Of The Sound, The Cure of Joy Division nu beter waren. Doet er in het geheel niet toe. Mijn voorkeur gaat uit naar alle drie. Destijds was deze muziek nieuw. Ze hebben alledrie hun bijdrage geleverd aan mijn tienerjaren. Daarom zijn ze voor mij ook even goed! Het is een gegeven dat dergelijke bands maar EEN keer voorbij komen! De jaren tachtig waren in elk opzicht vernieuwend.(ook wat andere muziek stijlen betreft) Joy Division was een band die ik ontdekte toen ik 16 was (1983) The Cure en The Sound een jaar later. Daarom ook moeilijk te zeggen wie nu het beste was? Ik vind ze gewoon alledrie even goed!

Nou, voor mij staat The Cure wat betreft jaren 80 wave toch een treedje lager, ook al heeft RS bewezen een veelzijdiger muzikant te zijn (meer dan JD en ook wel Borland denk ik).......dat 'Pornography' hè

heb je hem weer...zucht

Heb ik al gezegd dat ik '17 seconds' erg goed vind?.....ben niet alleen negatief over The Cure hoor!

Hahaha, nee weet ik wel joh, en het is toch juist leuk dat jij weer andere albums goed vindt dan een ander, anders konden we de tent wel sluiten hier

Ik ben op zoek naar iemand die Wild Mood Shits een goed album vindt. Graag opstellen in rijen van 2.

Die ken ik niet; ik ken wel Wild Mood Swings; wereldalbum!!!!!

Nog nooit gedraaid.

Een zekere laboomzaa en accuracy hebben voor dat album de volledige 5 punten gegeven.

Toch rijen van 2 dus!


Houden zo!

Bij The Sound - All Fall Down (1982):

Is het trouwens echt zo dat talloze fans afhaakten na deze plaat? Of heeft dat nooit zo sterk meegespeeld en is het een samenloop van omstandigheden.

Volgens mij in Nederland in ieder geval niet. Wel is The Sound na dit album van hun label afgetrapt. Het duurde vervolgens even voor ze met nieuw werk kwamen, de EP 'Shock of Daylight'. Ook weer een fantastisch mooi werkje......'Winter'....o, o wat mooi!

Haha, welke flapdrol heeft dit nu alweer geschreven?

Volgens mij een....Belg.

Er zijn nog bewegende beelden van het No-Nukes festival.....het nummer 'Missiles' .....werkelijk geniaal optreden van Borland....een brok energie.....die verkrachting van zijn gitaar, haha......het klonk nog goed ook!

Was ik maar aanwezig geweest bij dat zogenaamde "zwalkende" optreden!

Missiles is voor mij sowieso al een nummer waarbij de nostalgie door mijn aderen giert! Laat staan deze versie. Echt ongelofelijk mooi.

The Sound zelf heeft altijd verklaard dat het hun beste optreden ooit was.

Alsof het een optelsom is wat die journalist naar voren brengt. Slecht geproduceerd album + tal van fans haken af+ Borland die een optreden zogenaamd verknald= U2 aan de macht.

Alsof het ook daadwerkelijk belangrijk is welke band beter commercieel scoort U2 de stadions, The Sound de betere en integerder platen.. fine by me
Volgens mij zitten die journalisten altijd in een soort eeuwige 'stones vs beatles' crisis verwikkeld. Rockjournalistiek is echt de meest overgewaardeerde baan ooit, op radio-dj na misschien

In een ding heeft die journalist wel gelijk.......het berekend uitstippelen van de cariere van U2....(maar het heeft desondanks wel goede platen opgeleverd, eerlijk is eerlijk)

Journalisten zijn inderdaad vaak bezig met het creeeren van een zogenaamde strijd. Spreken voor eigen parochie en pogen bij populaire acts een wit voetje te halen en een trap na te geven naar 'mindere goden' toe. Wat betreft U2 knap wat ze hebben gepresteerd maar mij spreekt dat toch minder aan. The Sound is wat dat betreft misschien toch meer de zogenaamde underdog geweest, maar dat heeft ook vaak mijn voorkeur.

Voor mij gaat The Sound ook boven U2 hoor! Maar October, TUF, Achtung Baby en zelfs ook Zooropa kunnen mij eveneens zeer bekoren, ihb October (mooi desolaat album).

Ik hou ook wel van de door jou genoemde platen Ik snap de vergelijking Sound/U2 niet eens, totaal irrelevant met het oog op het soort muziek wat beide bands maakten en welk soort gevoel en boodschap erachter zat.
Dan snap ik nog een stuk meer van de eeuwige Simple Minds/U2 discussie

Ik snap de vergelijking U2-Sound ook niet. Eigenlijk behoorlijk uiteenlopende muziek. Oke, ze zaten begin jaren 80 wat sfeer en intensiteit betreft een beetje in dezelfde hoek van het wave-genre, maar daar heb je dan ook wel alles mee gezegd.

De vergelijking SM-U2 begrijp ik vanuit een muzikaal oogpunt eigenlijk ook niet. Wel wat betreft het "hemel bestormende" karakter van de muziek. Volgens mij was het ook niet echt een strijd tussen de fans. De eerste helft van de jaren 80 waren de SM en U2 aanhangers toch wel twee handen op een buik.

Vergelijkingen gaan volgens mij ook al gauw mank. Meestal wordt het in dat perspectief van tijd gezet. Achteraf wordt er dan over 'strijd' gesproken. Terwijl beide fanbases elkaar overlapten. Beginalbums van U2 vind ik trouwens ook goed Chameleon Day. Klonk toen nog echt wave en minder gekunsteld.

Die vergelijking werd puur gemaakt vanwege de aanwezigheid van veel talent bij beide bands. De ene getalenteerde groep brak door en de andere niet, dus moest geconcludeerd worden dat de marketing doorslaggevend was. Dat is nu wellicht een open deur, toentertijd moesten velen daar nog aan wennen. De meesten gingen er nog van uit dat wat goed was vanzelf boven kwam drijven.

Misschien komt het ook wel door een uitspraak van Adrian Borland zelf destijds waar hij zoiets zei als(vrij vertaald) "geef ons de aandacht, de middelen en het geld van U2 en we spelen ze met gemak onder de tafel"

Haha, ..hij zou nog wel eens gelijk gehad kunnen hebben ook!

Wat goed is, komt boven drijven (ik heb even paar woorden van je geleend, lebowski).

Al was ik misschien (?) een van de weinigen die niet was afgehaakt na dit schitterende derde album van The Sound, integendeel...het is wel zo wat echt goed is, vroeg of laat boven komt drijven.

Stephen Fellows (The Comsat Angels) zei ooit ongeveer het volgende: "Het ergste zijn die popjournalisten die tussen de band en de luisteraar in gaan staan".

Bovendien was Adrian behoorlijk rebels, eigenzinnig en heeft veel nadeel ondervonden van...enfin het bekende verhaal.
Hij werd ook niet al te aantrekkelijk bevonden. Ik zag hem dus eigenlijk nooit in "Smash Hits" of iets dergelijks staan! Af en toe wel in NME of Sounds!

"I'm not stupid...I know I'm guilty"...Adrian Borland

Toen (1980-1985) ik bijna dag en nacht voor die TV zat om popprogramma's op te nemen...slechts zelden een optreden van The Sound waargenomen...wat het laatste betreft deden bijvoorbeeld de Belgen het stukken beter...in het geweldige "Generation 80".

Ja, ik geloof wel dat The Sound voor een deel het slachtoffer is geworden (en nog steeds) van het almachtige marketinggebeuren...en dit is uiteraard van alle tijden.
"Marketing" is bijna gelijk aan "iets door je strot duwen", of je het nou mooi, vind of niet!

Gelukkig zijn er veel later nog die geweldige live-cd's, opgenomen door de Nederlandse omroepen, uitgekomen.

Ik vrees echter dat dit album o.a. weer een poosje "OOP" (out of print) zal blijven!

The Sound was niet bepaald een glamourband nee.. maar dat is volstrekt van geen belang als je de muziek hoort. En die uitspraak van die journalisten die tussen de band en het publiek in gaan staan en wel even uitmaken wat wij ervan moeten vinden, erg herkenbaar! Ik vind dat popjournalisten dit ook veel meer hebben dan bijv. filmresencenten die toch vaak wat meer benadrukken dat het hún mening betreft..

Dat waag ik te betwijfelen....eerder lees ik iets over een stomdronken en zwalkende Borland tijdens een optreden ...

Wellicht was bedoeld dat hij U2 onder tafel kon zuipen ?