Ik was er ook en ben het volledig met je eens. Het geluid in de Oosterpoort was uitstekend. Helemaal niets op aan te merken.

Vanzelfsprekend draag ik wel ten alle tijde oordoppen tijdens live muziek aangezien ik A. geen gehoorbeschadiging wil en B. élke live-mix van elke band met oordoppen beter klinkt dan zonder.

Enige minpunt was het feit dat ze op zo'n beetje de gehele tour 'Dauðalagið' spelen en in Groningen niet. En dat is dus mijn favoriete SR nummer. Als ik niet van te voren had gezien dat ze die overal speelden dan weet ik niet of ik zelfs wel was gegaan aangezien ik 50,- Euro voor 1 band eigenlijk belachelijk vind. Ik ben normaal gesproken meer van de underground concerten. Ik voelde me een klein beetje bekocht maar de kwaliteit van de show en de voor de rest uitstekende setlist maakte wel voldoende goed.

Wat raar. De setlist is elke avond inderdaad hetzelfde. Snap dat je daar dan van baalt om die reden.

7 oktober: Soulcrusher - Doornroosje (Nijmegen)

Gisteren was Doornroosje het mekka voor stoner/doom/black/drone/sludge! Normaal ben ik vrij lang van stof, maar ik heb gisteren maar liefst tien bands gezien in acht uur (van 14:00 tot 22:00) dus ik hou het beknopt.

Inferno: goede opwarmer: snelle en sfeervolle blackmetal. Miste alleen wel het dromerige aspect van de laatste plaat: dat vond ik juist zo intrigerend.

Galg: verrassing van de dag. Slopende sludge/black/doom/drone met heel veel groove. Vooral het laatste stuk vond ik ontzettend vet.

Usnea: ijzersterke set. Ontzettend vooruit gegaan sinds de laatste Roadburn-passage. Prachtige melancholische doom: soms richting blackmetal, dan weer funeraldoom. Heerlijke sfeervolle stemmige gitaartokkeltjes vooral.

Ulsect: eerder dit jaar al gezien: gewoon weer een sterke set. Ik word vooral blij van de atmosferische groovepassages die me ontzettend aan Textures ten tijde van Silhouettes doen denken.

Monolord: op plaat vind ik er weinig aan, dit is overduidelijk een liveband. Heerlijke set: effectief zonder al te veel poespas, sterke riffs, goede grooves, lekkere vocalen. Dan kan er weinig mis gaan.

Déluge: de enige tegenvaller van de dag. Supercliché post-black/post-hardcorecombinatie. Een muur van geluid, maar echt heel erg saai. Had ook niet het idee dat er veel mensen echt door overtuigd werden.

Conan: [Disclaimer: door Conan kan ik geen volledige zinnen meer maken] CONAN. VEEL RIFFS. HARD. SLOPEND. BRUUT. VEEL GROOVES. GOED!!!

Dodecahedron: dezelfde set als in 013 dit jaar, maar als er een optreden was dat ik in de ''replay''-functie wilde bekijken was het die wel. Toch nog een nieuw element: de nieuwe zanger, William (ook bekend van Ggu:ll). Een waardige opvolger met een andere zangstijl: een stuk dieper, in tegenstelling tot Michiel die echt een ziekelijke toon in zijn schreeuwen/krijsen had.

Ufomammut: de winnaar van de dag. Ze speelden de nieuwe plaat helemaal: holy shit! Dé perfecte middenweg tussen vermorzelend en psychedelisch.

Celeste: ontzettend benieuwd naar dit optreden. Gruwelijk intense performance: de band heeft precies het goede tempo: niet te traag en niet te veel, waardoor je een gitzwarte maalstroom krijgt in de blackmetal/hardcorecombi. Gave lichtshow ook met felle witte lichten en de rode lampen op de hoofden van de bandleden en voor de rest een compleet donker podium.

Nou ja, een tas in je auto laten liggen in de Bijlmer doe je natuurlijk ook niet zomaar Ik snap de reflex om tassen te verbieden (al betwijfel ik of het wat uithaalt; vind het vooral schijnveiligheid), maar regel dan kluisjes buiten voor mensen die hun tas niet zomaar ergens kunnen droppen. Ik ben nu ook als een dolle van mijn werk in Rotterdam naar mijn huis in Utrecht gegaan, om mijn tas thuis te dumpen. Resultaat was dat ik geen avondeten heb gehad. Voor de prijzen die ze bij de Ziggo Dome hanteren, zouden ze dat beetje service best kunnen regelen...

Nee, die tas zou ik zeker niet in het zicht leggen, maar in de kofferbak of zo! Verder van harte eens, de Ziggo Dome moet nodig eens in kluisjes investeren.

Ik ben pas 1x in m'n leven in de Ziggo Dome geweest. Ik vind het echt bizar om te horen dat er in zo'n moderne, grote evenementenhal geen (grote) lockers aanwezig zijn. Kluisjes op dit soort locaties zijn tegenwoordig de normaalste zaak van de wereld. Er is geen fatsoenlijk festival waar niet enkele duizenden kluisjes beschikbaar zijn. De meeste clubs ze ook gewoon, een logische service naar je klanten die al genoeg betaald hebben om naar binnen te komen.

Het is eigenlijk van de zotte dat er in het kleine Bitterzoet wel honderden lockers zijn, maar dat een puissant rijke partij als Mojo weigert om er in te investeren.

Volgens mij heeft de Ziggo Dome ook kluisjes - als je ten minste staanplaatsen hebt - om bijvoorbeeld wat spullen en een jas op te bergen. Ten minste dat was toen ik er zo'n twee jaar geleden voor het laatst was wel zo.

Bitterzoet heeft het inderdaad goed geregeld, maar dat is dan ook een uitgaansgelegenheid buiten de concerten om.

8-10 Lamb (support ???) Paradiso, Amsterdam - uitverkocht - € 22 excl. via TicketSwap € 5,60 incl. 3,75*

Last-minute beslissing om Lou Rhodes' band te gaan kijken. Er werden veel kaarten aangeboden en voor die prijs hoef je niet lang na te denken. Kon ook niet want het voorprogramma stond op het moment van beginnen. Die dus gemist, maar hun set liep uit want om 20:25 kwam ik aan 5 minuten voor Lamb zou beginnen maar die lieten nog ruim 20 minuten op zich wachten.

Lamb de act rond zangeres Lou Rhodes en muzikant/producer Andy Barlow. Maakt elektronische muziek met trip hop, drum and bass en jazz invloeden. Persoonlijk ben ik een grotere fan van Massive Attack, Portishead en vooral Kosheen. Lamb was er eerder dan Kosheen maar ik prefereer die zowel wat betreft muziek als de zang / schrijf kwaliteiten van zangeres Sian Evans vs Lou Rhodes.En op het podium is Sian ook een enthousiaster entertainer dan Lou kan ik constateren na vanavond. Lou Rhodes had vorig jaar een nieuw fijn solo-album uit (theyesandeye) en ik miste helaas haar solo-optreden.

Vanavond waren ze in de uitverkochte Paradiso om de 21e verjaardag te vieren van hun eerst album, daar waren ze vorig jaar te druk bezet voor om toen te vieren meldde Andy in de pause. Het eerste deel van het optreden was het complete eerste album gespeeld zoals de tracks op het album staan. De tweede helft een reeks van persoonlijk favorieten van de band van de albums daarna. Andy en Lou melden ook dat het een speciale show was vanavond en dat bepaalde nummers voor het eerst live werden gespeeld, dan wel voor het eerst deze tour. Helaas ken ik maar een paar nummers en de rest heb ik gewoon maar ervaren. Helaas ook (nog) geen setlist beschikbaar voor wat betreft de tweede deel van de show.

De lichtshow is aardig maar niet indrukwekkend, het geluid is goed maar Lou stond helaas te zacht in de mix en af en toe te veel geroezemoes maar ik heb regelmatig erger meegemaakt. De drum and bass gedomineerde nummers waren goed om voorzichtig wat op te bewegen maar door de vervelende en veelvuldige breaks wel zo lastig. De nummers van Lamb zijn nog steeds niet catchy wat betreft zang ook als ze een lekkere vibe en sfeer hebben. Het nieuwe werk zit gelukkig beter in elkaar en hebben meer een Pop structuur.

Lou is goed bij stem en ziet er nog goed uit, ze zou ondertussen ook de 40 gepasseerd moeten zijn. Andy is de hele avond wild enthousiast en de goede relatie tussen de band en locatie wordt meerdere keren benoemd. Ze zouden hier al 12 keer gespeeld hebben en bovendien een live DVD opgenomen zo'n 10 jaar geleden. Het grotendeels 35+ publiek is wel enthousiast maar beweegt niet al te veel om de mensen na zo vlak voor het podium. Het is tenslotte muziek om op te dansen. De band heeft een live drummer die weinig indruk maakt, een violiste die af en toe haar ding mag doen. Verder een ouwe trompettist die heerlijke stukjes speelt die vervolgens soms door de elektronische doosjes vervormd en bewerkt worden, hij wist nog wat extra sfeer te brengen. Het was geen statische show maar Lou is duidelijk door haar jurken beperkt in haar bewegingen. Gelukkig wel genoeg verbale interactie tussen de nummers door. Ook is er een bassist die op een elektronische 'double bass" (recht opstaande bas) speelt en soms een bas-gitaar. En weet daarmee ook wat extra karakter aan de muziek / show te geven.

Het was een fijne avond maar volgende keer gewoon Lou solo gaan bekijken en luisteren.

Mooi.

Mijn metaltolerantie is laag en mijn kaartje aangeschaft toen Ufomammut en Conan aangekondigd waren, dus ik heb er een iets korter dagje van gemaakt.

Conan was weer goed, lekker lomp, traag en hard en bij vlagen wat tempo er in gooiend om de aandacht van het deel van het publiek vast te houden dat niet zo doomerig is.

Maar waar Conan voor mij vaak het beste van de dag in huis heeft moet ik nu ook meegaan in een Ufomammut in bloedvorm, LGW afgelopen jaar was goed, maar hier klopte het helemaal inderdaad perfecte balans.

En tot slot Mayhem gekeken, omdat het Mayhem is, want ik heb vrij weinig met dit soort tempo metal (bij grindcore is dat weer een ander verhaal), maar al met al vloog dat uur wel voorbij dus schijnbaar was ik wel geboeid.

Marillion, Vredenburg Utrecht 10-10-2017


Om 20:15 sharp kwam Marillion het podium op van de Utrechtse Vredenburg, volgens eigen zeggen (tenminste dat had toetsenist Mark Kelly gegoogled) voor zo rond de 20ste keer in deze concertzaal. Ik heb het even nagekeken en het blijkt gisteravond de 21ste keer geweest te zijn (waarvan drie met Fish) dus een beetje een thuiswedstrijd was het wel voor de mannen. Dat bleek ook wel, het publiek ontving de helden met open armen en de band naam de knuffel met veel liefde in ontvangst. Voor mij was dit zo'n beetje de 25ste keer dat ik de band live zag en zonder te overdrijven kan ik toch wel zeggen dat zo ongeveer de allerbeste keer was.

Het geluid was fenomenaal en de bandprestaties groots. Marillion begon met het extreem goed ontvangen en verkochte album FEAR. Gewoon van het begin tot het eind. Je kan het maar gehad hebben . Het werd een zeer prettige luistertrip die maar weer eens bewees dat het gewoon een meer dan uitstekend album is. Na een korte break werd de band uitgebreid met een strijkkwartet, een dwarsfluitiste en een soort van hoorn speler. Een zeer leuke aanvulling omdat het ook weer eens wat anders is. Ik vond de meerwaarde niet extreem hoog maar het was ook zeer zeker niet misplaatst. De tweede helft trapte af met een waanzinnige versie van Hogarth oudje The Space... om gelijk verder gas te geven met het live redelijk vaak voorbij komende Afraid of Sunlight. Hogarth zong de hele avond de sterren van de hemel en was goed gemutst. Niet vreemd natuurlijk met zo'n ontvangst in hun tweede thuisland. Met Go! en Man of a Thousand Faces kwam er wat materiaal langs welke niet standaard op de setlist staan waarvan vooral de eerste mij toch positief verraste. Tussendoor kwam ook nog Sugar Mice welke niet op de setlist stond maar vanuit het publiek werd "aangevraagd" bij Hogarth en die dacht waarom niet. Stergitarist (objectieve waarneming) Rothery hing een andere gitaar om en daar gingen we, het publiek zong het merendeel van de tekst en de band genoot zichtbaar. De band sloot af met een live nooit teleurstellende Neverland en een reprise van The Leavers van het FEAR album.

De band en het publiek in topvorm, een zaal die Marillion zit als gegoten zorgden voor een onvergetelijke avond. De afterparty met progdisco (Do You Remember, Do You Recall... allemaal!) had ik misschien wat eerder moeten verlaten zo voelde ik vanochtend aan mijn hoofd maar het is ook wel eens leuk om met z'n drieen als laatste Vredenburg te worden uitgezet.

FEAR:
El Dorado: I. Long-Shadowed Sun
El Dorado: II. The Gold
El Dorado: III. Demolished Lives
El Dorado: IV. F E A R
El Dorado: V. The Grandchildren of Apes
Living in F E A R
The Leavers: I. Wake Up in Music
The Leavers: II. The Remainers
The Leavers: III. Vapour Trails in the Sky
The Leavers: IV. The Jumble of Days
The Leavers: V. One Tonight
White Paper
The New Kings: I. Fuck Everyone and Run
The New Kings: II. Russia's Locked Doors
The New Kings: III. A Scary Sky
The New Kings: IV. Why Is Nothing Ever True?
Tomorrow’s New Country

The Space...
Afraid of Sunlight
The Great Escape
Easter
Go!
Sugar Mice (audience request)
Man of a Thousand Faces

Neverland
The Leavers: V. One Tonight

Ik ben de vorige keer wat verwend geraakt, geloof ik. FEAR heeft bij mij nog niet de mythische status die het bij sommigen hier wel heeft. De vertolking was wel onderhoudend (en uiteraard levendiger dan van cd), maar echt veel feeling wil er met de lange, toch nogal loszanderige nummers vooralsnog niet echt komen... met de korte nummers ook niet trouwens. Als dan het tweede nummer na de break ook nog antifavoriet Afraid of Sunlight is (een nogal goedkope gooi naar het grote gebaar, welke met de strijkers nog logger was dan gewoonlijk), bekruipt een mens het gevoel dat het wel eens een lange avond kan worden.

Gelukkig brak daarna de zon wel door. The Great Escape en (misschien wel vooral) Easter kunnen ze wat mij betreft niet vaak genoeg live spelen en Go en Man of a Thousand Faces waren fijne verrassingen. Bij eerstgenoemde was de vertolking behoorlijk superieur aan het inmiddels toch wel ernstig gedateerde eind jaren '90 origineel. Ook de vertolking van Neverland was magistraal. Zo'n klassiek orkestje erbij is toch altijd een beetje een risico en het kwam ook zeker niet bij alle nummers even goed uit de verf (of überhaupt er op enige manier bovenuit), maar bij een aanzienlijk deel toch ook juist wel (waaronder het nog niet gememoreerde The Space; best een mooi nummer ook, maar er staat zoveel beters op Seasons End).

Voor mij dus zeker niet het beste Marillionconcert ooit, maar goed, die kans wordt statistisch gezien ook steeds wat kleiner natuurlijk.

Vond het bij "Man of 1000 Faces" toch wel erg jammer dat het einde de mist inging...

Dat het "gospel" gedeelte er niet achteraan kwam bedoel je? Er scheen een probleem te zijn met 1 of ander haperend pedaal. Het werd dus nu zeg maar de single ipv de album versie. Het zal er vast mee te maken hebben gehad dat voor Man Of de boel ineens anders moest ivm de ingelaste Sugar Mice.

Als dat er echt direct mee te maken had ben ik blijer met deze volgorde ipv geen Sugar en het daar voor in de plaats een paar minuten Thousand Faces outro

Was inderdaad een uitstekend concert. FEAR is al een topalbum en live kwam het ook prima tot zijn recht (maar dat hadden we vorig jaar ook al voor een deel kunnen vaststellen). De tweede helft was wel wat minder, en dat lag dan vooral aan de songkeuzes. Afraid of Sunlight kan ik dan weer niet vaak genoeg horen, maar waar ik zou denken dat de strijkers hier wel een mooie rol in zouden kunnen vervullen, waren ze eigenlijk nauwelijks hoorbaar. Go en Man of a Thousand faces zijn live weliswaar wat beter dan op plaat, maar hadden van mij best overgeslagen mogen worden. Sugar Mice was echt weer groots en Neverland een prima toegift. Verder is het wel zo'n beetje mijn eerste Marillion-concert waarbij The Invisible Man niet werd gespeeld. Verder inderdaad een uitstekend geluid en een Hogarth die erg goed bij stem was. Topavond gehad!

Je zag Mark Kelly halverwege al een paar keer hoofdschuddend de aandacht van Ian en Steve R. trekken, dat het hem niet ging worden.
De iets minder gevorderde Marillion liefhebber in de zaal had waarschijnlijk niks door, want als oude rotten in het vak breiden ze er, zonder te paniekeren, een keurig eind aan.
M'n beide buurmannnen hadden in ieder geval niets in de gaten.
Jaja, voor het eerst een keer eens gezeten tijdens een concert en dat viel me niet eens tegen. En dat vond m'n rug ook..

Ik stond links vooraan en zag Kelly inderdaad een beweging maken dat dat hem niet ging worden naar Hogarth toen hij zich aan het einde omdraaide. Hogarth haalde zijn schouders op en zei iets van oké dan niet en ging verder met z'n ding

Kelly speelde ook nog een stukje toetsen welke Hogarth eigenlijk had moeten spelen maar het niet haalde om op tijd achter zijn keyboard te zitten. Toen legde hij zijn hoofd er op. Ik weet niet meer welk lied het was, in ieder geval voor de pauze. Ach zo helpen die krasse knarren elkaar de avond door

Ik was er ook weer bij gisteravond en zag jou, Brunniepoo en Casartelli inderdaad linksvoor staan
Wat een avond was het, zou zo maar beste avond Marillion ooit voor mij kunnen zijn: een uitgelaten publiek en H die zeer goed bij stem was.

F.E.A.R. blijkt live inderdaad het meesterwerk te zijn wat je ervan verwacht, wat ben ik blij The Leavers eens live meegemaakt te hebben
Voor mij waren de strijkers zeker wel van meerwaarde, al werden ze regelmatig flink overstemd door de band. The Space was ronduit indrukwekkend en ik heb The Great Escape nog niet met zoveel passie gezongen zien worden.
Slotstuk Neverland bevalt altijd goed, ook hier de opmerking dat er veel passie en bezieling achter zat.
Top avond gehad!

Het was de generale repetitie voor het Royal Albert hal concert van vrijdag wat ze groot gaan aanpakken met filmopnamen en zo. Daarom stond Go ook op de setlist. Ze zijn van plan om de suprise van Leicester over te doen. In de RAH zal dat zeker fraaie beelden opleveren!
Vergeleken met Parijs afgelopen weekend ontbraken Invisible Man en Wating to Happen in de toegiften. Waarschijnlijk om de stem van Hogarth te sparen. Ik was er al bang voor, lange pauzes tussen de nummers met onzinnig gezwam van de frontman. De tijd moest toch worden gevuld. Dat was jammer. dat haalde de snelheid eruit, niet dat er veel snelheid in zat, hahaha. maar zoals eerder gememoreerd ze vrijdag in de klassieke Royal Albert Hall staan hebben ze een klassiek symfonische setlist samen gesteld. Iets te weinig uptempo als je het mij vraagt. Duurde, vond ik, dan ook tot bij de Leavers dat het concert echt begon. El Dorado en Living in Fear zijn niet bepaald hoofdschudders. Ook The Leavers is zeker geen soort Hooks in You maar daar zit meer spanning in dan de voorgaande nummers. In Leicester stopten ze FEAR in de tweede helft van de set en dat pakte veel beter uit. Dan was het even tot rust komen met El Dorado na 45 minuten ronkende Clutching at Straws gitaren....

Vanwege de klassieke invulling stond The space gelukkig weer op de setlist welke Hogarth toch heel goed wist te brengen. Hij moest wel alle zeilen bij zetten waar hij het 25 jaar geleden met twee vingers in de neus zong, maar toch. Een tijd niet gehoord, ik vond het prachtig! Ook de uitvoering van Neverland was waanzinnig mooi. Eerste keer trouwens dat ik deze live heb meegemaakt!
Daarom toch een goed concert nadat het langzaam op gang kwam en nooit echt gierde.
Blijft de beste band van de wereld!

Inderdaad, altijd weer een hoogtepunt voor mij. Dit voelde (bijna letterlijk) als "voor het zingen de kerk uit".

Verder vond ik Hogarth vooral in het FEAR gedeelte bizar goed bij stem. Na de pauze werd het soms wat slordiger Prachtconcert weer!

12-10-2017 Vessel11 Rotterdam daar speelde en presenteerde Treehook hun debuutalbum ‘X’. De band uit Zeeland heeft op vele festivals gespeeld en heeft nog geen podium voor zichzelf gekregen. Vanavond kwam daar verandering in, de band presenteerde namelijk hun debuutalbum die vanaf dat moment uit is gekomen. Net als bij vele andere optredens van Treehook werd ook op deze vanavond het publiek verrast met een stevig, noiserock geluid! Als voorprogramma namen zij de kersverse band Anamone met zich mee, voor deze nieuwe band is de Vessel11 zelfs een thuiswedstrijd.

Met Xander van Dijck aan het roer begint vanavond (tienminuutjes na de starttijd) Anamone te spelen. Deze Rotterdamse band bestaat uit leden van andere bands, zo is van Dijck een ex-lid van de The Afterveins. Als totaal nieuwe band was het ook vanavond een mooie gelegenheid om hun voorstellen aan het publiek. Het klinkt allemaal niet slecht en heeft stijlen als dreampop en psychedelica, maar valt vooral in het genre indierock. Als tweede lied volgt er een instrumentaal nummer en halverwege de set volgt er nog een akoestisch lied. De band had veel in petto voor vanavond en leek de tijd ook niet echt door te hebben. Er volgde hier en daar nog een grap en een vergelijking naar een oudere band waar een lid van in heeft gespeeld. Er was zelfs even tijd om met de microfoon in het publiek te gaan staan om daar een beetje wat te raaskallen. Als afsluiter volgt er natuurlijk een opbouw richting een explosie aan geluid waar iedereen even lekker op los kon gaan. Dan na viertigminuten is het optreden voorbij en heeft Anamone wel degelijk de tijd genomen zichzelf te presenteren als nieuwe band.

Na een wissel van de instrumenten volgt rond kwart voor elf Treehook op het podium. Met het debuutalbum ‘X’ opzak staat nu ook het podium vol met muziekkanten. Voorheen bestond de formatie uit vier man en vanavond uit zes. Voor dit optreden bracht de band namelijk ook de saxofonist met zich mee en een bassist.
Na een spannende instrumentale intro volgt gelijk het nummer ‘Xanax Retard #1’ hiermee werd de sfeer er gelijk goed ingebracht. Korte drumslagen en flinke gitaarriffs, de noiserock spatte er meteen vanaf. Het publiek wist gelijk wat zich vanavond te wachten stond, moshen, headbangen, los gaan! Vanaf nu zit er geen rust meer in en volgde er ook de single ‘Queen to Be’ waar men naar kon luisteren voordat het album uitkwam. Als verrassing deden de heren zelfs nog een cover van Tove Lo ‘High All The Time’ en dat leek wel uitgevoerd alsof het door hun zelf gemaakt was.

Het debuutalbum kent ook een extra toevoeging in het geluid van de band, namelijk een saxofoon! En live kan deze natuurlijk niet ontbreken en wordt dan ook gewoon tijdens het nummer ‘Extraordinary Farmer’ geblazen. Ook op het einde hiervan wist de saxofonist heerlijk uit te halen en dat paste prima bij deze muzikale uitbarsting. Buiten de nummers ‘Extraordinary Farmer’ en ‘Live by the Sea’ om, waar het saxofoongeluid in voorkomt, speelde deze ook live nog bij enkele andere nummers mee. Ondanks de band hier niet om bekend staat past dit prima in hun muziek en gaf dit live juist meer energie.

Het nummer ‘Sun Sets too Soon’ wordt gebruikt als hoogtepunt, bij vele optredens zelfs als afsluiter.
Maar voor vanavond staat deze geplaatst als ena laatste van de avond, maar dit leek onverwachts toch het laatste nummer te zijn. Speciaal voor dit nummer stond de zanger al in publiek en speelde er opeens een probleem op bij de synthesizer. Zelfs met de saxofoon leek er een probleem te zijn, deze was moeilijk verstaanbaar. Er werd nog gevraagd om assistentie, waar ondertussen nog geprobeerd werd door te gaan met spelen. Maar er leek niet op gereageerd te worden. De band raakte hier een beetje overrompeld door en zwakte hier helaas door af. Er leek in de communicatie (of dergelijke) iets mis te gaan, of anders was het wel de uitvoering die door de problemen er verstoort door werd. De band laat het erbij, de energie werd overduidelijk verstoort. Enkele mensen uit het publiek liepen al weg en eentje riep nog om door te gaan spelen, maar dat zat er niet meer in.

Nu bleek het voorprogramma een late start te hebben gemaakt en vanuit daar ook nog eens erg lang hebben door gespeeld. Waarvan Treehook wat meer tijd nodig hadden voor hun show, zo eindigde deze om vijf voor twaalf. De band speelde een geweldig optreden en hebben zich op deze album release avond van een andere kant laten zien, waarop zij alleen maar gegroeid zijn. Helaas miste het publiek door dit abrupte eind wel de drumsessie wat zich midden in het publiek had moeten afspelen, dat kwam namelijk vaker voor bij dit nummer van Treehook.

Gisteren, 14 oktober, Jessie J in de Live Music Hall in Köln gezien. De avond begon met het voorprogramma voor het voorprogramma: DeWayne. Na een twintig minuutjes gespeeld te hebben, terwijl ze zaal nog maar halfvol was, mocht Stanaj als voorprogramma voor Jessie J het podium betreden. Hij kreeg het publiek goed mee en zorgde ervoor dat de sfeer er meteen goed in zat (al vond ik er persoonlijk niet al te veel aan). Hij trad een half uurtje op en na een korte pauze was het de tijd om hoofdact Jessie J te verwelkomen. Gehuld in enkel een 'see-through' jurkje over zwart ondergoed heen, betrad Jessie het podium en liet met het eerste nummer, Who You Are, horen te beschikken over een ongekend goede stem. De zaal was stampvol en de temperatuur steeg tot onprettige hoogte. Zoals Jessie J zelf al aangaf 'this is by far the hottest venue I have ever been to' en 'besides getting a concert, you're also getting a free steambath'. Jessie heeft veel gesproken met het publiek en sprak fans persoonlijk aan. Met veel humor en overtuigingskracht vertelde ze haar verhalen en zorgde ze ervoor dat de zaal aan haar lippen hing. De hits kwamen vrijwel allemaal voorbij: 'Domino', 'Bang Bang', Do It Like a Dude', 'Price Tag' en 'Nobody's Perfect'. Daarnaast kwamen wat nummers voorbij van haar aankomende CD en werd er een, voor mij onverwachte, cover gespeeld van Michael Jacksons Earth Song. Als eindoordeel kan ik zeggen dat ik het een onwaarschijnlijk goed optreden vond (en dat gezien mijn 'eigenlijke smaak in muziek'!) en dat ik zelden een zangeres heb mogen aanschouwen die over zoveel muzikaliteit bezit en zuiverheid in haar stem heeft als Jessie J. Ik heb genoten.

Gisteren, 15 oktober, Angus & Julia Stone gezien in Afas Live. Ondanks hun tegenvallende laatste album, waar veel van werd gespeeld, was het concert zeker de moeite waard. Julia had zowaar een paar zinnetjes Nederlands geleerd en de visuals waren van een ongekende schoonheid.
Aan de andere kant kost het broer en zus moeite om de spanning gedurende het hele concert vast te houden. Aan het eind was het ook wel klaar en getuige de hoeveelheid mensen die voor de toegift de zaal verlieten was dat voor meer bezoekers aan de orde.
Als het dan als laatste nummer Neil Young wordt gekozen waarom dan Harvest Moon??
Bottom line: ik heb een prima concert gezien

Ik heb hier zelf niks van gemerkt, maar wat zullen die mensen spijt hebben gehad. De toegift was echt prachtig. Grizzly Bear Soldier!
Was niet de laatste, maar ik vond het ook een opvallende keuze.

Gisteren heb ik Angus & Julia Stone gezien in AFAS Live.

Het begin van de show zorgde meteen voor gemengde gevoelens. Ze (Angus, Julia en de vier leden uit de band) gingen van start met drie liedjes van hun laatste album Snow en zo werd pijnlijk duidelijk dat dit bepaald niet hun beste worp is. Baudelaire en Make It Out Alive zijn eigenlijk maar niemendalletjes. Van de andere kant was ik wel direct onder de indruk van het visuele spektakel: Een groot scherm met fraaie videobeelden in frisse, flitsende kleuren en een totempaal met oplichtende oogjes ervoor die een mooi silhouet opleverde.

Na het magere begin ging het niveau gelukkig omhoog. Ze gingen verder met een ingetogen, semi-akoestische versie van Heart Beats Slow en de stijgende lijn werd ingezet. De rest van de avond werd gevuld met een mix van de betere liedjes van Snow en een selectie uit hun oudere werk, aangevuld met een paar covers. Een uitgebalanceerd en best afwisselend optreden met de ingetogen folkliedjes die mij zo van Angus en Julia doen houden, met knallende rocksongs en met meezingbare pop.

Van de negen liedjes van Snow die gisteren gespeeld werden bevielen Chateau (met een heerlijke drive door de dominante elektrische gitaar), Nothing Else (extra intiem door de sterrenhemel op de achtergrond), Snow (pluspunten voor de samenzang) en Who Do You Think You Are (erg meeslepend) mij het best.
De oudere nummers vielen vooral op door de rust die ze brachten. Veelal ingetogen liedjes met fluweelzachte zang en veelal akoestische gitaar in de hoofdrol. Wherever You Are, Big Jet Plane en For You waren hiervan de beste voorbeelden. Laatstgenoemde was echt ontroerend mooi.
Tussen die gevoelige liedjes door was er ook tijd voor liedje smet meer pit en energie. Private Lawns was een feestje, Uptown Folks (een cover van Dope Lemon, een zijproject van Angus) was een verrukkelijke portie rock die de boel even lekker opschudde en Grizzly Bear is een liedje uit de categorie 'perfecte pop'. Ik had er niet meer op gerekend, maar wat was ik blij toen ze de toegift hiermee openden!

Ik heb voldoende mooie liedjes gehoord, maar er waren er twee die er voor mij bovenuit staken.
De eerste was Private Lawns. Dit liedje is authentiek en kent eigenlijk geen gelijke binnen het oeuvre van broer en zus Stone. Ik vond dit live echt een feestje: aanstekelijk, vlot, en op een verhalende manier gezongen gezongen door Julia. Hét hoogtepunt is de trompetsolo, dus toen er op het moment suprême ineens een banjosolo werd ingezet zakte de moed mij in de schoenen, maar daarna volgde Julia's trompetmomentje alsnog. Fantastisch!
De andere uitschieter van de avond was het slotnummer: Soldier. Een oud zeemanslied dat op hun debuutalbum is verschenen en dat ze zelden live spelen. Angus had speciaal voor dit nummer een beetje trompet leren spelen. Julia zong prachtig en het refrein zongen ze met de hele band. Erg fraai. Het was een even mooie als verrassende afsluiter van de avond.

De verleidelijk ronddartelende Julia stal de show met haar loepzuivere zang, haar goed geslaagde poging om wat Nederlandse zinnen uit het hoofd te leren en haar algehele 'presence'. Zij lijkt gemaakt om op een podium te staan en geniet er met volle teugen van. De relaxte Angus met zijn nonchalante straatmuzikantenlook bleef wat meer op de achtergrond, maar had een net zo grote en belangrijke bijdrage aan het optreden. De show begon wat slapjes, maar daarna werd het snel beter met een prima optreden tot gevolg. Het gehele optreden was daardoor niet per se memorabel, maar sommige liedjes hebben wel degelijk een onuitwisbare indruk gemaakt.

Tot slot wil ik nog even de aandacht vragen voor het voorprogramma: Isaac Gracie. Ik zou zijn muziek omschrijven als indie schuine streep folk. Vaak vrij kalm, maar met imposante uitspattingen en climaxen. Isaac heeft ook nog eens een dijk van een stem én hij komt over als een sympathieke kerel. Ik was echt onder de indruk en ga me eens in zijn muziek verdiepen. Grote kans dat ik hem blijf volgen en dat ik een kaartje voor een show koop als hij ooit eens in de buurt komt.

https://www.volkskrant.nl/recensies/veel-van-hetzelfde-tijdens-weinig-bijzonder-optreden-angus-en-julia-stone~a4521988/

Bij de VK (Menno Pot) beduidend minder positief. Kan me er wel wat bij voorstellen. Dit duo is voor Paradiso. Max.

Omdat het een van zijn mooiste nummers is en zich uitstekend leent voor 'close harmony'?

Wel opvallend dat ze Yellow Brick Road niet meer spelen. ?

Twijfelde of ik ze last-minute nog wilde gaan zien, uiteindelijk besloten dat ik Angus & Julia liever nog eens op een festival zie of in een kleinere setting.

Ik vind hem wel erg kortaf en streng, hoor. Over de kwaliteit van de liedjes (van hun laatste album met name) kan ik het met hem eens zijn. Eentonig vond ik het echter bepaald niet. Ze hadden duidelijk moeite gedaan om het toch een wat afwisselende show te laten zijn en dat is ze - ondanks hun op het eerste gehoor eentonige repertoire - prima gelukt. Ook over de kwaliteit van het spel en de show (vooral de visuals) lees ik helaas niets terug. Kwalitatief was alles namelijk dik in orde.

Klopt, is hij wel vaker de laatste maanden. Zie bijvoorbeeld zijn zure recensie van Solange's optreden op Lowlands (de enige die zo zwaar negatief was) en het broddelwerkje waarmee hij het tweede album van Lorde afserveerde. Frappant als je bedenkt dat dat album 91 op Metacritic scoort en er op het hele internet geen enkel serieuze recensie te vinden is die in de buurt komt van zijn negativisme.
Verder zat ie ook nog te zuurpruimen op de prima popplaten van Katy Perry en Haim. Wat volgens mij er op duidt dat Pot betrekkelijk weinig met pure pop heeft, al helemaal niet als het door vrouwen wordt gezongen. Blijkbaar is er niemand anders bij de Volkskrant die over dit genre wil schrijven?

De vraag blijft natuurlijk in hoeverre recensent de muziek op zichzelf al niet heel boeiend vindt. In de recensie van Het Parool (klik!) is in de eerste paar zinnen al duidelijk hoe de recensent over de muziek denkt: "dit is aangenaam voortkabbelende, wat gezichtsloze folk".

Maar goed, deze discussie over de (meer)waarde van concertrecensies is al vaker en elders op deze site gevoerd.