus klinkend getokkel, we horen zelfs een sax. Bovenal wordt er een satanische sfeer neergezet.

39-35

Beaten to Death: dit soort muziek kan wel eens leuk zijn en op het eerste gehoor klinkt dit als een creatieve variant. Toch zou ik nog wat meer hiervan moeten luisteren om een goed oordeel te kunnen vellen. Effectieve, lompe break.

Cathedral: Mooie doom met geweldige zang, hoewel die bijna op mijn lachspieren werkt. Op zich mag ik dit wel.

The Devil's Blood: Lekker nummer met goede dynamiek. Beetje langs me heen gegaan, maar smaakt naar meer.

Ahab: Mooie, grootse doom met sterke grunt. Wil ik ook wel meer van horen. Af en toe effectieve sfeerelementen.

Behemoth: Ik vond Behemoth op Demigod beter, maar het nummer gaat best. Wordt soms te veel een geluidsmuur, maar de kwaliteit is verder duidelijk hoorbaar.

49-45: Tof rijtje!

Sear Bliss vond ik een zeer fijne verrassing. Heerlijke mix van black en doom met inderdaad de nodige symfonische elementen. Fijne sfeer. Deze schrijf ik op.

Deze van Anthrax is een lekkere adrenalinepomp. Het einde is wat melig, maar bij Anthrax past het wel perfect in het plaatje.

Satyricon heeft een intrigerende sfeer. Dit soort black bevalt me wel. Nog wel vuig en hard, maar ook met een flinke dosis mystiek en een verhalende stijl. Weer een opschrijving.

Absu heb ik ooit eens geprobeerd bij het laatste album. Dit is toch wel andere koek. Wederom valt de fijne sfeer op in positieve zin.

Pain of Salvation is een band waar ik nooit echt een klik mee heb gehad. Dit nummer klinkt zeker wel goed, al heb ik het gevoel dat het op de plaat in een betere context past dan hier. Blijft voor mij moeilijk, want hoewel ik de kwaliteiten herken laat het me persoonlijk nog steeds een beetje koud.

34. Tool - Forty Six & Two

Tool is zo’n band waarbij losse nummers zowat niet tellen. Het is de totaalbeleving van een album waar deze band zo verrekte sterk in is. Ænima is wel de plaat waar de grungerige trekjes langzaamaan naar de achtergrond werden verdreven om plaats te maken voor iets dat ook de jaren 90 echt zou kunnen ontstijgen. Die tussenfase heeft een zeer boeiende verzameling van composities en intermezzo’s opgeleverd. Forty Six And Two pik ik er even uit omdat hier in slechts zeseneenhalve minuut de gehele Tooltombola wordt afgehandeld. De opbouw, de bekende ritmen, het samenspel en de sterk uitgewerkte climax. De rode draad van Tool in een notedop.

33. Bolt Thrower - Afterlife

Bolt Thrower had de magische gave om in zowel de snelle als trage stukken ontzettend zwaar te klinken. Karl Willets had rondom 1990 een zeer imposante grunt tot zijn beschikking met dito dictie. Dat maakt albums als War Master en Realm Of Chaos tot de favorieten mijner deathmetalcollectie. Afterlife is zo’n waanzinnig oorlogsepos waar deze Britten patent op hebben. Het is majestueus zonder al teveel poespas. Een perfecte afsluiter van het album War Master

32. The Oath - Black Rainbow

The Oath is of was één van die retrometalbands die mijn hartje wel wist te veroveren. Er valt eigenlijk geen zak over te vertellen behalve dat ik het verdomde aanstekelijk vind. De licht verveelde zang van Johanna Sadonis is iets heel anders dan wat je doorgaans mag verwachte bij dit soort prototype heavy metal. Het werkt gewoon.

31. Therion - The Siren Of The Woods

Therion groeide met een aantal albums uit van doorsnee Zweeds deathmetaldingetje uit tot de crème de la crème van de symfonische metal. Theli was het eerste album waarop de hele klassieke rataplan voor het eerst aangerukt werd om verhaspelt te worden in een occulte metalervaring. Die duisternis en melancholie werd op de navolgende albums niet meer geëvenaard als het al werd nagestreefd. The Siren Of The Woods is een lange melancholische ballade, met archaïsche onthullingen in de Akkadische taal. Het wordt saai maar het is het wenende, zachtjes wegstervende slot dat de compositie helemaal afmaakt. Niet al te ingewikkeld maar heel fraai gecombineerd.

30. Celtic Frost - Dawn Of Megiddo

Celtic Frost heft vele gedaanten laten zien gedurende haar loopbaan. Voor elke gedaante heb ik respect. Want of het nu die ruwe thrash van weleer is, of de glam van Cold Lake. Dat gekke, verwrongen Frost sfeertje is altijd aanwezig. Natuurlijk heb ik een voorkeur voor de ruwe variant van Celtic Frost. De variant waar de band haar cultstatus heeft bereikt. Dawn Of Megiddo koos ik omdat dat daar zoveel sfeer en kracht van uitstraalt dat ik er bang van word. De Bijbelse grootsheid verpakt in een trage doodsmars zorgt ervoor dat de eindtijd, beginnende met de laatste slag nabij Megiddo – oftewel het nakende Armageddon- naar de tombe wordt verplaatst waar ik mijn muziek luister. Verheugd was ik ook hoe deze stijl later helemaal verfijnd wordt en zijn terugkeer vindt op het album Monotheist en de voortzetting door Triptykon.

44-40

Magister Templi vond ik heel degelijke heavy doom. Met genoemde Priest en Accept invloeden had ik een hoge giller verwacht, maar deze vond ik toch heel goed passen bij het geluid, wat ik bij een Halford-kloon wellicht minder had gehad.

Nightbringer was toch een fijne track! Lang black metal epos met de nodige evilness en bombastische sfeer; een combinatie die me zeer aanspreekt.

Ik ben dol op industrial, en hoewel ik Streetcleaner van Godflesh ook goed kan hebben weerhoudt iets me er toch van om van ook deze track zo te genieten. In de sfeer zit 't 'm niet. Justin Broadrick weet wat hij doet en doet het goed. Voor mij zit t m in de zang. Ik heb liever de snerpende commando's van een Al Jourgensen, de zware twang van een Rob Zombie, of zelfs het robotische geblaf van een Wayne Static, dan het naar mijn idee wat zwakke gebrom van Broadrick.

The Monolith Deathcult vond ik echt bruut. De band heb ik vaker geprobeerd te benaderen, maar hun brutal invloeden weten me steeds ervan te weerhouden om er echt eens voor te gaan zitten. In deze track vind ik ook de commanderende riffs te gek met die toetsen, maar dat wat oeverloze geram tussendoor raakt bij mij kant noch wal.

Solitude Aeternus haalt het voor mij niet bij Candlemass, maar deze track komt wel in de buurt. Heerlijke slepende epic doom en een fijn nummer.

Tool

Tool ben ik voor het grootste deel van mijn leven fan van. Zelfs tijdens mijn non-metalen jeugdjaren was Tool een van de hardere rockbands die met regelmaat van de klok op mijn iPod voorbijkwam. Eigenlijk met om het even welke volwaardige track van de band kan je me blij maken en Forty Six & Two is een van de tracks die ik zowat vanbuiten ken. Gaat me ook nooit vervelen.

Bolt Thrower is een one-trick-pony - al hadden ze ten tijde van Realm of Chaos en War Master nog net wat grind invloeden in het geluid steken - maar dat trucje werkt bij mij eigenlijk altijd. De band staat bij mij hoog aangeschreven en met reden: hun song- en riffmateriaal is consistent sterk. Dat bewijst ook deze track weer.

The Oath kende ik nog niet. Het springt mezelf niet echt in het oog of in het oor, maar leuk is het wel.

Aan dit album van Therion moest ik eigenlijk een beetje wennen, aangezien ik vooral Beyond Sanctorum van de band draaide. Uiteindelijk werd ik toch ook gewonnen voor de occulte mystiek van Theli. Dit is tevens ook een van de mooiste tracks op dat album.
Hierna is Therion alleen nog maar verder de orkestrale weg ingeslagen, waardoor het - ondanks dat een hele hoop van hun albums subliem uitgevoerd waren - bij mij niet meer totaal in de persoonlijke smaak viel. Al staan ook die albums op de lijst om nog eens opnieuw af te spelen.

Klassieker van Celtic Frost. Deze track laat ergens ook horen dat Celtic Frost hun tijd wel behoorlijk vooruit waren met een sfeerschepping en een avant-gardistische toets in de achtergrond die indertijd toch wel behoorlijk uniek was in de extreme metal. Met recht grootheden in het genre.

39-35

Beaten to Death vond ik wel aardig om een keer te horen, maar zal niet iets zijn wat ik zelf ga opzetten.

Cathedral viel me heel erg mee. Zeker wel traag, maar nog goed te doen voor de casual doomer, en met dit soort vocalen ook genoeg raakvlakken met de lagere regionen van een King Diamond, wat de boel toch een beetje kazig maakt en daarmee voor ondergetekende wat aantrekkelijker. Mooie hoes ook.

The Devil's Blood vond ik fantastisch. Met Dool ben ik wel bekend, wat volgens mij heel veel bandleden met deze voorganger deelt, en dat is te horen. Fijne licht-psychedelic rock met mooie zangpartijen. Iets om nader te beluisteren voor mij.

Ahab begint iets te groeien. Bij het lijstje van Trebremmit voelde het nog wat ongemakkelijk, bij die van Don Cappuccino hoorde ik er al wat meer in, en nu merk ik dat ik mijn aandacht er wat beter bij kan houden. Iets met gewenning enzo. Blijft niet mijn ding, maar ik kan er beter naar luisteren in ieder geval.

Behemoth ramt lekker. Fijne brok agressie om de rij mee af te sluiten.

34-30

Tool, da ’s essentiële kost, denk ik dan. Toch luister ik er niet erg vaak naar, maar ik kan het steevast enorm waarderen. Die echte klik met Tool is er (nog) niet gekomen, maar ik hoor en onderken de kwaliteit van de songs in elk aspect (sfeer, opbouw…). Deze track is niet m’n favoriet van Tool, maar klinkt erg spannend en werkt toe richting een sterke climax.

Bolt Thrower klinkt prima, maar echt wild kan ik er niet van worden. De grunt klinkt inderdaad indrukwekkend, de sound is behoorlijk zwaar en heeft wel een episch karakter.

Aangename kennismaking met The Oath, retro-metal waarbij de zangeres wat extra toevoegt. Verder niet al te bijzonder, maar wel, zoals Edwynn zegt, verdomde aanstekelijk!

Ook Therion is een band waar ik niet heel erg mee vertrouwd ben, maar dit vind ik wel een erg mooi nummer. Een erg lange, akoestisch gedreven aanloop met een mooie variatie in de zang (man vs. vrouw) en een melancholisch sfeertje, alsof het één lange mijmering betreft. En richting het eind van de song wordt het alleen maar mooier.

Er is een link tussen dit Celtic Frost-nummer en de vorige band; dit nummer staat namelijk op het album To Mega Therion. Verder is het brein achter Celtic Frost in feite een genre op zich, alleen al door zijn kenmerkende, declamerende vocalen, die me steevast bruine drab in de broek bezorgen, om het maar ‘ns plastisch (en wellicht al te expliciet) uit te drukken. Huiveringwekkend goed.

34-30

Tool vind ik een fantastische band, ik had ze hoog in mijn metal top 100. Forty Six & Two is een van de meest herkenbare tracks van de band met een enorm pakkende baslijn en hoekig riffwerk. De middenweg tussen het alternatieve metalwerk en de proglabyrinten die nog zouden volgen.

Bolt Thrower is een moddervette band. Het stormrameffect is echt een kenmerk dat typerend Bolt Thrower is. De drums rollen als een tank die je langzaam vermorzelt en de logge riffs donderen enorm.

The Oath vond ik erg lekker. Erg goede retro-metal met karaktervolle vocalen.

Therion was niet zo mijn ding. Alles klinkt goed, maar het doet me weinig en het greep me nergens.

Celtic Frost daarentegen is fantastisch. Zwaar zijn tijd vooruit met grimmig riffwerk en experimentele klinkslagen.

34-30

De laatste keer dat ik Aenima in zijn geheel hoorde vond ik het maar zozo. Nu wat jaren later vind ik deze track eigenlijk wel heel erg vet. Dynamische uitspattingen, dikke golvende riff, en vette ritmische spelingen. Latere Tool vind ik toch net wat toffer, maar hier is eigenlijk helemaal niets mis mee.

Bolt Thrower was toch fijn en verrassend dynamisch. Blijft niet mijn genre, maar hier kan ik wel naar luisteren.

The Oath was een fijne verrassing. Inderdaad past die zang er onverwacht goed bij, en bands als Smoulder hebben dit ook een beetje gekopieerd lijkt het. Deze ga ik eens opzoeken.

Therion heb ik nog nooit iets van gehoord, terwijl het volgens mij best in mijn kader past. Dit nummer kwam vrij traag op gang en wist op het einde pas de aandacht te grijpen met die mooie outro; zoals je beschrijving al voorspelde.

Celtic Frost klinkt lekker log en vuil. Het debuut moet ik nog steeds een keer in zijn geheel beluisteren, maar deze track is alvast fantastisch. Doet niet onder voor Monotheist, behalve dat die een stukje zwaarder klinkt nog. Beestige sound heeft die band toch.

29. Worship - The Altar And The Choir Of The Moonkult

Van het Duitse Worship wist ik het samenraapselalbum Dooom te bemachtigen en al snel was ik begeesterd door de extreem trage doch zeer melancholische doom. Een tikje mysterieus en ook een tikje geschift. The Altar Of The Choir Of The Moonkult is meeslepend en heeft ook iets occults. Alles draait om de sfeer bij dit soort metal en dat is bij Worship niet anders. Maar deze steekt wel met kop en schouders boven veel van dit soort spul uit.

28. Jex Thoth - The Banishment

Jex Thoth is onderdeel van de occulte retrometal en heeft bij mij een paar streepjes voor omdat ik nu één keer een zwak voor deze spichtige mevrouw heb. Ze is betoverend met haar performance en haar voordrachten. Het muzikale decor is grotendeels afkomstig uit de grote Black Sabbath-grabbelton maar het resultaat is toch weer een hele eigengereide synthese. Het debuut bevatte veel ‘pakkende’ liedjes waar het tweede album wat uitdagender is. Het was weer moeilijk kiezen. The Banishment is zo’n ding dat onmiddellijk in je hoofd nestelt. Vandaar de prominente plaats alhier.

27. Bruce Dickinson - Darkside Of Aquarius

De wisselvallige solocarrière van Bruce Dickinson kwam pas weer op een duidelijk spoor toen de man opzichtig begon te hinten op een terugkeer naar Iron Maiden. Ofschoon ik zelf het album The Chemical Wedding als hoogtepunt beschouw, is Darkside OF Aquarius zo’n nummer die heel Accident Of Birth weet te bekromen. En dat komt met name door het epische slot. Ja ik heb wat met climaxen die ietwat onverwacht uit de hoek komen en waar bij nader inzien gewoon zorgvuldig naartoe gewerkt wordt. Gotta move the wheel around…

26. Death - Open Casket

Van Death twijfelde ik erg of er iets uit de vroege of latere periode in moest. Kijkend in mijn hartje kwam toch die periode naar boven die mijn tienertijd mede vormde. Open Casket is van de typische onbezorgde Florida metal die mij terugbrengt naar de lange zomers vol bier en met ghettoblasters in zwembaden, langs stranden en op het grasveld van onze Harderwijkse boulevard. Mooi, mooi, mooi.

25. Fates Warning – Pleasant Shade Of Grey Part VI

Eigenlijk moet heel Pleasant Shade Of Grey hier staan. Toch wel het artistieke hoogtepunt van Fates Warning. Ook weer een band met meerdere gezichten. In de 80s meer metal dan erna. Beide facetten vind ik zeer genietbaar. Part VI is een wonderschone passage uit dit fantastische conceptalbum. Erg melancholisch en misschien wel een tikje sentimenteel. Maar wel
zeer fraai ingekleurd door de sobere aankledng en de gevoelige zang van Ray Alder.

Oei, Jex Thoth daar was ik een tijd helemaal weg van. Lang niet gehoord, dus mooi om die weer eens onder de aandacht te brengen.
Worship is ook goed, meest depressieve funeral doom die ik ken.
De rest is ook goed, alleen die van Fates Warning ken ik niet

Worship is echt een prachtige ontdekking, bedankt daarvoor. Waar of hoe heb je dat album kunnen bemachtigen?

Death is natuurlijk ook fantastisch.

Dooom heb ik rond de verschijningsdatum bij de band zelf gekocht. Ik wilde eigenlijk de Last Tape Before Doomsday hebben maar werd met deze afgescheept. De band lag toen half op zijn reet omdat er iemand zelfmoord had gepleegd. Later is er nog wel een album verschenen maar die heeft m.i. niet dat speciale dat deze release wel heeft.

Worship brengt inderdaad verpletterende melancholische funeral doom. Het genre draait eigenlijk voor het grootste deel op sfeerzetting en sfeer schept Worship op dit album als geen ander. Met recht een cult classic binnen het genre. Van Dooom heb ik enkele jaren terug een kopietje via Discogs kunnen bemachtigen, net zoals van Last Tape Before Doomsday. Laatstgenoemde heeft meerdere reissues gehad op een Japans label en is zeker wel te vinden, maar van Dooom zijn de exemplaren tegenwoordig enorm schaars en prijzig.

Jex Thoth was me bij naam bekend, maar ik had er geen muziek meer van in gedachten. Inderdaad retro-doom, maar wel leuk uitgevoerd. Het zal misschien aan mij liggen, maar er hangt een soort van "hippie-zweem" in de sound, wat ik zeker niet negatief bedoel.

Een van mijn favoriete tracks van het op een na sterkste Dickinson solo album. Het is natuurlijk gewoon lekker stevige heavy metal - weinig uniek natuurlijk - maar het kan niet veel beter uitgevoerd worden dan wat Bruce hier laat horen.

Van Death mag ik iedere periode erg graag. Leprosy is nog zowat de belichaming van de old school Florida death metal, maar meteen wel een hoogtepunt binnen deze stijl. Een zompige sound en smerige vocalen...soms is er niet veel meer nodig om een topper af te leveren. Open Casket is een prima track om dit aan te tonen.

Van Fates Warning heb ik ook een heleboel in de kast staan, zo ook dit prachtige album. Zowel de Arch periode als de volgende incarnatie met Alder schrijf ik hoog aan. Alder is eigenlijk zelfs een van mijn favoriete zangers in het genre. Misschien heeft hij geen enorm bereik (meer) maar die rokerige toets in de vocalen is als boter voor de oren!

29-25:

Worship behoort tot de meest naargeestige funeraldoombands die er zijn. Er zit echt geen sprankeltje licht in deze muziek, pure wanhoop. Zoals hierboven al gezegd wordt: sfeer is essentieel bij funeraldoom en die is hier volop aanwezig.

Jex Thoth vond ik ook uitstekend. Bezwerende traditionele doom met begeesterende zanglijnen.

Het solowerk van Bruce Dickinson ken ik niet zo goed, maar dit was een lekkere track. Opzwepend en Bruce zingt gewoon heel erg sterk.

Death heeft eigenlijk een vlekkeloze discografie: iets dat zeer weinig metalbands kunnen zeggen. Leprosy is nog voordat Schuldiner met de leden van Cynic en Steve DiGiorgio de technische kant op zou gaan, maar binnen deze smerige deathmetalsound hoor je ook duidelijk dat Schuldiner tot de absolute top qua componisten in de deathmetal (misschien zelfs wel metal in het algemeen) hoort.

Fates Warning is ook een band waar ik wat nummers van ken, maar nooit echt een heel album van heb gehoord. Dit is progmetal die wat meer op de sfeerzetting dan de techniek is gericht, iets dat me goed bevalt. De melancholische baslijn is toonaangevend en ook Ray Alder is erg smaakvol in zijn zanglijnen en zet hij op de juiste momenten een beetje aan om de muziek meer effect te geven.

MIsschien ga ik de komende periode wat meer doom luisteren. Dit van Worship vind ik heerlijke antimuziek, traag, lomp en toch sfeervol.

Ook Jex Thoth vind ik boeiend door de zang en de goed uitgevoerde Sabbath-achtige metal.

Een mooi epos van ome Bruce met inderdaad een machtige climax. Blijft toch een van de betere metalzangers.

Van Death moet ik eerlijk bekennen dat ik betere nummers van ze ken, met toffere riffs vooral. Dit is nog vrij ruw, vlot en ruig, zit zeker wel vernuft in.

Tja, welk nummer te kiezen van A Pleasant Shade of Grey? Een hoogtepunt in de progmetalgeschiedenis. Nummer 6 is heel meeslepend en daarom een begrijpelijke verkiezing. Spannend baslijntje.

24. Cynic - Uroboric Forms

Cynic kwam natuurlijk op mijn pad door de personele en stilistishe overlap met Death. En in de riffelarij van Uroboric Form hoor je ook gewoon de Death die vanaf Human steeds progressiever zou worden. Cynic maakt wel veel meer gebruik van fusion en de gecomputeriseerde zang zal hier en daar wel wat weerzin opwekken. Toch is hier ook weer de combinatie van techniek en sfeer dat de doorslag geeft. Cynic was daarin zeer vooruitstrevend en Focus was als eerste klap wel de dader waard.

23. Throane - Et Tout Finira Par Chuter

Opnieuw een jonkie in de lijst. Met een verdiende plaats vind ik zelf dan. Throane grossiert in het inspelen op allerlei gevoelens van zwartgalligheid, wanhoop en frustratie. En maakt daarbij effectief gebruik van allerlei stijlen die traditioneel passend zijn bij het uiten van deze gevoelens. Et Tout Finira Par Chuter is een prachtig voorbeeld. Desolaat, woest golvend en overrompelend. Je kunt het wel enigszins vergelijken met Amenra Throane luister ik momenteel veel en veel vaker. Een boeiend sonisch landschap is wat deze gasten bieden. En ik ben er gek op geworden. Zo erg, dat ze hoog in de lijst staan.

22. Atheist - On They Slay

Atheist werd indertijd wel eens zeer onterecht op de Tampahoop gegooid. Zeer duidelijk is op het debuut Piece of Time te horen hoe de band het technothrashgeluid van een band als Watchtower doortrekt naar de extremere death en thrashmetal. Dat heeft buiten de locatie helemaal niets met de Morrissound-sound te maken. Zeer uitdagend bas en drumwerk en natuurlijk veel vingervlugge riffjes om van te smullen. On They Slay was het nummer dat het eerst goed bij me beklijfde toen ik het album bij een kameraad voor het eerst hoorde. Ik was veertien ofzo en vond Spiritual Healing al een lastige plaat.

21. Vektor - Collapse

Dit is de eerste band op de lijst die mij opgedrongen werd door mijn favoriete Mume-gebruikers. Black Future was ooit album van de week en dat was een plaat die me voorzichtigjes over de streep trok. Wat mooi om dan te zien hoe deze band zich wist te ontwikkelen met het wonderschone Terminal Redux als voorlopig hoogtepunt. Beklemmende thrash met veel oog voor een kosmisch concept waardoor de naam Voivod al snel naar boven komt drijven. Maar Vektor houdt de teugels strak in eigen hand en werpt een drukke en schizofrene geluidsmuur op. Collapse is in die zin een gedurfde track. Een Cure-achtige ballade met cleane zang waar een soort retrospectieve houding van uitgaat. Heel voorzichtig wordt de druk vanachter de drumkit opgevoerd om uiteindelijk toch tot het onvermijdelijk woeste slot te komen. Heel fraai hoe deze ontwikkeling op het verder uiterst woeste album is meegenomen.

20. Primordial - Gods To The Godless

Het ierse Primordial fungeerde altijd als een soort buitenbeentje met hun eigenzinnige mengelmoes van death, black, doom en heavy metal. De smaakmaker van de band noemde zichzelf Nemtheanga en met zijn theatrale voordrachten trekt hij je mee in de tijd van de oude kelten en trechterbekermakers. Waarom trechterbekers? Ik ga vaak uitwaaien in Drenthe en als ik dan door het door de laatste IJstijd gevormde landschap wandel, dringen de klanken van Primordial zich mij vreemdgenoeg altijd aan mijn geestesoor op. Het is hoe de vervlogen tijden door primordial tot leven wordt gebracht. Gods To The Godless is een beetje dé uitsmijter van de band geworden. En het is dan ook de ultieme culminatie van alle invloeden waar de band uit put, verpakt in een fantastisch, gedreven klinkende song.

Atheist en Cynic

Ik woon trouwens in Drenthe maar heb nog nooit Primordial er aan gekoppelt, leuk dat je dat zo ervaart, mooi nummer ook.

Throane ziet er intrigerend uit vanwege de albumhoes en Amenra-referentie. Ga ik eens beluisteren.

Puur eigen associatie.
Maar vond het leuk om te delen

We hebben hier wel een Ierse pub trouwens.

Aan Cynic moest ik aanvankelijk erg wennen, vooral omwille van - inderdaad - die robotstem. Gaandeweg begon ik in Focus een ervaring te zien die eigenlijk op zichzelf staat en die het zeker verdient een warm hart toe te dragen. Cynic klinkt als Cynic en de sfeer die ze opwekken valt zeker en vast uniek te noemen. Uroboric Forms kent een paar van de stevigere momenten op het debuutalbum en is bijgevolg ook een van mijn favoriete Cynic tracks.

Throane ken ik van naam en heb er ook weleens iets van geluisterd, maar ik kon er niet direct een nummer van oproepen. Deze track klinkt hoe dan ook prima. Atmosferische black-achtige sludge die me wel aan Rorcal doet denken - alleen krijg je bij Throane precies iets meer ademruimte waar Rorcal je murw beukt, gorgelt en schreeuwt - en dus wel in mijn straatje ligt.

Atheist is inderdaad geen typisch Floridiaans death metal product. Toch hoor je op deze track en het album Piece of Time nog wel iets meer een vleeshoofdige moshpit achtergrond dan in de opvolgers waar de band voluit voor de techniek ging. Niettemin een van de best tech-death bands die wellicht we ooit zullen zien.

Technische thrash metal doet bij mij niet altijd zijn werk, maar de klassiekers in de stijl mag ik dan weer wel graag. Vektor is een band die als jong manschap een vliegende carrière meemaakten binnen het genre. Alles wat ze brachten was van topkwaliteit. Deze track is een beetje atypisch voor Vektor, maar het laat een band horen die met hun inspiratiebronnen op weergaloze wijze hun eigen ding deden.
Vektor brachten enkele dagen geleden toevallig een nieuwe track uit, maar dit klonk niet volledig als de Vektor van weleer...

Primordial weet inderdaad op een eigenzinnige manier de oude Keltenlanden tot leven te wekken in metalen vorm. En dat zonder jolige riedeltjes, maar in plaats daarvan met een stevige portie melancholie en kwelling. Gods to the Godless toont dit ook prima aan. Mij maak je eigenlijk blij met ieder hoofdstuk van deze band, al kon ik in hun laatste album net iets moeilijker komen dan in de schitterende voorgaande werken.

24-20

Fantastisch rijtje: alle vijf top!

Ik kan me bijna niet voorstellen hoe het voor metalluisteraars moet zijn geweest om in 1993 Focus te horen. Zelfs anno 2020 blijft dit hele vooruitstrevende muziek. Technische deathmetal met een dikke scheut prog (jaren '80 King Crimson) en jazz/fusion in de stijl van Mahavishnu Orchestra en Allan Holdsworth. Het drumwerk van Sean Reinert is een perfecte balans tussen bruut metalwerk en heerlijke vloeiende jazzy ride-accenten en ghost notes. Ook de fretloze baslijnen van Sean Malone zijn om van te watertanden. Enorm tragisch dat we de ritmesectie van Cynic binnen één jaar verloren.

Throane vond ik erg goed. Het heeft wel wat Amenra-trekjes qua post-metalomkadering in de dynamiek, maar de algehele sound is heerlijk ongemakkelijk. Het zeezieke gitaarwerk doet me denken aan Blut Aus Nord, de groezelige industriële sfeer aan oude Godflesh en de ronduit gitzwarte atmosfeer met groove aan Celeste. Ik ben hier echt onder de indruk van.

Atheist is ook al zo'n fantastische band. Hier inderdaad nog niet zo ''thinking man's'' als op later werk, maar ook hier worden al enorm technische hoogstandjes afgeleverd. Dit is het soort techdeath die voor mij gemaakt is: je kunt horen dat alle muzikanten waanzinnig goed zijn, maar het is ook heerlijk levendig en niet al te netjes.

Vektor katapulteerde zich naar zijn eigen thrashmetaluniversum op Terminal Redux en het zijn Collapse en Recharging the Void (die zelfs in mijn top 10 van metalsongs stond) waar de band echt magistrale dingen laat horen. Dit nummer is een meeslepende dromerige thrashmetalballade. Prachtig.

Bij Primordial heb ik altijd het gevoel op een slagveld te zijn met de vocalen als een verwonde strijder die zijn laatste boodschappen uitspreekt. Het is heel urgent en meeslepend met een smaakvol gevoel voor theatraliteit.

29-25

Worship is een prima ontdekking. Ontzettend zwaar en pokketraag, zo heb ik mijn funeral doom graag. In deze sekte wil ik wel opgenomen worden!

Intrigerende retro-doom van Jex Thoth, die me vooral dankzij de vocalen aanstaat. De Sabbath-invloeden zijn onmiskenbaar, maar door die vocalen wordt het toch weer net effe wat anders.

Bruce Dickinson is natuurlijk vooral bekend omdat hij de zanger van Iron Maiden is, maar hij heeft ook een mooi solo-oeuvre uitgebouwd. Geweldige heavy metaltrack, met die overbekende, fantastische vocalen.

Ontzettend lekker en vuig nummer van het tweede album van Death, met geweldig drumwerk. Tegenwoordig wordt Death vooral geroemd om de laatste 4 platen, maar eigenlijk hebben ze niet één misser gemaakt, en dat is grotendeels te danken aan het genie dat Chuck Schuldiner was.

Van Fates Warning ken ik niet al te veel, maar van dit album heb ik al wel 'ns wat beluisterd. Erg sfeervol, warm zelfs, niet in het minst dankzij de doorleefde vocalen van Ray Alder.