Ik heb een hele cd met de rehearsals van Dylan, Wood en Richards. Die klinken trouwens behoorljk goed ook. Ik geloof dat Dylan vlak voor het optreden, misschien wel op weg naar het podium, plotseling zei tegen de andere twee:
we doen niet de gerepeteerde nr's maar drie anderen.

Let wel: Keith wilde eigenlijk niet eens mee doen aan Live Aid, maar is er feitelijk ingeluld door Wood, die Dylan al had beloofd mee te doen.

De andere twee compleet verbijsterd achter hem aan lopend en geen idee wat ze gaan spelen, breekt ook nog Dylan's gitaarsnaar en staat Wood de rest van het concert zijn omgewisselde gitaar te playbacken!!

Volgens mij was het destijds niet goed voor de heren hun reputatie.
Waar Jagger eerder op de dag een spetterend solo optreden had gegeven met de band van Hall en Oates (incl duet met Tina Turner) stonden hier drie mannen, die er oud en vermoeid uit zagen. The Greatest Rock'n'roll band in the world was ver te zoeken.

Hier moet ik je volledig gelijk in geven ja. Ik stel mijn mening toch maar bij dan; Dylan had er iets beters van moeten maken anders had hij beter niet meegedaan.



Ja het asociaal, maar zo is Dylan nu eenmaal. Is niet de eerste keer dat hij collega's te kakken zet (denk maar aan Joan Baez of The Grateful Dead).



Nee, je hebt gelijk. Het was in feite gewoon fout van Dylan om er aan mee te doen.



Ik geef je gelijk. Volgens mij deed Dylan idd hoofdzakelijk mee om zijn imago een beetje op te poetsen.



Ja klopt wel, maar ik wil toch een onderscheid maken tussen een gewone rebel of een vrijheidsstrijder. Met imago van vrijheidsstrijder bedoel ik iemand die opkomt voor mensenrechten (bv. in de jaren '60 werd hij als dé protestzanger toch aanzien als een vooraanstaande medestander van de civil rights movement?) of iemand die zich verzet tegen de Amerikaanse vietnampolitiek en heel de bijhorende Koude Oorlogachtergrond. Goed, in de periode 1963-1964 presenteerde Dylan zich als protestzanger (in zijn teksten, of zijn deelname aan de March on Washington in 1963) toch wel duidelijk als "vrijheidsstrijder". Sinds 1965 probeerde hij dat imago toch wel van zich af te schudden, dat blijkt overduidelijk uit de muziekrichting die hij opgaat of interviews uit die tijd. Vraag me niet waarom hij dat deed, Dylan is veel te mysterieus. Hij was het waarschijnlijk gewoon beu om altijd protestzanger te zijn en wilde gewoon iets nieuws doen. Het kan toch dat hij daadwerkelijk géén protestzanger meer wilde zijn? Het was toch wil een riskant gedoe, vergeet niet dat hij in 1965/66 veel fans verloor of tegenstanders had omdat hij geen protestzanger meer wilde zijn en electrisch ging. Het lijkt me niet dat hij met dat imago populariteit kon winnen. De eerste drie jaar van zijn carriere profileerde hij zichzelf als vrijheidsstrijder, en daarna probeerde hij dat imago toch wel van zich af te schudden en zag hij zichzelf liever als "gewone" rebel, zonder tegen een bepaald iets te rebelen, beetje a-politiek dus. Het zou me niet verbazen idd dat hij zich opzettelijk het imago van "vrijheidsstrijder" liet opplakken om omhoog te kunnen klimmen in de muziekwereld, om vervolgens van dat imago genoeg te hebben. Anderzijds is "opzettelijk" misschien een te groot woord, want zijn teksten schreef ie natuurlijk ook niet zomaar. Maar het zou wél makkelijker zijn geweest voor hem, zijn imago en populariteit om zich te blijven profileren als "vrijheidsstrijder" gedurende de hele jaren '60 (voor de Civil Right Movement en tegen de Vietnam oorlog), dan te rebelleren tegen zijn eigen imago. Toch koos hij voor dat tweede.



Met het grote publiek bedoelde ik eigenlijk mensen die alleen maar zijn bekendste hits kennen. Ik neem aan dat het grote publiek een nummer als 'Ballad of Hollis Brown' (dat hij op Live Aid speelde) niet kende. Maar goed, het klopt wel; ook zij hebben hun steentje bijgedragen aan het feit dat Dylan nu (terecht) als een groot en invloedrijk artiest wordt gezien.



Je weet goed genoeg wat ik bedoel. Bands of artiesten uit de jaren '60 als The Rolling Stones of Paul McCartney... Het valt toch op dat voor vele 'grote' artiesten uit die tijd de jaren '80 op muzikaal vlak zo'n beetje een dieptepunt waren? Bij Dylan is dat niet anders.



Pretfrit Als je overgeven aan arena-rock feeling hebben met de tijdsgeest is, dan was het slim van Dylan om daar niet aan mee te doen. Dylan trouwens ook wél succesvolle platen in de jaren '80, aangepast aan de sound van de tijd. En Je weet zelf vast ook wel dat je in je tekst toch wel kort door de bocht bent (bv. door Dylan niet origineel ten noemen of door te stellen dat hij zijn imago alleen maar gebruikt om populair te zijn). Tuurlijk heeft het imago van Dylan ook met zijn populariteit te maken (en het is zeker ook een van de redenen waarom IK hem zo geweldig vind) Maar om zijn hele status te herleiden naar zijn imago dat hij zogezegd al 45 jaar opzettelijk gebruikt alleen om maar om populair te zijn, en zijn muziek simpelweg af te doen als 'niet origineel', kan niet. ik ga hier verder niet op in. Dit is een Queen-topic en bovendien heb ik er simpelweg de tijd niet voor, aangezien ik morgen een examen heb.

Om de invloed van een artiest exact te meten is een hachelijke onderneming , zo niet onmogelijk. En zeker voor de tijdgenoten van die muziek.
De invloed van sommige artiesten is echter zo waarneembaar groot , dat het geen twijfel lijdt dat zij een prominente plaats in de pophistorie zullen blijven innemen. Bij Dylan is dat zonder meer het geval.
Toch dienen wij m.i. te beseffen dat zijn belangrijke invloed zijn oorsprong vindt in de jaren zestig. En hij mag dan naderhand nog zulke mooie platen hebben afgeleverd ; zijn belang voor de ontwikkeling van de popmuziek is vanaf dan m.i. verwaarloosbaar.
Wat dat betreft is de invloed van Queen met hun producten uit de jaren zeventig veel belangwekkender.
Een van hun bekendste nummers de ' Bohemian Rhapsody ' werd door een user een beetje beschuldigd van ' na-aperij '. Een kunstje dat( afzonderlijke melodietjes tot een geheel smeden) bijvoorbeeld door The Beach -Boys met Good vibrations al veel eerder gedaan was. Good vibrations is naar mijn bescheiden mening een hoogtepunt in de popmuziek. Het kunstje zelf is echter al eeuwen oud.
Bohemian Rhapsody {Queenlive als de grote Queenkenner , zal dat hopelijk bevestigen} heeft veeleer te maken met een opera aria en in een muzikaal versimpelde vorm gebruikt.

Ik moet wel toegeven bovenstaand stukje met enige schroom te hebben geschreven. De ontwikkeling en het belang in en van de popmuziek intrigeert mij nog altijd , maar lang niet meer zo dan vroeger het geval was.
Gewoon een goede plaat draaien : belangrijk of niet is mijn tegenwoordig devies.

"Bohemian Rhapsody" kan inderdaad het best worden omschreven als een pop-opera en is een uniek nummer, van na-aperij is hier geen sprake.
Afzonderlijke melodieën tot een geheel smeden kwam inderdaad eerder voor in de klassieke muziek en werd sinds de jaren '60 ook toegepast op de popmuziek zoals het eerder genoemde "Good Vibrations" van the Beach Boys en veelvuldig door progrockbands als Moody Blues, Pink Floyd, Yes en ook Queen.
"In Dreams" van Roy Orbison dat in 1963 verscheen was overigens ook zo'n nummer met verschillende melodieën.

Beste Luc , ik waardeer je bijdragen zeer. Je kent de nuance en uit je woorden spreekt de liefde voor de muziek in zijn geheel.
Hoe mooi en goed ik het ' In Dreams ' van de onvergetelijke zanger Roy Orbison ook moge vinden : de vergelijking die jij maakt met behulp van dat prachtige nummer ontgaat mij volkomen.
Misschien speelt echter de gewonnen wedstrijd door het buitengewoon creatief en het op hoog niveau spelende Nederlandse Elftal een rol in mijn analyserende geestestoestand.

ik wilde er gewoon op wijzen dat het kunstje al eerder gedaan werd, maar absoluut niet stellen dat "Bohemian Rhapsody" na-aperij is hoor, verre van.

Ik heb mij de nobele taak gesteld om Queenlive een goede avond (of morgen)te bezorgen.
Je bent , Toon , vind ik , erg behendig om op wel zeer subtiele wijze de onmiskenbare , artistieke kwaliteiten van Queen te ondergraven in jouw berichten. Vandaar o.a. mijn eerder gedane reactie.
Misschien speelt bij jou de invloed van de zwart-wit ingestelde Scaruffi een rol , want zijn stem lijkt soms luid en duidelijk door jouw berichten heen te klinken.
Ik heb er echter alle vertrouwen in dat het wel goed komt met je.

Natuurlijk. En een nummer schrijven volgens de volgende structuur is dan zeker ook na-aperij: couplet-refrein-couplet-refrein-bridge-refrein?

Als Toon blind zou varen op Scaruffi, had ie volgens mij The Beatles niet in zijn top 10...

Beste Lucas , ik waardeer het zeer , dat jij het opneemt voor Toon.
Temeer omdat hem zware examens wachten.
Toch wil ik je erop wijzen dat ik nimmer en te nooit de bewoordingen
' blind varen ' zou gebruiken in combinatie met Toon !
Ik gebruik namelijk de woorden ' misschien' ' soms ' ' en de invloed van ' .

Sorry, mijn bericht kwam verkeerd over denk ik omdat er geen "ik wilde" voorstond

Ik dacht ook dat Haasjepaal de Scaruffi kopie was op dit forum..

Natuurlijk werd het kunstje van verschillende melodieën in één nummer toepassen, eerder gedaan voor "Bohemian Rhapsody", maar de manier waarop Queen dat deed is wel volstrekt uniek.
Ook "Music" van John Miles dat enkele maanden nadien verscheen, is zo'n dergelijk nummer maar klinkt dan weer totaal anders.
Ik heb nooit de vergelijking gemaakt met "In Dreams" van Roy Orbison, maar voor die tijd (1963) was het een zeer opmerkelijk nummer.

Wel, je laatste zin geeft weer hoe ik muziek benader:-)

En wat Bohemian betreft, dat nummer is gewoon het resultaat van een hele hoop ideen die in het hoofd van Freddie zaten en dat hebben ze gepolijst tot een mooi geheel. Voor mij is dat niet meer of minder. Er zitten talloze leuke elementen in en een heel hoogstaande instrumentbeheersing(waar hoor je zo een gitaarsolo,subliem!) iets wat ik altijd weet te waarderen. en inderdaad, ook wat opera invloed, maar dan eerder met de knipoog zoals dat in veel Queen werk het geval is.

Ik heb sterke ideen over de betekenis van de song. het geeft volgens mij goed weer wat er zich in het hoofd van Freddie afspeelde. Hij worstelt met zijn seksualiteit. Hij leefde toen nog samen met Mary Austin die tot zijn overlijden aan zijn zijde zou blijven en het grootste deel van zijn vermogen zou erven(is nooit van haar kunnen loskomen). Maar er was die andere kant.... Die 2 vechten in dit nummer met elkaar, zo heb ik altijd het gevoel.

En de beach boys, die zijn zalig:-) En hebben zeker een invloed gehad op Queen, net als andere artiesten als Jimi Hendrix en the beatles(dat hoor ik allemaal in Queen)en ook Zeppelin.

De kunst die Queen zeker verstond was om nummers te maken die en artistieke waarde hadden en vele mensen aanspraken. Dat komt omdat ze melodisch erg sterk waren, ze konden catchy dingen schrijven(en staken er dan allerlei clevere dingen in). Helaas, en daar moet ik jullie(de algemene teneur) bijtreden, beperkten ze zich in de jaren'80 teveel tot het schrijven van catchy songs waar het artistieke veel minder was. Maar, en dat is dan ook weer een kwaliteit, dit konden ze zich veroorloven doordat ze dankzij Freddie's vocale kwaliteiten eender wat geloofwaardig kunnen brengen. Een ideaal voorbeeld daarvan is I want to break free. Als andere artiesten dat brengen valt het plat op zijn gat. Dat komt omdat het volledig gedragen wordt door Freddie's vocale prestatie die wel geloofwaardig is. en veel mensen het gevoel geeft vrij te willen breken(exact het gevoel dat ze willen meegeven). Eigenlijk is dat nummer crapuleus:-) Ik begrijp dat mensen die weinig hebben met de vocalen van freddie daar dus weinig aan hebben.

Dat blijft altijd het leuke van Dylan. Hij blijft onvoorspelbaar. Is ie altijd geweest. Mijn eigen mening is dat je dan altijd de interessantste dingen krijgt te horen. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik denk dat ze dat onderling alleen maar van hem accepteren. De Stones mogen z'n schoenen nog niet eens poetsen natuurlijk, hehe.

altijd leuk om voetbal supporters te horen schelden met "homo" en dan gebroederlijk queen mee te zingen als ze kampioen worden ofzo hahaha.

Queen en met name Freddie Mercury keken de kunst af bij de sixties Stones en Freddie deed Jagger na.

Nee, inderdaad. Ik denk dat je helemaal niets met elkaar kunt vergelijken. Maar ja, iedereen heeft zijn eigen voorkeur. Heeft met smaak te maken, maar vooral denk ik ook met bepaalde stemmingen en waarmee je bent opgegroeid in je leven. Als puber was ik helemaal wild van Queen, en nog steeds kan ik ze wel waarderen. May vind ik een goede gitarist, maar niet de allerbeste. In een bepaald opzicht vind ik hem ook wel weer technisch beperkt.. En over het lijstje van de topic starter: waar is Sgt. Peppers? Verdient toch op z'n minst een plekkie? Bij mij staat die op 1.

Ps Ik heb The Cosmic Rocks beluisterd. Vind het een betere cd dan menig Queen album. Vind May nu ook wel weer beter dan ik eerst dacht nadat ik vroeger dacht dat hij de "beste" was.

De "topicstarter" is niet zo'n grote fan van Sgt Pepper. (topicstarter staat tussen aanhalingstekens omdat mijn beginpost uit een andere thread gehaald was die ging over Beatles vs Stones (vs Queen)). Ik denk dat ik hem zelfs het minst graag luister van alle albums sinds Revolver.

Ik begrijp dat het album met name productioneel een schok veroorzaakte in die tijd, maar behalve A Day in the Life vind ik de nummers vrij mager voor hun doen. Abbey Road is mijn favoriet maar eigenlijk zou Revolver gezien moeten worden als het standaardalbum van de band. Er zijn maar weinig nummers op Sgt Pepper die zich kunnen meten met het minste kwart van Revolver.

Het lijstje was gewoon een poging om het topic destijds weer een beetje op gang te helpen en diverse users een aanleiding te geven om er wat gaten in te schieten. Queen is altijd al 1 van mijn favoriete bands geweest al zie ik best in dat niet alles van de band even goed is.

Ach ja. ieder z'n smaak. Niets mis mee. Revolver heb ik helaas niet op CD, wel op LP, maar omdat ik al heel lang geen platenspeler meer heb kan ik daar geen eerlijk oordeel over geven. Ik zelf ben met Queen opgegroeid. Is altijd m'n favoriete band geweest sinds A Night Of The Opera uitkwam. Tegenwoordig prefereer ik meer Dylan en Neil Young en dat soort artiesten. Maar goed, Queen is altijd een belangrijke groep voor me geweest.

Queen (1973), Queen II (1974), Sheer Heart Attack (1974), A Night At The Opera (1975), A Day At The Races (1976), News Of The World (1977), Jazz (1978), Innuendo (1991) en eigenlijk ook Made In Heaven (1995) zijn rockalbums van een onbeschrijflijk hoog niveau dat moeiteloos kan wedijveren met het beste werk van de Stones en de Beatles.

Wie nu de beste en/of de grootste is (voor mij Queen) is moeilijk objectief vast te stellen. Ik kan genoeg lijstjes tevoorschijn toveren waaruit blijkt de Queen de beste/grootste is, anderzijds kan ik dat ook m.b.t de Beatles en de Stones.

Queen II
(Door het experimentele, duistere, progressive,...)
Sheer Heart Attack
(Door de guitar- en vocalperformances,...)
A Night At The Opera
(Door het hoge niveau van de songs,...)
Innuendo
(Door het diepe, emotionele, vakkundige,...)

Deze albums zijn inderdaad van een hoog niveau!
Kunnen zoals gezegd tippen aan albums als 'Abbey Road', 'Revolver', ...

Maar niet overdrijven hé, de ander genoemde albums kunnen dit niet.
A. Road, Revolver, ... zijn toch hoogstaander dan die genoemde albums.

A Day At The Race, Jazz -> Enkele goeie nummers.
Maar 'the magic' is er niet. Wat te voorspelbaar na A Night.

News Of The Worlds -> Te commerciële album.
Bij het haar gegrepen en mislukte versie van Sheer Heart Attack

Made In Heaven -> Enkele zeer goede nummers, en emotioneel.
Maar wat de teveel hetzelfde, langdradigheid door de 'slows'.

Queen I kan vele albums van The Beatles niet halen, maar kan ook wel alle albums van The Stones overtreffen.
The Stones hebben nooit echt een juweeltje gemaakt.

Queen is zeker hoogstaander dan The Stones!
Zowel tekstueel, muzikaal, en natuurlijk VOCAAL!

Maar beter dan de TheBeatles?
Vroeger vond ik dit absoluut.
Maar toen had ik me nog niet verdiept in de latere albums van The Beatles....

Om deze onnozele discussie te stoppen:

Queen heeft niks te zoeken in het rijtje The Beatles, The Rolling Stones, en ook niet in het rijtje Led Zeppelin, Jimi Hendrix, Neil Young, Bob Dylan, etc...

Queen vind je terug in het rijtje AC/DC, KISS, Slade, etc....

Queen is één van de grootste/beste bands allertijden.

Queen behoort met meer dan 300.000.000 verkochte albums tot de best verkopende acts wereldwijd.

Naast tientallen hits hebben ze minstens zoveel ijzersterke albumtracks geproduceerd.

Het aantal bands/artiesten dat aangeeft geïnspireerd te zijn en/of Queen te bewonderen, is groot.

En zo kan ik nog wel een uur doorgaan.

Conclusie:

Queen hoort wel degelijk thuis in het rijtje The Beatles, The Rolling Stones.

Correct en Fout.

Ik weet ook genoeg dat Queen niet bij The Beatles, The Stones past (Classic Rock).
En natuurlijk past Queen niet bij Zeppelin (Early Metal with Blues Influences),
Jimi Hendrix (Original Hardrock), Young And Dylan (Folk Rock).

Maar Queen past ook zeker niet bij AC/DC (Hardblues).

De eerste albums van Queen passen in het rijtje van oa Slade, Kiss,...
Maar ook de latere albums hebben daar niets te zoeken

Ja, ik neem genres/hokjes serieus

Inderdaad!

Maar dan hoop ik wel dat je het bedoelt in deze zin:
'Queen heeft NET ALS The Beatles,The Stones vele bands beïnvloedt'.

Want dat Queen de Beatles heeft beïnvloedt kan natuurlijk niet.
Ook de Stones zijn niet beïnvloedt door Queen.

Maar zoals gezegd vele andere bands wel.
Dus er mag inderdaad eens gepraat worden over hun influences vergelijken met andere bands!

En nu we toch bezig zijn over Queen,The Beatles en The Stones....
Even rangschikken van 'most Influences' tot 'less Influences'

The Beatles > Queen >................ The Rolling Stones

Queen heeft veel meer invloed gehad dan de Stones!
Mede door hun verscheidenheid in muziek, zang, tekst,....
Maar, hoewel ik Queen evengraag hoor als The Beatles, je moet kunnen toegeven dat TheBeatles hun muziek nog meer te herkennen is in anderen.....


Ps:

@ Von Helsing:

Een Discussie Is (Bijna) Nooit Onnozel!

@ Ferre Clabau

Ik bedoel inderdaad dat Queen net als The Beatles en de Rolling Stones véle bands heeft beinvloedt.

Voor mij is Queen de beste rockband van de jaren 70, de beste popband van de jaren 80, de beste liveband allertijden en daarmee één van de grootste bands allertijden.

De erelijst van records en onderscheidingen die Queen achter haar naam heeft (ik ga een inventarisatie maken en zet deze op MuMe), is lang.

Het valt me overigens op dat Queenhaters op deze site niet zelden fan zijn van bands/artiesten die Queen de hemel in prijzen. Toch opmerkelijk.

Wordt vervolgd!

@ Jason Mercury

Queen blijft idd
+ een prachtige llive-band
+ een zeer sterke jaren 70 rock band
+ een goede jaren 80 pop band

Zoals door je verwoord: Queen '70 is niet gelijk aan Queen '80
Een verandering die me nog altijd wat nijdig maakt.
Ok, Queen heeft prachtige POPnummers...
En Innuendo is één van hun beste platen...
Maar de andere popplaten: minder experimenteel, tekst/muz/voc zwakker,...

Queen blijft één v/mijn favo bands maar beste band uit de '70?
Die eer geef ik Pink Floyd!
'60 = The Beatles
'80 = Iron Maiden
'90 = Dream Theater
'00 = Pain Of Salvation

Inderdaad jammer dat mensen soms, onterecht, Queen 'ontvluchten'!


Ps: Toch raad ik je aan wat andere bands/muziek te proberen!
Wanneer ik zo kijk naar je top tien,....
Dit kan bijna niet zijn!

Het is niet omdat Queen je SUPERfavo band is dat (bijna) al hun albums de beste zijn! Dat is wat kinderachtig, niet?

@Ferre Clabau

Ik vind Pink Floyd geweldig, maar heb als ik hun muziek hoor nooit de neiging om in pure extase mijn huisraad het raam uit te flikkeren. Iets dat ik bij Queen wel heb.

De (rock)muziek van Queen zit zo verdomde verfijnd, melodieus en energiek in elkaar, dat valt met bijna geen toetsenbord te beschrijven. Ik ervaar een Queenalbum als A Night At The Opera als een onophoudelijke oorgastische adrenalinetrip, seks en drugs kunnen hier niet tegen op. Hetzelfde geldt voor de 9 andere Queenalbums die mijn top-10 completeren.

Btw: ik heb toevallig maandag de 10 uur durende 4-dvd set van Live Aid aangeschaft en inmiddels helemaal bekeken om uit eigen waarneming te kunnen vaststellen of Queen op dit mega-evenement daadwerkelijk zoveel beter was dan de rest, de uitkomst laat zich raden...

Ik ben van mening dat Queen alleen al op basis van dit optreden, dat meermaals is uitgeroepen tot beste pop/rock optreden allertijden, een plaats tussen de allergrootste en beste muzikanten verdient.