Vorige week in het Paard, exact een week later in Paradiso...Vorige week geweldig, vanavond overheerst euforie (wellicht vergelijkbaar met het gevoel van Gretz hierboven bij the national -kan me dat trouwens goed voorstellen, een integrale uitvoering van Boxer is tamelijk sensationeel- ). Zoals te verwachten een uitgebreidere setlist, maar ook een sfeervollere locatie inclusief meer publiek.
En een wederom onverwoestbaar enthousiasme van Daniels die zijn companen hierin meeneemt. Strak, puntig, soulvol, rock, ambiente synthesizer geluiden wat komt er niet voorbij. Via kanella nog mooier, idem voor My mathematical mind, Black like me als prachtige afsluiter van de reguliere set, en als verrassing het mij onbekende Metal Detektor van a series of sneaks in de toegift. I Summon you vertolkte Daniels onberispelijk vol overgave solo als eerste toegift. Machtig mooi

Eergisteren heb ik Kasabian gezien in AFAS Live. Het was een feestje.

Wat bij binnenkomst meteen opviel was dat er om me heen veel Engels werd gesproken. Er waren heel wat fans het Kanaal overgestoken voor dit concert. Dat vond ik eigenlijk wel prettig, want ze zorgden voor sfeer in de zaal, zeker ook tijdens het voorprogramma. Dat ze luidruchtig waren, veel ruimte innamen, veel bier gooiden, sigaretten rookten en met elkaar op de vuist gingen was wel weer jammer.

Het feestje begon vroeg deze avond, want het voorprogramma bracht de stemming er meteen goed in. Het was Slaves, een Engels punkduo, bestaande uit een gitarist en een zanger achter een eenvoudige drumkit. De liedjes waren eenvoudig en catchy, maar de energie spatte er werkelijk vanaf. De zanger is een showman pur sang en ze hadden zelfs een aardige lichtshow opgetuigd. Belangrijker nog was het feit dat ze de zaal goed meekregen (met name dankzij de Britten), waardoor het een erg vermakelijke show werd. Een prima begin van de avond.

De rest van de avond was al even prima, want Kasabian was in vorm. Net als de vorige keer dat ik ze zag had ik na een paar liedjes wel gehoord dat Tom goed bij stem was en de band in prima vorm. Kritisch zijn is niet meer nodig, tijd om te genieten van de show! Dat ging me erg gemakkelijk af, want ze speelden in feite een soort best of-show, waarin eigenlijk alleen maar hits voorbijkwamen. Van hun laatste album speelden ze maar vijf liedjes. Het viel me wel op dat die nummers (net als die van het voor mij al net zo tegenvallende album daarvoor) toch zeer enthousiast onthaald werden. Vooral bij Comeback Kid en Stevie viel me dat op.

Het is dat ze wat liedjes van For Crying Out Loud speelden, anders had je nauwelijks doorgehad dat ze met een nieuwe tournee bezig waren. Shows van Kasabian lijken nogal op elkaar. Is dat erg? Nee, helemaal niet eigenlijk. Toch waren er wel wat elementen die deze show van de vorige deden onderscheiden. Als ‘intromuziek’ werd het Super Mario-theme gedraaid. Het podium werd gedomineerd door joekels van blauwe tranen, die ook op hun laatste albumhoes staan. En ze speelden een akoestische versie van Goodbye Kiss. Allemaal onlosmakelijk verbonden aan Kasabian in 2017.

Hoogtepunten van de avond waren er genoeg. Eigenlijk heb ik van iedere minuut kunnen genieten, want ze speelden bijna alleen maar uitbundige meezingers. Als ik toch wat hoogtepunten moet aanwijzen kies ik – op een verdienstelijke tweede plaats – voor de laatste minuten van Treat, die hypnotiserend mooi waren. Het hoogste treetje van het podium is voor Take Aim. Sowieso al een erg goed nummer, maar deze avond werd het voorzien van het intro en outro van The Doberman. Erg zuur dat ze niet dat hele nummer speelden, maar de overgang in Take Aim kon ook op een vreugdesprongetje rekenen.
Daarnaast kwamen er uiteraard tal van anthems voorbij, waarvan Club Foot, Empire en Stevie mij het best bevielen. En vooruit, ik noem er gewoon nog één, omdat het publiek daarbij zo lekker en zo massaal losging: afsluiter Fire.

Het gebeurt me niet vaak dat ik alleen maar positieve woorden overheb voor een concert. Kasabian flikt het. Met een beetje hulp van Slaves.

w
Altijd weer die Britten...ergste concert-/festivalpubliek ever, ondanks dat ze wel een feestje kunnen bouwen.

10-11-2017 Paard, Den Haag staat vanavond vol met publiek voor het uitverkochte concert Guus Meeuwis. Naast deze drukte bevind zich er in de kleine zaal een ander optreden, daar is namelijk de band ‘Fuz’ het publiek al aan het opwarmen. Deze Nederlandse vrouwelijke band doet hier het voorprogramma opvullen voor Kid Congo & the Pink Monkey Birds. De band rondom Kid Congo Powers (Brian Tristan) is onder andere op tour vanwege de release van enkele nieuwe (in Halloween thema) singles. In oktober was de band nog op tournee in Amerika en bracht daar een volledige Halloween sfeer met zich mee. Voor de Europese tour houd enkel Kid Congo nog zijn Halloween costume aan.


Uit Amsterdam is daar Fuz, een pop/rock band bestaande uit vier dames. Eerder deze maand speelde zij nog hun laatste popronde show in Rotterdam en nu staan ze met trots als voorprogramma voor een zeer populaire band. De garagerock galmt door de kleine zaal heen. Helaas is de stem van de zangeres wel wat hard ingesteld en doet daardoor wat schreeuwerig aan. Tussen de nummers door spreekt de zangeres regelmatig het publiek aan, vooral als er tegen het einde van de set steeds meer mensen de kleine zaal binnen komen lopen. Opgeven moment zijn ze dan net op tijd om het laatste nummer van Fuz nog mee te maken. De band speelde een klein half uur en wist hier met gemak het publiek goed te vermaken.



Na een snelle wisseling van instrumenten en een nauwkeurige soundcheck volgt daar al snel de start van het concert. Kid Congo (verkleed als Dracula) en band beginnen meteen met het Halloween thema. De nieuwe single ‘Spider Baby’ wordt gespeeld en daarmee weet de band het concert gelijk goed te beginnen. Congo spreekt het publiek bij elk nummer aan met een verhaal over het lied dat zij gaan spelen. Het verhaal is volledig gebaseerd op de teksten van dat specifieke lied. Na ‘Spider Baby’ volgt ‘Lord Bloodbathington’ afkomstig van hun derde album uit 2011. Van het nieuwe vijfde album ‘La Araña Es la Vida’ volgen nog twee nummers van. Daarna is het tijd voor twee klassiekers. Zanger Congo kennen de meeste mensen namelijk als bassist van Nick Cave, maar kan je ook kennen van The Cramps en The Gun Club. Het publiek in het Paard weten daar alles van, de echte fans hier kennen hem namelijk maar al te goed. En met covers van The Camps als ‘New Kind of Kick’ en ‘I Cant Find My Mind’ gaat het publiek hier helemaal op los. Daarna loopt de set weer over in de Halloween stijl. De B kant van de nieuwe single wordt gespeeld, dat is het ‘Apple in The Razor Blade’ nummer.



Al vanaf het begin van het concert voelt het gewoon rock ’n roll aan. Alle voeten gaan van de vloer en de band wordt goed toegejuicht. Een beter publiek had er niet kunnen staan dan vanavond. Ongetwijfeld zou dat het zelfde zijn in de uitverkochte grote zaal, maar hier in de niet uitverkochte kleine zaal is toch ook wel een groot feest gaande.


Er volgen nog nummers als ‘I Dont Like’ en ‘Lets Go!’ van het bekende album Haunted Head, maar even goed nog nummers van het nieuw uitgebrachte album. Als extraatje wordt er als laatste cover nog een hit van The Gun Club gespeeld. Er lijkt geen einde aan te komen, aan deze erg goede setlist. Met psychedelische invloeden pakt de band het publiek nog even in met een spannend, lang, instrumentaal nummer. En alsof het niks is loopt hij daarna nog door het publiek om met de mensen ‘I Walked With A Zombie’ te zingen! Dan lijkt het voorbij te zijn en loopt de band vol met dank het podium af. Met veel geklap en geschreeuw weet het publiek de band terug te halen, Congo noemt het publiek van vanavond ook het beste wat hij zich kan wensen. Ook lijkt de beste man nog enkele covers te willen spelen nadat zij de toegift (van twee nummers) hebben afgesloten, maar helaas lijkt dit er niet meer in te zitten. Het is tijd voor de fans om zich te verzamelen bij de merchandise. Daar stond Congo tot slot nog een half uur te signeren, op de foto te gaan en te praten met zijn fans. Bedankt Kid Congo & The Pink Monkey Birds!

11/11: Monomyth – Little Devil, Tilburg

De vierde Monomyth-plaat komt eraan. Monomyth, Further en Exo zijn stuk voor stuk enorme voltreffers, dus daar ben ik erg benieuwd naar. Gisterenavond werd er geen nieuw materiaal gespeeld, maar was er wel een ander nieuw element in de band.

In oktober werd bekend gemaakt dat gitarist Thomas van den Reydt had besloten om weer te gaan studeren en nu heeft Boudewijn Bonebakker deze positie overgenomen. Dat is een muzikant die zijn sporen al ruim heeft verdiend met onder andere Gorefest en Gingerpig. Het optreden in de Little Devil was pas het tweede optreden met Bonebakker, maar daar was eigenlijk niks van te merken. Er zijn deze maand vier try-out shows, kleinere optredens dan ze gewoonlijk doen. Het stond in de Little Devil (capaciteit: 175 mensen) dan ook stampensvol, het moet uitverkocht zijn geweest. De band paste net op het podium, Tjerk Stoop (de man van de spacy geluidseffecten/sferen) zat behoorlijk krap. Het was ontzettend vet om ze in zo'n intieme setting te zien na Gebouw-T in Bergen op Zoom vorig jaar, dat is namelijk een relatief grote zaal.

Wat kregen we? Een set van 75 minuten met een nette verdeling van alle drie de platen: het debuut kreeg er twee (Vanderwaalskrachten, The Groom Lake Engine), Further kwam er het best bedeeld van af met drie nummers (Ark-M, Collision en 6EQUJ5) en van Exo werden er twee gespeeld (ET Oasis, LHC). Monomyth neemt altijd de tijd en laat je rustig zetelen in een groove om je daarna te transporteren naar een ander universum. De ritmesectie zet de übersolide overdrive in en rest van de band zweeft: gitaarlijntjes veranderen constant en klanktapijten worden neergelegd met orgeltjes en geluidseffecten. Wanneer de band samen als één front een moddervette midtempo groove en riff inzet is dat ronduit overdonderend. Deze band combineert krautrockritmiek met weidse begin jaren '70 Pink Floyd-sferen en de uitbarstingen van Motorpsycho in topvorm. Door de jaren heen is Monomyth steeds losser en groovender geworden, ze sloten af met LHC, een nummer waarbij het onmogelijk is om stil te blijven staan.

Bonebakker speelde fantastisch en heeft een andere speelstijl dan zijn voorganger. Wat vrijer en expressiever, wat de band net een wat meer stuwend karakter geeft. Ik ben benieuwd wat de vierde plaat gaat brengen en ik hoop ze volgend jaar weer live te zien. Samen met Dodecahedron mijn favoriete band uit Nederland. Wereldklasse!

Zaterdagavond Protomartyr in een uitverkocht Rotown in Rotterdam. Een uitverkocht Rotown is niet leuk. Wel voor de band en Rotown zelf, maar niet voor het publiek. Rotown is een veredeld grand cafe met een podium en zodra dit volgestampt wordt sta je als sardientjes in blik op elkaar. Protomartyr zou om 21:30 beginnen maar het was al gauw 22:00. Ik heb geprobeerd redelijk vooraan te staan maar dat trok ik na 3 nummers niet meer en ben toen ergens achterin de zaal gaan staan om het op een tv scherm te volgen. En het concert zelf? Ja, daar was niets mee. Deze band staat live als een huis ondanks zero uitstraling. Dit gebrek aan uitstraling past dan, gek genoeg, weer uitstekend bij hun muziek. De stem van de zanger, die inderdaad oogt als een aan lager wal geraakt schoolhoofd, is fenomenaal.

Net terug van Queen met Adam Lambert. Geweldig concert. Een hele lange reeks hits en gekukkig ook Stone Cold Crazy and I'm in love with my car om er toch nog een rauw rock randje aan te geven. Ook zonder Freddy (die natuurlijk gemist werd) staat de show als een huis. Want de sound van Queen is natuurlijk ook zwaar mede bepaald door de unieue gitaarsound van tovenaar Brain May en de vette drumstijl van Roger Taylor. En laten die twee heren beide nog in top vorm creëren. Bovendien hebben ze met Adam Lambert een flamboyante frintman met een prima stem gevonden. En ook de lichtshow was indrukwekkend, zonder ooit overheersend te zijn.

Entertainment van de bovendste plank!

Inmiddels alweer eergisteren was ik bij het concert van Morrigan in de P60 in Amstelveen, met Bataar en VII Arc als voorprogramma.

VII Arc kende ik totaal niet. Ze wisten me wel positief te verrassen, vooral het showtje was erg leuk, al was de muziek niet zo bijzonder. De band was ook wel heel erg enthousiast, achteraf las ik dat dit hun eerste concert buiten Duitsland was, daar zal het dus wel aan gelegen hebben.

Het optreden van Bataar liep een beetje in de soep vanwege technische problemen. De vooraf opgenomen achtergrondgeluiden stonden harder dan de band zelf. Op een gegeven moment trapte gitarist Patrik op zijn pedaal voor hij aan een solo begon, met als enige resultaat dat zijn gitaar helemaal niet meer te horen was. Later kwam de zanger van Morrigan het podium op om het nummer Lavender mee te zingen, dat was zeker een moment om in te lijsten.

Toen Bataar klaar was ging het (smerige) gordijn voor het podium dicht. Toen het weer open ging sprong zanger Aryu uit een rechtop staande doodskist en kwam gitarist Pitty met drie grote teddyberen het podium oprennen. Het was duidelijk dat de band een eeuwigheid met de make-up bezig was geweest, en het resultaat zag er goed uit. De muziek was ook dik in orde: metalcore met hier en daar een solo en afwisselende zangstijlen. Toch moet de band het vooral van de uiterlijke presentatie en het showaspect hebben, en daar is eigenlijk niets mis mee. Een van de hoogtepunten van de avond was het moment waarop de band de meegenomen teddyberen het publiek in smeet, uiteraard werden ze teruggegooid, en zo ging het nog een paar keer. Het klinkt erg melig en dat was het ook, toch heb ik het zeker naar mijn zin gehad. De opkomst was helaas wel aan de lage kant, eigenlijk te laag om de P60 voor af te huren.

Eergisteren gezien in de Ziggo Dome, Amsterdam: Queen en Adam Lambert.

Tja, weet je wat het is? Als je net 12 jaar was toen Freddie Mercury overleed en nog geen 7 jaar was toen ze voor het laatst optraden, snap je de discussie over of het nou goed is dat ze een andere zanger genomen hebben om te touren echt wel, maar ben je toch vooral heel blij dat je de mogelijkheid hebt om twee van je muzikale helden live te kunnen zien.

En dus trokken we weer naar Amsterdam. Waar met nieuwe veiligheidseisen zelfs de fietsbellen (er waren blijkbaar ook nog echt mensen die ze meegenomen hadden!) verboden waren.
Eenmaal gesetteld begon het aftellen naar het concert. Al met al 20 minuten later dan geplande 8 uur, maar dat leek toch ook samen te hangen met de vele lege plekken die er om 8 uur nog waren.
Het begin was magistraal. De 'muur' (op het scherm) die nog om het voorste gedeelte van het podium stond (overigens was het podium erg mooi in de vorm van een gitaar vormgegeven) wordt doorbroken door 'Frank', de robot van de cover van News of the World. Door de geweldige kwaliteit van schermen momenteel werd een 3D-effect gecreëerd, waardoor hij op het podium leek te grijpen. Die tilde vervolgens de muur op, waardoor het gehele podium te aanschouwen was en de muziek kon beginnen.

Na enige klanken van We Will Rock You werd Hammer To Fall gespeeld, wat een stevig begin van het concert inluidde met onder andere Stone Called Crazy en Tie Your Mother Down. Ik zat er meteen lekker in. De visuele effecten, zowel op het scherm als qua lichtshow waren natuurlijk ook weer meteen in volle sterkte aanwezig. Geregeld overweldigend, soms subtiel. Zo werd bijvoorbeeld bij Another Bites the Dust een geluidsgolf op de achtergrond geprojecteerd op het scherm.

Adam Lambert is natuurlijk geen Freddie Mercury (of zoals hij zelf daarover zei: "No shit!"). Het bereik en de kracht is geweldig en daardoor kan hij heel veel gevarieerd werk van Queen heel goed aan. Alleen bij Somebody To Love vond ik het wat 'volheid' in zijn stem missen. Maar zingen kan hij en hoe! En daarnaast is het natuurlijk een erg flamboyante man. Ik heb geloof wel vijf verschillende outfits gezien en die kenmerken zich op zijn zachtst gezegd niet door bescheidenheid. Hij heeft nogal wat maniertjes en doet ook van alles non-verbaal op het podium en ongetwijfeld moet je daar van houden, maar dat doe ik wel en ik vind het ook uitermate passen bij de muziek van Queen. Over-the-top hoort erbij en het maakt de show nog geweldiger.

Ik blijf het toch ook bijzonder vinden om de interactie met met name Brian May en ook Roger Taylor te zien, terwijl het toch ook zijn vaders hadden kunnen zijn. En dat komt de heren toch ook echt ten goede, want ik zie veel meer bijna jeugdig elan en vuur dan tijdens de tours met Paul Rodgers.
Brian May liet zijn gitaar geregeld vuur spuwen (figuurlijk dan) en speelde met meer zichtbare vreugde dan de vorige keer. Nou bleek hij achteraf de vorige keer ook ziek te zijn. Maar als je dat nog op je 70e kan qua snelheid van spelen! De zang is nooit zijn sterkste punt te zijn, maar daar kun je wel enige slijt merken, waardoor zijn stem nog breekbaarder klinkt.

Bij Roger Taylor heb ik dat overigens niet gemerkt. Die was opvallend goed en sterk bij stem. Hoewel ik bij A Kind of Magic, waar hij ook op het podium de plek van de zanger innam, wel kon zien dat hij daar wat onwennig stond. En laten we het er op houden dat hij ze op het drumstel ook goed wist te raken. Ik moet soms nog steeds wat wennen aan de aanblik van een getatoeëerde Roger Taylor, maar ook hem zou je qua kwaliteit en vitaliteit zeker geen 70 geven.

De opbouw van de show zat goed in elkaar. Er werd een mooie dwarsdoorsnede uit het oeuvre gespeeld. De setlist was wel een tikje voorspelbaar en kwam ook aardig overeen met hun vorige concert in de Ziggo Dome. Dat vind ik toch wel jammer, want het oeuvre is breed genoeg zou je zeggen. Get Down Make Love was een van de weinige verrassingen, maar als je dan weet dat eerder in de tour It’s Late en Spread Your Wings ook gespeeld werden, hadden er voor mij best twee meer voor de hand liggende nummers geschrapt mogen worden. Maar dat neemt niet weg dat weer eens duidelijk werd hoe veel geweldige muziek Queen eigenlijk gemaakt heeft.

'Frank' kwam met enige regelmaat terug. Zo zong Adam Lambert Killer Queen op een uit het podium ontstijgend hoofd van Frank, met mooi ronddraaiende oogjes en inclusief foute grapjes (“Frank gives great head''). Daarnaast tilde Frank Brian May op zijn hand tot grote hoogte voor zijn gitaarsolomomentje en werden we ook heel lief uitgezwaaid door Frank aan het einde.
En ook de andere showelementen ontbraken niet. Een podium wat zich leende voor een mooie spreiding gedurende het concert. Mooi gebruik van schermen en animaties, waardoor bijvoorbeeld Freddie Mercury ineens op het scherm leek te verschijnen om het laatste couplet van Love of My Life te zingen samen met Brian. Erg mooi gedaan.
Attributen mochten ook niet ontbreken, zoals een roze driewieler (Amerikanen kunnen niet fietsen blijkbaar ) bij Bicycle Race en de lichtshow was gewoonweg fantastisch zoals we bij Queen gewend zijn. Maar wel gedoseerd en passend bij de muziek. Ook de lasers en de discobol kwamen langs.
Daardoor bevond al met al de show zich toch wel op duidelijk hoger niveau dan de vorige keer.

Hoogtepunten genoeg; Fat Bottomed Girls qua lichtshow, Brian May die tussen de sterren aan de hemel speelt op grote hoogte als visueel hoogtepunt, Love of My Life toch als sentimenteel hoogtepunt en een zinderend duet tussen Roger en Adam tijdens Under Pressure als muzikaal hoogtepunt wat mij betreft.
De discussie over of je dit nou moet doen na het overlijden van je zanger zal wel blijven voortduren, maar ik denk dat een ieder het er mee eens is, dat als je het doet je het goed moet doen. Nou dat is zeker gelukt! En ik ben heel blij dat ze het doen!

Gisteren Future Islands gezien in Paradiso. Sam Herring was weer ouderwets aan het grommen, dansen, springen, prediken en andersoortig gebaren aan het maken (halverwege maakte hij zelfs een buikschuiver over het podium), maar muzikaal stak het ook gewoon weer goed in elkaar, ondanks het wat mindere geluid en de benodigde opwarmtijd (band begon sowieso 20 min te laat).

Setlist was grotendeels hetzelfde als op Lowlands, maar de toevoegingen waren vrijwel allemaal een meerwaarde, lekker veel van favoriete albums Singles en In Evening Air ook. Hoogtepunt was de toegift, met absolute persoonlijke favoriet Fall From Grace, het uptempo Vireo's Eye en het persoonlijke Little Dreamer van het debuut. Enige jammere is dat de band kennelijk niet hetzelfde denkt over Sun in the Morning als ik, aangezien ze die de hele tour nog niet hebben gespeeld...

Zojuist The Waterboys gezien in Afas Live.

Bij het nieuwe album sprak ik al de wens uit dat ze veel ouder werk zouden spelen, maar het mocht helaas niet zo zijn. Liefst twaalf nummers van Out of all this blue... Dat bevoegd bij een keuze voor ouder werk die me ook niet echt aansprak, maakte het optreden tot en bijzonder lange zit (letterlijk). Mike Scott had er wel zin in maar hij knapte volgens mij een beetje af op de lauwe respons vanuit de zaal. Volgens mij zouden ze oorspronkelijk Purple Rain bij de toegiften spelen, maar dat gebeurde vanavond niet.

Al met al een uiterst teleurstellend optreden en ik betwijfel of ik de volgende keer nog wel ga.

15-11 The Waterboys (support Sophie Morgan) AFAS Live, Amsterdam 4,75*
ticket normaal 1e rang 54 euro excl, via TicketSwap € 9,60 incl.

Druk bezette weken vol concerten, en er komen er nog meer tot het nieuwe jaar. The Waterboys als eens gezien in de Meervaart jaren geleden maar het heerlijke nieuwe album geeft zin om ze weer eens op te zoeken ook al vind ik de AFAS Live niet zo geweldig. Zag er lang naar uit dat ik niet zou gaan want de keus was gratis naar Wolf Parade als Melkweg jaarlid of voor circa 30 euro naar de Bijlmer Black Box. Eigenlijk al besloten om Wolf Parade met hun nieuwe album te bezoeken maar ik kon het niet laten om toch nog eens voor een tweedehands kaartje te kijken. Ook als het moment van vertrek al gepasseerd was om op tijd te zijn voor het voorprogramma. Maar toen ik zag dat er voor 10 euro een zitplaats was op de 4e rij vlak voor het podium, twijfelde ik niet. Kopen en gaan. Heb ik die arme handelaar toch nog een klein cadeautje bezorgd van zijn investering van circa 175 euro heeft hij toch mooi 9 euro terugverdient. "You win some, you loose some" er was zelfs een lucky bastard (of lucky bitch) die voor 5,50 euro een kaartje wist te bemachtigen, geen idee welke zitplaats dat was, maar beter dan die van mij waren er niet. Toch bleven er 25 tickets onverkocht ondanks de soms enorme kortingen. Het was ook niet uitverkocht en dus met zitplaatsen zoals bij ELO vorig jaar.

Haasje-repje op de fiets, de metro in, en 20:25 stond ik in de zaal, voorprogramma was volgens mij net afgelopen. Niets van gezien maar Sophie kwam later voor één of twee nummers extra achtergrondzang doen. Prima zicht op podium, rechts direct voor de speakers dat was wel iets minder want zo moest bijna de hele show de oordoppen in. Kan niet hard klagen voor die prijs. Volgens mij begon het met een kwartier vertraging. Ik had de setlist gezien van een paar dagen terug in Noorwegen en wist wat er zou komen. Veel van het nieuwe album Out of All This Blue (2017) die ik wel goed vind, zelfs iets beter dan de vorige Modern Blues (2015). Ik kon dus wel vanaf de eerste minuut in de juiste stemming komen, maar ik zag dat een groot deel van het publiek voor het oude werk gekomen was en dan waarschijnlijk vooral voor de albums met veel Ierse Folk Rock. Zoals Brunniepoo aangaf was het publiek wat tam en daar reageerde Mike inderdaad ook licht beduusd op en maakte enkele opmerkingen a la "wij houden van dansen en vinden het niet erg als jullie dat ook willen" de suppoosten waren echter best wel streng want als je te lang in het gangpad bleef staan kwamen ze je aanspreken. Weinig meegekregen van wat in de zaal achter me gebeurde want ik zat enorm te genieten van dit optreden.

Op het podium Mike Scott: guitar / vocals/ piano, Steve Wickham: electric fiddle & mandolin, Ralph Salmins: drums, Brother Paul: keyboards, Hammond. Een nieuwe gitarist uit Nashville Bart Walker en een nieuwe bassist uit Dublin Aongus Ralston, een tweede drummer / percussionist / technicus Jon Green en de twee achtergrondzangeressen Zennie Summers en Jess Kav. Alle namen werden meerdere keren genoemd maar ben zo weer vergeten, maar een Britse laatkomer deed z'n beklag bij Mike die tot vermaak van het publiek vertelde om "to fuck off"

Mike Scott zag er trouwens lijkbleek en mager uit en dat licht deed hem ook geen plezier, wel een prachtig pak aan doet denken aan een Travelling Wilbury met op z'n kop een hoed waarschijnlijk geen Stetson maar meer een 'echte' cowboyhoed. Mike wordt eind volgend jaar 60 maar op podium ziet hij er ouder uit met een vaalgrijze huid. Maar ondanks wat probleempjes met zijn PA toch in een goed stemming en deed het nodige om meer leven in de zaal te krijgen. Zo werden er twee keer extra een slot op A Girl Called Johnny gespeeld, nadat bij het prachtige einde van het vorige nummer Love Walks In al een lang a capella eind gebracht waarin het publiek uitgenodigd werd om mee te zingen en klappen. Dit publiek is blijkbaar slecht bekend met het nieuwe album of ziet die niet zo zitten.

Bij All the Things She Gave Me werd volgens mij ook een tweede eind als encore gespeeld. Duidelijk dat de oude nummers meer beweging in de zaal brengen. Het publiek gaat pas en masse staan als dan aan het einde van de set The Whole of the Moon wordt gespeeld. De band speelde goed ook als ik de drummer in één nummer wel even iets achter de maat hoorde op de hit-hats. Er liep een sequencer mee waar van tijd tot tijd extra beats en extra geluidseffecten kwamen dus was goed te horen als iemand niet op de maat zit. De zangeressen waren prima zij het vocaal onderbelicht maar met sfeervolle danspassen ook aantrekkelijk voor de show. Weinig lichteffecten en geen visuals zoals ik ze zag bij Father John Misty op maandag. Een levendige band, met name de Hammond-man die in zijn wijde pijpen discobroek en leren pet wel erg seventies was maar heerlijk geanimeerd speelde. Iedereen in de band kreeg, op comando of verzoek, de ruimte om te soleren wat leuker is dan wat ik zag van de bandleden van Father John Misty.

Over de oude nummers kan ik alleen opmerken dat ze iets 'poppier' gespeeld werden en misschien zelfs ook iets sneller, maar met een langer einde en meer herhalingen van de refreinen. Als toegift komt eerst How Long Will I Love You? daar waar ik hoopte op Still a Freak die op andere avonden gespeeld werd. Inderdaad geen Purple Rain maar die zou ik ook niet verwachten en is zo te zien alleen in Noorwegen gespeeld als die setlist klopt. De afsluiter is een prima uitvoering van de publiekslieveling Fisherman's Blues. Ik zag Mike bij het verlaten van het podium een zucht wegblazen alsof hij vermoeid was of misschien om aan te geven dat hij blij was dat het erop zat om 22:50. Ik ben blij dat ik gegaan ben maar meen dat er meer leven in de zaal zat in de Meervaart (Amsterdam Osdorp) jaren geleden, ook als dat ook zitplaatsen waren. Daar lag het dus niet aan ondanks dat ik meerder mensen hier na afloop over hoorden klagen.

ISLAND in Sugar Factory te Amsterdam op 15 November (Sold Out).
Lang naar uitgekeken, want er zou nieuw werk gespeeld gaan worden van het te verwachten eerste album.

Eerst de suportact. Ook uit London afkomstige singer-songwriter Eliza Shaddad heeft een bassist en strakke drummer meegenomen waardoor ze ook fijn kan rocken. Meestal aan het eind van een song die zorgvuldig wordt opgebouwd vanuit een gitaar met emotie. En wat een geweldige stem die lieflijk en rauw kan klinken, net zoals Rollo van ISLAND. Een ideale opwarmer dus, die ook nog eens met durf nieuwe nummers voor het eerst life speelde (tijdens de eerste gig in de nieuwe samenstelling, vertelde ze me later vol trots). Ik had me op spotify ingeluisterd, maar omdat ze bijna alleen maar nieuwe songs speelde was dat achteraf overbodig. Maakte ook niet uit voor het publiek dat aandachtig en positief reageerde.

Dan de hoofdact: Natuurlijk benieuwd naar de nieuwe songs en daar kwamen er 6 van voorbij, inclusief het fraaie instrumentale intro. Aan het begin van de setlist staan de nummers met Synth ondersteuning. Daar ben ik niet zo fan van, maar omdat het ook direct een steviger geluid laat horen dan voorheen, hoor je van mij geen enkele wanklank. De songs worden vloeiend na elkaar gespeeld, zonder pauzes. Het is duidelijk dat de speeluren van de afgelopen UK-tour al zn vruchten afwerpen. Want er wordt bijzonder strak gespeeld met als voorlopig hoogtepunt een nieuw rockend slot van A Place You Like. En dan moet het mooiste nog komen. De meest dynamische songs zitten terecht aan het eind van de show. Het beste van hun laatste EP: All You Ever Needed en de nieuwe songs Ride (Met een ingehouden spanning en opvallend loom ritme) en Feels Like Air (Prachtig opgebouwd met een bluesy slot, waar de gitaren en bas samen geheel los gaan; schitterend).

ik ben fan van Rollo's stem (Raw en Soft) en vooral van de open gitaarsound van Jack. Daarbij ook nog een strak ritme duo van drum en bas en nu al een setlist met alleen maar perfecte songs. Wat me ook nog opviel is het speelplezier, vooral als de 2 gitaren mekaar aanmoedigen om er nog even gas bij te zetten. Het zal wel duidelijk zijn: ik heb intens genoten. Dat smaakt naar meer.

Bij de 'Yates'-tournee van een paar jaar terug was het ook een zitconcert maar daar zat veel meer leven in. Tijdens de Modern Blues-tour heb ik ze gezien bij een zitconcert in Capreira (Bloemendaal) en dat was een moeizaam optreden (maar dat lag m.i. toen meer aan Mike Scott dan aan het publiek).

Gisteren was er (aanvankelijk) in ieder geval weinig mis met de inzet en het enthousiasme van Scott. Met beter (of populairder, het is maar hoe je het wil zien) materiaal had hij de zaal denk ik ook zo meegekregen. Tijdens Love Walks In, één van de twee nieuwe nummers die me live wel kon bekoren, lukte dat wel en de stijgende lijn werd prima voortgezet met A Girl Called Johnny. Als ze daarna een mix van favorieten en nieuwe nummers hadden gedaan dan was het allemaal wel goedgekomen, maar helaas. Pas bij de laatste drie (oude) nummers kwam het publiek los en daar zou de band toch zijn conclusies uit kunnen trekken.

Overigens: ik heb even snel naar de laatst beschikbare setlist gekeken en dat was die van Oslo. Toen iemand ook nog eens Purple Rain riep, ging ik er vanuit dat deze de hele tournee al gespeeld werd. Ten onrechte dus.

En geheel terzijde: toen het licht voor het eerst op Mike Scott scheen merkte mijn vrouw droogjes op dat The Waterboys kennelijk mee is gegaan met de hype om met een hologram te spelen.

Iemand afgelopen week nog bij Wire in het Patronaat geweest?

Had er graag bij geweest in het openluchttheater Capreira (Bloemendaal), heb nog altijd goede herinneringen aan een magisch optreden van Low in Rivierenhof (Antwerpen), deels bij fakkel / kaarslicht.

Ik snap ook niet dat Mike zo'n 'kill' licht op hem had staan. De andere bandleden stonden wel in 'warm' licht en af en toe als hij uit die spot stapte dan zag hij er ook iets beter uit.

Ik heb wel de indruk dat afgezien van wat irritatie met geluid op zijn PA dat hij in een beste stemming was en genoeg deed om de stemming erin te brengen. Ook bij de andere bandleden zoals de bassist zag je het plezier in het spel. Meestal als de bandleider in slechte doen is zie je dat ook terug bij de andere bandleden. Mike ging ook nog wat soleren op zijn gitaar, deed wat quasi spontane dansjes met zijn zangeressen etc.

De 'pech' voor een deel van het publiek was dat Mike net een dubbelaar heeft uitgebracht en dit is natuurlijk de tour om dat te promoten. Normaal speelt een band de helft van de nieuwe nummers van het laatste album en wat van het album daarvoor en dan een mix van hits. Dan is 12 nummers van Out of All this Blue en 1 van Modern Blues = vrij normaal: 13 van de 21 nummers, 8 nummers ruimte voor de hits... er zijn genoeg bands die niet verder komen dan 2 of 3 hits. Maar wel de eerste 5 nummers allen van het nieuwe album.. dat is wel even een zit als je die niet kent of niet ziet zitten.

Ik vermoed dat een volgende tournee een heel andere setlist zal hebben en 3 of 4 nummers minder van het nieuwe album. Ik vind dat album (en de voorganger) wel goed dus heb me prima vermaakt.

Ze hebben vast niet voor een lege zaal gespeeld...

Mike heeft er toch nog nooit goed uitgezien?

Ach ik was ooit in de Luxor bij hun en weigerde ze de toegift te spelen omdat volgens Scott de "vibe"niet goed was...

Rond 2000 (Rock in a w tour) dan ook wel weer een extreem goed concert gezien in Paradiso. Zo'n drie uur en keihard (2 dagen piep in mijn oren) maar ook extreem goed

Nooit eerder opgevallen, maar zat destijds in de Meervaart iets te ver van het podium. Ook in de 013 jaren geleden stond ik te ver van het podium

Ik meen ze nog een keer eerder gezien te hebben ... hebben ze ooit op Parkpop gestaan? of Pukkelpop?

Nee zeker niet. Ik was er bijvoorbeeld. Zelden zo veel fout zien gaan bij een optreden.

Wat ging er fout?

De band leek elkaars gitaren over de PA terug te horen, er was steeds irritatie daarover. Bovendien waren er continu contactstoringen te horen. Ergens op tweederde van de set ging er een nummer 'goed' hetgeen prompt resulteerde in een bemoedigend applaus voor de geluidsman ergens bovenin het Patronaat.

Auw...

16-11 Sophia Melkweg Upstairs, Amsterdam 4,5* normaal € 15 excl. via TicketSwap € 5,60 incl.

Meestal is het niet slim om te veel concerten achter elkaar te zien want op een bepaald moment krijg je niet meer dezelfde kik, hoe goed ook het optreden. Ook slim om de oren te sparen zeker als bij een voorgaande optreden het volume hoog stond of veel piepende overstuurde klanken je trommelvlies doorboorden. Maar Sophia, de band rond Robin Proper-Sheppard van The God Machine, stond al enige tijd op mijn verlanglijstje, ook als ik ze nog maar ken van één album As We Make Our Way (2016). Door een bug op de website van TicketSwap waren de tickets van Sophia niet gemakkelijk te vinden en misschien dat daardoor de prijs verlaagd werd tot minder dan 6 euro!

Ik wist niet helemaal wat te verwachten want zo gezegd, ik ken maar één album maar heb wel een 6-tal nummers van hun As We Make Our Way [The Live Recordings] (2017) beluisterd om een idee te krijgen. Om erwinz te quoten "klinkt over het algemeen donker en stemmig of donker en dreigend" over het laatste album. Dat terwijl Discogs het onder Pop Rock / Indie Rock stopt en op andere sites wordt ook wel Folk erbij gehaald. Het verbaasde me wel dat een act als Sophia met zoveel kwaliteit en een zanger die al sinds 1991 bezig is slechts een klein zaaltje kan vullen. Uiteindelijk denk ik dat de beschrijving van zanger Robin het beste past: Noisy Sad Rock songs (waar ik dan nog Post-Rock aan wil toevoegen). Soms klinkt het als een mix van de slow ingetogen nummers van U2 dan weer Radiohead, dan weer Editors/Interpol. Maar het klinkt vooral heerlijk. Een ex-vriendin zei ooit: een weekend is pas goed als je gillende gitaren hebt gehoord en daar kan ik mij helemaal in vinden (ook al ben een groot Dance / Synthpop / Electro fan).

De band was al op het podium bezig vóór het optreden en begonnen ook iets later dan gepland. Dat is meestal geen goed teken want normaal regelt een technicus (vroeger noemden ze die gewoon roadies) dat alles. Die testen de microfoons en stemmen de gitaren, zetten de versterkers aan en als het goed is heeft de band dan eerder op de avond al een soundcheck gedaan. Enfin alles verliep gewoon prima afgezien van een verkeerde inzet van Robin bij één nummer, geen technische problemen. Ook het geluid was erg goed, pluimpje voor de technicus / geluidsman / mixer en kompaan die meerdere keren de zaal in liepen om op verschillende plekken het geluid aan te horen. Dat zie ik bijna nooit. Vaak worden tijdens de soundcheck alles bepaald wat betreft mix en volumes en vaak gaat het goed tijdens het concert zelf maar vaak ook niet. Dat de zang of de bass te zacht in de mix staat of de snare of de lead-gitaar te hard. Of dat er onbedoelde feedback te horen is (piepen). In een kleine zaal als Upstairs Melkweg is het risico groot dat men het volume te ver opendraait. Ik was uit voorzorg dan ook achterin gaan staan, met slechter zicht (maar veel viel er niet te zien). Met oordoppen in, maar soms gingen die geheel of gedeeltelijk uit. De voorkeur gaat uit naar luisteren zonder oordoppen maar dat is niet aan te raden als je vaak concerten bezoekt.

Lullig voor de band ken ik erg weinig van de nummers die ze spelen maar ik zal dat live album nog eens vaker opzetten om te horen wat mijn nieuw favorieten van de band zijn. In elk geval de iets hoekige bombastische afsluiter. Wel jammer dat het publiek (50 man / vrouw) vrij rustig was tussen de nummers wanneer Robin wat interactie zocht. Wel werd er goed geklapt en gejoeld na de nummers. Robin deed me trouwens denken aan José Feliciano, de hele tijd met dichtgeknepen ogen sprak en zong, dacht even dat hij blind was maar volgens mij is dat niet zo. Hij was prima bij stem en naast hem stonden volgens mij deze heren: Jesse Maes - Guitar, Keyboards, Bert Vliegen - Keyboards, Guitar, Sander Verstraete - Bass, Keyboards, Jeff Townsin - Drums, Percussion en allen behalve de drummer deden backing vocals. Naast Robin is gitarist Jesse Maes de belangrijkste man. Iemand die helemaal opgaat in het spel, geweldig om te zien en nog heerlijker om te horen. Weet alles uit zijn instrument te halen en te imponeren door eens niet de volumeknop te ver open te draaien (maar de mixer heeft daar ook goed op gelet!). Soms stonden er 3 gitaristen plus de bassist aan een muur van geluid / noise te bouwen en dan nog kon je het spel van Jesse daar doorheen horen zonder dat zijn volume boven de rest uit stak. Bijzonder knap! Als ik af ga op het spel van de drummer dan speelden ze volgens mij ook zonder oortjes, dat wil zeggen zonder sequencer / metronoom daarin, wat vaak gedaan wordt om een band strak(ker) te doen klinken. Het was hun laatste optreden van de huidige tour als ik Robin goed heb begrepen en dus maar liefst 4 nummers in het encore zodoende bijna 2 uur Sophia live Voor herhaling vatbaar.

Het enige minpuntje van de avond was een paar dronken gasten die leuk uit de hoek wilde komen door wat te roepen richting de band/zanger tussen de nummers door. Had de indruk dat het dezelfde eikels waren die ook al vervelen waren tijdens Findlay vorige week in dezelfde zaal.

Je had de de avond erop naar Dusseldorf kunnen afreizen, stonden ze weer . De tour gaat in een ras tempo door tot begin december.

Shepard was deze avond erg goed geluimd en dan weet je dat het spel en het concert goed gaat worden. Deze avond was het wel erg goed. Robin was dan ook echt de laatste die de zaal verliet: stond tot ver na het concert met plezier met bezoekers te praten.
Vóór de 'comeback' die hij vorig jaar inzette heb ik toch regelmatig een morrende Robin gezien (zelfs een optreden afbrekend, dronken en onbeschofte lieden die zijn muziek verstoorden verdroeg hij niet), er moet wat veranderd zijn: vorig jaar in bitterzoet was het al "plezier" wat de klok sloeg en dit keer kwam de spreekwoordelijke koekoek herhaaldelijk en op elk mogelijk moment uit z'n klok om een dansje te doen.
De noisy emtoioneel beladen kant die Sophia dit jaar veel meer laat horen (dank aan gitarist Jesse Maes en bassist Verstraete van noiseband Hypochristmutreefuzz) memoreert aan 't machtige The Godmachine. En dat alleen al was een reden om er te staan.
Ik mag toch hopen dat deze belgen nog langere tijd aan de zijde van Mr. Sophia zullen blijven staan.


Sophia is het best bewaarde geheim in het clubcircuit, ik verbaas me elke keer weer over de kleine opkomst bij concerten: Een ieder die dit niet heeft gezien mist een wezenlijke ervaring.
Ik stond bij Nick Cave in de Ziggo dit jaar (ik zal de Ziggo altijd mijden, maar ja.. nick cave....).
Cave brengt 17.000 man in vervoering, het was best intens. Sophia stond voor een honderdtal man, op de zolder van de Melkweg en zet een zelfde intensiteit en kwaliteit neer. Het is krankzinnig.
Het publiek verdient deze intieme zaal, maar Sophia zou de Ziggo verdienen.
Gelukkig zullen we dat nooit gaan meemaken.
Volgende keer sta ik er natuurlijk weer.

Robin liet weten al zeer veel nieuw materiaal te hebben geschreven, zal van de zomer worden opgenomen, hoopt op nieuwe plaat begin 2019.

ElroHirtje Klopt deze setlist Amsterdam van Sophia?

Naar mijn idee en met overtuiging: ja, moet het zijn.
No Goodbyes was de niet geplande encore. Wellicht toevallig, maar slechts bij dit nummer was ik even uit de vibe. Tis daarbij niet mijn song.

Last night versie was verrassend.
Ik zou toch graag nog is aanwezig willen zijn bij een optreden waar alle grote ronkende nummers in elkaar over zouden lopen... As only....:) (desert, darkness, resisting, river en ach... speel dan ook weer is wat godmachine nummers).


Ik liep donderdag bij het concert trouwens een allervriendelijkste hagenees tegen het lijf: hij had the godmachine nog live gezien met David Eugen Edwards in het voorprogramma (had toen nog geen plaat uitgebracht)!! Was voor hem een memorabel concert. Ik kan het me voorstellen. #Jaloers
Voorts had ie een grote voorliefde voor de swans en einsturzende neubauten.
Ik kon spontaan verliefd worden op die man. .

Ik zal die setlist even omzetten naar een playlist zodat ik eruit kan halen welke nu mijn nieuwe favorieten zijn

Het album People Are Like Seasons staat helaas niet op Spotify... en diverse albums staan allemaal als 2017 releases, ik neem aan her-uitgaven.

17-11-2017 Paard, Den Haag heeft vanavond twee concerten. Daarvan is Klangstof uitverkocht en spelende in de kleine zaal. Klangstof bevat een Nederlandse/Noorse formatie en maakte al snel succes na het uitbrengen van hun debuutalbum. Dit nam met zich mee dat zij als eerste als Nederlandse band hebben mogen spelen op het Coachella festival. Ook volgde er zelfs een live sessie in de KEXP studio, in Seattle, Amerika. Na het (drukke) succes speelde de band ook enkele keren in Nederland en zijn nu eindelijk terug met zes optredens voor in ons land.

Als voorprogramma nemen zij (voor de Nederlandse clubshows) de band Dakota met zich mee. Deze Nederlandse band bestaat uit vier jonge dames die net de Popronde hebben afgelopen en eerder op enkele zomerse festivals hebben gespeeld. In eigen beheer brachten zij vorig jaar nog een EP uit. De dames komen het podium op en lijken al meteen het naar hun zin te hebben. Singles als ‘Silver Tongue’ en ‘Icon’ komen voorbij, maar de band speelt ook twee nieuwe liedjes. Na drie nummers vraagt de zangeres of iedereen iets meer naar voren wilt komen, dat zou de band wel leuk vinden. Iedereen staat nog een beetje van elkaar af en het lijkt nog niet alsof de zaal uitverkocht gevuld is. Gelukkig komen er wat meer mensen naar voren en raakt iedereen langzamerhand wat enthousiaster. De set klinkt verrassend en verfrissend er volgt goed gitaarspel en catchy melodieën met daarbij mooie zang.

De vier mannen van Klangstof komen het podium op. De set begint net als op het album met ‘Doolhof’ en opent daarmee het concert op een magische manier. Het nummer wordt opgebouwd met prachtig gitaarspel wat over gaat in gitaargeweld. Na ‘Doolhof’ volgt ‘Sleaze’ ook live pakt dit mooi uit met een prachtige synthesizer melodie waarin de stem van Koen van de Wardt erg mooi en zuiver overkomt. Als derde nummer wordt er een nummer gespeeld van de onlangs nieuwe uitgebrachte EP. Het is ‘Resume’ een wat terughoudend en langzamer nummer wat enkel op het einde een beetje los komt met steviger gitaarspel.

Zo even na ‘Doolhof’ en ‘Sleaze’ lijkt de set zijn magie wat meer op de achtergrond te laten, maar nog niks lijkt weg te zijn. Het zijn vooral de dreampop/rock liedjes die live (en op het album) erg mooi overkomen. Eenmaal bij de inzet van ‘Hostage’ volgt er weer een prachtig moment tijdens dit concert. De melodie daarvan wordt prachtig uitgevoerd en klinkt op de een of andere manier erg bijzonder. Met de daaropvolgende single ‘We Are Your Receiver’ blijft het allemaal nog in de zelfde sferen en is het volop genieten. Als daarna ‘Ignore Me’ volgt is het tijd voor wat hardere beats, met behulp van de Korg (analog) synthesizer worden er nog veel bliepjes aan toe gevoegd.

Daarna is er even wat interactie met het publiek. Er valt namelijk ook te vertellen dat de band een nieuwe drummer heeft. De nieuwe drummer is zelfs zo nieuw dat dit pas zijn vierde live optreden is. Daar en tegen is hij erg goed en passend bij de band. Voor dit moment vertelt Van de Wardt ons dat zij twee nummers gaan spelen van de nieuwe EP. Het gaat om ‘Names’ en ‘Everest’ die zij beide voor het eerst live spelen. Het kan fout gaan zegt de zanger, maar achteraf bewijst Klangstof zich gewoon makkelijk weg ook met het bespelen van deze twee nieuwe nummers.

Langzaam lijkt er een eind te komen aan de set. Voor de encore wordt er nog ‘Amansworld’ en afsluiter ‘Island’ gespeeld. Het daarvan ‘Island’ sluit de set af waar het begon, op een dromerige, magische manier. Het publiek uit Den Haag heeft genoten, heeft gedanst en de band toegejuicht. Waarop de band als toegift het nummer ‘The Lows Will Keep You High Enough’ speelt, waarmee tevens op deze avond de gehele EP live is gespeeld.

18-11 Nicole Atkins (support: Lukas Batteau) Q-factory, Amsterdam 4,5* ticket € 16,50 aan de deur.

Deze week flink de deur uit geweest maar dit was het enige optreden waarvan ik maanden geleden al wist dat ik die zou bezoeken. En vanavond halverwege de set kregen we te horen dat dit bijna niet doorgegaan was door een vervelende schouderblessure. Hamburg heeft ze wel moeten afzeggen nadat bij een MRI een breukje was geconstateerd. Met pijnstillers en adrenaline zet ze door, gisteren Berlijn en vandaag Amsterdam. Op de vraag of er een (rug)dokter in de zaal is komt een bevestiging, Nicole kan het niet geloven maar het leek op een oprechte reactie van een bezoeker. Toch wilde ze Amsterdam niet afzeggen want alleen omdat ze hier een set tattoo's had laten zetten samen met haar man. Maar Nederland was het eerste land buiten de VS waar haar muziek werd opgepakt en dus een speciale mijlpaal voor haar. Wij hadden dus geluk!

Omdat ik tussen de buien door probeer te fietsen, te laat vertrokken om het voorprogramma te zien, ik pakte de laatste 3 nummers mee. Nederlandse singer-songwriter op akoestische gitaar, niets bijzonders wat mij betreft. Het is mijn eerste bezoek aan deze locatie in Amsterdam-Oost, jaren geleden kwam ik hier vaak voor Gothic/Alternatieve feesten maar dat mooie oude pand is verdwenen en nu staat deze nieuwbouw daar. De sfeer is prima binnen, en ook de zaal is knus ingericht. Er staan kleine podia langs de wanden met daarop oude 70s fauteuils en op het podium grote schemerlampen uit dezelfde periode op een bont tapijt. Plus veel rook, zo leek deze knusse zaal een klein beetje op de Oude Zaal van Melkweg voor die verbouwd werd, maar dan zonder de wiet geur Of beter op de vroegere PH31 zaal nabij het Vondelpark. Geluid is ook prima, ik kom helaas wel vlak voor de speakers terecht in een poging om toch vooraan te kunnen staan. En was mijjn houder met oordoppen kwijt, laten vallen, dus moest verder af staan. Tijdens het derde nummer vind ik de houder met oordoppen terug maar ik blijf liever zonder staan.

Het is namelijk een optreden zonder band, slechts een elektrische gitarist en Nicole die er vaak een akoestische bij pakt. Een verrassing maar iets dat prima past in deze kleine zaal met circa 50 man. Op het nieuwe album Goodnight Rhonda Lee (2017) is wel een complete band te horen plus soms strijkers en blazers. Zij wordt zowel met Adele als met Amy Winehouse vergeleken maar deze Amerikaanse heeft een duidelijk prettig accent uit de VS en een iets wat rauwe Bluesy stem als ze uithaalt die eerder doet denken aan Janis Joplin. Maar over het algemeen een prettig warme melancholische stem. In deze akoestische setting komt die natuurlijk prachtig tot z'n recht. Zonder drummer hebben bepaalde uptempo nummers zoals Listen Up minder kracht maar ze blijven goed overeind staan. De nummers zijn duidelijk rond de akoestische gitaar geschreven. Daarbij heeft ze hulp gekregen van mensen van naam zoals Chris Isaak bij het juweeltje A Little Crazy en het titelnummer Goodnight Rhonda Lee. De dochter van Carole King, Louise Goffin, schreef mee aan If I Could. En voormalig drummer voor Nick Cave, Sonic Youth en The Cramps, Jim Sclavunos schreef mee aan: Brokedown Luck en A Night Of Serious Drinking. Overigen staat mevrouw al 9 maanden droog aldus een post gisteren op Facebook.

Verder speelt ze aan het einde van de set een cover van Bowie, Heroes. Gemiddeld speelt ze twee covers per avond zag ik op diverse setlists, vanavond maar 1 als ik het goed heb. Hierna geen encore maar wel een bijzondere wijze waarop het laatste nummer Neptune City wordt uitgevoerd. Al draaiend in het midden van de zaal zonder versterking noch microfoon maar met akoestische gitaar. Ik hoorde haar wel maar zag haar niet in de slecht verlichte zaal, dat had beter gekund. Ze blijkt bijzonder kort te zijn. En als de rattenvanger van Hamelen werden we verleidelijk gelokt naar de merchandise tafel buiten de zaal. Einde... beetje anti-climax. Wel keek ze tijdens het optreden toch regelmatig mij direct aan. Het bleek dat ze een prijs had voor de beste danser van de avond (een speculaaspop) dus mogelijk werden mijn pasjes daarom gade geslagen... maar iemand anders ging er met de prijs vandoor.

Al de genoemde nummers werden gespeeld plus nog wat minder bekende voor mij. Helaas niet mijn favoriet van het vorige album Slow Phaser (2014) - The Worst Hangover "Operator, operator, give me no. 911 - I'm dying, I'm dying" niet de meest originele tekst maar de manier waarop het gezongen wordt is echt heerlijk. Lang vond ik dat album beter dan het nieuwe album omdat het donkerder is en met iets meer humor. Maar ondertussen staan het nieuwe album in mijn Top 10 van 2017 en is het alleen nog de vraag of het nog Top 3 of 5 gaat worden. De CD meteen aangeschaft en gesigneerd... met een hartje... zou ze dan toch iets...

Nicole Atkins is een rasechte entertainer, anekdotes en interactie met publiek, zelf-humor plus prima teksten en een heerlijk stem. Volgend voorjaar staat een tour door Engeland op de agenda hopelijk plakt ze daar ook nog een paar Nederlandse festivals aan vast, want deze dame verdient een groter publiek.