Jonathan zingt op zo´n special manier dan het wel Love of Hate moet zijn. Op een heel vervreemde toonsoort hoog en dan beknepen laag. Inderdaad je moet het maar kunnen waarderen. Een kwestie van overgave; tegenwerken helpt niet. Als je zo ver bent wordt het beloond met genieten van de De Beste Art/rock formatie die er nu is, juist opdat de rest van de band het muzikale plaatje zo perfect kleurt.

Wie is er vrijdag naar Maxïmo Park geweest in de Melkweg. Moest kiezen tussen Maxïmo Park en EveythingEverything, 100 meter naast elkaar op dezelfde avond. ik stond in Paradiso en had daar zeker geen spijt van, maar was er ook graag bij geweest in de Melkweg. Dus als iemand daar wel geweest is en er een mening over heeft hoor ik die graag.

Everything Everything zojuist in de Oosterpoort i.h.k.v Plato Planet. Goeie show, No Reptiles blijft een kneiter van een afsluiter.

24-09 Young Gun Silver Fox (support Samuel Jack) Paradiso, Amsterdam. Normaal € 16 excl. en via TicketSwap € 5,60 incl.!!! 3,75*

Ze stonden op mijn verlanglijstje en deze week was ik al in de stemming gebracht door het heerlijke nieuwe album van Michael McDonald - Wide Open (2017). En voor net iets meer dan 5 euro naar een concert is een cadeautje.

Young Gun Silver Fox zijn“Silver Fox” Shawn Lee and “Young Gun” Andy Platts, live bijgestaan door bassist David Antony Page en drummer Ade Meeha. Andy Platts kende ik al jaren als de zanger van London's Pop Soul band Mamas Gun.

Samen hebben ze hun liefde voor de muziek van Michael McDonald, Doobie Brothers, Hall & Oates, America, Ambrosia, Eagles, Steely Dan, 10cc, Kenny Loggins, Beatles, Prince en Marvin Gaye omgezet in eigen werk. Die verschenen op hun debuutalbum West End Coast (2015). Die titel verwijst naar de 70s West Coast muziek van hun idolen en het Londense West End. Het tweede album komt er begin volgend jaar aan. De eerste 2 singles daarvan Lenny en Midnight in Richmond zijn al uit.

Ze treden ondertussen vaker op in Nederland dan in hun eigen Engeland, in kleine vaak uitverkochte zalen. Vanavond staan ze voor de 6e keer in 9 maanden in Nederland op het podium. Het is dan natuurlijk te veel gevraagd om ook de grote zaal van de Paradiso uit te verkopen. De twee lagen balkons blijven gesloten, gelukkig is de benedenzaal behoorlijk goed gevuld met veel paartjes van diverse generatie's.

Wel brengen ze singles soms eerst als eerst uit in Nederland en tijdens het optreden meldt de wat oudere "Silver Fox" Shawn dat hij graag in Amsterdam is. Hij heeft duidelijk nog het meeste plezier in van de vier die op het podium staan. "Young Fox" Andy Platts is duidelijk degene die het meest aan de bak moet en neemt het leeuwendeel van de zang op zich. Daarmee kan hij de nodig stem-acrobatiek uithalen, soulvol, soms wat rauw en met genoeg bereik in het hoog. Dat alleen al is een applausje waard. Verder neemt hij ook nog de elektrische piano voor zijn rekening en af en toe een vintage synth (70s/80s JUNO?). Er staat een tweede (oude) elektrische piano van Yamaha tot zijn beschikking maar die raakt hij nooit aan!!!

Op de setlist veel nummers van het eerste album, plus de nieuwe singles en één nieuw nummer (titel vergeten) verder ook nog 2 covers. Na een flauwe grap over Hall & Oates het prachtige en trouw aan het origineel Sara Smile en in de toegift als eerste een tribuut aan de onlangs overleden Country legend Glen Campbell in de vorm van zijn hit Wichita Lineman. Deze West Coast behandeling met Soul en harmonies werkt wonderwel prima.

De eerste 20 minuten hebben ze nodig om goed op dreef te komen, het echte vuur zit in de laatste 7 nummers. In de studio kan je natuurlijk net zoveel stemmen en andere zaken zoals blazers toevoegen om die West Coast sound na te bootsen maar op het podium met slecht 4 man, mis je af en toe iets van wat wel op het album staat. Ook is het minder zoet en Rockt het gelukkig iets meer. Hoogtepunten: Lolita, Can You Feel It waarin het publiek mee mag doen en Midnight in Richmond

Dat scheelt mij weer een heel verslag!

Ben het in grote lijnen eens, vreemd genoeg vond ik ze met de toegift opeens nog extra vlammen.
YGSF is natuurlijk een nieuwe band, de volledige draai moeten ze nog even vinden.

Ik weet niet of je het ook irritant vind, maar het moet mij inmiddels van het hart dat ik mij afvraag wat veel mensen eigenlijk komen doen, op zondagavond in Paradiso.

Ik kom daar voor muziek, vooraf een biertje en het standje met de verkoop van een single en eerste cd.

Maar velen hebben blijkbaar op zondagavond niet veel te doen en komen er om met vrienden en vriendinnen gedurende het gehele concert te ouwehoeren en drank te halen, inclusief het constant wegduwen van mensen om er tussendoor te komen.

Dat geroezemoes van al dat gezeik van die mensen is echt storend aan het worden: als ze blijkbaar niet voor het concert komen, laten ze dan in het cafe gaan zitten of in een mooi park buiten.

Om die reden vervloek ik Paradiso wel eens en vind ik dat ze juist wel bijvoorbeeld de eerste verdieping moeten open gooien. Nu stond de benedenvloer helemaal volgepakt en ik begrijp ze op zich wel: het gaat Paradiso natuurlijk om de drankverkoop (drie druppeltjes Bacardi met veel ijs en een blaadje mint voor € 4,50, veel van de oude idealen zijn vervlogen).

Maar voor muziekliefhebbers wordt de aloude poptempel steeds minder interessant.

Overigens zag ik op het Midnight in Richmond singletje dat Lenny de b-kant was, maar goed, dat maakt op zich niet uit. Er lag nog een single maar die heb ik laten zitten. Mijn eerste vinyl single weer eens in jaren!

Klopt musician, op Facebook(?) staat Lenny nu als b-kantje van Midnight in Richmond, op Spotify/iTunes wel apart uitgebracht. Grappig dat het logo van het label Légère op het vinyl-singletje Long Way Back veel weg heeft van die "rode koe" van logo RSO (Robert Stigwood Organisation) label, wel bekend van Bee Gees releases. Een eerbetoon met knipoog of een gewaagde ripoff

Zie ook dat iemand de setlist van gisteren heeft doorgegeven. Het nieuwe nummer staat er ook op en heet inderdaad Take It Or Leave It.

Dat van die lui die overal hard doorheen lullen is helaas een irritatie die bij de meeste concerten voorkomt (jong/oud/man/vrouw). Vaak helpt het om vooraan te staan maar niet altijd.

En ook de dagen dat een rum-cola in de Paradiso 5 gulden koste zijn van lang geleden. Er staat tegenwoordig meer personeel bij de deur en er loopt ook vaker beveiliging door de zalen. Dat zal toch ergens van betaald moeten worden. Een kop koffie verkeerd kost nu ook 2,70 euro. Toen ik pas in Amsterdam kwam wonen was dat nog 2,50 gulden op terrasje in centrum en dat vond ik destijds al duur. The Times They Are a-Changin'

Dat verhaal over Lenny (Kravitz), de reden om het nummer te schrijven, was ook heel grappig. Ik had de bewuste scene (scheurt volledig uit broek) tijdens zijn concert ook inderdaad een keer op youtube gezien


We hebben nu dus in ieder geval ook een opvolger voor Midnight in Richmond voor ons 2017 Topic.

Gisteren the Rolling Stones in de Johan Cruijff Arena. Geloof de zuurpruimen van sommige kranten maar niet, die deels hun recensies al klaar hadden staan. Want Mick Jagger leek fysiek wel 54 i.p.v. 74 en klonk nog steeds erg goed. Hij is nog steeds diezelfde geweldige frontman. Daarnaast was de van kanker herstelde Ronnie Wood in topvorm. Hij had veel spelplezier, net als de rest van de band, en speelde zelf uitstekend. Bij Keith Richards zie je wel dat de sleet erop zit, omdat hij toch een aantal fouten maakte. Maar zijn sound blijft goed en natuurlijk belangrijk.

Ik zat bewust aan de zijkant van het podium. Je ziet de heren van dichtbij, het is betaalbaar (side view) en.... het geluid is daar zeer goed en dat in de Arena. Extra nummers waren You Got Me Rocking (fantastisch uitgevoerd!) en gospelsong Shine a Light van Exile : wat een mazzel! Na een wat aarzelende start van de show (met het 'verplichte' It's Only Rock 'n Roll & Tumblin' Dice) kwamen band en publiek goed op gang. Het leidde tot een prachtsfeer uiteindelijk. Kortom: ik ben blij dat ik toch nog gegaan ben. Ook al was het pas na lovende reviews uit Amerika en ik dit ticket kon krijgen.....

Hier hetzelfde. Ik zat hoog, maar recht tegenover het podium. Het geluid was prima, behalve de belachelijk harde en niet altijd juiste gitaar erupties van Keith. Nee, het is geen 1990 meer, maar dat geldt ook voor mij. Een aantal nummers werden heel erg goed gespeeld een aantal andere minder goed. Wat van mij wel had gemogen, was een paar nummers meer van "Blue And Lonesome'. De band kwam op dat moment echt los en het spelplezier spatte er aan alle kanten van af. Ook ik ben blij dat ik nog een keer (de 6e in 35 jaar) ben gegaan. 'Shine A Light' was inderdaad de verrassing. Zo mooi. Ik had er graag nog een paar gehad. 'Waiting On A Friend' of zo.

De Staat was trouwens fantastisch in het voorprogramma. Ze hebben alles voor deze omvang behalve het publiek. In mijn omgeving bitter weinig zieltjes veroverd, vrees ik. Ik zag zelfs vingers in de oren.

Ok snap de vingers in de oren wel, vond t ook een bak herrie.

Maar wel goede herrie! Ik zag ook vingers in de oren: ik lachte me rot!

Sigur Ros in Vorst Nationaal! Magie ten top!
Vorig jaar in Sziget geen verpletterend optreden, maar nu dus volledig terug op niveau. Ze komen zoveel beter tot hun recht in een zaal met hun audiovisueel spektakel. Zelfs in het vaak verguisde Vorst Nationaal.

Deel 2 van de set is werkelijk weergaloos.

The Boxer Rebellion - Tolhuistuin Amsterdam - zondag 1 okt

Er komt een nieuwe cd aan van The Boxer Rebellion dus komen ze voor promotie even langs in oa een uitverkocht Tolhuistuin.
Zanger Nathan is goed bij stem en aangeschoten (..) en de gitaar zit goed in de geluidsmix. We krijgen live 3 nieuwe nummers te horen waarvan vooral "What The Fuck" indruk maakt en voor wie de studio versie kent van dit nummer en nu dus de live versie hoort is gelijk duidelijk waarom TBR live zoveel leuker is dan op cd. Live komt regelmatig het rauwe randje van hun beginperiode tevoorschijn met hemels gitaarspel en heerlijke erupties van geluid.
Dat TBR steeds meer naar een meer mainstream geluid gaat blijkt al uit de setlist waar geen enkel nummer van hun 1e cd "Exits" wordt gespeeld. De rauwe randjes moeten we dus zoeken in de nummers van 2e cd "Union" met oa "Semi-Automatic", "These Walls are Thin (!)" en toegift "Goro Adachi" als hoogtepunten.
Niemandalletjes als oa "New York", "Cause for Alarm" en "Weapon" laten horen dat de huidige koers niet echt opwindend te noemen is en als dan ook prijsnummer "Diamonds" rommelig wordt gespeeld begint het wel erg veel op een doorsnee top 40 bandje te klinken.
Toch benieuwd hoe de nieuwe cd klinkt maar ben bang dat TBR niet meer de gitaarband is die mij zoveel heeft doen genieten in het begin.

Setlist
Let It Go
Big Ideas
Semi-Automatic
What the Fuck (New song)
New York
Caught by the Light
Locked in the Basement
If You Run
Always (Nathan and Andrew acoustic in the crowd)
Love Yourself (New song)
Weapon
These Walls Are Thin
Diamonds
Cause for Alarm
Evacuate
Step Out of the Car
Promises

Encore:
Goodnight (New song)
No Harm
The Gospel of Goro Adachi

Een goed optreden, maar vond het geluid niet zo top eigenlijk. Een echte galmtempel dat Vorst, bah.

Sigur Ros in Amsterdam.

Mooie show

Dit was gisteren bij de AFAS Live ook het geval! Vooral bij de hardere stukken moest ik vaak mijn oren afdekken, veel te schel! Verder vond ik het wederom een prachtig optreden.

Diamonds is een van de weinige nummers die op de plaat ongenaakbaar is van Boxer Rebellion t.o.v. live. Ik heb nog nooit een degelijke uitvoering daarvan gezien.

Overigens waren een aantal nummers van Promises in Paradiso een aantal jaar terug juist een van de hoogtepunten. Een nummer als Keep Me Close heeft alles in zich om met een goede akoestiek een fenomenale live-klapper te worden.

Sigur Rós in de AFAS Live

Mijn derde keer Sigur Rós, na de toen-nog-HMH in 2012 en vorig jaar zomer Sziget. De HMH was erg sterk, maar ik had geleerd dat een Sigur Rós-concert best een vermoeiende exercitie is, dus heb ditmaal het eerste deel keurig plaatsgenomen tussen het zittende publiek. En Sziget, tja, daar waren ze een veredeld voorprogramma van Muse, inclusief dronken Oostblokker die dacht de stem van Jonsi na te kunnen doen. Dat kon hij niet.

Tot zover dus gemixte gevoelens en dat beschrijft ook perfect mijn huidige ietwat bekoelde liefde voor Sigur Rós. Daar waar de ‘haakjesplaat’ als geheel nog wel staat, kan een nummer als Vaka mij niet meer zo bekoren als vroeger, en naar gisteren bleek: ook live heeft het niet meer de magie die het ooit had voor mij. Daar kwamen echter andere favorieten voor terug, met in het bijzonder opvolger Fyrsta (helaas nooit meer gespeeld). Ook het ‘trucje’ van Sigur Rós deed het lang niet altijd goed. Vandaar dat ik enorm blij was met Valtari, een plaat die niet zozeer voor effectbejag ging, als wel voor subtiele soundscapes. Kveikur daarentegen kon mij live destijds prima smaken, maar het studioalbum heb ik al snel links laten liggen; niet mijn kop thee.

En zo stond – of zat – ik daar. Enigszins hypet, enigszins een houding van ‘we gaan het meemaken’. Aan de setlist heeft het zeker niet gelegen, met o.a. één van de twee haakjes gespeeld en persoonlijke favorieten als Saeglopur en Festival. Maar het geluid mensen, pff… Ik las op Twitter een (Belgische) reactie dat dit is zoals Sigur Rós hoort te klinken: “luid. Extreem luid!” Nou, oneens, driewerf oneens! Terwijl je bij iedere geluidseruptie hoopt dat de blijkbaar dove geluidsman afgelost wordt, vallen de nummers Glosoli, E-Bow en Untitled 7 volledig in het water. Dat er veel gelegenheidsvolk in de zaal werd bij laatstgenoemde trouwens duidelijk; er werd veel te vroeg geklapt. Fans weten.

Afijn, godzijdank ging de eerste geluidsman vroeg naar bed en het tweede deel was het geluid wonderwel uitstekend. Persoonlijke favorieten Seaglopur en Festival waren daardoor van onberispelijke kwaliteit en zelfs Ny Batteri met al haar uitbarstingen kwam goeddeels tot zijn recht. Dat afsluiter Popplagið ingezet werd zonder de karakteristieke beginnoten werd toen maar bijzaak, want al met al werd het dus nog een prima concert.

Wat dat betreft kwamen de nieuwe nummers, waarvan ze er geloof ik vier gespeeld hebben uitstekend uit de verf. Ingetogen met subtiele(!) electronica. Daarmee was je gisteravond al snel de winnaar. Ze eindigden de oorbloederige setlist 1 met drie mooie nummers en begonnen setlist 2 met het visueel spectaculaire Oveður (nee, niet met die vreemde videoclip). Laatstgenoemde kwam veel beter uit de verf dan als nog door daglicht beschenen opener op Sziget vorig jaar.

Conclusie: mijn gemixte gevoelens voor Sigur Rós blijven. Wanneer rücksichtslos gespeeld, is het niet meer dan een goedkoop trucje. Wanneer begeleid door goed geluid, is het een magische gewaarwording. Uiteindelijk overwint de goede hoop, want de nieuwe nummers bevielen mij uitstekend. Beter dan sommige vakkundig om zeep geholpen oudjes, dus.

Mee eens al geeft live de langere gitaar outro wel een mooie extra dimensie aan het nummer.

Chevy93: met veel van je recensie ben ik het eens. Ik heb nog nooit oordopjes gekocht in de pauze van een concert. Dit keer wel. Jammer en onnodig bleek in het 2e bedrijf.

Ik kan me ook helemaal vinden in je recensie Chevy.

Het afsluitende trio vond ik magisch .

Zojuist gezien in de Oosterpoort Groningen, Sigur Rós.

Voor mij de eerste keer Sigur Rós. Als ik het zo lees was het geluid beter afgestemd dan voorgaande dagen. Bij mij geen dubbele gevoelens, ik vond het een geweldige belevenis. Aangezien er de afgelopen dagen al veel over geschreven is, laat ik het bij vier woorden houden die het concert voor mij goed samenvatten:

Bijzonder, intens, meeslepend, bloedstollend.

Was inderdaad geweldig in de Oosterpoort! En de nieuwe nummers waren ook zeker interessant.

Geluid was in de Oosterpoort prima inderdaad. Hard, maar wel helder. Popplagið was weergaloos en deze uitvoering bevestigde maar weer waarom dat mijn favoriete nummer aller tijden is. Ook E-Bow en Kveikur waren hoogtepunten. De nieuwe nummers (Oveður kende ik al) smaakten naar meer, dus ik hoop dat er gauw een nieuw album aan komt.

Mijn eerste bezoek aan de Oosterpoort is goed bevallen, en het was ook de eerste keer dat ik mijn favoriete band twee dagen achter elkaar zag. Amsterdam was het meest intens (out of body experience bij Popplagid - check) maar gisteren heb ik meer meegekregen van de prachtige lichtshow. Ik heb nu tien Sigur Ros concerten meegemaakt, en elke keer was op z'n eigen manier bijzonder. Volgende week vrijdag gaan we nog naar Keulen, de stad waar ik ze in 2008 ook al eens zag.

Vader en dochter naar Lorde (2)

Er blijkt een hoop gegroeid sinds 2014. Lorde is als artiest gegroeid, het publiek en de zalen groeiden met haar mee. De dochter is uitgegroeid en ja, vader is vermoedelijk wat verder dichtgegroeid.

Hoe was het? Nou, even wennen in sommige opzichten. Lorde heeft duidelijk aan zelfvertrouwen gewonnen, maar aan het begin van de set moest ik toch wel fronsen. Hello Tilburg! You cannot imagine how happy I am to be playing here in Tilburg! Played Amsterdam and Utrecht before but I could never imagine to sell out a venue this big in Tilburg! I am so excited to meet you all here in Tilburg!

Lorde, niemand van ons gaat zomaar naar fucking Tilburg. Daar komt een moderne kosmopoliet als jij niet eens lángs als ie op doorreis is van de ene venue naar de andere ... Tilburg spel je met drie letters: een X, een T en een C. De auto's rijden er op slaolie, alleen niet bij de politie. Die rijden daar namelijk rond op varkens. Het bier en het parkeren zijn er nog te betalen, maar dat alleen is geen reden om naar Tilburg te komen. Goed dat jij er óók was Lorde, maar loop er niet zo mee te koop.

Het optreden, ik was vooral getroffen door de spaarzame doch smaakvolle setting. Met middelen die na afloop eenvoudig in een Transit te vervoeren zijn, werd er op het podium een sfeertje neergezet dat de muziek goed ondersteunde. Die muziek heeft ondersteuning overigens nauwelijks nodig want zelfs haar haters weten maar al te goed: Lorde heeft de beste liedjes van allemaal. En net als drie jaar geleden was daar ook weer de onverwachte cover. Iedereen kent 'm: In The Air Tonight van Phil Collins. Je vraagt je dan toch af, waarom nou deze keuze? Natuurlijk is het een sterke song maar ook één die niet makkelijk los komt van het origineel. Bij het chorus viel het muntje, wellicht de verkeerde kant op: in dit nummer wordt Lorde vooral zélf toegezongen.

Was haar enthousiasme aan het begin van de set nogal gespeeld, de verwondering over haar eigen succes die ze regelmatig met het publiek deelt lijkt me wel degelijk gemeend. Het intermezzo voorafgaand aan Liability gebruikte ze om haar publiek meer te betrekken door te vertellen over de rollercoaster die haar de afgelopen jaren is overkomen. Dat ze daarmee die grote zaal ook klein wist te krijgen was knap, maar ongewild demonstreerde Lorde daarmee ook haar eenzaamheid. Net als die neon astronaut op dat lege podium en mogelijk in de hele business. The Hurt Doesn't Show, But The Pain Still Grows. Oh Lorde ...

Running Up That Hill klonk voorafgaand aan het optreden uit de speakers. Als die heuvel de metafoor is voor het succes dat Lorde nu boekt, dan is haar adem wellicht niet toereikend om de top te halen. Kate nam daarom een adempauze van een decennium. Wel .. niet nu, er moet eerst gefeest worden. De beats mogen klinken alsof ze van een naburig feestje komen, ze zijn zeker effectief. Tennis Court Team Super Buzz Cut Season Green Lights... Twee verkleedpartijen later daalde Lorde af naar Ground Zero tussen de bakvissen op de eerste rij, die op een later moment haar piranha's zullen blijken te zijn.

Wie heeft er net allemaal op het podium van de ziggodome gestaan?

Ik niet! Maar toch vond ik het een legendarisch concert!

Was inderdaad fantastisch. Ik hoopte vooraf een aantal specifieke nummers toch wel te horen, maar na een paar songs had ik dat al losgelaten. Al had Cave het telefoonboek gezongen, dan was het nog fantastisch geweest...

Net terug van Nick Cave, een artiest met wie ik nauwelijks bekend was. Maar WOW! Wat een concert. Vanaf het tweede nummer had hij mij en de hele zaal bij de ballen. Wat een artiest, wat een emotie, wat een stem. Menig zanger zou na zo'n optreden een week zijn stem kwijt zijn.

Ik ben totaal van mijn sokken geblazen. Zeker een van de beste 5 concerten die ik ooit heb bijgewoond. En misschien hoort het wel helemaal bovenaan. Echt GRANDIOOS!

En dat vond ik het al voor het toegift. Wat mij betreft een dikke middelvinger naar U2 die het vorig jaar aandurfde om één (waarschijnlijk gescreende) fan op het podium te laten. Toch wel het verschil tussen self proclaimed rock goden en een echte God!