menu

Mijn Updates +
Genres / Overigen / The Blues

zoeken in:
avatar van deedee
Hmm, wat een discussie. Ik denk dat iemand die hedentendage blues speelt, sowieso het hart (gevoel) op de juiste plaats heeft. Het grote geld is er namelijk niet in te verdienen. Dus wat moet het anders zijn?
Ik heb net een reis gemaakt door zuidelijk US, o.a. Austin, Clarksdale, New Orleans. Alle (meestal heel goede en intense) blues werd gespeeld door gemengde of overwegend blanke bands. Niet dat het er iets toe deed. De drijfveren zijn dus ook niet meer te vergelijken. De tijden van Robert Johnson, Lightnin’, John Lee, Muddy, Howling Wolf etc. zijn al lang voorbij. Vandaag de dag zijn het vooral de liefhebbers die nog de blues spelen.
En ik geniet nog volop van ‘moderne’ blues, zoals bijv. de North Missisippi Allstars en Samantha Fish.
Eigenlijk vind ik dit plaatje van Lucinda ook wel heel aardig. Weinig origineel of verrassend, maar het is leuk om te horen hoe ze tot haar hedendaagse muziek is gekomen.

avatar van Lura
Hendrik68 schreef:
Lura gaat hem t.z.t. toevoegen .

Jij bent zeker in het dagelijks leven manager?!
Het betreft trouwens 2 dubbelaars en nog 1 enkele cd.

kuifenco
we begonnen met een korte opmerking over het debuut van lucinda williams. bijna altijd als je op mume aan een simpel draadje trekt volgt erna onvermijdelijk een kluwen veelkleurige wol. geinig vind ik dat!

avatar van heartofsoul
Inderdaad leuk, al die verschillende meningen en visies. Dat vind ik het aantrekkelijke van dit forum. Het zou voor mij erg saai worden als we het altijd met elkaar eens waren.

avatar van BoyOnHeavenHill
Net gelezen : Deep blues uit 1981 van Robert Palmer (niet de zanger maar de schrijver, 1945-1997). Een zeer interessant boek over de transitie van de vroege blues, beginnend met de rusteloze man met akoestische of slidegitaar die overdag werkt op de katoenplantages van de Mississippi Delta en 's avonds voor een paar dollar in "juke joints" speelt, maar wanneer de werkgelegenheid in het noorden groeit (mede vanwege de Tweede Wereldoorlog) trekken veel arbeiders naar Chicago, waar ze onderdak vinden in de South Side-woonkazernes en waar de blues elektrisch wordt. Palmer vertelt zijn verhaal aan de hand van de biografieën, de nummers en de stijlen van de mensen die hij beschouwt als hoekstenen van de "deep blues", Charley Patton, Robert Johnson en Muddy Waters, maar daarnaast heeft hij ook veel aandacht voor de Afrikaanse wortels van de muziek, de sociale omstandigheden in zowel de Delta als Chicago, de enorme invloed van de King Biscuit-radio-uitzendingen, de studio's van Leonard Chess en Sam Phillips, en de andere muzikale grootheden zoals Son House, Honeyboy Edwards, Sunnyland Slim, Little Walter, Robert Johnsons stiefzoon Robert Lockwood, Sonny Boy Williamson II (Rice Miller), Robert Nighthawk, Elmore James, Ike Turner en zijn Rhythm Kings, Howlin' Wolf, de Kings B.B. en Albert, Jimmy Reed en John Lee Hooker. Op het einde zien we hoe Muddy Waters via Engeland en het Newport Jazz Festival een heel nieuw publiek aanboort, en we sluiten af in de (toentertijd) moderne clubs in Chicago met Otis Rush en Son Seals. Geschreven in zeer leesbaar Engels, 320 pagina's inclusief een uitgebreide discografie, bibliografie en index, echter zonder foto's (althans in mijn Penguin-uitgave uit 1982). Enige nadeel is dat de razend enthousiaste lezer na afloop blijft zitten met een eindeloze lijst artiesten en nummers die per se nog beluisterd moeten worden, maar er zijn ergere straffen denkbaar.

avatar van Hendrik68
De nieuwste single van onze eigen The Damned and Dirty. De nieuwe EP verschijnt binnenkort.


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=fuQPPynlBNY

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Hendrik68
De tijd om muziek te luisteren is de laatste tijd dramatisch geslonken en dan moet je net geluk hebben om op het juiste moment op iets te stuiten. Cedric Burnside is geen onbekende natuurlijk. De kleinzoon van heeft al een behoorlijke reputatie om de erfenis van opa door te geven. De nieuwste single is het volgende bewijs dat blues nog altijd vernieuwend en verfrissend kan zijn. En ook dat de beste blues natuurlijk niet uit Chicago komt maar gewoon uit de Mississippi Delta, maar daar is elke bluesliefhebber het wel over eens. Over een exact een maand komt zijn nieuw album uit: Benton County Relic. Hier alvast de prachtige eerste single:


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=9OxDgqahdtQ

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.



avatar van JanLo65
Bij Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - Texas Flood:

Hij is een fantastisch gitarist, maar ik krijg bij hem altijd het gevoel dat het geen blues is maar ijdelheid! Dat geldt ook voor Joe Bonamassa. Ze zijn goed, en dat willen ze laten horen. Jammer!

avatar van heartofsoul
Is ijdelheid dan ook een muziekgenre? Onduidelijk en voor mij vreemd bericht.
Ze zijn goed, en dat willen ze laten horen schrijf je. Wat is daar verkeerd aan?

avatar van Rogyros
Ik denk dat hij bedoelt dat beide heren hun solo's wat opblazen. Niet zozeer in dienst van het nummer, maar vooral om hun kunsten te etaleren.

Persoonlijk heb ik die beleving helemaal niet. Ik vind het meestal erg smaakvolle solo's. Van beide heren.

avatar van heartofsoul
Het zou ook kunnen dat JanLo65 bedoelt te zeggen dat hij de voorkeur geeft aan de oorspronkelijke blues (als ik zo naar zijn lijstjes kijk zou dat misschien kunnen kloppen) en dat hij al dat gitaargeweld afbreuk vindt doen aan die ("authentieke") blues. Zelf spreek ik hier liever van bluesrock.
Bonamassa ken ik niet zo goed, maar Stevie Ray Vaughan speelt naar mijn smaak fantastisch. Alleen houd ik niet zo erg van zijn stemgeluid, zodat ik met mijn waardering aan de lage kant blijf.

avatar van JanLo65
heartofsoul schreef:
Is ijdelheid dan ook een muziekgenre? Onduidelijk en voor mij vreemd bericht.
Ze zijn goed, en dat willen ze laten horen schrijf je. Wat is daar verkeerd aan?
Blues is een genre, maar de naam blues komt door het gevoel, en blue is dus ook een gevoel. Dat gevoel moet wat mij betreft voorop staan, en dan is een goede techniek mooi meegenomen, maar komt niet op de eerste plaats. Er is ook niks verkeerd aan Stevie Ray Vaughan, maar ik vind het er verkeerd aan. Dat jij dat anders ervaart is helemaal goed!

avatar van heartofsoul
JanLo65: helemaal duidelijk, ik begreep je berichtje niet helemaal. Tuurlijk garandeert een hoog technisch niveau het "bluesgevoel" niet. Bij veel moderne blues ontbreekt naar mijn smaak dat specifieke bluesgevoel, dat ik wél hoor bij de meeste "authentieke" blues uit inmiddels vervlogen tijden. Het ging naar mijn gevoel snel mis in de jaren 60, toen al die Britse bandjes hun helden gingen eren. De vraag die in die tijd vaak gesteld werd, was: Can White Man Sing the Blues?, een vraag die in de meeste gevallen volgens mij ontkennend beantwoord moet worden. Stevie Ray Vaughan is voor mij een twijfelgeval, al val ik wél voor zijn dynamische gitaarspel - maar zijn stem, nee, die mist het gevoel dat voor mij bij de blues hoort.

avatar van JanLo65
heartofsoul schreef:
JanLo65: helemaal duidelijk, ik begreep je berichtje niet helemaal. Tuurlijk garandeert een hoog technisch niveau het "bluesgevoel" niet. Bij veel moderne blues ontbreekt naar mijn smaak dat specifieke bluesgevoel, dat ik wél hoor bij de meeste "authentieke" blues uit inmiddels vervlogen tijden. Het ging naar mijn gevoel snel mis in de jaren 60, toen al die Britse bandjes hun helden gingen eren. De vraag die in die tijd vaak gesteld werd, was: Can White Man Sing the Blues?, een vraag die in de meeste gevallen volgens mij ontkennend beantwoord moet worden. Stevie Ray Vaughan is voor mij een twijfelgeval, al val ik wél voor zijn dynamische gitaarspel - maar zijn stem, nee, die mist het gevoel dat voor mij bij de blues hoort.
Ik ben ook dol op voetbal, en ik zie soms voetballers die zo verdomd goed kunnen voetballen, maar dat het geen echte liefhebbers zijn. Ik wil passie, en geen kunstjes. Nou doe ik SRV hier waarschijnlijk mee te kort, maar ik had meer pijn willen ontdekken!

avatar van Kronos
JanLo65 schreef:
Nou doe ik SRV hier waarschijnlijk mee te kort,...

En de blues, want gitaarvirtuositeit maakt daar deel van uit. Dat jij het kunstjes noemt en er geen passie in hoort kan natuurlijk. Ik vraag me wel af hoe je zonder passie zo'n virtuoos kan worden. En ik denk dat elke bluesmuzikant zijn trots heeft, wat iets anders is dan ijdelheid.

avatar van JanLo65
Kronos schreef:
(quote)

En de blues, want gitaarvirtuositeit maakt daar deel van uit. Dat jij het kunstjes noemt en er geen passie in hoort kan natuurlijk. Ik vraag me wel af hoe je zonder passie zo'n virtuoos kan worden. En ik denk dat elke bluesmuzikant zijn trots heeft, wat iets anders is dan ijdelheid.
Misschien heb je gelijk, en
misschien ook niet,maar dat is het gevoel wat ik erbij krijg! Ik realiseer me dat er heel veel mensen dat gevoel niet hebben, en het fantastisch vinden.

avatar van heartofsoul
Kronos schreef:
(quote)

En de blues, want gitaarvirtuositeit maakt daar deel van uit.


Nou, dat is dan wel een érg beperkte opvatting van bluesmuziek. Wel eens gehoord van piano-blues, van mensen zoals Memphis Slim, Otis Spann, Roosevelt Sykes en Walter Davis. Neen, het gaat bij blues niet in de eerste plaats om gitaarvirtuositeit, al zijn er dan heel veel erg goede gitaristen (geweest) die tot de blues gerekend worden. Eens met JanLo65 dat het om het (blues)gevoel gaat, en dat gevoel kun je uiteraard ook met gitaarspel uitdrukken.

avatar van deric raven
Voor mij is blues ook vaak het gebruik van mondharmonica.
Het is maar hoe je het gevoel over brengt, maar Stevie Ray op gitaar vind ik wel uniek.

avatar van heartofsoul
Ik denk niet dat we het eens zijn over wat "blues" precies is. Gitaarvirtuositeit maakt namelijk niet noodzakelijkerwijs deel uit van de blues, trouwens virtuositeit op zich al helemaal niet. Het gaat om het ondefinieerbare bluesgevoel. Stevie Ray Vaughan vind ik overigens meer "bluesrock" , en dat kun je dan als een modernere variant van blues beschouwen - of niet, zoals bluespuristen wel beweren.

avatar van Kronos
Ik heb dan ook nooit geschreven dat gitaarvirtuositeit een vereiste is om blues te spelen. Het maakt er deel van uit. Net als mondharmonica en piano.
Delta blues maakt deel uit van de blues. Dat wil niet zeggen dat alle blues Delta blues is.

B. B. King's singing and virtuoso guitar technique earned him the eponymous title "king of the blues". (wiki)

avatar van Bakema NL
Deze dame...en band...bevallen me ook wel.


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=Rr2iKSuqsCc

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.



En Reverend Peyton's big damn band met hun country/blues is onweerstaanbaar.

Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=aXzY4_d9-oE

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Bakema NL
En deze recent overleden grootheid mag ook niet onvermeld blijven in deze topic...


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=gw90zbOlqEE

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


Gast
geplaatst: vandaag om 18:04 uur

geplaatst: vandaag om 18:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.