Uiteraard gisteren naar de Stones geweest. Ze braken het dak af van de Gelderdome.
Incl. Dancing with Mr. D en She's so cold. Goed!

Ik voeg nog even wat toe. The Stones gaven zondagavond in de Gelredome een werkelijk geweldig optreden. Sterker nog: van de 8 optredens die ik heb gezien van ze de afgelopen 40 jaar was dit één van de beste. Dit was beter dan Amsterdam 2 weken terug. Nu speelde ook Keith Richards goed, hij verklooide alleen het intro van Brown Sugar. Verder was de complete band burning en speelden ze messcherp. En Mick Jagger: subliem! Echt grote klasse deze legendarische ouwe rockers!

Opvallend: het geluid was erg goed in de Gelredome (waar ik zat). Inderdaad was Dancing with Mr. D een heel aangename verrassing. She's So Cold was het keuzenummer waar ik juist niet op gestemd had, maar wat ze uitstekend neerzetten. Opvallend goed verder waren It's Only Rock 'N Roll, You Can't Always Get What You Want, Paint It Black, Honky Tonk Women, Midnight Rambler, Street Fighting Man & Jumping Jack Flash. En enthousiast de band en het publiek: echt super!

Ik heb ook geweldig genoten maar het geluid was niet best. Één grote galmbak dat Gelredome. Dat kon de pret verder totaal niet drukken hoor. Ik stond in het midden vlak voor het einde van de loopbrug.

Voor de tribunes hingen gigantisch veel boxen, net als in Amsterdam, waar ik ook zat. Daardoor had ik 2x geen galm en zelfs (erg) goed geluid in de 2 galmbakken van Nederland. Wel een gave staanplaats zeg!

Ja het mocht wel wat kosten maar dan heb je ook wat. Bij tijd en wijle de heren op nog geen 10 meter afstand met die ouwe van me naast me (zoals het hoort); dat is toch ook onbetaalbaar.

16-10 Low (support Claire M Singer), Westerkerk, A'dam; norm. € 25 excl. via TicketSwap € 21,50 incl. 4,25*

Ik ontdekte de band rond Alan Sparhawk en partner Mimi Parker pas in 2004 toen ze al 10 jaar bezig waren. Desondanks waren ze slechts bekend bij de fijnproevers en speelden zij nog in klein zalen zoals Tivoli de Helling (Utrecht). Heerlijk intieme optredens met hemelse zang van Mimi en muziek die daar perfect voor was maar wel met vele donkere teksten over moordenaars bezongen door Alan. Het lijkt flink te spoken in zijn hoofd en dat moet geventileerd worden, vaak via Low maar hiernaast is hij zeer actief in vele zij-projecten waar het volume vaak verder opgedraaid wordt.

Al die opborrelende emoties hebben ook zijn tol geëist in de roulatie van bassisten die het trio complementeerde. Na een jaartje John Nichols kwam Zak Sally, bleef ruim 10 jaar en ging. Hierna kwam Matt Livingston een paar jaar bassen om plaats te maken voor Steve Garrington die ondertussen al bijna 10 jaar meedraait. Samen met Steve speelt Alan ook in het rauwe Rock trio Retribution Gospel Choir. De wat verlegen Steve Garrington doet nu ook zijn invloed gelden in het meeste recente project van Low. Hij blijkt naast de bass en de synthesizer ook nog eens instaat om op een kerkorgel te spelen. Een project in Engeland vanuit het Londense Union Chapel probeert het orgel in het zonnetje te zetten. En zij hebben daar al diverse acts voor weten te strikken en Low is de laatste in de reeks.

Alan, Mimi en Steve zijn geen onbekende in de kerk, het Mormoonse echtpaar heeft vaker de kerk als inspiratiebron gebruikt voor hun nieuwe albums. Ook het spelen in kerken is hun niet vreemd en Nederland heeft het geluk dat ze ook hier van konden genieten. Ze speelde eerder in de Sint Catharinakerk in Eindhoven, ik zie Steve nog voor me tijdens het encore in overleg met Alan. Zij handen omhoog gooiend alsof hij wil zeggen "kijk eens Alan waar we staan". Ze bespreken welk nummer als toegift te doen als Alan (ik meen) "Whore" voorstelt. Dat was daar wellicht niet het perfecte moment voor, alhoewel je dat ook kunt zeggen over nummers als "Murderer" die volgens mij ook gespeeld werd eerder op de avond (als ik me goed herinner). Ook in Amsterdam speelden ze in De Duif een kerk in het centrum aan de gracht. Veel kleiner maar wel op een zonnige zomeravond. Ze speelde op de dag dat in Mexico mijn oom zojuist was overleden. Vreemd om dan in een kerk in Amsterdam te zitten kijkend naar zwart-wit beelden van oude vliegtuigen als er plots ook beelden verschijnen van pre-Hispanic culturen (Azteken, Maya etc) met hun gebeeldhouwde schedels in natuursteen. Zo wordt een concert bijzonder om andere redenen dan de muziek.

Gisteren werd het ook al een bijzondere dag omdat het de warmste 16e oktober was in ruim 90 jaar. Low stond met een bijzonder en volledige onbekend programma in de Westerkerk in hartje Amsterdam, naast en tussen het Anne Frankhuis en het beeldje ter nagedachtenis van haar. Twee jaar eerder was ik al eens eerder hier geweest voor een kort optreden van Ellen ten Damme met het Ricciotti Ensemble die vele gratis optredens deden door de stad maar ook daar buiten. Verder moest ik als student aan de HTS ook al eens voor een architectuur-opdracht een tekening maken van het interieur van de kerk.

Ik was net iets te laat voor een plek direct voor het podium maar ik zat behoorlijk goed op de vierde rij op circa 8 meter van het podium. Niet dat dit veel uitmaakte want de sterren van de avond zouden uit het zicht spelen achter het immense orgel, ergens een verdieping hoger. Als eerste was daar Claire M Singer die al eens achter het orgel van de Oude Kerk in Amsterdam mocht experimenteren. Gisteren was zij het voorprogramma met volgens mij 2 nummers! In eerste instantie had ik niet in de gaten dat het optreden begonnen was, het licht werd gedimd maar er verscheen niemand op het kleine podium. Echter heel erg zacht was er al iets uit het kerkorgel te horen, dat heel langzaam aanzwol. Verder niets anders te horen dan het orgel, ook geen beat om ritme aan te geven. Zo klinkt haar werk op de orgel als Ambient soundscapes die soms dissonant klonken als de registeren open getrokken werden. Wel heerlijk om die bombast over je uitgespuwd te krijgen.

Het tweede nummer was circa 20 minuten lang en vermoedelijk de aanstaande single Fairge. Ongeveer 25 interessante minuten later was het voorprogramma voorbij. Beetje vreemd om naar een leeg podium te staren en ook vreemd dat Claire niet even van te voren of na afloop zich kwam voorstellen. Ik zag wel dat de single al te koop was want iemand had die in zijn hand samen met de laatste van Low. Claire zou uiteindelijk wel op het einde van de avond samen met Steve Garrington op het podium staan. Beetje vreemd dat je na 2 uur genieten van een optreden de uitvoerende slecht voor 30 seconden op het podium ziet, of was het een volle minuut?

Omstreeks 21:20 kwamen Alan en Mimi het podium op; Mimi in een zwarte galajurk met kleine zwarte engelenvleugels op de rug. Ook Alan stond er in het zwart, een pak dat verdacht veel als die van een bruidegom leek (of was het toch een Italiaans-Amerikaanse 'hitman') "One more thing before I go, One more thing I'll ask you Lord, You may need a murderer"

Het is een vreemd gezicht: Mimi zonder drums en Alan zonder gitaar op het podium, en Low zonder bassist! De 'man-of-the-hour' / de sterspeler zat zoals ik verwachten verborgen achter het immense orgel en kwam dus niet te voorschijn tot na de show. Dit optreden was verdeelt over 3 stukken, in het eerste deel van circa 45 minuten zaten zo ver ik kon meekrijgen alleen nieuwe composities. Titels werden er niet genoemd maar de meest 'catchy' daarvan had een zinnetje a la 'will the world care' o.i.d. De zang en teksten waren duidelijk (nog) ondergeschikt aan de orgelmuziek en ik zag dat Alan voor één nummer zelfs de tekst van spiekbriefjes moest lezen. Met een kanjer van een leesbril van het type Buddy Holly / Brains (Thunderbirds) hierna volgde een aantal aangepaste versies van bestaande nummers, daarna volgde een instrumentale afsluiter waarin Steve Garrington het rijk alleen had en alle macht en pracht en bombast uit het kerkorgel mocht halen.

Renoir heeft geen setlist ingevoerd maar volgens mij was deze gelijk aan de setlist van Union Chapel een paar dagen terug in Londen. Geen idee of er een orgel op het volgende album van Low verschijnt maar het is wel een koerswijziging. Ook al was er wel een ritmebox/sequencer te horen in diverse nummers en samples van stemmen /chants op de achtergrond. Toch is dit heel kaal ondanks de bombast van het orgel.

Een mooi stuk, E-Clect-Eddy. Je moet vlak achter me gezeten hebben, want ik zat op de derde rij.

Nee, ik heb nog geen setlist online gezet. Gewoonweg omdat ik alle nieuwe orgelsongs niet kende. Wat ik wel zeker weet is dat de vier "old songs" die ze speelden Majesty/Magic (C'mon), Breaker (Drums and Guns), Will The Night (Secret Name) en Do You Know How to Waltz (The Curtain Hits the Cast) waren.

Ik denk dat je gelijk hebt en dat de setlist van gisteren gelijk was aan die in the Union Chapel op 14 oktober. Ik las net dat die setlist gebaseerd was op een "a blurry photo of the setlist from far away", maar het zou best wel eens kunnen kloppen.

Het was een bijzondere, maar ook een wat vreemde avond. Wat was de betekenis van de appel die Alan eerst aan Mimi gaf, tijdens het optreden gedeeltelijk opat, en na afloop in zijn binnenzak stopte? Ik dacht even dat de songcyclus een bijbelvertelling zou worden, maar dat kon ik toch niet echt uit de tekst opmaken.

Enfin, blij dat ik erbij was, maar de volgende keer mogen ze de drumkit, bas en gitaar weer meenemen.

Ik had ook de indruk dat Alan en Mimi iets aan het opvoeren waren met een bijbels thema. Die appel ging eerst van Alan naar Mimi die na wat aandrang accepteerde en meteen weer weglegde. Was het misschien niet helemaal uitgevoerd zoals van te voren bedacht??

Mimi was duidelijk een zwarte engel... een gevallen engel wellicht? Ik heb daar op school nog wel stukjes over moeten leren maar ben heel veel weer vergeten of heb ik niet goed opgelet?

De oude nummers herkende ik wel maar na afloop was ik alweer de titels vergeten, gelukkig had iemand vanmorgen de setlist van Union Chapel online gezet.

Blij dat ik er bij was, weer eens een bijzonder optreden van Low maar inderdaad mag de volgende keer wel weer de drumkit en gitaar van stal.

Mooi stuk van E-Clect-Eddy (weer eens).
Zelf zat ik (met lief) ergens op rij 20, schat ik.
Weet niet of het aan die plaats lag of aan de falende techniek of aan stemproblemen, maar Alan was af en toe nauwelijks te horen. Verder wel een heel mooie ervaring, ondanks de wat vreemde structuur van de avond: een half uur orgel met leeg podium en toen opeens pauze en ik begrijp nu pas dat dat half uur een voorprogramma van een andere artiest was.

Ja, ik had ook regelmatig problemen om Alan te verstaan. Ik denk dat het een combinatie was van speakers die niet heel geweldig waren voor zang, galm in de kerk en Alan die niet goed in de mix stond. Mimi was een stuk beter te verstaan maar ook niet continue... ik vermoed ook nog onwennigheid / onzekerheid met de nieuwe teksten. Had de indruk dat de stemmen in de oude nummers beter uit de verf kwamen.

Ik zat bij Low op de eerste rij en vond naast de prachtige en indrukwekkende performances, van zowel het voorprogramma (waarvan ik beide verkrijgbare cd's meteen heb aangeschaft - ep + dubbelcd) als Low, ook de interactie tussen Mimi en Alan erg mooi om te zien. Het was duidelijk dat Alan voortdurend aangaf wanneer ingezet moest worden, maar tevens zag je hoe Mimi bijna bezorgd keek naar haar man, die af en toe een wat worstelende indruk maakte (iets wat ik vaker bij concerten van Low heb gezien). Natuurlijk was de appel een verwijzing naar het hof van Eden, waarbij deze keer niet de vrouw maar de man de eerste hap nam, zoals ook het moment dat Alan water uit het glas van Mimi overgoot in zijn eigen glas, waarbij het water plots rood kleurde (water in wijn? water en bloed?).
Vooral het nummer "What's the world gonna do about it" vond ik zeer indrukwekkend. Het schijnt dat beide avonden opgenomen zijn en men van plan is om in ieder geval iets van deze orgelconcerten uit te brengen?

Ik dacht al een paar microfoons te zien vlak bij het podium die gericht waren op het orgel. Een EP zou toch mogelijk moeten zijn. Al dan niet met overdubs / opnieuw opnemen zang in de studio.

Net terug van een avond Spinvis in Ieper. Een groots optreden als je het mij vraagt. Instrumentaal overstijgen hij en zijn band met gemak de Lage Landen, met climaxen die zelfs gerenomeerde postrockbands zou doen blozen. Ze zijn ook niet bang om origineel uit de hoek te komen. Nu weet ik ook dat een manuele boomzaag een uitstekende toevoeging kan betekenen bij de reeks snaarinstrumenten. Nooit gedacht dat hij zo levendig uit de hoek zou komen. Ik ben content

21-10 Gary Numan (support Mick Ness en Jayce Lewis) Paradiso, Amsterdam (uitverkocht) 4,75*
normaal € 26,50 incl, via TicketSwap € 16,50 incl.

Eén van mijn oude helden Synth-Rocker Gary Numan was weer eens in de stad en tot mijn verbazing had ik hem pas 4x eerder live gezien. Toch twijfelde ik om te gaan, het nieuwe album is een stuk minder t.o.v. Splinter (Songs from a Broken Mind) 2013 die ik reken tot de 6 beste van de man.

Toen er jaren terug live uitvoeringen van de complete albums Telekon en The Pleasure Principle werden aangekondigd had ik minder twijfel om af te reizen naar Bristol en Londen. Maar toen ik een gemiddelde setlist van deze tour doornam zag ik genoeg wat de moeite waard was. Toen was het concert al weken uitverkocht maar gelukkig was er ruim aanbod op TicketSwap. Wel last-minute dus geen tijd meer om de voorprogramma's te zien. Ik zag na afloop een Gothic-achtige dame cd's signeren wellicht dat die de moeite was? Ik vermoed dat ik net na afloop van haar optreden de zaal betrad en zag dat de roadies nog de boel moesten ombouwen. Volgens mij begon Gary ruim 20 minuten later dan aangekondigd.

Op de setlist 6 nummers van het nieuwe album, heel begrijpelijk maar dat had voor mij ook de helft minder gemogen. Ook al kwamen ze live beter uit de verf dan op het album. Gary had een prima band om zich heen die de meeste nummers in een Industrial Rock stijl spelen met een gitarist die er duidelijk veel zin in had. De meeste nummers werden ook behoorlijk trouw aan de album versies gespeeld, wat zeker voor de oude nummers de voorkeur zal hebben bij de fans. Mijn favoriet van het nieuwe album And It All Began with You werd niet gespeeld.

Het geluid was behoorlijk goed, nergens overstuurt alhoewel de gitaar er sporadisch iets te hard in de mix stond en Gary's zang in een aantal nummers niet helemaal duidelijk te horen was, met name in het begin. Ook daarom heb ik soms mijn rechter oordop uit gedaan. Gary Numan leek in een goede bui en was zeer bewegelijk op het podium. Dit keer was hij en de band gekleed in een soort Future Buddhist Nomad look. Hij lijkt net als vroeger weer telkens een nieuwe persona te adopteren voor elk nieuwe album (a la Bowie). Over nomaden gesproken, dochter Persia mocht tijdens My Name Is Ruin een deel van de 'zang' doen, zij is ook in de officiële video te zien. Zij werd aangekondigd als de 'most expensive bandmember" of was het toch "in-expensive", moeilijk te verstaan. Gary samen met dochter is schattig maar had voor mij niet gehoeven.

Ik genoot vooral van alles wat niet van het laatste album kwam. Al had ik liever I'm An Agent of I Die: You Die gehoord i.p.v. Remind Me to Smile. Tijdens andere optredens in deze tour werd I Die : You Die soms ook gespeeld in de toegift. Daarin werd dan gewisseld met Films of M.E. en het heerlijke We Are Glass zoals gisterenavond.

Het nieuwe album verkoopt blijkbaar minder goed want de standaard cd werd voor € 10 aangeboden en de Deluxe voor € 15, zeer schappelijke prijzen, zeker voor Gary Numan die toch bekend stond dat hij in het verleden zijn die-hard fans diep in de buidel deed tasten. Alhoewel 5 euro extra voor 1 extra nummer op de Deluxe cd toch ook geen waar voor je geld is. Het vorige album heb ik hier liggen, de nieuwe sla ik vooralsnog over, die luister ik wel via Spotify.

Een zeer fijne avond en zeker één van de 5 beste concerten van 2017, toch was zijn optreden in 2014 in de Melkweg net iets beter: toen werden er 3 nummers extra gespeeld, daaronder veel van Splinter.

Ik was er ook bij. Intens en uniek optreden inderdaad, was de moeite.

Terug van The National in AFAS live. Ze speelden behoorlijk wat nummers. Ik was zeer verrast dat ze Karen, Santa Clara en Conversation 16 speelden. Helaas geen About Today en England. Matt was ook weer zo heerlijk bezopen op dat podium. Volgens mij ook de eerste keer dat ik in AFAS/HMH een artiest op de bar heb zien zingen

Viel me ook op dat er weinig met mobieltjes gefilmd werd. Top. Wel een halve zool die voetbal fragmenten aan het terugkijken was..

Was hij maar niet zo bezopen geweest, dan had hij misschien wat beter gezongen. Want de zang vond ik bij vlagen zeer matig.

Vanderlyle, cry, baby, cry! Vanmiddag alleen in de auto; nu samen met 5.000 man.

Denk dat England er toch niet goed uitgekomen was. Die is in de studioversie zo krachtig. En evenals bij About Today zou ik de strijkers missen.

Ik ben ook net thuis uit de Afwas Live. De speelde strakker dan de vorige 2x dat ik ze live zag en Matt was, zeker de eerste helft van het optreden beter bij stem. De nieuwe nummers kwamen live vrij goed uit de verf, vooral het openingskwartet was vrij sterk, met als absolute hoogtepunt Guilty Party, met een fenomenale climax.

Helaas was juist live-favoriet Bloodbuzz Ohio wat minder overtuigend, mede door het geneuzel met Somewhere Over the Rainbow daar voorafgaand. Born to Beg en vooral het live verrassende I'll Still Destroy You waren weer op niveau, daarna kakte het een beetje in. Verrassend was de keuze voor Santa Clara en Karen, maar van het trio oudjes - misschien wel van het hele concert - was toch echt Slow Show, dat een elektronisch laagje had gekregen dat prachtig bij de piano en de blazers paste.

Tijdens het daaropvolgende Conversation 16 zat Berninger er een paar keer pijnlijk naast. Ballad Carin at the Liquor Store ging wel prima, maar Day I Die was rommelig. Fake Empire wel weer ouderwets goed, maar volgens mij iets ingekort. Met Sleep Well Beast werd de reguliere set afgesloten. Bij de toegift kwam de band weer wat energieker terug met Empire Line, Mr. November - waarbij Matt, zoals vertrouwd en voor de derde keer deze avond, het publiek indook, waarbij hij deze keer inderdaad zelfs de bar haalde - en Terrible Love. Bij afsluiter Vanderlyle Crybaby Geeks mocht het publiek de zang doen, een gimmick die leuk uitpakte, door zowel een, in mijn ogen, minder The National-nummer op te leuken, als het behoorlijk tamme publiek eindelijk een beetje in vervoering te krijgen.

Concluderend was het zeker de ruime helft van het optreden erg goed, helaas voornamelijk in het begin. Er waren iets te veel nummers die niet helemaal op niveau waren om het echt geniaal te vinden. Ook de setlist viel me een beetje tegen, bij een band als The National zullen altijd bepaalde favorieten niet gespeeld worden, maar had liever andere oudjes gehad dan Santa Clara en Karen en ik miste Afraid of Everyone, About Today, Don't Swallow the Cap en Mistaken for Strangers, nummers die rug toch regelmatig live gespeeld worden. Tot slot vond ik het een nogal timide woensdagavondpubliek, wat niet meehielp in de beleving tijdens de uptempo nummers.

Setlist:

Nobody Else Will Be There
The System Only Dreams in Total Darkness
Walk It Back
Guilty Party
Sea of Love
Bloodbuzz Ohio
Born to Beg
I'll Still Destroy You
I Need My Girl
This Is the Last Time
Turtleneck
Santa Clara
Karen
Slow Show
Conversation 16
Carin at the Liquor Store
Day I Die
Fake Empire
Sleep Well Beast

Empire Line
Mr. November
Terrible Love
Vanderlyle Crybaby Geeks

Ik vond juist The Slow Show (net zoals Bloodbuzz Ohio) erg tegenvallen. Haalde bij lange na niet de drive die het op de plaat wel heeft. Day I Die vond ik daarentegen juist een hoogtepunt. Zo energiek, zo'n lekkere riff. En met een fenomenaal slot.

Overigens erg leuk dat ze iedere avond tot nu toe variatie aanbrengen. Iedere keer iets van vier of vijf nummers die andere avonden niet gespeeld worden. Dat maakt het toch minder automatischepilootwerk.

Titmeister het publiek was inderdaad vrij stijfjes, maar het waren ook voornamelijk blanke (helaas behoorlijk lange) mannen. The National is in mijn ogen niet de meest dansbare muziek. Ik ben al lang blij dat ik geen ipads heb gezien.

Ja, het hoge blanke-mannen-gehalte was me ook opgevallen, maar goed, dat is wel vaker bij dergelijke concerten. Echt dansen doe ik ook niet bij The National, maar bij de uptempo nummers deins en zing ik graag mee. Als iedereen om me heen dan stokstijf stilstaat, voel ik me ook een beetje belemmerd om me te laten vervoeren. Voordeel is wel dat het stil was tijdens de rustige nummers, dat is ook wel eens anders...


Ja dat maakt het wel leuker idd, zeker voor de mensen die vanavond ook nog gaan. Helaas was het daardoor niet de gedroomde setlist.

Ik vond t mooi,maar ook soms wat voortkabbelend. Hij zong meestal goed, maar had wel t idee dat ie naarmate de avond vorderde steeds meer onder de invloed van alcohol kwam. Vergat 2 keer zijn tekst. En dan kan je me een zeikerd noemen, maar heel professioneel is dat niet. Zeker leuk om een keer gezien te hebben, maar voor de rest hou ik t bij hun platen om te draaien.

Heb ik wel eens eerder gezien. Paar jaar terug. Ik geloof dat het toen de zanger van The National was.

Inderdaad tam publiek, maar dat lok je met deze setlist toch ook wel een beetje uit. Heel veel nieuw materiaal, waar ikzelf niet helemaal voor warmloop. Mooi dat ze trots zijn op hun nieuwe album, maar het zijn heel veel rustige nummers waarmee je het publiek toch een beetje in slaap sust. Maakt ook niet uit: dit meer ingetogen optreden was ook prachtig, maar mijn verlangen naar het oudere werk bleef toch het hele concert een beetje hangen.

Het is toch logisch dat als je gaat touren tgv je nieuwe album dat je dan veel van die nummers speelt? Als je dat niet wilt horen moet je geen kaartje kopen...

Compleet logisch idd, meeste nieuwe nummers kwamen ook live wel goed uit de verf. Wellicht dat ze Born to Beg en Empire Line achterwege hadden kunnen laten.

Als ik kijk naar de set in Berlijn van dinsdag dan werden Afraid of Everyone, Don't Swallow the Cap, Green Gloves, Mistaken for Strangers en The Geese of Beverley Road en Lucky You gespeeld, ipv Conversation 16, Sea of Love, Santa Clara, Karen, I'll Still Destroy You en Sleep Well Beast. Daarmee was het voor mij wel een betere setlist geweest, maar goed, dat heb je soms...

Ik zeg niet dat ik het onlogisch vind, maar wel jammer omdat het nieuwe album mij voor The National begrippen tegenvalt. Gisteren hebben ze 11 van de 12 nummers van het nieuwe album gespeeld. Vind ik erg veel.

Vond ik ook bijzonder. Waarom dan die 12e, Dark Side of the Gym, niet? Ik vind persoonlijk de set van woensdag beter dan die van dinsdag, maar zal voor iedereen verschillend zijn.

Blanke mensen bij een optreden in Nederland. Erg opvallend ja