Oh...dat zij ik ook al

Ik luister inderdaad graag naar Queen. Dat mag intussen wel duidelijk zijn.

Maar ik sta open voor alles. Jouw muziekwereld is ontzettend rijk, hoor ik van alle kanten. laat me er dus deel van uitmaken. Dat zal je ongetwijfeld kunnen.
Dat mag via PM gebeuren.

Als jullie voor mij nieuwe dingen aanbrengen niet é

Als je absoluut mijn favoriete muziek wil horen, dan zou ik natuurlijk zeggen; luister maar naar mijn top tien. Maar dat raad ik niet aan, het moet niet zo drastisch. Als je op musicmeter zit kom je vanzelf wel nieuwe muziek tegen, interessante platen en artiesten, en users waar je qua smaak veel mee hebt die dan weer albums luisteren die jij nog niet kent. Zo ontdek je gewoon vanzelf nieuwe dingen. Op voorwaarde dat je een beetje nieuwsgierig bent en er voor open staat natuurlijk. Je kan bijvoorbeeld ook even grasduinen door de stemmen van mij, pretfrit, Lukas, of iemand anders en dan kom je vanzelf wel nieuwe interessante dingen tegen. Aan onze scores zie je toch wat we persoonlijk hoog waarderen en wat niet.

Betekend je avatar eigenlijk dat je definitief gebroken hebt met de Velvet Underground?

Nee, het staat symbool voor het verwerpen van machorock (de banaan als falussymbool)

Eerlijk: geen idee. Bovendien ben ik nooit echt dol geweest van VU&N Latere albums van de VU vind ik beter te verteren

Ik persoonleik vindt Queen toch zowat het slechtste op muzikaal en theatraal gebied.

Ah! We hebben het weer over Led Zeppelin

Met veel plezier heb ik meestentijds de Queen vs Dylan discussie tot dusverre gevolgd . De voornaamste debaters waren(?) zonder enige twijfel Queenlive en Toon. 2 werelden op zich en daarom vaak zo vermakelijk. En dat allemaal vlak voor het EK !!!! Het is overigens absoluut niet in denigrerende zin bedoeld.

Volgens mij kent Queenlive werkelijk alles van zijn favoriete band en adoreert hij het stemgeluid van de overleden Queenzanger mateloos. Zijn kennis over de groep lijkt zeer diep te gaan. Vaak lijkt het ook alsof hij door emoties wordt meegesleept , iets wat Toon ten alle tijde lijkt te willen voorkomen.

Een m.i. interessant punt was of men uiteenlopende artiesten met elkaar kan vergelijken. Ik zou echt niet weten waarom niet. Mits de vergelijking zich niet als doel stelt om juist die plaat en van die artiest het ' mooiste ' te moeten vinden.
Ik ben ervan overtuigd dat bijvoorbeeld aan Dylan ( ook over vele jaren) een aanmerkelijk ruimere muzikale betekenis en invloed wordt toegekend dan aan de groep Queen. Dat is en blijft anders dan dat iedereen het prettiger of beter moet vinden om naar Bob te luisteren i.p.v. Queen.

Queen is veel theater en meer op vermaak gericht dan Dylan . Freddy zou er bij een Idols contest onmiddellijk worden uitgepikt en dat zal bij Dylan niet anders zijn , maar in het laatste geval zal het waarschijnlijk om een enkeltje huiswaarts handelen.

Een heikel punt van Toon vond ik het aangehaalde statement van Scaruffi :

'Ik leid simpelweg af dat ik op basis van de albums in jouw top tien en je stemmen dat ik meer muziek heb geluisterd en zoals meneer Scaruffi al zei: I believe that appreciation of a work of art depends on knowledge.'

Als ik deze academisch ( en met muziek als hobby )gevormde Italiaan goed begrijp is dat het waarderen van een 'kunstwerk' afhangt van kennis . Wat een radicale onzin ! Het appreciëren van Bach of Bauer heeft veel eerder te maken met achtergrond , muzikaliteit en smaak.
Natuurlijk is het wel zo dat door een brede muzikale kennis en interesse smaak zich kan ontwikkelen en verbreden.
Ik zal mij toch eens in die Italiaan gaan verdiepen : misschien begrijp ik hem verkeerd of is mijn Engels onder de maat.

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Objectiviteit vs subjectiviteit

(Hoewel daar ook niet alles perfect past, maar tenminste beter dan hier, en ik zou ook niet weten waar anders.)

Om toch iets toe te voegen aan Good Old George's leuke en interessante uiteenzetting wil ik het volgende zeggen.

Ik ben in deze materie gerechtigd om ook mijn woordje te placeren, omdat ik zowel een zware Dylanfan alsook een Queen-aanhanger ben.

Ik wil maar zeggen dat een mens van ontzettend uiteenlopende muziekjes kan genieten.

Alles hangt van je stemming af. Als ik depri ben, en dat gebeurt soms, dan luister ik naar Herman van Veen of mijn grote favoriet Boudewijn de Groot.

Als ik plezier wil maken, of mezelf wil opladen voor ik ga stappen, - jà, dat wil nog wel eens voorkomen bij deze ouwe jongen - dan grijp ik vààk naar QUEEN;

Ik heb zo mijn eigen ceedeetjes geript en in Queen's geval beginnen die dan vaak met de voor mij - zéér subjectief dus - ontzettend oppèppende liederen Mustapha, I Want To break Free, Killer Queen, Another One Bites The Dust en het super-commerciële The Invsiible Man.
Muziek die niet iedereen "serieus" neemt, ik neem aan zeker niet The Invisible Man of Another One Bites the Dust.

Terwijl dat prima composities zijn, natuurlijk in een erg commercieel kader;
Niets mis mee denk ik dan.

Ik hou enorm van "serieuze" artiesten, wie me kent wéét dat ik van veel goede singer-songwriters hou, maar ik heb dus ook een andere kant, een frivole en naar plezierzoekende kant;
En die màn kan dan ontzettend genieten ook van bijvoorbeeld Mika (héél die plaat vind ik leuk, dat is een UPPER van jewèlste) en bijvoorbeeld ook van een zogenaamd muzikaal niemendalletje als FROM DISCO TO DISCO van Whirlpool Productions;

Ik bedoel mààr, als iets goed in elkaar steekt, als iets deugt, dan kan dat in om het even welk genre zijn.
Ik vind Manuela van Jacques Herb en De Laatste Dans van Anja van de allerbeste smartlappen die er ooit gemaakt zijn, voor mij staan die geheel en op hetzelfde niveau als de artiesten die men voor "serieuze muziek" verslijt, en waarvan Bob Dylan een prima voorbeeld is. Ook De Vlieger van André Hazes vind zo'n hoogstaand nummer.

Om maar te zeggen dat in om het even welk genre prachtige dingen gemaakt worden en ook echte stinkers.

Ik ben en bijf een grote Queen fan, omdat ik van al hun hits blijf genieten, en ook van al hun albums die ik zo ongeveer tot en met Jazz allen van een superieure kwaliteit blijf vinden.

Wààr IK het dan moeilijk mee heb, is met mensen die van hun idool haast nooit iets "slecht" vinden, ook al heeft dat idool net de grootste drol op aarde besteld;

Ik verwijs even naar Rudiger, die ik overigens een toffe peer blijf vinden, maar hoe die zowat àlles van Knopfler blijft goed vinden, terwijl er hier en daar toch echt iets minder moét tussenzitten...

Neen, kijk, ik ben een ontzettende NEIL YOUNG-fàn, maar ik vind dat die best ontzettende stinkers van platen heeft gemaakt, het beluisteren amper waard. Ik noem ze dan ook maar meteen; Landing On Water, Year of The Horse en Road Rock vol. 1 die ik gewoon het beluisteren totaal niet waard vind;

Zoiets moet een ware kritische fan kunnen; als het slecht is, dat ook toegeven, punt. En als het hemels mooi is, die ervaring trachten te delen met anderen. In Young's geval is die hemelse muziek vooral te vinden op albums als Live at Massey Hall, Harvest, Harvest Moon, Zuma en On the Beach, om zo direkt deze op te sommen die me onmiddellijk in mijn gedachten schieten.

Om het bij Dylan te houden komen voor mij Blonde On Blonde, Blood on the Tracks en Time Out Of Mind zéér dicht in de buurt van quasi perfecte platen, maar alles is PERCEPTIE, dat kunnen voor anderen uiteraard andere platen zijn.

Ik wil besluiten dat voor mij dus QUEEN zowel als DYLAN even belangrijk zijn geweest, alles hangt van je gemoedstoestand af op dat moment; Waar heb je op dat moment zin in?
Om nog één vergelijking te maken; Wil ik vandaag spruitjes of ga ik voor Chinees?
Ik hou van uitgebreid eten, zevengangenmenu's in toprestautants, maar af en toe is een snelle hap, een goed gemaakt zakje/bakje frieten met stoofvlees even smakelijk en soms zelfs nog lèkkerder dan die zogenaamde hoogstaande kost. Zo is dat met muziek precies hetzelfde, toch?

Ik heb ook dagen dat ik enkel JAZZ wil horen, nou dat is dan zo.

Om het met de woorden van een andere muzikale god van mij te zeggen "ik hou van véél muziekjes, en wie doet mij dat na?" (uit ChaChaCha van Raymond van het Groenewoud). Ik dus!

Queen en Dylan; twee kanjers!!!!

100% eens met Father McKenzie.

Bob Dylan en Queen zijn voor mij allebei klasse om andere redenen en ik kan van beiden genieten.
Ik kan van vele genres genieten, van licht klassiek tot metal, zowel van bloedserieuze muziek als Bob Dylan als van grappige en vrolijke muziek als Mika.
Spice Girls bv. vind ik bij momenten leuk en goede smartlappen zoals "Geen wonder dat ik ween" van Paul Severs of "Verlaat me nooit" van Salim Seghers en het genoemde "Manuela" van Jacques Herb zijn voor mij geen probleem.

Van geen enkele artiest vind ik alles goed, ook niet van the Beatles, noch van Neil Young ("Landing On Water" en "Year of The Horse" vind ik ook zwak).

Het feit is dat ik dit eerder ook al verschillende keren heb aangegeven.

Alleen kan ik niet erg genieten van Bob Dylan. En dat is puur een kwestie van smaak. En ook dat heb ik al duidelijk aangegeven.

Ik kàn daar goed inkomen, Dylan is een flinke neuzelaar, je moet er van houden, natuurlijk;

Kijk ik heb ook zangers die ik echt niet kan aanhoren, voor mij is dat echt wel Lloyd Cole, tja, een stem moet je echt liggen, dat is waar.

Sommigen kan ik UREN aan een stuk beluisteren (Van Morrison's stem steekt me nooit tegen), anderen ben ik na drie nummers beu en zat gehoord (Tracy Chapman valt bij mij in die categorie!).

Prettig weekend

Mustapha Ibrahim.

Van Morrison!!!!!!!!!!!!!!!!! Prachtig Die hoor ik ook ontzettend graag. Ook boeiend om de evolutie in zijn stem te horen. Maar ik heb nog veel te ontdekken van hem! En hij blijft, zoals je aangeeft, verbazen. Zijn nieuwe album moet ik dringend eens oppikken. Ik zal het mijn vriendin cadeau doen

prettig weekend

Van Morrison vind ik ook prachtig, van hem heb ik ook heel wat albums, ik zoek nog "Veedon Fleece" (een topalbum die ik vroeger eens heb geleend en gehoord).
De stem van iemand is ook een kwestie van wennen. In de jaren '80 had ik het moeilijk met de stem van Nick Cave, maar naarmate ik hem vaker beluisterde vond ik hem beter en nu is hij zelfs één van mijn favoriete artiesten.
Er is eigenlijk maar één stem die ik echt niet kan aanhoren en dat is die van Yoko Ono.

Yoko Ono is de absoluut vreselijkste stem ever denk ik, maar haar conceptuele kunst is van een hoger niveau.

Lulu Wang, schrijfster, heef zelfs zulk een irritante spreekstem, als je die kent...

Mooie bijdragen , lees ik vanavond bij thuiskomst op dit topic.

@Queenlive - ik moet je bekennen -ondanks mijn grote muziekverzameling - geen enkele plaat van Queen te bezitten.
Ik heb ze overigens wel allemaal ooit eens gehoord. Maar ik erken - neem dat van mij aan - hun niet magere kwaliteiten.

In een van de vorige posts werd gesproken over het Live Aid concert waarin zowel Dylan als Queen optraden. Ik meen mij te herinneren dat Dylan met Keith Richards het sluitstuk vormden. Het was een aanfluiting , waarschijnlijk waren beiden door drugs beneveld.
En om jou een hart onder de riem te steken : het optreden van Queen is mij ook bijgebleven. Wanneer we zo graag over niveau praten , dan was het voor mij die avond zonneklaar : Queen stal de show !

@ Father McKenzie : onlangs de nu bijna - maar ten onrechte -vergeten smartlap ' De wereld is leeg zonder jou ' van Suzie ('66 ?) weer gehoord . Van( bijna) hetzelfde hoge smartlap niveau als Anja's ' Laatste dans ".
Luister maar eens. http://www.youtube.com/watch?v=JtCWPuNjcGE

Nou het zat ongeveer zo. Bob Dylan vertelde pas op het laatste moment welk nummer hij ging spelen en daar Kende Keith en Ronnie de Akkoorden niet van en halverwegen brak Dylan's gitaar dus toen wisselde hij gauw met Ronnie van gitaar dus Ronnie stond voor 1 miljard mensen eigenlijk luchtgitaar te spelen.

Dank je wel voor de aanvullende info , Mickjes.

Ik begrijp toch niet hoe het kan dat mannen van dat niveau zich niet voorbereiden als ze voor, zoals mickjes zegt, 1 miljard mensen optreden. Ik heb het bewuste filmpje nog eens bekeken en het is toch echt wel redelijk dramatisch. Ron en Keith staan er inderdaad maar bij en dan dat lullige gitaarverwisselmoment.

Ze hadden zich juist heel goed voorbereid ze hadden de hele nacht zitten door repteren maar. Bob Dylan deed net het enige nummer dat ze niet hadden gerepteerd

Dat klopt. Ze hadden met zijn tweeën tientallen nummers van Dylan vanbuiten geleerd, maar wat doet onze favoriete songwriter, hij kiest natuurlijk een liedje dat de twee Stones niet hebben ingeoefend.

Dat was dan toch een enorm domme beslissing van hem, vind ik. En triestig voor die 2 stones die er nu als 2 idioten bijstaan.

Ja het is heel lullig voor ze maar ze zeiden dat ze het voor Dylan zo nog een keer zouden doen

Haha het is gewoon typisch Dylan om zo iets te doen. Lekker tegendraads en eigenwijs een nummer kiezen dat niet gerepeteerd is. Zo krijgt dat optreden toch nog iets leuks mee, want in een stadion voor tienduizenden mensen en daarnaast nog 1 miljard mensen op televisie optreden, dat is sowieso niets voor Dylan. Komt door dat imago dat het publiek hem probeert aan te meten, de aankondiging van Nicholson illustreert dit: hij kondigt Dylan aan als "the voice of freedom". Vreselijk toch? Het is fantastisch van Dylan dat zijn imago hem weinig kan schelen, hij vind het niet eens leuk als hij 'the voice of a generation' of 'the voice of freedom' wordt genoemd. En dan rammelt hij ff zijn drie nummertjes af, waaronder 'Blowin in the Wind', waarschijnlijk het enige nummer van de drie dat 99% van het publiek (die hem als 'the voice of freedom' ziet) kent. Zeer zwak optreden van hem, maar goed, de jaren '80 waren sowieso grotendeels onder niveau voor hem (evenals voor de meeste andere grote artiesten en bands uit de jaren '60/'70).

Queen had als 1 van de weinige bands begrepen dat het er op live Aid op aan kwam herkenbare dingen te spelen en dat compact te doen. de precisie en de pit waarmee ze hun set speelden en de opbouw van die set vind ik echt van pure klasse getuigen. Freddie die vanaf moment 1 het publiek op zijn hand heeft, vervolgens prachtig een stuk Bohemian zingt dat dan vlekkeloos overgaat in Radio ga ga. Dan komt de rocker Hammer to fall. Dan krijgt het publiek even tijd om te bekomen en rustig mee te swingen op de tonen van crazy en vervolgens wordt er gebouwd naar een nieuwe climax. Eigenlijk hun typische opbouw van een set maar dan in het klein. Op dat vlak waren ze echte keien en zo wisten ze hun publiek gedurende de hele set vast te houden.

Natuurlijk heeft niemand hem verplicht om deel te nemen. Dat was zijn eigen keuze. Was het niet veel tegendraadser geweest niet mee te doen dan slecht mee te doen(aan wat een goed doel was) Of op zijn manier mee te doen, via een ander initiatief. Nu heeft hij noch zichzelf noch anderen een dienst bewezen.
Was het niet zo dat hij, net als iedereen, het niet kon nalaten er aanwezig te zijn maar er gewoonweg niet in sloeg om het vervolgens waar te maken?

"Grappig" mischien als je alleen op een podium staat. Asociaal als je, zoals in dit geval gerespecteerde collega's te kakken zet.

Hebben ze hem ontvoerd en met een pistool tegen zijn slapen gedwongen op te treden ?...

Hij nam in ieder geval de vrijheid om zijn eigen gang te gaan."Eigenwijs gedrag" staat gelijk aan vrijheid (ik bepaal zelf wat ik doe) Met deze stunt heeft hij naar mijn idee dus enkel en alleen zijn imago van "vrijheidsstrijder"weer eens op willen poetsen. Dat was nodig want de jaren 80 waren nioet zijn meest succesvolle periode...hij kon wel een publiciteitstunt gebruiken.

Als men hem zo noemt dan zal daar wel een reden toe zijn. Als hij het werkelijk niet leuk zou vinden dan had hij zich tijdens zijn cariere anders moeten presenteren. Zijn imago van eigenwijze opstandige rebel heeft hem een stevig imago en goed inkomen gegeven. Iedere keer als Dylan zegt "ik pas niet in een hokje/je kunt geen stikker op mij plakken" benadrukt hij zijn vrijheid en dus zijn imago....

Hetzelfde grote publiek dat er voor heeft gezorgd dat Dylan nu als groot en invloedrijk artiest wordt gezien. Vraag: Waarom zijn een Dave van Ronk of ......(vul zelf maar in, je kent de namen waarschijnlijk beter dan ik)....niet zo "groot" geworden als Dylan? Antwoord: Dylan heeft zijn imago van "voice of a generation/freedom beter geexploiteerd. Om het imago van vrijheid te behouden zul je datzefde imago moeten ontkennen...Op het moment dat je namelijk bekend onderdeel te zijn van slimme marketing, ben je slaaf van de commercie en dat beeld is dan weer funest voor je alternatieve (freedom/60's) imago. Vandaar dat Dylan iedere beeldvorming omtrent zijn persoon blijft ontkennen


Hoezo? Queen heeft in de jaren 70, 80 en 90 een paar geweldige hits gehad. Daarmee is maar weer eens duidelijk geworden dat Queen een betere "feeling" met de tijdsgeest had dan Dylan... Dylan die zijn "inspiratie" bij (werkelijk oude) artiesten haalde en die daarmee eigenlijk weinig meer heeft gedaan dan amerikaanse folk bij een breed en en vooral jong publiek introduceren.

Hoe bereik je dat publiek als je het niet van je stem of originaliteit moet hebben? Neem een mysterieus imago, zet je af tegen de gevestigde orde, introduceer "je eigen ding" (ook al is het niet je eigen ding, maar dat weet 99% van het publiek toch niet) ...beetje massel, een paar critici die er intrappen en je bent binnen.

Dylan....