Doet nog steeds geen belletje rinkelen... kijk niet zo veel tv en al helemaal geen prijzenshows.

Nou ik had vorige week in ieder geval wel de hoofdprijs met 10 optredens voor €106, terwijl de originele prijzen alles bij elkaar €251 bedroegen. Zelden zoveel mazzel gehad met tickets vinden als afgelopen dagen, en dan uitgerekend in de week dat ik een concertmarathon hield. Als m'n geluk nog niet op is moet ik me ik me in december misschien ook maar even ingeschreven bij die Gastonnnenloterij.

Of je wordt lid van OOR. Via cluboor kun je gratis naar heel veel concerten. Ben zo vorige week naar de Quiet Hollers, Moss en Ride geweest.

Volgend jaar sowieso maar eens een Indiestadpas aanschaffen. Ik heb de afgelopen tijd wel weer gewerkt dat ik veel liever nog wat vaker naar een concert ga, dan dat ik de hele avond thuis op de bank zit. Ondanks de redelijke afstanden die ik meestal moet afleggen (30-40 min. Utrecht/Nijmegen, 75 min. Amsterdam en verder).

Da's duidelijk, geen tijd voor de buis. Volle zalen trekken jou

Gisterenavond naar Paradiso geweest alwaar Jason Isbell and The 400 Unit speelde. Prachtig concert gezien waarbij hij de uitverkochte zaal ondersteboven speelde. Als laatste nummer (toegift) werd Refugee van Tom Petty nog gespeeld, prachtig eerbetoon. Verder was ik zeer onder de indruk van zijn band en Jason's stem, absurd goed live.

Arrested Development, Melkweg, Amsterdam

Vooraf een beetje huiverig aangezien ik hip-hop live niet altijd goed uit de verf vind komen. Ging een beetje voor de leuk heen met een ander stel, maar als je 30 euro betaalt voor een kaartje wil je toch wel wat kwaliteit ook.

En dat werd volop geboden. Wel vrij veel vragen om springen, klappen en handjes in de lucht gooien, maar dat hoort er waarschijnlijk een beetje bij. De twee rappers (waarvan ik de namen niet weet) waren verrassend sterk. Geen happen naar adem of stukken weglaten, echt goed! Twee mooie verschijningen die vocaal wat bij te dragen hadden en de instrumenten kregen hier en daar wat ruimte.

De tour staat in het teken van het legendarische debuutalbum van 25 jaar geleden en ook live staan die nummers als een huis; Mama's Always On Stage, People Everyday, Mr. Wendal, Fishin' For Religion, Raining Revolution, Tennessee, Give A Man A Fish.... ze kwamen allemaal voorbij.

Gezellige avond gehad met als hoogtepunten Mama's Always On Stage en Raining Revolution (jammer dat er door dit rustige nummer zoveel gepraat werd).

Valt op zich mee, zo rond het topjaren 2008-2010 ging ik gemiddeld 50-70 keer per jaar naar concerten en festivals. Daarna veel minder... nu haal ik het weer wat in. De komst van TicketSwap helpt daar ook bij.

Bovendien met de diverse pasjes van podia is het goedkoop om nieuwe / onbekende acts te leren kennen. Heb mijn Indiestadpas 2018 (Paradiso) al weer gekocht... alleen al met de twee festivals die ik er 'gratis' mee mag bezoeken is het al de investering waar... de rest van de circa 35-50 'gratis' optredens is dan bonus.

Overigens volle zalen trekken me niet zo... tenzij het allen echte fans zijn. Anders heb je alleen maar last van die volle zalen, minder plek, meer geklep, slechter zicht, veel man voor de bar, hogere prijzen, minder koopjes op TicketSwap... liever 66% a 75% volle zaal is beter

6 november: pg.lost – Hall of Fame (Tilburg)

Het Zweedse pg.lost zag ik net geen jaar geleden als support van Alcest. Op Versus (de laatste plaat) vond ik destijds de band redelijk, maar live kwam het materiaal echt tot leven: spetterend, dynamiek en intens. Nu kwamen ze op eigen kracht naar Tilburg met een set van een uur.

De focus lag op het materiaal van Versus en Key, daar was ik blij mee. Versus is langzaamaan ook als studioalbum bij mij binnen gekomen en ik hoop dat ze deze richting verder gaan uitwerken. De Zweden maken op deze plaat ''Blade Runner post-rock'': melancholische dreunende synthesizers, commanderende drums en weidse gelaagde gitaarlijnen. Cinematisch zoals het subgenre betaamd met overdonderende climaxen, maar wel met spannende composities. Dat kwam live weer erg goed over, al stond de bas aan de lage kant.

Een puntje van kritiek: het materiaal van die laatste plaat staat overduidelijk qua kwaliteit boven de rest. Tijdens het oudere materiaal hoor je übermelancholische cliché post-rock die alleen mensen die nog nooit naar het subgenre hebben geluisterd zal overtuigen. Hard/zacht-dynamiek en crescendo's die je al van tien kilometer afstand kan horen aankomen. Het is een snapshot van een zoekende pg.lost en het wordt tijd dat ze dat achter zich laten. Vooral met Versus (en ook al Key) gaan ze een hele interessante richting in en maken ze zich los van de post-rockmassa. Aangezien dat driekwart van de set was, liep ik met een goed gevoel naar buiten. Ik ben benieuwd wat deze band met een nieuwe plaat gaat doen.

Helemaal mee eens. Was weer een topavond. Enige minpuntje dat hij Elephant en Children of Children niet speelde, maar ja, je kunt niet alles hebben. Blijf me verbazen hoe populair hij ineens is geworden. Zaterdag nog de hoofdact op TakeRoot en gisteren een uitverkocht Paradiso.

Bestaat dit echt of heb je deze term net zelf bedacht?

Een eigen combinatie van associaties.

Ik ook voor de 3e keer. Was echt mooi weer. Voorprogramma vond ik wel matig.

Godspeed You! Black Emperor, Paradiso, Amsterdam

Inmiddels toch wel zo'n beetje mn favoriete live-act en die ging ik voor de 7e keer aan het werk zien. Door file wat later en daardoor eerst een staanplaats op het 1e balkon. Zo'n 20 minuten voor aanvang kwam er een groepje jongens van een mannetje of 6 bij ons staan en zorgden meteen voor een vervelende sfeer. Expres tegen ons aan stoten etc. Aangezien wij voor een leuke tijd naar een concert gaan, maar naar een ander plekje op zoek gegaan met toch 2 zitplaatsen als resultaat.

Zelfde setlist als eerder dit jaar bij het imo legendarische kraterfront-optreden, en hoewel met Paradiso niks mis is, een hele andere setting. En dat had toch wat invloed. Ik vond het allemaal wel erg veel. En waar dat bij een buitenpodium wat uitwaaiert ging het nu maar door. Ik las ergens een recensie waarin werd geschreven dat er wat meer stiltes hadden mogen zijn en daar kon ik mij gek genoeg wel in vinden. Dit heb ik bij Godspeed niet eerder zo ervaren.
Was het dan een slecht optreden? Zeker niet, maar waar ik normaal gesproken altijd wil dat ze nog 2 uur doorspelen was het nu wel goed zo.

Zoals vaker werd er geopend met 'Hope' en dat blijf ik toch wel erg fijn vinden. Mogen ze van mij gewoon mee doorgaan. Het nieuwe album bevalt mij voorlopig beter op plaat dan live, maar in de vorm van Moya kregen we wel iets van rust en een ongekende opbouw naar de climax. BBF3 kwam niet helemaal goed uit de verf doordat de voice-over te zacht in de mix stond.

Het vervelende clubje jongens is trouwens tijdens de show Paradiso uitgezet.

Ik zou graag een keer naar GY!BE gaan, maar ben een beetje huiverig dat de uitbarstingen too much zijn. Sommigen zweren erbij, maar bij mij doen oorsuizingen afbreuk aan het concert.

GY!BE (vorig jaar gezien in Tilburg) deed me qua kracht live soms denken aan doommetalbands, vooral vergeleken met andere post-rockbands die ik live heb gezien. Het ging er bij vlagen hard aan toe, maar ik vond het ontzettend meevallen, maar alles valt eigenlijk mee qua volume als je Swans hebt meegemaakt.

Ja, zoiets was ik al bang voor.

Swans

8-11 Cristobal and the Sea 4* kleine zaal Paradiso, Amsterdam € 9 + bonus Archive 4,25*

Twee heel fijne ontdekkingen gedaan van bands die ik voor gisteren nog niet kende. Eigenlijk had het de avond van Cristobal and the Sea moeten worden maar het werd onverwachts de avond van Archive.

Die arme lieden van de multi-culti beginnende Londen band Cristobal and the Sea stonden geprogrammeerd tegenover een andere Engelse band maar ééntje met jaren aan ervaring. Niet dat Cristobal slecht was, ze waren heel erg goed zelfs. Maar helaas voor een nagenoeg lege zaal met slechts circa 30 studenten. Maar hun humeur is opperbest en ze hebben er veel zin in. Oorspronkelijk een 4-mans band maar vanavond met 5 man op het podium. Ze spelen vrolijke muziek met veel Wereld invloeden op het album (Afro-Pop / Bossa Nova / Latin / Folk Rock), maar live neigt het iets meer naar Indie Rock met Bossa Nova invloeden. De leden komen uit Spanje (leadzanger), Portugal (bassist), Frankrijk (fluitist / zangeres) en Engeland (drummer). De conga-speler was vermoedelijk ook Engels.

De zanger begint in z'n uppie met Fender Telecaster om de nek en een prima stem met veel hoog. Ook met zo'n visserspetje die ik ken van Manu Chao en daar doet hun muziek ook wel aan denken. Tijdens het volgende nummer komt er een zangeres / (dwars-)fluitiste bij die versterking brengt op beide gebieden. Bij het derde nummer komt de rest van de band het podium op: semi-akoestische elektrische bassist die ook achtergrondzang doen en met praatjes de sfeer opzweept. Verder een conga's en cowbell speler die ook de keyboard bedient en achtergrondzang doet. Als laatste de drummer, de vreemde eend.

Zijn drumstijl is niet echt Afro-Pop percussief zoals ik die middag op het album hoorde. Deze jongeman is gewoon gewend in een Rock band te spelen en zijn spel irriteert me. Te zacht op de kick en veel te hard op de snare, zo speel je geen Afro-Pop / Wereld muziek / Bossa Nova / Folk Rock. Deze drummer is te beperkt ook als hij wel strak speelt. Even later krijgen we te horen dat dit een invaller is waarmee verklaard wordt waarom dit zo anders klinkt. Meer pech dus voor de band, maar ze hadden überhaupt nog geluk dat ze konden spelen. Want wat bleek, de invaller was zelf ook nog gevallen... en had de nagel van een vinger afgescheurd! Maar speelde dus wel stoer mee. De band speelt de sterren van de hemel en ik ben erg in mijn nopjes met deze nieuwe ontdekking, neem meteen de nieuwe CD mee voor 15 euro. Jammer dat er geen tweede zangeres is want op het album draagt ze veel bij aan de samenzang, ze kan nu eenmaal niet tegelijk zingen en dwarsfluit spelen - om en om kan wel.

De avond was nog jong en er was nog een act bezig in de grote zaal zo wist ik al vooraf en ik had al gehoopt dat na afloop van Cristobal ik nog een paar nummers zou kunnen meepakken van Archive. Die speelden voor een volle benedenzaal, de balkons waren leeg en gesloten. Al vanaf de eerste minuut die ik hoorde was duidelijk dat er een ervaren band op het podium stond die breed gearrangeerde nummers spelen maar visueel verdacht veel lijken als 80s new wavers a la The Mission / The Church. Ze hebben ook prachtige visuals te ondersteuning van de nummers. En heel veel ruimte voor de gitaar naast een sterk elektronische basis. Een mix van Trip hop, alternative rock, electronic, progressive rock is wat ik hoor en ook wel wat Post-Rock neigingen. Ik ken geen enkel nummer behalve dat ik die middag twee korte nummers aanhoorde maar besloot toch de voorkeur te geven aan Cristobal. Maar ze spelen met vuur en passie en een getergde zanger/gitarist. Ze speelden tot 22:45, zo pakt ik niet slechts een paar nummers maar bijna 1,5 uur mee. Ik vermoed dat ik alleen hun voorprogramma heb gemist plus de eerste kwartier van hun set. Geweldige bonus gisterenavond.

Ook deze band zal ik de komende maanden eens verder verkennen.

Dus met een kaartje voor de kleine zaal kun je vervolgens zo de grote zaal inlopen?

Archive als bonus. Je zou voor minder...

Enfin, ik heb gisteravond met El Ninjo ook de verrichtingen van dit gezelschap bewonderd. Omdat alles met een halfuurtje vertraging kwam, hebben we ook het hele voorprogramma (het Zwitserse bandje One Sentence. Supervisor) geheel gezien. Nette stuwende rock met af en toe grootse geluidsmuren. De (nog behoorlijk jonge) mannen leken goed naar jaren '80 bands als Simple Minds en A Flock of Seagulls geluisterd te hebben. Heb na afloop het cd'tje maar gekocht; mocht het tegenvallen, dan heb ik in elk geval weer een klein bandje gesteund.

Dan het hoofdgerecht. Archive had ik 2½ keer eerder live gezien, maar ach, als ze dan op tien minuutjes fietsen optreden, ga je nog maar een keer. De band had ditmaal geen recent album uit, maar recentste album The False Foundation was nog steeds goed voor 7 van de 16 nummers. Vorige keer concludeerde ik dat die nummers live voor mij een stuk beter uit de verf komen dan van cd en die conclusie handhaaf ik nog even.

Belangrijker is wellicht dat The False Foundation de muzikale focus van de band wat verlegd lijkt te hebben: het is wat meer rock en wat minder electronic geworden en dat had gisteravond, meer dan vorige keren, ook zijn weerslag op de oudere nummers. De wat gereduceerde line-up (geen zangeres(sen), geen rapper) kan er ook mee te maken hebben. Of een en ander écht een verbetering vormde, wisselde een beetje per nummer, maar het totaalplaatje was erg fijn.

Tegenover de 7 False Foundation-nummers stond niks van andere recente albums als With Us Until You're Dead, Axiom en Restriction. Daardoor bleef wat meer tijd over voor de oudjes en daar zaten fijne verrassingen tussen. Een tot de essentie teruggebracht Lights werd opgedragen aan iemand die recent overleden was (ik kon alleen niet verstaan wie). Toen in de reguliere set Sane en The Empty Bottle al langsgekomen waren, kon je mij eigenlijk al wegdragen, maar toen de toegift met Numb afsloot, was het feest helemaal compleet.

Elk Archive-concert lijkt weer beter dan de voorganger. Volgende keer maar gewoon weer gaan dus.

Setlist:

Driving in Nails
Sell Out
Stay Tribal
The False Foundation
Fuck U
Splinters
Sane
Bullets
The Feeling of Losing Everything
Lights (short version)
Headlights
The Empty Bottle
Blue Faces

Bright Lights
Controlling Crowds
Numb

Het gebeurd wel vaker... meestal is het andersom, na afloop van de grote zaal kan je naar een optreden in de kleine zaal.

Maar op TicketSwap kon je kaartjes krijgen voor Archive vanaf 11 euro, dus halve prijs en dus bijna gelijk aan regulier kaartje voor Cristobal and the Sea.

Het is dan ook nog steeds dezelfde tour (King of the False Foundation Tour).

Wel een lange tour, want het is bijna een jaar geleden dat ik ze voor dezelfde tour in de Patronaat zag.

Als ik de setlist van Archive zo zie dan, dan ben ik waarschijnlijk tijdens het eerste of tweede nummer de zaal binnengekomen.

Nagenoeg de hele show meegekregen maar wel helaas helemaal achter in de zaal waar veel meer 'lawaai' en het zicht beperkt. En omdat ik niet verwachte zo lang mee te krijgen ben ik niet naar voren gekomen. Was ook nagenoeg niet door te komen, pas in het laatste half uur kwam er iets meer ruimte, door rokers en afhakers vermoed ik.

Ben ik je weer misgelopen.

Het ontbreken van zangeres Holly Martin betekende dus geen live knallers als bijv. You Make Me Feel en Collapse/Collide. Maar vreemd genoeg voelde dat niet als een groot gemis. Zeker niet als dat tot gevolg heeft, dat er nu ruimte kwam voor prachtnummers zoals Sane, The Empty Bottle en Numb.
Eigenlijk zat ik nog te wachten op zanger Dave Penney in een laatste toegift met een akoestische versie van Again, maar de zaalmuziek en lichten gingen wel erg snel aan. Is Paradiso hiervoor verantwoordelijk of doet de P.A. van de band dit zelf? Als straf misschien voor het publiek achterin, wat tijdens de laatste nummers van de reguliere set en met name in Blue Faces wel heel erg Kwik, Kwek en Kwak zaten uit te hangen.

Lights werd, zover ik begreep, opgedragen aan de overleden vrouw (Miranda) van een heel erg trouwe Nederlandse fan.


Had je even moeten doorzetten Eddy, in het midden en vooraan was tijdens het hele concert meer dan voldoende ruimte. Ik stond zelf halverwege aan de rechter zijkant op een verhoging en ook daar geen centje pijn. Kon zo naar de bar en dan weer m'n eigen plaats innemen.

Outlaw104


Soms wurm ik me wel naar voren als ik laat ben en de zaal vol staat. Maar zoals ik al zei, ik dacht alleen het einde van de show mee te krijgen, had geen idee dat er een half uur vertraging zat bij het begin.

Verbaasd me trouwens dat een band die zo lang bestaat en zo'n show neer zet niet de hele Paradiso uitverkoopt. Ook al moet ik zeggen, ook ik kende ze niet voor gisteren.

Dat is dan wel weer spijtig. Ik zal dit topic eens wat beter in de gaten houden.

Gisteren naar The National gaan zien in Vorst en het was top!

Naar aanleiding van het 10-jarig jubileum van Boxer hebben ze het concert ingezet door het integraal te spelen. Verder niet zo bijster veel van hun nieuwe album gespeeld. De bisnummers waren ook fantastisch met het drietal Mr. November-Terrible Love-Vanderlyle Crybaby Geeks. Die laatste was akoestisch, waarbij Matt de microfoon naar het publiek richtte, waarna het van A tot Z werd meegezongen: kippenvel!

Inderdaad de dame leek wel een stand-up comedian, heb me toen ook volledig aan de "dubbel bock" biertjes overgegeven

Allereerste keer Vorst voor mij (je moet er toch eens aan geloven in je leven). De zevende keer dat ik mijn ultieme favoriet live mocht gaan aanschouwen. Impulsieve beslissing geweest om toch ook nog maar Brussel mee te pakken nadat het optreden op P4K Paris voor een behoorlijk uitliep op een fiasco. Zo wilden we de tour niet afsluiten, dus ik haalde mijn concertmaatje over om nog eens mee te gaan voor de halve prijs.

En dat je dan in de auto op de heenweg op instagram die bewuste teaser voorbij ziet komen (We're excited to celebrate at the last show of our European tour in Brussels tonight!) en stiekempjes gaat denken 'zouden ze iets speciaals met Boxer gaan doen vanavond?'

Het verkeer in België/Brussel was vanouds een groot drama, maar met een vertraging van 1,5 uur waren we er nét voordat het voorprogramma startte en was het zowaar nog mogelijk om redelijke goede spots midden vooraan te bemachtigen.

10 minuten voor het optreden begon zagen we de setlist op het podium geplakt worden. De eerste drie nummers: Fake Empire, Mistaken for Strangers en Brainy. Ik kon wel janken van geluk, want nu wist ik het zeker.

Dus ze openden integraal met Boxer, het beste album ooit gemaakt. Ik droomde er al jaren van dat ik dit nog eens mocht meemaken en dan gebeurt het zomaar opeens. Op een tour en bij een concert waar je het totaal niet verwacht. Het gelukzalige gevoel van deze verrassing, onbeschrijflijk. Once in a lifetime dit misschien wel

Weinig woorden nu voor het concert zelf, maar die komen later nog wel denk ik. Het was in ieder geval weer een magische avond; compleet overladen met kippenvel, vochtige ogen en collectieve juichmomenten. Ik ben zo gelukkig dat ik deze band in mijn leven mag hebben.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/72000/72593.300.jpg

1. Fake Empire
2. Mistaken for Strangers
3. Brainy
4. Squalor Victoria
5. Green Gloves
6. Slow Show
7. Apartment Story
8. Start a War
9. Guest Room
10. Racing Like a Pro
11. Ada
12. Gospel

13. The System Only Dreams in Total Darkness
14. Walk It Back
15. Guilty Party
16. Don't Swallow the Cap
17. Bloodbuzz Ohio
18. I Need My Girl
19. Day I Die

Encore:
20. Carin at the Liquor Store
21. Mr. November
22. Terrible Love
23 Vanderlyle Crybaby Geeks