Prima verwoord.

Gelukkig, een terecht compromis! Ik zit bijna te smachten op de Beatlesplaat de ik net heb uitgeleend om mijn eigen woorden weer kracht bij te zetten (dat is die plaat waar Strawberry Fields op staat, jaja..)

Een belachelijk slecht argument. Miljoenen mensen kochten de platen van de beatles gewoon om in hun cd-kast te zetten he. Terwijl ongeveer iedereen die de platen van de VU kocht daarna zelf een band opstartten en daarna zélf invloedrijk werden (belangrijkste voorbeelden zijn David Bowie, Joy Division, Roxy Music).

En over dat puntje zuigen: ook zever! Heeft u enig idee welke experimentele muziek de VU en de floyd maakten??? Dat is helemaaaaaaaal niet te vergelijken met de nog brave experimenten van de beatles. Luister maar eens naar een European Son, The Gift of Sister Ray van de VU, of het magistrale Interstellar Overdrive van de Floyd, en durf daarna nog eens te beweren dat de beatles even experimenteel waren.

Beach Boys' Pet Sounds lijkt mij een invloedrijkere plaat dan sgt. peppers overigens. Reacties?

Qua invloed vind ik dat alleen The VU kan tippen aan The Beatles, om redenen die ik al genoemd heb.
Het is helemaal geen 'belachelijk slecht' argument van Bawimeko. Ik zie het zo: de invloed van een band valt af te leiden uit de twee volgende dingen:
1 - hoe experimenteel/origineel/innovatief was de band?
2 - hoeveel andere muzikanten en publiek bereikte de band en wat was de impact van die band?

Ik denk niet dat je een band kan noemen met dezelfde impact als de Bealtes. En de stelling dat 'Pet Sounds' een invloedrijkere plaat zou zijn dan Sgt. Peppers vind ik het niet eens de moeite waard om te reageren. Jij hebt duidelijk last van het 'ik wil The Beatles zo weinig mogelijk toekennen'-syndroom. Lees de vorige posts eens a.u.b. en informeer je eens over de tijd waarin de Beatles actief waren, dan zal het je wel duidleijk worden. Want 'Pet Sounds' een grotere impact toekennen dan 'Sgt. Pepper', dat slaat nergens op (los van het feit dat je het een innovatievere, originelere en betere plaat mag vinden). En als we het hebben over invloed, kunnen we dan ook wat verder kijken dan alleen de psychedelische jaren tussen 1966 en 1968 ?

Inderdaad, de dokters weten niet wat eraan te doen. Maareuh, Pet Sounds is wel de basis van Sgt Peppers, zelfs de beatles geven dat toe. Ik vind gewoon dat sgt peppers zo immens wordt overschat.. Je kan de hele verdere evolutie van de muziek toch niet zomaar herleiden tot 1 plaat? Tot 1 band? Ik wou er gewoon even op wijzen dat er andere bands waren die even invloedrijk waren, waaronder VU, Beach Boys, 'piper at the gates of dawn van Pink Floyd, The Who enz enz..

Jup, 'Pet Sounds' is de basis van 'Sgt. Peppers'. En jup, 'Sgt. Peppers' wordt overschat. En jup, je kan de hele volutie van de muziek niet herleiden tot één plaat of én band. Maar de impact die 'Sgt. Pepper' heeft gehad, die is er nu eenmaal, of je dat leuk vind of niet. 'Pet Sounds' is een basis geweest voor 'Sgt. Pepper', maar het is wel 'Sgt. Pepper' die met de invloed is gaan lopen. De hele artiestenwereld was in 1967 bezig met 'Sgt. Pepper'. Of dat nu Pink Floyd, Frank Zappa of Jimi Hendrix was...

En tuurlijk mag je een band als The Who beter vinden, maar die dezelfde invloed toekennen? Kijk ook ff verder dan de psychedelische periode, bijvoorbeeld het jaar 1964, ik denk dat The Beatles toen ook een paar grenzen verlegd hebben...

Ik herken wel dat de onderlinge beinvloeding groot was; de Beatles hingen in '65 en '66 rond in interessante kringen (Stones, Dylan, waren bij optredens van Pink Floyd, kregen de eerste persing te horen van Pet Sounds). Ik denk dat ze opgejaagd werden door instrumentale reuzen als de Who; zonder het drukkende vliegtuig-geluid van de Kids are Allright was er vast geen Paperback Writer geweest. In de jaren erna werd het allemaal wat navelstaarderiger, maar ik denk dat die periode (Rubber Soul/Revolver, maar ook Pet Sounds, Blonde on Blonde, het debuutwerk van Velvet Underground, doorbraak Pink Floyd) een soort explosie van talent en creativiteit was.

The Beatles maakten goede muziek, vooral de periode vanaf revolver. Sgt pepper en magical mystery tour zijn toch wel een prachtige originele platen, die the stones en queen nooit hadden kunnen maken.
The stones is wel de meest overgewaardeerde band ooit, er zit geen enkele emotie in die band.
Queen plakt 3 liedjes aan elkaar en heeft opeens het beste nummer ooit, het slaat nergens op. who wants to live forever is wel een prachtig lied.

The beatles(na revolver)>>>>>>>>>>>>>>>>Queen>>>>>>>>>The Rolling Stones

The who met tommy en who's next is trouwens veel beter als Queen en Rolling Stones, bijna net zo goed als the beatles.

Die twee plaatjes zijn inderdaad ontelbaar keer beter dan een Let it Bleed of een Sticky Fingers.

The Who moet ik me maar 's in gaan verdiepen ook... Ik heb Tommy wel, maar kan er nog niet echt mee uit de voeten.

Dit jaar heb ik dan eindelijk serieus The Rolling Stones en The Kinks ontdekt, een paar jaar geleden The Beatles al. Wellicht wordt volgend jaar het jaar van The Who voor mij.

...en als je de Serieuze Rock van de Who moeilijk verteert (hoewel; Who's Next is dichtbij een Verplichte Aanschaf voor de muziekfan), dan kun je altijd terug naar de wat gestoorde mod-pop van de Pre-Tommy Who! Ze waren wat minder consistent dan de Stones, maar Mick Jagger hield jarenlang de release van Rock 'n Roll Circus tegen omdat de Who in hun uitvoering van A Quick One veel beter waren dan de Stones...
Achteraf gezien viel dat wel mee, maar het was zeker een intimiderend optreden!

Sorry: The Who wàs gewoonweg beter dan the stones in het rock'n roll circus-optreden. Net zoals John Lennon met z'n Yer Blues.

The Who is inderdaad zo een band die echt 100% origineel is.! Ik ga me in 2008 ook nog wat verder verdiepen in deze band.

Ben ze in juni 2007 in Sportpaleis van Antwerpen gaan zien.

AAAAAAAAHHHH

FANTAAAAASTISCH!!!! écht suuuuper! De adrenaline vloog in het rond.Blijven zitten kon niet en ik danste zoveel dat ik na 10 minuten in de zaal al helemaal nat van het zweet was:) heb na het concert een t-shirt van the who gekocht om aan te doen om op café te gaan erna. Want stinken dat ik deed!

Ik ben net even te jong om te zijn opgegroeid met the Beatles danwel the Stones. Uiteraard wel het een en ander van ze gehoord. Ik zou me wat meer aangetrokken moeten voelen tot the Stones gezien het rockelement maar die vlieger gaat deze keer niet op. Ik heb toch meer sympathie voor the Beatles, ondanks de aanwezigheid van Paul McCartney.

Gelukkig ben ik 60 jaar jong en dus oud genoeg om met de bovengenoemde bands te zijn opgegroeid...



Leeftijd heeft er allemaal niets mee te maken

Daar ben ik het dus niet mee eens. Sinds ik op MuMe zit ben ik ook wat meer "terug in de tijd" gegaan qua muziek. Maar mij klinkt die muziek over het algemeen te gedateerd. Enige uitzondering op de regel vind ik Led Zeppelin. Daarnaast denk ik dat het toch een pre is als je een bepaalde muziekperiode bewust meegemaakt hebt. De magie van het moment.

Natuurlijk klinkt het "anders". Het is per slot van rekening ook al een stuk ouder. Da's zeker. Maar je moet het in z'n tijd kunnen plaatsten. De déclick hebben.

Dat had ik toen ik 14 ook. Ik luisterde naar The Beatles. "klik" next album, veel te ouwbollig.

Néén man, je moet de muziek wat gewoon worden. en hoe meer je erover kent, hoe beter je muziek in z'n kader kan plaatsten en ervan genieten.

je moet meer moeite doen, en dat is wat de meeste jongeren te lui voor zijn en dus niet al het moois ontdekken.

Voor mij is deze hele discussie niet aan de orde. Ik snap sowieso de hele ophef rond deze twee bandjes sowieso niet.

The Doors en Jimi Hendrix laten deze bandjes in mijn ogen verbleken. Jim Morrison heeft in z'n eentje meer uitstraling dan deze twee bands samen.

Dan start jij een andere discussie..
En welke twee bandjes bedoel je; Queen, Beatles of Stones?
Jim Morrison had veel uitstraling en hij was en puike performer, maar als hij wat consistenter was omgegaan met z'n talent (en de drank) was hij een Grote geworden. Of saai en kaal, net als bij Jimi Hendrix is het een enorm voordeel om Jong en Veelbelovend te sterven, dan verwarren fans 'vroeggestorven' met 'Geniaal'.

Daarom slaan sommigen James Dean hoger aan de Robert de Niro, Nick Drake hoger dan Bob Dylan, enzovoorts. Het levert geen interessante discussies op qua muziek het gaat alleen om imago's.
Enige overeenkomst; Jimbo en Jimi waren enorme Beatle-fans!

Ja, eigenlijk hoort deze discussie hier ook niet thuis, maar ik vind de muziek en performance van deze artiesten vele malen beter. Ik heb het idee dat er meer gevoel ingelegd is. Ik bedoelde overigens eigenlijk alledrie die bandjes.Overigens zijn er van Queen en The Beatles ook wat overleden.

De Overleden Beatles waren al ex-Beatles; ik doel dus op artiesten die op het toppunt van hun roem slordig worden met drugs of drank en daarna worden aangeduid met "De Legendarische" vóór hun naam.
Dus Jim Morrison kennen we als gevaarlijke jongeman, (net) niet als gezette huisvader of meneer met een midlife-crisis.
Jimi zou misschien iets met Miles Davis gaan doen, misschien was hij wel jazz-rocker gaan worden. Of sessie-muzikant.
Qua performance sla ik Jagger uit '69-'73 hoger aan dan Jimbo (briljante momenten, maar weinig consistent), Freddie weet ik niet, die miste een beetje het 'gevaarlijke'; qua stem is het een makkelijke keuze..
Jimi was met afstand de beste gitarist, componeren en een stabiele band was een ander probleem....en drugs natuurlijk.

Freddie Mercury op zijn top blaast iedereen weg. Live Aid is daarvan het beste bewijs.Een echte superster staat er op de grote momenten en dat is met Freddie zeker het geval wat live optredens betreft.
Queen ondernam in 1981 een historische tournee in Zuid-Amerika voor bijvoorbeeld meer dan 200 000 brazilianen op 2 avonden en wederom was Freddie in topvorm. Niet enkel had hij het publiek uit zijn hand eten maar ook zijn stem was in supervorm.
Zo worden ze niet meer gemaakt.
En freddie gevaarlijk: hij had uren nodig om terug naar de aarde te komen wanneer hij weer eens 100 000 mensen zot had gemaakt voor 2uur. Dus dan ging hij uit en wat hij dan allemaal deed....

Ik bezit enkele onofficiele opnames van The Doors en Queen veegt de vloer met hen. En dat zeg ik echt niet uit slechte wil. Doors zijn een studioband. Jimbo voegt live weinig toe, vind ik.

Jimi is soms slordig. Ik vind zijn optreden op Woodstock echt niet al te ferm. Natuurlijk is star spangled banner fantastisch maar de rest van dat optreden is Jimi beneden zijn niveau. Jimi's verdienste is dat hij andere gitaristen heeft getoond wat mogelijk is met een gitaar. Al wordt hij soms ook overgewaardeerd. Jeff Beck was met gelijkaardige zaken bezig op dat moment. Alleen had die minder commercieel succes. Hierboven is in de discussie al aan bod gekomen dat de mensen enkel kennen wat succesvol is en dan doen alsof die alles heeft uitgevonden. Dat geldt ook voor Jimi! Jimi is evenzeer main stream als Queen Alleen is hij door vroegtijdig overlijden niet verder kunnen evolueren.

En waaromwordt Brian May niet wat meer gewaardeerd? Luister eens wat beter naar zijn gitaarspel, zou ik zo zeggen tegen vele mensen.

Queen hoort sowieso niet in deze discussie thuis.Ik kan dit helaas niet goed verwoorden waarom.

Wat betreft de live optredens zie ik liever 10x the Doors waarvan één goed optreden, dan 10x een top optreden van Queen.

Over The Beatles is op pagina 2 van deze discussie al het belangrijkste gezegd door meneer onderhond.
Ik citeer:het succes van The Beatles is niet veel meer dan een verlengde van het feit dat de jonge generatie van toen niet zo snel van plan is te sterven, en veel angst toont voor vernieuwing. Uitzonderingen daargelaten.

Een slechte analyse herhalen maakt het nog geen waarheid.

Het siert je niet om een quote van iemand te herhalen die niet van muziek houdt; het maakt je inhoudelijke argument er niet sterker op.

Overigens van Jimbo een behoorlijke Beatles-fan en heeft de Witte Dubbelaar redelijk grijs gedraaid. Hij was er jaloers op dat de Beatles met hun progressieve muziek zoveel succes hadden (interview met Ray Manzarek). Hij had dus meer oor voor de vier mannen uit Liverpool dan jij of die meneer onderhond.

Graag dus wat meer steekhoudende argumenten, geen sociologische nep-redenaties, daar zijn andere forums voor.

Wat mij betreft is het een kwestie van smaak. Ik wil ook niemand overtuigen. Maar The Beatles hebben toch geen nummers als The End, The Soft Parade, When The Music's Over, Riders On The Storm en LA Woman in hun repertoire.

Het feit dat Jim een fan was van The Beatles zegt mij ook niks. Ik laat mijn oren inderdaad liever naar iets anders luisteren.Denk dat ik The Doors In Concert er maar even ingooi. Als ik ooit iets hoor van The Beatles dat daar ook maar voor de helft aan kan tippen laat ik het je weten.

Het ís een kwestie van smaak... The Doors hebben geen A Day in the Life, Revolution, humor, tape-loops, orkesten, singles met een dubbele A-kant of nummer één-hits in Nederland, zijn niet gecovered door Jimi Hendrix, hadden geen drie briljante songschrijvers.

1. Als ik humor wil ga ik wel naar de film.

2.Volgens mij hebben Gerard Joling, Gordon en Schnappi ook op 1 gestaan.

3.Sinds wanneer is gecovered worden iets waard?

4.The Doors hadden maar één tekstschrijver nodig.

1) Gelijk heb je. Als ik wil schuddebuiken zet ik lekker een dvd-tje van Lilja 4-ever of Rumble Fish op. Lachûh joh!

2) Nummer 1 hits zegt inderdaad niet heel veel. Het grote aantal nummer 1 hits van The Beatles zegt wel weer iets meer natuurlijk.
(en voor landgenoten is het altijd gemakkelijker een nummer 1 hit te scoren dan voor buitenlanders)

3) Gecovered worden door anderen is een eerbetoon en een waardering voor een bepaald nummer. Niets meer of minder dan dat.

4) Songschrijver is iets anders dan tekstschrijver. Is Light My Fire, de grootste hit van The Doors, bijv. geen song voornamelijk van de hand van Krieger?

5) Ik kan ook zo een aantal bands opnoemen die *ik* beter vind dan de drie waar dit topic over gaat, maar daar gaat het niet om.

Als het gaat om de Grootste band van de drie "Stones", "Beatles" en "Queen", dan kun je er inderdaad allerlei cijfertjes en persoonlijke smaken bijhalen, maar uiteindelijk heb ik toch het idee dat de algemene concensus is dat The Beatles en The Stones van bijna even grote grootte zijn, waarbij The Beatles dan net even iets meer status heeft.
Queen komt wat internationale status betreft gewoon net een stapje lager, beetje categorie ABBA, U2, Pink Floyd, Dire Straits en dat soort giganten.
Of dit met muzikale kwaliteiten te maken heeft zal eeuwig een discussiepunt blijven, maar het is nu eenmaal moeilijk om twee giganten uit de begintijd van de pop/rockmuziek van de troon te stoten. Vergelijk het met PSV als Queen, die gewoon maar niet de status van Feyenoord of Ajax kan krijgen, die laatste twee zijn legendarische clubs, die eerste gewoon een hele goede. Legendevorming heeft niet alles met kwaliteit te maken, maar ook met beïng in the right place at the right time. Queen moet opboksen tegen voorgangers, en dat hoefden The Beatles en The Stones niet.

Zelf heb ik niet zoveel met The Stones, vind maar een paar liedjes van ze echt goed. Van The Beatles kan ik al een pak meer waarderen, al is ht werk voor 1966 niet aan mij besteed (en het werk na 1966 niet of nauwelijks live gespeeld). Bij The Beatles heb ik wel snel een vermoeidheid, het klinkt vaak iets te overgecomponeerd, maar dat is ook weer smaak.
Queen heeft ook hele sterke songs geschreven, en hoewel ik alledrie de bands nooit live heb gezien vermoed ik wel dat Freddie Mercury er voor zorgde dat de live-uitvoeringen van Queen het beste van de drie bands waren.

Overigens ben ik het met je eens dat The Doors betere muziek maakten dan de drie bands waar dit topic over gaat, maar zoals gezegd gaat dit topic daar niet over.