M83, Strokes en White Stripes lijken me pure onzin hier.. bands grijpen terug naar het verleden, maar nou niet bepaald naar new wave postpunk of wat dan ook uit die hoek. Eerder hebben ze gemene delers met hetgeen new wave ook naar terugblikte en nuwave dus ook. Maar zo kan de lijst ellelang worden. Dan wordt het oninteressant m.i.

Ok: voortschrijdend inzicht is de term daarvoor - of: al doende leert men. Ik berg mijn albums wel alfabetisch op en ik koop ze ook vanuit het alfabet.

Als je me een analogie toestaat: je werkt nu toch ook niet meer voor het salaris als waarvoor je begon te werken?

Overigens ben ik het wel met Orbit eens (al zullen we van invulling wellicht verschillen): wat is het nut van een dergelijke extensieve lijst?

Verder: dit punt heb ik al eerder aangestipt - er is op MuMe geen plek voor (dynamische) lijsten - ook geen overzicht van platenzaken bijv. Dat is jammer - iedere keer de hele lijst meenemen is rompslopm en een Sisyphus-klus.

Niet interessant = niet meedoen = degenen die het wel interessant vinden hun gang laten gaan zonder te zeiken.
Jammer dat juist de mensen die er verstand van lijken te hebben vnl. klagen dat het te uitgebreid wordt, terwijl ze juist een belangrijk aandeel kunnen leveren als ze wat toevoegen.

Ik heb bepaalde bands ook liever niet in het rijtje, maar aangezien het moeilijk aan te geven is wat wel/niet laten we de keuze bij de toevoeger. Voor mij is het vrij makkelijk om de lijst te filteren en de voor mij onbekende bandjes die mogelijk leuk zijn eruit te pikken en te gaan luisteren. Zeker met MySpace linkjes wordt dat makkelijk.

Ik denk ook dat dit de enige werkbare methode is. het alternatief is immers dat we eerst uitgebreid moeten gaan discussieren over de vraag wanneer iets nu-wave is. En daar gaan we niet uitkomen. Het is aan ieder zelf om te zien wat die met de lijst doet.

Op alfabet zetten zou wel beter zijn. Hangt af van de zin en tijd.

Uiteraard is op alfabet handig voor het overzicht, vnl. om te zien of een band er al in staat.

Toevoegregels:
- Uiteraard moet de artiest nog niet in de lijst staan
- De artiest moet volgens JOU Nu Wave zijn. Dus NIET: Pietje staat erbij dus dan doe ik Jantje ook maar, want die lijkt op Pietje, ook al vind ik het zelf helemaal niet er bij passen. Deze regel houdt de lijst zo zuiver mogelijk.
- De band is NIET vóór 1990 opgericht
- De artiest heeft minimaal een album (of EP) uitgebracht, in eigen beheer of op label maakt niet uit. Op CD of digitaal maakt ook niet uit.
- Je zet je toevoeging alfabetisch in de lijst

De regels zijn niet gemaakt om over te discussiëren, maar om grenzen aan te brengen in een lijst die anders grenzeloos wordt. Indien het nodig blijkt worden de regels aangevuld.

De lijst van Nu Wave artiesten:

!Forward Russia!
(((S)))
120 Days
Art Brut
Astral
Audra
Bell Hollow
Black Poets
Blacklist
Bloc Party
Blood Red Shoes
Colder
Confuse the Cat
Cradle
Customs
Cut City
Cut Copy
De Volanges
Dead Disco
Dead Guitars
Death By Kite
Decorate Decorate
Dragons
Editors
Elefant
Entertainment
Feeding Fingers
Fertile Reality
Film School
Foals
Franz Ferdinand
Gossip
Green Concorde
Hadouken!
Hard-Fi
Horrors
Hot Hot Heat
I Love You But I've Chosen Darkness
IKON
ILIKETRAINS
IMA Robot
Infadels
Interpol
Johnny Berlin
Junius
Kaiser Chiefs
LCD Soundsystem
Lowline
Lowsunday
M83
Maximo Park
Midnight Juggernauts
Milburn
Monomen
Monozid
Moving Units
Neon Plastix
No Tears
Object
Presets
Radio 4
Razorlight
Reptile 71
Ro-Robot
She wants Revenge
Shitdisco
Shout Out Louds
Shy Child
Silence Is Sexy
Tearwave
Test Icicles
The Arid Sea
The Automatic
The Bravey
The Cinematics
The Cribs
The Daysleepers
The Faint
The Futureheads
The Killers
The Maccabees
The Mary Onettes
The National
The Nova Saints
The Prids
The Radio Dept.
The Rakes
The Rakes
The Rapture
The Rifles
The Search
The Silent Party
The SlimP
The Stills
The Sunshine Underground
The XX
To My Boy
Tokyo Police Club
Trash Fashion
UNI.FORM
Van She
Veil Veil Vanish
We Are Scientists
White Lies
White Rose Movement
Yeah Yeah Yeahs
zZz


Alleen "The" nog even zo gelaten, verder gewoon even WORD het werk laten doen.
Overigens blijf ik erbij dat ik dit een zeer interessante lijst vind als er MySpace links bij komen. Voor mij persoonlijk heeft het dan echt een toegevoegde waarde. Ik hoop dan ook dat Mjuman en Crush hier nog bij zetten wat zij er zelf nog bij vinden horen. Ik zou dat gewoon echt op prijs stellen.

NB: Ik heb 2 bands eruit gehaald omdat ze voor 1990 waren opgericht. Mijn excuse aan de toevoeger(s) van die bands, maar we moeten hier een harde grens in stellen anders is het einde snel zoek.
Mogelijk staan er meer bands in die voor 1990 opgericht zijn. Als je dat zeker weet mag je die uit de lijst halen.

Gossip hoort er dan ook nog bij, zo staat er tenminste 1 bandje bij die een grote hit heeft gehad ( Kaiser Chiefs - Ruby tel ik dan even niet mee ).

Gossip erbij gezet, ik ken het verder niet, hoop slechts dat deze het niet is.

Ik vrees van wel Reptile. Het is idd niet veel soeps (beetje flauw aftreksel van Bloc Party/Franz Ferdinand), maar de muziek bevat wel Post-punk elementen en de gitarist noemt Gang Of Four en Wire als invloeden. In tegenstelling tot FF/BP is deze band er wel in geslaagd met Heavy Cross een grote hit te scoren. Catchy single, vind het toch beter dan Ruby Kaiser Chiefs, Ooh La Kooks of America Razorlight.

Foei!.......wie is hier eigenwijs?

We gaan vanaf nu hier verder met de nu wave artiesten lijst.

Ik zoek mensen die mee willen helpen met de links plaatsen. Dan verdelen we de artiesten die we nu hebben onderling om links erbij te plaatsten. Vele handen maken licht werk.

Een aardig programma op BBC4 (voor degenen die dat kunnen ontvangen) morgen:

Synth Britannia

BBC - BBC Four Programmes - Synth Britannia - bbc.co.uk

Documentary following a generation of post-punk musicians who took the synthesiser from the experimental fringes to the centre of the pop stage.

In the late 1970s, small pockets of electronic artists including the Human League, Daniel Miller and Cabaret Volatire were inspired by Kraftwerk and JG Ballard and dreamt of the sound of the future against the backdrop of bleak, high-rise Britain.

The crossover moment came in 1979 when Gary Numan's appearance on Top of the Pops with Tubeway Army's Are Friends Electric heralded the arrival of synthpop. Four lads from Basildon known as Depeche Mode would come to own the new sound whilst post-punk bands like Ultravox, Soft Cell, OMD and Yazoo took the synth out of the pages of the NME and onto the front page of Smash Hits.

By 1983, acts like Pet Shop Boys and New Order were showing that the future of electronic music would lie in dance music.

Contributors include Philip Oakey, Vince Clarke, Martin Gore, Bernard Sumner, Gary Numan and Neil Tennant.

--

En nog een achtergrondartikel van the Guardian:

One nation under a Moog | Music | The Guardian - guardian.co.uk

Heb er net naar gekeken, erg leuk programma! Interessant ook dat ze dezelfde analyse stellen als ik: de rockclichées werden bewust gemeden, alles werd uit de kast gehaald in de voortstuwende experimentatie met allerlei electronic elementen en de behaarde grijze critici snapten er niks van. Nog steeds een pioniersstadium uit de muziekgeschiedenis!

Ik probeer het nog wel ergens te downloaden, kan helaas geen BBC4 ontvangen. Binnenkort ook al een docu over krautrock op BBC4...

Ja die BBC weet wel van wanten.. nu worden klassiekers uit de begintijd van synthpop uitgezonden, ook erg jammie! Alhoewel sommige bandjes live verschrikkelijk klonken trouwens. Maar heerlijk om Gary Numan, Human League en puberaal jonge depeche mode voorbij te zien komen.

We kwamen van hier:
Muziek >> Toplijsten en favorieten >> Album van de Dag ( New-Wave/Postpunk )







En dat allemaal om te kunnen zeggen dat Elvis Costello
bij Stiff Records begint, The Sex Pistols flirten met EMI en A&M
(Virgin was toen nog independent). The Jam zat altijd bij Polydor,
net als Siouxsie & The Banshees. The Stranglers bij United Artists,
een onderdeel van Warner ... en bovenal The Clash bij CBS.

Dus die independent mentaliteit kan je niet overal doortrekken.
Maar het is ook weer te zien hoe je "postpunk" opvat natuurlijk.

Zie je het als muziek die direct in het verlengde van de punk ligt?
Of zie je het als een kenmerkend soort new wave met een gitaarbasis,
tragere nummers, sombere teksten waar onderwerpen als vervreemding
en existentialisme opdoemen. Ik voel meer voor die laatste benadering.

Voor mij is new wave een beter etiket voor de angry young men.
Al is Elvis Costello (meer nog dan Joe Jackson) vaak op punkcompilaties
terug te vinden. Maar dan hoofdzakelijk met zijn singles bij Stiff Records.

En zo belanden we weer in die eeuwige discussie.
Is postpunk een deelverzameling van new wave of een synoniem?
Of gaat het uiteindelijk toch om twee verschillende zaken?

Ieder zijn zin, zou ik zeggen (de mijne lees je hierboven en in eerdere posts).

De punk begon zon beetje vorm te krijgen in 76; post-punk het woord zegt het al komt daar weer na. Dat boek "Rip it Up and Start Over Again" laat de post-punk zo'n beetje in 78 beginnen.

Qua timing zou Joe Jackson er dus in kunnen passen. Destijds in '79 werd Joe Jackson idd tot de new wave gerekend. We hebben hier al eens uitgebreide (re-)evaluatie van het begrip new wave gedaan en dat leidde tot een max. haalbaarheid in de vorm van een zekere consensus - daar wil ik het graag bij houden.

Overigens vind ik het - zoals in dat genoemde boek - redelijk merkwaardig om op Talking Heads het label post-punk te willen plakken.

Rip It Up and Start Again loopt de hele post-punk scene niet chronologish af. Hij doorloopt de verschillende substijlen (punk / funk en de meer experimentelere variant) en noemt ook de invloeden. In het hele boek wordt niet over Talking Heads gesproken alsof zij post-punk zijn. Hij behandeld hun (en ook Suicide) als bands waardoor de Britse scene beïnvloed is. Bands die hun tijd ver vooruit waren.

Voor de schrijver begint de hele post-punk tijdslijn bij PIL, gewoon omdat die één van de eerste waren. Iedereen heeft een andere band waarmee het begonnen is, en dus ook een andere kijk op het genre. Degene die niet van bands als Gang of Four houdt, maar meer van iets als Cabaret Voltaire, die rekent hen waarschijnlijk daar niet toe. En vice versa.

In Muziek > Toplijsten en favorieten > Album van de Dag ( New-Wave/Postpunk ):


Ik zou zeggen... Bell Hollow, maar met meer pit! *

Nou je bent wel grondig geweest > 4 uur voor een reactie.

Zoals je al kon lezen bij Foxgloves kon lezen deed Bell Hollow me regelmatig denken aan The Smiths en wellicht ben jij daar geen fan van.

Ik vind het gitaarwerk m.n. van Bell Hollow beter: sprankelender, vloeiender en mooi organisch - vandaar ook de regelmatig associatie met The Cure - deze The Search is vrij poppy, mede door de fluwelen synth en de bas klinkt me te zompig. De latere albums van The Search vind ik beduidend beter dan deze - dit 'rankt' bij mij niet hoger dan een White Lies: poppy wave - niet verkeerd, maar hooguit middenmoter, geen S-klasse.

@moderator: Misschien beter deze tussendiscussie hier naartoe verplaatsen?

@Mjuman:

Dat eerste zinntetje vind ik nogal pedant. 4 uur voor een reactie, ja. Maar ik ben gaan werken, heb inkopen gedaan en de bladeren in mijn tuin weg geharkt. Wat heb jij in die 2,5 uur dan gedaan tussen mijn en jouw bericht?

Soit, inhoudelijk discussiëren wil ik wel doen. Zoals je kan lezen bij mijn entry bij FG vind ik de muziek mééér dan oké. Daar zijn we 't dus al over eens

En ik heb The Smiths kapot gedraaid destijds. Maar enkel vanwege de muziek. De stem van Morrissey verknoeide het telkens weer voor mij. Sommige mensen hebben dat met Thom Yorke van Radiohead. Ook zo'n stem to love or hate. Ik daarentegen ben helemaal wég van de stem van Thom Yorke, maar dit terzijde.

Tja, mochten ze die Morrissey nu eens een spuitje geven en pakweg iemand als Mark Burgess, of ja zelfs Robert Smith, de teksten nog eens opnieuw laten overdubben, dan koop ik meteen alles van The Smiths! Alhoewel... R. Smith is een dé aartsvijand van Morrissey, dus die zal dat niet willen doen

Verder heb ik een probleem met het ego en de hypocrisie van de man. Meat is Murder vond ik een nogal opdringerige titel ook. Ik dacht: "Fuck off! Jij ons een beetje gaan dicteren dat we allemaal vegetarieërs moeten gaan worden!".

White Lies zou ik toch geen poppy wave noemen, maar eerder rockende wave. Zowel Bell Hollow als The Search zijn in mijn oren poppy wave. Blacklist, Editors, Interpol en White Lies zou ik dan aan de rockzijde van de wave rangschikken. Maar dat zijn maar hokjes natuurlijk.

Om met het tijdsaspect te beginnen: eenieder heeft af en toe behoefte aan quality time - om wat voor redenen dan ook - en verder dacht ik dat je die post bij Bell Hollow eerder had gedaan dan 20:40, mijn persoonlijke 'selective distorsion' mechaniek plaatste dat verder terug in de tijd, zodat het leek alsof je reactie op het topic traag was - c'est tout en het was niet pedant (ook niet bedoeld).

Ik heb Morissey altijd een raar mannetje gevonden, maar dat heeft me er nooit van weerhouden de melancholieke klank van zijn stem te waarderen. Ik lees ook zelden de contemporaine achtergrondartikelen (en interviews) in Oor (bijv); muziek moet luisterbaar zijn als autonome creatieve uiting, los van zijn maker.

Mark Burgess vind ik gaandeweg een betere zanger worden, maar een aantal nummers op Strange Times staat mij erg tegen, ik krijg dan last van mijn AHRE (anti-hardrockexceem). Het vreselijke jammeren van Robert Smith - ik vergelijk het altijd met het janken van een kind dat in zijn broek heeft gepist - heeft mij al vroeg van The Cure doen afwenden, niet helemaal ongeneeslijk, maar 's mans vocalen drijven mij regelmatig tot bachanalen.

White Lies is ogv de boventoon voerende keyboards minder rock imo, en meer pop - rock is hoekiger, puntiger. Ik zou met de beste wil van de wereld The Sound, waar keyboards stuwend en heel belangrijk zijn geen rockband kunnen of durven noemen - en een heel enkele keer doemt een Sound-gedachte of -klank op bij The White Lies, maar al snel wordt die weer weggestreken door de productie.

Voor mij zit Mary Onettes nog meer aan de popkant dan The Search en White Lies zit daar weer tussen in. Ik zou willen pleiten voor een ander model dan een tweedimenisonaal om groepen te positioneren, dat biedt ook meer mogelijkheid om andersoortige verbanden aan te geven.

Voor vele anderen denk ik ook wel een eye-opener, een heel directe manier om je bewust te maken van... Ik mag dat juist wel en heb het dan ook nooit als opdringerig ervaren. Ik eet ook nog steeds vlees.

Helemaal met je eens, maar bij Morrissey klinkt in mijn oren zijn arrogantie nét iets teveel door in zijn muziek (en dan bedoel ik niet intrumentatie want die is top, maar zijn teksten en vooral zijn manier van zingen). Ik voel blijkbaar hetzelfde bij hem dan wat jij bij R. Smith voelt. Morrissey is een 'wanker' imo.

Nog eens, het is volledig mijn persoonlijke mening en inschatting terwijl ik naar de muziek luister, maar bij Morrissey heb ik vanaf het begin dat gevoel gehad van: "Gij plastieken blasé bazeke!".

Ik hou van artiesten met humor en zelfrelativering die écht zichzelf zijn en blijven. En eigenlijk is dat een utopie, want ze spelen allemaal wel een rolletje (zélfs iemand Arno Hintjens), maar je moet al van goeden huize zijn (of Bowie heten) om ermee weg te komen bij mij. Zelfde heb ik een beetje bij Michael Stipe. Ik was énorme fan van de eerste platen (zoals Murmur), maar op een bepaald moment dacht ik ook "Oh nee toch!". Bono van U2 idem dito.

Marilyn Manson zou in het echte leven ook niet iemand zijn waarmee ik de kroeg induik, maar ik heb 'm altijd oprecht gevonden in wat hij doet. Ook al vind ik nog geen 10% van zijn nummers goed. Er zit emotie, kwaadheid in.

Morrissey is dan ook overduidelijk een zeurderige blaaskaak met een zak pretenties waar je enkele voetbalstadia mee kunt vullen. Zijn stem heb ik nooit zo als bezwaar gezien, maar wel de poses en het quasi humoristische tintje wat meestal de plank mis slaat. Wat er geniaal is aan de muziek heb ik al helemaal nooit gesnapt. Redelijk rechttoe rechtaan folk popliedjes in dezelfde trant als allerlei muziek van die tijd, van Dexys t/m het veel betere Lloyd Cole. Erg veel variatie of meesterlijkheid valt er niet aan te ontdekken. Volkomen terecht ook dat Smith en co de grote poet binnensleepten met briljante popnummers zoals Just Like Heaven, terwijl The Smiths een langzame vergetelheid stierven. Dat het journaille de band altijd heeft beplast en bejubeld is voor mij eerder een bedenkelijk minpunt dan een pluspunt, aangezien de muziekjournaille eigenlijk vrijwel altijd de verkeerde helden uitkiest per decennium.

Daar noem je ook wel het neusje van de zalm. Yesterday* van The Beatles steekt er maar schrilletjes bij af. Maar inderdaad terecht.


Heb je al eens gekeken naar het aantal stemmen en de scores van The Smiths albums? Die geven namelijk een iets ander beeld. Uiteraard is dat alleen maar op musicmeter, maar zo te zien worden ze hier over het algemeen op handen gedragen en zijn ze ook nog niet echt vergeten.


* vaak gezien als beste popsong allertijden

The Smiths, hebben in mijn kringen,mensen van rond de 18 jaar juist een enorme opleving en ik denk ook niet dat ze ooit vergeten zullen worden. hoe kan dat ook met nummers als How Soon is Now en There is a light that never goes out etc.

Ik denk dat de muziekjournaille inderdaad een bepalende rol heeft gespeeld door de hele jaren 80 heen te blijven blèren dat The Smiths de redding was voor de gitaarmuziek e.d... Dat heeft natuurlijk wel zijn weerslag gekend op de "serieuze muziekluisteraar", die zich.. ahem.. meestal aanvankelijk baseert op wat de prèses vanuit de muziekpers was. Daarnaast hadden de Smiths natuurlijk best wel succes, met name in eigen koninkrijk. Dus een aantal klassiekers heeft dat wel opgeleverd. Maar destijds was The Cure nog volop relevant, terwijl the Smiths alweer richting vergetelheid gingen eind jaren 80.. die heropleving mag van mij, maar ik weet wel hoe de stand destijds was tussen beide bands. Verder oninteressant misschien, ik gaf dan ook aan dat het eens een keer in mijn ogen volkomen terecht was. Meestal is dat omgekeerd bij bands die ik erg goed vind namelijk

The Smiths waren toch één van de belangrijkste bands in de jaren '80 en stonden aan de wieg van wat later Britpop werd genoemd. The Smiths zijn uit elkaar gegaan na de ruzie tussen Morrissey en Marr maar hun albums en songs blijven overeind staan.
The Smiths waren destijds een love-or-hate-band (zowel door pers als publiek). Enerzijds geprezen vanwege het songschrijverstalent van Morrissey (die destijds vergeleken werd met Lennon/McCartney en Ray Davis en niet onterecht), anderzijds gehaat vanwege provocerende uitspraken van Morrissey (schopte vaak tegen het establishment en de muziekindustrie).

Jij staat wel vaker voor op zgn. muzikale "feiten".. dat een groep dat met je eens is is natuurlijk nog geen bewijs voor dat het ook zo is. Ik kan nog wel een aantal belangrijkste bands uit de jaren 80 noemen waar weinig tegenin valt te brengen