Gisteravond Golden Earring in de Oosterpoort gezien. Degelijk optreden met een paar leuke verrassingen: Liquid Soul, Save Your Skin en als toegift o.a. She Flies On Strange Wings, nummers die ik naar eigen weten de afgelopen 15 jaren niet heb gehoord tijdens live optredens.

27-10 London Calling, Paradiso : normaal ca. € 40 incl. via TicketSwap € 27 incl. 4,25*

Eerste dag naar uitgekeken, toen in dubio toen bleek dat zowel St. Vincent in Utrecht zou spelen en ook nog The Selecter + The Beat in de Melkweg. Hoe dan ook zou er teleurstelling zijn waar ik ook naar toe zou gaan, maar die LC acts had ik nog niet gezien en St.Vincent / The Selecter al wel.

18:30 kleine zaal YOWL: aardige opening alleen, de eerste paar nummers was even worstelen om door heen te komen, Post-Punk 3,5*.
19:10 kleine zaal HARLEA: zangeres met het gezicht van Vanessa Paradise die ook wel een beetje in haar stijl zingt maar met meer Rock. Zij lijkt meer een Soul Pop / Pop Rock zangeres en de band neigt soms naar Alternative Rock. Ze lijkt nog wat onwennig in haar rol in de band... is het haar band? of is zij het gezicht van de band? 4*
19:45 hoofdpodium Vagabon: 3 dames op een heel groot podium, ik zou Harlea en Vagabon hebben gewisseld van plek en tijd. Aardige act maar nog niet voor het grote podium 3,25*

20:00 kleine zaal HAUS: aanstekelijke Post-Punk / Punk-Rock eerste ontdekking van de avond. Beste openingsnummer van de avond, van degene die ik gehoord heb. Meteen iedereen meekrijgen in de sfeer. Twee gitaristen die zowel accenten als tapijten neerleggen, waar de rest overheen grooved. De donkere zanger (Jamaicaanse afkomst?) lijkt wat op onze Rudeboy van de Urban Dance Squad. Ook de muziek lijkt daar iets op, alleen nu niet cross-over maar meer Indie Rock met gitarist die af en toe achter de synth duikt. De bassist springt af en toe bij als tweede stem. Ze gaan voor een energiek iets wat militant geluid dat gemakkelijk in een feestje kan omslaan. 3,75*
20:50 grote zaal Pinegrove: dit type rustige Rock muziek had van mij ook in de kleine zaal gemogen en omwisselen met HAUS of WEAVES. 3,5*

21:30 kleine zaal WEAVES, de tweede act na Harlea waar ik voor kwam. Hun nieuwe album Wide Open ken ik al goed en na het heerlijke optreden ook maar meteen voor € 10 meegenomen. Het meest aparte optreden van de avond. De forse maar klein gebouwde zangeres loopt permanent voorovergebogen, schouders naar voren, hoofd wat omlaag gebogen alsof ze Grunge ouders heeft. Ze zingt ook nog eens op een heel aparte manier, zonder (opzettelijk) vals te zingen zoekt ze de limieten op van geluiden die je uit je keel kan halen. Als ze over pijn zingt dan klinkt het ook alsof ze echt pijn heeft. Denk aan aan keelzang zoals van Tanya Tagaq - Retribution (2016) die ook mee deed op mijn favoriet Scream, helaas was ze er niet bij vanavond. De prima uitvoering mist net dat beetje extra zonder haar keelzang. Ook deze act had beter op het hoofdpodium gemoeten. 4,25*

22:10 hoofdzaal Insecure Men, ik kan goed begrijpen dat een act met 8 personen op het hoofdpodium moet maar voor mij een koude douche na WEAVES. Wel een interesante groep mannen want zowel een oude KORG als saxofoon als xylofoon in de line-up. Deze act had voor WEAVES moeten openen of WEAVES erna dit was niet logisch.
22:30 kleine zaal Gold Connections, eigenlijk de juiste band in de juiste zaal maar had eerder op de avond gemoeten. Iets meer energie dan Pinegrove maar minder energiek dan Weaves. Maar niet echt de muziek waar ik voor ga 3,25*

23:10 grote zaal CABBAGE een foute band wat mij betreft maar vooral de opening. Later doen ze wel een glimlach ontlokken. In de tweede helft wordt het toch leuk als de andere lead-zanger van dit vijftal het overneemt en het een heuse Party-Rock sfeer komt inclusief flitsende lichtshow. Leuk eens gezien te hebben en onder de juiste (alcoholische) omstandigheden goed van te genieten. 3,5*

23:55 kleine zaal Downtown Boys hadden ondertussen in de ruimte ook al een feestje georganiseerd waar ik net te laat bij was en dus vanuit ver achter in de zaal moest bekijken. Een mix van Latino Post-Punk / New Wave / Punk Rock door een vijftal met de knapste drumm(st)er met fijne glimlach. De 3 dames (drums/ zang / bas) en 2 heren (gitaar / keyboard + sax) in de band hadden er veel plezier in en na een kort rondje crowdsurfing van de zangeres kon de avond niet meer stuk. Pas de derde keer dat ze dit gedaan had aldus haar eigen woorden. 4,25*

00:45 grote zaal SHAME , overtuigen meteen, zanger die continue interactie met de zaal zoekt, stevige Rock met Post-Punk en Punk Rock invloeden. Heb maar 4 nummers gezien want ik was eigenlijk, na Harlea en Weaves, gekomen voor de afsluiter LIFE.

1:10 kleine zaal LIFE met Punk Rock / Art Punk / Pop Punk en een zanger die sterk doet denken aan Pulp zanger Jarvis Cocker. Zoekt conitinue contact met publiek, gaat er tussen dansen zoals ook de zangeres van Weaves en Downtown Boys dat deden. Hun album Popular Music (2017) gaat zeer waarschijnlijk een permanente plek krijgen in mijn album Top 10 van 2017. Het optreden is eigenlijk te kort ondanks dat ze circa 12-14 nummers hebben. Een deel daarvan speelden ze maar vele nummers zijn kort, 2 a 2,5 minuten lang. Dan is een optreden ook zo over... helaas. 4,25*

Ondanks dat ik na Weaves een dipje had en dacht bij het zien van Pinegrove / Insecure Men / Gold Connections dat ik misschien toch beter naar het concert van St. Vincent of The Selecter / Th Beat had moeten gaan. Dat gevoel verdween pas halverwege het optreden van Cabbage en met de 3 prachtige slotacts was het weer helemaal feest. Straks deel 2.

27/10: Grave Pleasures (support: The Discussion) – Little Devil, Tilburg

Het was gisteren kiezen in Tilburg: Motorpsycho in 013 of Grave Pleasures in de Little Devil. Aangezien ik de laatste Motorpsycho niet meer dan degelijk vind en de nieuwe Grave Pleasures een van de beste platen van het jaar vind, was de keuze uiteindelijk snel gemaakt.

The Discussion trapte af. Dit is de nieuwe band van Laura Peasants, de voormalige zangeres/gitariste van Kylesa. Op het latere werk van die band kwamen er steeds meer post-punk/newwaveinvloeden in de muziek, en The Discussion is een voortzetting van die sound. Dromerige en galmende post-punk met een stevige The Cure-invloed, ze speelden zelfs een zeer goede cover van A Forest. Peasants soleerde er soms flink op los, en er kwam zelfs nog een Kylesa-nummer langs dat heel goed in de setlist paste. Ik ben benieuwd wat deze band gaat brengen in de toekomst, want er is nu alleen nog een EP. Dit was in ieder geval een goede opwarmer.

Daarna was Grave Pleasures aan zet. Na het uitstekende Dreamcrash heeft de band met Motherblood een plaat neergezet die kan wedijveren met Climax (Beastmilk, de vorige naam van de band), zo niet overtreffen. De Little Devil is een klein zaaltje (capaciteit rond de 200) en dat is eigenlijk Grave Pleasures-onwaardig. Dit is een band die in grotere zalen thuishoort, qua performance én songs. Aan de andere kant was de intensiteit en sfeer van het optreden nu ontzettend hoog. De band putte vooral uit Climax en Motherblood, met de beste nummers van Dreamcrash. De ene na de andere post-apocalyptische post-punkhit werd op ons afgevuurd en refreinen werden door het publiek uit volle borst meegebruld: echt een topsfeer. Mat McNerney is een fantastische zanger met een hele karaktervolle stem en een erg goed bereik: hij komt in het laag en het hoog zeer goed uit de verf. De band zit aan het stevigere kant van het post-punkspectrum (veel moderner en meer gitaargericht dan de bands uit de jaren '80) en dat werd nog meer uitvergroot live: er werd met volle overgave gespeeld en vooral de drummer maakte veel indruk. Het was zeventig minuten lang feest!

28-10 London Calling - dag 2, Paradiso Amsterdam 4*

Ik was gisteren al aardig uitgewoond door alle Post-Punk / Pop Rock / Punk Rock geweld maar werd redelijk fris en fruitig wakker zo omstreeks 13:00 Daarmee viel wel mijn plan in duigen om ook zaterdag vanaf de eerste tot de laatste minuut aanwezig te zijn, en alle bands te zien al was het maar voor 3 of 4 nummers. Graag wilde ik Kolars zien maar dat redde ik niet.

17:35 kleine zaal Girl Ray Ik was in principe op tijd binnen en heb meteen de Indiestadtpas gekocht voor 2018. Helaas ging het mis bij de betalingen en moest ik onnodig wachten. Zodoende moest ik me achter in de zaal aansluiten via de bar. Daar stonden 4 jonge Amerikaanse meiden irritant hard op te praten. De soms breekbare Indie Pop van Girl Ray komt daar dan maar net boven uit. Gelukkig kwam er na 10 minuten een einde aan dit leed met een plek halverwege de zaal doordat mensen wegliepen. Waarschijnlijk niet hun ding want aan de band kan het niet echt gelegen hebben. Alhoewel het wel leek alsof de zangeres soms moeite had om door bepaalde passages te komen door technische probleempjes: de plectrums die uit haar vingers schieten en de laatste zelfs laat vallen. De licht jengelende Indie Pop met wat onderkoelde zang uit de lagere registers van haar stem vallen goed bij mij en gelukkig ook de meesten andere in een bijna propvolle (kleine) zaal. Deze act was de laatste van het gratis middagprogramma. 4*

18:10 kleine zaal Chastity waren officieel de eerste van het avondprogramma en ik vergiste me en zat in de grote zaal. Maakte eigenlijk niet uit want daar hing net als gisteren een groot doek waarop beelden van het podium van de kleine zaal te zien waren. Bovendien sprak deze band me muzikaal niet aan. 3,25*

Even zitten en de rug sparen kan geen kwaad want nog vele uren voor de boeg, Zo kwam er een wat moeilijk ter bene oude deftig geklede dame naast mij zitten die me spontaan in het Engels aansprak, maar is Frans. Ze vertelde dat ze in de 60s hier was geweest toen er psychedelische feesten werden georganiseerd waarbij Pink Floyd te horen was, ik neem aan elpees want ik weet niet op PF al reeds in 1965 de Paradiso had aangedaan. Bovendien is de voormalige kerk pas sinds 1968 officieel een concertzaal. Volgend jaar gaat de Paradiso dit uitgebreid vieren en dan is het wel grappig om zo iemand tegen te komen die bovendien helemaal uit Frankrijk kwam.

18:45 grote zaal (Sandy) Alex G - is ook al niet mijn ding en kan me er weinig van herinneren, vandaag was duidelijk minder dan gisteren. 3,25*

19:20 kleine zaal Diet Cig hun nieuwe album werd door de NPR in het zonnetje gezet (net als die van andere acts die deelname aan deze London Calling - die verdacht veel bands uit Canada en de VS programmeerde - ook daar liggen er steden die London heten ) Het is een duo uit New York die zelf hun muziek als Punk beschouwd maar dan wel de springerige Pop Punk variant die naar Indie Rock neigt. Hij zit achter de drums en voegt nauwelijks meer toen aan de show dan de beats. Ze had ook een drumcomputer kunnen gebruiken, dat was strakker en misschien zelfs mooier dan wat haar partner deed. Zij zelf was een gezellig zonnetje die rondspringt met haar elektrische gitaar terwijl ze schattig zingt met een wat kinderlijke stem. Leuke opmerkingen en interactie met het publiek terwijl ze regelmatig haar instrument opnieuw stemt. Heel aanstekelijke show maar het is wel hap-slik-weg, leuk eens gehoord en gezien te hebben maar niet veel meer. 3,75*

19:55 grote zaal Alex Lahey de Australische is deze week pas op mijn muzikale radar verschenen en zal daar ook van verdwijnen. De eerste 3 nummers waren moeilijk om door te komen. Haar stem en muziek, hoe kundig ook uitgevoerd is niet onderscheidend of bijzonder genoeg voor mij om op te vallen. Na die drie nummers wordt de show en muziek wel maar de Pop Rock met Alternative Rock neigingen spreekt me niet aan. 3,25*

20:20 kleine zaal Joe Fox - ook deze singer-songwriter bekijk ik op het doek in de grote zaal want ook dit spreekt me niet zo aan. 3*

20:55 grote zaal Big Thief had ik al eerder dit jaar gezien in de Melkweg in een licht teleurstellende show. De vele breekbare nummers begeleid door elektrische gitaar waar vervormde klanken uit komen bleek vooral om dit laatste te draaien. De zang was veel slechter te verstaan of overstemd door de distorted piepende gitaren die zorgen voor pijnlijke oren. Helaas was het vanavond maar marginaal beter. Deze zanger/gitarist tript iets te veel op de rondzingende klanken uit haar gitaar waar ze zelf afstand van neemt door ver van haar monitor te gaan staan. Piepende gitaren zijn soms leuk maar het gaat snel vervelen en irriteren zeker als je net als mij de oordoppen vergeten bent. Ze hebben een heerlijk album uit die wel in balans is die ze beter in hun shows moeten omzetten. We grappig te zien dat ze op het podium bepalen wat ze gaan spelen, het is zeldzaam dat er geen vaste setlist wordt gehanteerd. 3,75*

21:25 kleine zaal Bec Sandridge ook op het scherm in de grote zaal bekeken want het was niet mogelijk om in de overvolle kleien zaal te komen, de beveiliging controleerde / doseerde dit goed. De hoogblonde zangeres met zwarte wenkbrauwen is en opvallende verschijning maar muzikaal niet heel bijzonder van wat ik meekreeg via het matige geluid. Ze stopt eerder dan gepland. 3,25*

22:10 grote zaal Marlon Williams is voor mij een onbekende maar niet voor het publiek. De nummers neigen naar Folk Rock / Country Rock. De zoveelste act uit Australië / Nieuw Zeeland die deze editie op podium verschijnt. Muzikaal een zeer aantrekkelijke show die opgeleukt wordt met een cover van John Lennon's Imagine vanachter een (elektrische) piano maar wel met afwijkende zanglijnen, wel origineel maar ook moeilijker om mee te zingen en dat is toch eigenlijk wel de bedoeling van dit lied. 4*

22:55 kleine zaal Japanese Breakfast Je moest op tijd een plekje zoeken in de kleine zaal want anders had je pech. Dan nog moest je geluk hebben dat er geen 'woudreuzen' voor ze blikveld stonden want dan had je alsnog pech, zoals ik dat had. Een van de beste en meest interessante acts van de avond. Shoegaze / Dreampop / Indie Rock met fijne zang en een wat springerige zangeres. 4,25*

23:55 grote zaal Hurray for the Riff Raff was officieel niet de laatste act van dit festival (maar YAK) maar wel de laatste die zag en ook de eerste reden waarom ik dit festival wilde bezoeken. Hun nieuwe album The Navigator (2017) gaat een mooi plekje krijgen in mijn album Top 10 van 2017. Ze stellen dan ook totaal niet teleur, dat wil zeggen dat doen ze wel met de muziek die onnodig veel te hard staat. Zangeres Alynda Segarra heeft daar ook last van want het eerste nummer wordt bijna verziekt door het continue rondzingen van piepen doordat zang en gitaar elkaar in de weg zitten via haar microfoon. Stomme mixer dit had hij tijdens de soundcheck goed geregeld kunnen hebben. De rest van het optreden was een feest die ik onvrijwillig vanuit achter in de zaal gade sla. Hier doen mijn oren geen pijn en is het alleen maar genieten van het ene heerlijk nummer na het andere. Surf Rock / Blues Rock / Latin Rock / Singer-Songwriter is wat ik terug hoor in haar nummers. Ze heeft bovendien sociaal doorspekte teksten over geweld / persoonlijke dilemma's en de moeite die zij heeft met haar seksuele geaardheid (blijkbaar leunt zij over naar hetzelfde geslacht). Hoogtepunt is de verrassende toegift een vurige cover van Bruce Springsteen's Dancing in de Dark om luidkeels mee te zingen. Even daarvoor was er al een ander hoogtepunt in de show namelijk het beste nummer van het nieuwe album Pa'lante. Het eerste deel is ingetogen opgebouwd rond vragen die zij heeft over het leven. In het tweede deel moedigt zij iedereen aan om vooral niet bang te zijn voor je mening en je niet te verbergen. Pa'lante betekent zoiets als "stap naar voren" / "kom naar voren" of "vooruit!" Heerlijk slot van een geslaagde jubileum editie van het festival. 4,75*

De tweede dag was minder energiek ondanks dat geweldige slot: het gehele 2-daagse festival 4* a 4,25*

*******************************

Leukste momentje van het festival: tijdens het optreden van Weaves, zo tegen het einde van de set, komt een technicus het podium op om een probleempje op te lossen bij de drums. Hij zit op handen en voeten met zijn kont in de lucht waarop zangeres Jasmyn Burke deze gelegenheid niet aan zich voorbij laat gaan om er even een tik op te geven. En vervolgens iets ondeugend het publiek in kijkt. Dit is al leuk maar slecht de intro naar het moment zelf.

Halverwege het volgende nummer staat de drummer plots op met zijn snare in de handen en rent als een haas het podium af. Als iemand die aan 'de race' is en hoognodig het toilet op moet. Sommigen nemen dan een boek of krant mee maar een drummer blijkbaar een snare Op het podium gaat de rest van band gewoon door met de (on)gewone break in het nummer maar kijken wel hun maatje verbaasd na, net als een deed van het publiek. Even later sprint de drummer terug het podium op met nog steeds een snare in zijn handen. Die wordt in luttele seconden vastgezet waarna op het juiste moment, precies aan het einde van de break, weer vrolijk de maat in zet van het volgende couplet. De snare moest blijkbaar stante pede vervangen worden en dat is ook nog gelukt zonder dat de set stilgelegd moest worden. Knap gedaan!

28-10 Simply Red, Ziggo, Amsterdam

Vooraf vreesde ik dat het een lange avond zou worden. Vooral voortkomend uit een blik op de setlisten van de twee eerdere 'symphonica in rosso avonden' en de uitstraling van Mick op de tribune van Manchester Utd.

Dan beginnen met een nummer van Frank Sinatra helpt ook niet, maar vervolgens pakte Mick ons gezelschap wel in met zijn guitige kop. De beste man had het geweldig naar zijn zin en straalde van oor tot oor. Het eerste deel van het optreden had een hoog 'croonergehalte', maar Mick kwam er makkelijk mee weg en was zeer goed bij stem. Hoogtepunten waren Big Love (één van de songs waar het orkest echt toegevoegde waarde had), Say You Love Me en Picture Book.

Toen werd er tot mijn ontsteltenis een pauze aangekondigd! En of dat nog niet erg genoeg was werden we daarin getrakteerd op een optreden van o.a. Glennis Grace. Op het moment dat Mick weer werd aangekondigd had ik er weinig tot geen zin meer in. Dit gevoel verdween echter als sneeuw voor de zon want vanaf dat moment werd er echt uitgepakt en volgde achtereenvolgens Holding Back The Years, Stars, A New Flame, It's Only Love, Sunrise, Something Got Me Started en Fairground.

Dat de toegift bestond uit My Way en If You Don't Know Me By Now is hem vergeven en ik heb het meer naar mijn zin gehad dan ik vooraf had verwacht.

28-10 Rico & Sticks, Tivoli

Werelds, de mannen waren in vorm, publiek had er (heel veel) zin in. Geluid was top en goed verstaanbaar. Ze begonnen met IZM waarbij het me opviel dat Pinguins live echt top is, op het album skip ik 'm vaak. Opvallend was dat Kubus echt continue gescandeerd werd en het leidde iig tot een prachtig stukje Kubus beats, later nog een langer stuk zelfs. Bij Opgezwolle werk ging het dak er helemaal af en die energie werd vastgehouden tot het eind.

Fijne avond, niks meer aan doen

Volledig mee eens. Dit is niet een optreden waar ik uit mezelf snel naartoe zou gaan, want ben niet zo thuis in Nederhop. Vriend van me zit echter in de crew, dus maar in IZM gedoken. Erg vermakelijk album, en nog vermakelijker was het optreden afgelopen zaterdag. De mannen zetten echt een puike performance neer en het publiek had er zin in. Gevolg: dak ging er keihard af. Ik betrapte mezelf regelmatig met een dikke vette glimlach op mijn gezicht.

Vandaar die Kylesa platen bij de merch, vond het al raar =p

Ik was die vrijdag en de dag erop wel bij Motorpsycho in Tilburg - 013 en Zwolle - Hedon en kreeg twee compleet verschillende concerten voorgeschoteld. De vrijdagavond was het optreden van de langere nummers. Naast nieuwe drummer Tomas Järmyr (mag blijven) was er ook een ene Kristoffer mee op toetsen/gitaar/blaasinstrumenten, wie bij de weergaloze opening met Stained Glass gelijk zijn stempel op het geluid drukte met zijn trompetspel (mag dus ook nog wel even blijven). De set bestond verder grotendeels uit veel nieuw werk, wat erg goed uit de verf kwam. Vooral het titelnummer The Tower, welke ik op plaat maar matig vind, werd erg gaaf uitgevoerd. Eigenlijk maar vier oude nummers die avond, maar als vervolgens twee daarvan wel The Wheel (!!) EN The Golden Core (!!!!) zijn, hoor je mij niet klagen! De zaterdagavond was volgens bassist/zanger Bent de Rock and Roll night. De band knalde dan ook uit de startblokken en vuurde in een (vooral voor deze band) adenbenemend tempo het ene na het andere nummer af. Hier veel leuke nummers welke ik nog niet eerder live heb kunnen horen (Starmelt! Hey Jane! ). Af en toe nam de band toch nog wat gas terug, met als hoogtepunt toch wel de uitgesponnen versie van Taifun. Ook weer een leuk tour-exclusive eptje gescoord, eens kijken of we die nog op de site kunnen krijgen.

Voor de liefhebbers de setlists:
013:
01. Stained Glass
02. In Every Dream Home
03. Heartattack Mac
04. Lacuna/Sunrise
05. Ship of Fools
06. A Pacific Sonata
07. The Cuckoo
08. A.S.F.E.
09. Bartok of the Universe
10. The Wheel

11. The Tower
12. The Golden Core

Hedon:

01. In Every Dream Home
02. Starmelt, Lovelight
03. August
04. Critical Mass
05. Upstairs-Downstairs
06. High Time
07. Kill Some Day
08. Cloudwalker (A Darker Blue)
09. Manmower
10. The Cuckoo
11. A.S.F.E.
12. Walking on the Water
13. Spin, Spin, Spin
14. No Evil
15. Hey Jane
16. Bartok of the Universe
17. Plan #1

18. Ship of Fools
19. Taifun

Ik was bij het optreden in Hedon. Live stelt Motorpsycho nooit teleur, dus nu ook niet. Geweldige setlist zelfs! Terugkijkend naar de voorgaande optredens miste ik eigenlijk alleen Heartattack Mac, die ik graag nog eens zou horen. Geweldig nummer. The Wheel en The Golden Core heb ik al genoeg live gehoord back in the days
Compacte nummers, hoog tempo, ik stond aan de rand van het podium voor de gympen van Snah, geluid wat minder daar (nog wel OK) maar de beleving des te meer. Heel blij met Upstairs-Downstairs, Kill Some Day, Manmower, No Evil, Hey Jane, Plan #1 en Taifun. En in Spinx3 zat een stukje Halleluwah van Can verwerkt. Van de nieuwe nummers sprongen vooral A.S.F.E. en Ship Of Fools eruit.
Het extra bandlid was echt een goede toevoeging, en Tomas Järmyr past veel beter bij de band dan Kenneth Kapstad omdat hij ook de woorden "doseren" en "subtiel" kent.

Gister Melvins, was tof. Ze hebben 3 kwart Lysol gespeeld, dan ben ik blij. Steve Mcdonald (bassist en in voorprogramma Red Kross) is wel een rare vogel. Niet zo fan van, al bast hij verder wel sterk.

Ik vond Spinx3 in de live-uitvoering al veel weghebben van Hogwash en met die Can-snippet, welke ook vaak in Hogwash werd verwerkt, kan dat geen toeval meer zijn. Heartattack Mac was ook een hoogtepunt zeg, stond ook hoog op de wenslijst! Tomas Järmyr deed me nog wel eens denken aan Gavin Harrison van Porcupine Tree, vooral ook hoe hij met zijn jazzy/technische maar inderdaad vooral subtiele fills net wat extra's toevoegd.

Ja jongens en meisjes...ik denk dat we iets gemist hebben gisterenavond in de (uitverkochte!) AB met Amenra. Gelukkig is het optreden integraal te herbeleven op YouTube.

Ik ben niet echt bekend met de muziek van Amenra, maar steekt die zanger bij elk optreden zoveel haken door z'n lichaam?

Wow ik had een beeld bij Amenra, maar dat was niets vergeleken met wat ik net keek vet

Neen hoor, laatste keer was op 23 oktober 2009 in de Kortrijkse Schouwburg. Toen liet ie zich zelfs optillen door vleeshaken. Was een vrij uniek gebeuren dus, daarmee baal ik nog harder dat ik er niet bij was.

1-11 Banda Magda kleine zaal Paradiso, normaal ca. € 14 incl. via TicketSwap € 8 incl. 3,75*

Ik hield TicketSwap eigenlijk in de gaten voor een kaartje voor The War on Drugs en dan eigenlijk meer i.v.m. het voorprogramma The Barr Brothers. Ik wachtte op kaartjes voor circa 16 euro (normaal 38), die kwamen er wel maar te laat en ook werden ze snel door anderen geclaimd. Gelukkig komen ze nog een paar keer terug dus herkansingen in het verschiet.

Banda Magda uit New York ken ik pas een paar dagen, hun nieuwe album pas 2x beluisterd. Op het album staat een brede mix aan stijlen en invloeden Jazz, Latin, Pop maar ook Chanson / Wereld muziek - deze groep komt voort uit hun samenwerking / bijdrages / deelname aan Snarky Puppy een Jazz / Rockgroep. Gisteren stond Banda Magda in een kleinere 6 mans-formatie in de kleine zaal als een soort aftershow voor BadBadNotGood die blijkbaar zeer populair zijn, gezien de enorme uitstroom waar ik doorheen moest worstelen om binnen te komen. Twee vast leden van Snarky Piuppy die ook een bijdrage leverden aan Banda Magda waren er niet bij in plaats daarvan een Nederlandse gast-muzikant als tweede percussionist. Verder een bassist met een klassieke staande bass, een trompettist die eigenlijk meer elektrische piano speelt en naast zangeres Magda, die heerlijk virtuoos accordeon speelt, ook nog een gitarist. Deze heeft 3 verschillende Jazz-gitaren waarvan 1 zeer bijzonder, een stick.

Op het album klinkt de enorme variatie aan stijlen en invloeden nog redelijk poppy en hebben ook nog een redelijk traditionele opbouw. Live op het podium werd er veel meer geïmproviseerd. Zangeres Magda Giannikou van Griekse afkomst weet haar mensen én de zaal goed te dirigeren voor een heel levendige optreden. Het publiek wordt vaak aangemoedigd om mee te zingen / klappen etc. Zij legt meerdere keren aan het begin van een nummer uit wat ze van haar publiek verwacht en weet heel velen ook zover te krijgen om mee te doen. Het optreden kent vele lange nummers waarin vaak door één van de musici een stukje (geïmproviseerd) gesoleerd mag worden. Vooral de vaste percussionist was daar heel sterk in en onze Nederlandse gast musicus nog het minst.

Magda zong in diverse talen: veel Frans, Engels, Spaans, Portugees, Italiaans en nog één of twee meer, vermoedelijk Grieks en/of Hebreeuws? Veel stijlen dus maar op een soort Freestyle Jazz, soms neigend naar RAI dan weer Latin Jazz dan weer Balkan etc. Magda zocht dus veel contact met het publiek en was ook duidelijk iemand die de grenzen op zoekt van wat je kunt doen zonder dat het in een theatershow verandert. Ook is ze niet beroerd om even wat freestyle op de percussie te gaan spelen. Ze waren niet van het podium af te slaan... meestal duurt zo'n aftershow 40-45 minuten maar nu ruim 90 minuten. Dat ging mij op den duur vervelen, hoe gezellig improv ook kan zijn. Ik ben iets meer voor een Pop / Rock structuur.

Gisteren War On Drugs in de Afwas Live. Was een stuk beter dan 3 jaar geleden op BKS, maar het kabbelt toch te veel om mij echt te bekoren. Vooral een kwartier lang Thinking of a Place was echt te veel, zeker ook omdat die echte climax bij Under the Pressure daarna, ondanks de opbouw, niet kwam. Knallen deed het alleen bij An Ocean in Between the Waves, Red Eyes en toegift Baby Missiles. Verder vond ik de live-uitvoeringen van Strangest Thing, Eyes to the Wind en You Don't Have to Go wel fijn. Al met al een ruime voldoende voor dit optreden.

Setlist:
In Chains
Holding On
Pain
An Ocean in Between the Waves
Strangest Thing
Nothing to Find
Knocked Down
Buenos Aires Beach
Red Eyes
Thinking of a Place
Under the Pressure
In Reverse
Eyes to the Wind

Baby Missiles
You Don't Have to Go

Nee, alleen bij optredens van AmenRa

Inderdaad, bij het optreden van Massive Attack op het Gentse Sint-Pietersplein stond Colin toevallig voor me en toen stak hij geen haken door z'n lijf.

Zojuist in het Paard te Den Haag als onderdeel van Crossing Border Spoon zien optreden.
En boy oh boy, wat een geweldig concert....
Ik ben mogelijk wat bevooroordeeld, deze band kan weinig slecht doen in mijn optiek, maar ze maakten het vanavond ook volledig waar. Ga er maar aan staan.
Fantastische muzikanten met Britt Daniels als terecht middelpunt. Zijn stem en gitaarspel, en zijn oprechte lol tillen het tot grotere hoogte. Songkeuze was perfect, hoewel je altijd nummers mist, maar wat wil je met zo'n oevre.
Absolute hoogtepunten waren het intro en openingsnr do I have to talk you into it, halverwege via kanella/ I aint the one, my mathematical mind, the underdog en afsluiter rent I pay. En don't make me a target!
Thnx!

Gisteren Ride gezien in Utrecht.
De laatste keer dat ze in Utrecht waren was in 1990.

Gisteren Chris Isaak gezien in de 013 in Tilburg. Het voorprogramma, C. MacLeod, viel ontzettend tegen. De singer-songwriter leek er weinig zin in te hebben en kwam zelf wat geïrriteerd en ongeïnspireerd over. Het publiek pikte dit op en na een klein half uurtje ging hij onder zeer lauw applaus van het podium. Een goed half uur daarna kwam de man waar een volgestouwde 013 voor gekomen was: Chris Isaak. In zijn zwarte countrypak (compleet met rozenmotiefjes en al) kwam de goedlachse, en ronduit charmante, zanger het podium op. Beautiful Homes werd ingezet en het was meteen duidelijk: de mannen op het podium hebben er zin in vanavond. De rest van de avond was één groot feestje; hit na hit kwam voorbij maar ook mooie albumplaten kwamen voorbij en zelfs een paar covers werden overtuigend gebracht (Ring of Fire, Pretty Woman en Only the Lonely). Isaak liet weten dat dit hun laatste avond van het tour was en dat ze van plan waren veel lol te maken. Dit werd ook duidelijk toen hij een rondje in de zaal maakte of toen hij tijdens het sit-down gedeelte een verzoekje uit het publiek aannam. Iemand schreeuwde 'play an Elvis song!' en na wat opmerkingen van Isaak over dat ze geen jukebox zijn maar een professionele band telde hij meteen af (3,2,1) en zette 'Can't Help Falling in Love' in. De man heeft humor en een ongelooflijk charisma.
Daarna werd er vanuit het publiek geroepen 'play Blue Moon!' en Isaak moest er om lachen: dit nummer hebben ze als band zijnde nooit opgenomen... toch zette hij hem in en haalde elke hoge toon tot in de perfectie. Tegen het einde werd er nog een onvoorbereid nummer gespeeld toen hij samen met zijn drummer het nummer 'Sweet Dreams Baby' van Orbison zong.
Isaak was fantastisch bij stem (nog beter dan 5 jaar geleden in Eindhoven) en zijn band was in vorm. De lol en met name de professionaliteit spatte er vanaf en het publiek is getrakteerd op een fantastisch concert. 4,5*

Was er gisteren ook in de Ronda (mooie zaal blijft dat toch). De bezoekersaantallen vielen tegen. Met enkele honderden hield het wel op, schat ik.
Band speelde nog retestrak, ook de nieuwe nummers vond ik goed uit de verf komen, natuurlijk kregen de oudjes van albums Nowhere, Going Blank Again en de Ride EP de meeste respons. Net nieuw verschenen non-album track Pulsar kwam ook nog voorbij.
Hield hier een beter gevoel aan over dan een dag eerder bij The War on Drugs, hoewel je beide bands niet mag vergelijken.

Vrijdagavond vertoefd bij REC Festival in Rotterdam. Het was de tweede editie van dit festival waar ik tot voor kort nog nooit van had gehoord Ik ben blij dat dit hier verandering in is gekomen, want ik vond het erg tof: vette locatie, hele relaxte sfeer en een ijzersterke line-up vol gevestigde namen en leuke verrassingen.

Omdat ik een trein moest halen, heb ik slechts vijf acts gezien, maar het was mogelijk om tot in het ochtendgloren door te feesten op de tunes van Hunee. Volgend jaar maar een hotel boeken of geen afspraken de dag erna inplannen.

- De avond begon met een optreden van Oddisee in de hoofdzaal van Annabel. Nog nooit van deze beste man gehoord, maar het blijkt al jaren een gevestigde naam in dit genre. Zijn sound spreekt me niet erg aan, maar met zijn enthousiasme en flow weet hij al snel de hele zaal mee te krijgen. Dit is ook te danken aan de ijzersterke band die hij heeft meegenomen. Heel vermakelijk, maar niet helemaal mijn ding.
- Daarna is het haasten naar GOSTO die in de bovenzaal van Annabel mag aantreden. Een driekoppige band, bestaande uit een toetsenist/gitarist, drummer en een nogal extravert aangeklede zanger. Het was een erg goed optreden met veel pakkende nummers. De zanger verloor zich nogal in onnodige interessant doenerij: overdreven gekke dansjes en heel veel poespas bij elke toets die hij indrukte. Zonde, want het leidde een beetje af van het verder erg goede optreden dat ze neerzette.
- Vervolgens mogen we weer naar beneden naar de hoofdzaal waar BADBADNOTGOOD klaarstaat om te beginnen. Ik ben erg fan van hun muziek en ben dan ook erg blij dat ik ze eindelijk een keer live ga zien. Ik kijk een beetje op van de jeugdigheid van de bandleden: op basis van hun status en het aantal albums dat ze al hebben uitgebracht, verwachtte ik vier volwassen kerels. Het blijken echter vier jeugdig ogende muziekvirtuozen. Met hun opzwepende jazz met een hiphopinslag weten ze de zaal, ondanks een gebrek aan vocals, volledig in te pakken. Stuwende kracht achter het optreden is Alexander Sowinski, die excellerend vanachter zijn drumstel via zijn microfoon de interactie met het publiek onderhoudt. Een steengoed optreden.
- Dan naar het optreden van Msafiri Zawose, een uit Tanzania afkomstige multi-instrumentalist die een modern sausje over traditionele muziek heen weet te gieten. Met zijn aanstekelijke muziek (en lach) weet hij vrijwel de gehele zaal aan het dansen te krijgen. Tijdens zijn optreden maakt hij gebruik van traditioneel ogende instrumenten en wordt hij ondersteund door een dj. Een naam om in de gaten te houden.
- Dan voor mij de slotact van de avond, en daarmee ook het hoogtepunt van de avond: Colin Benders (ex-Kyteman). Bender mag aantreden in Perron, een donker ravehol dat zich uitstekend leent voor zijn analoog in elkaar gedraaide techno. Benders blijkt in bloedvorm en geniet zichtbaar van de euforische sfeer in de zaal. Het is als bezoeker voortdurend een dilemma: dansen of intrigerend staan kijken hoe Benders de ene na de andere technobeat uit zijn bizar grote muziekinstallatie tovert. Een optreden waar ik het over twee jaar nog steeds over zal hebben: een prachtige afsluiter voor een hele boeiende avond.

Gisteren Textures in de helling gezien. Het was een goede show, ze waren erg enthusiast voor een band die ermee gaat nokken. Gelukkig speelden ze Awake, wat een prachtig nummer is dat!

Het voorprogramma was ook niet verkeerd, vooral Extremities was goed. Exivious mocht er ook wezen, maar dat was wel erg zware kost.

03-11-2017 Patronaat,Haarlem had vanavond bijzonder bezoek. Op deze avond kwam namelijk Dark Sarah voor het eerst naar Nederland. Patronaat maakte er zelfs nog een exclusieve clubshow van door deze band als enige te boeken. Daarna volgt de tweedaags tour van de band zich verder naar een festival in ons land.

Voor aanvangstijd staan er al enkele fans voor de deur te wachten. De fans lijken hier al een uurtje te staan en hopen natuurlijk op een plek vooraan in de kleine zaal. Alsof het wachten niet lang genoeg duurt lijkt het erop dat de Patronaat de deuren nog niet gaat openen. Dit zou moeten gebeuren om zeven uur, maar loopt uit richting de aanvangstijd dat de eerste band zou moeten gaan spelen. De rij wordt alsmaar langer buiten en de problemen in het gebouw lijken nog niet zijn opgelost. Rond aanvangstijd gaan de deuren open, de timetable rekt vanavond ietjes uit, maar dan kan alles ook goed beginnen.

BlackBiar opent de avond. Deze beginnende band uit Assen, Nederland heeft eerder dit jaar een EP uitgebracht en werkt langzaam aan meer bekendheid. Hier in de kleine zaal zijn er in ieder geval wel twee echte fans aanwezig, twee meisjes aan het front herkennen alle nummers en weten inmiddels ook al wat het concert gaat brengen. Een set van zeven nummers speelt de band vanavond, beginnend met ‘Deadly Nightshade’ afkomstig van de EP. Buiten de nummers die daar van afkomstig zijn, speelt de band ook nog twee oudere nummers. Zangeres Zora Cock brengt live een hoop energie met zich mee en weet samen met de band het publiek op een bepaalde manier te vermaken. Hiermee heeft BlackBiar het publiek opgewarmd voor de daarop volgende band.

Sleeping Romance speelt als laatste voordat Dark Sarah haar optreden geeft, puur toeval is wel dat de band exact op deze dag hun nieuwe tweede album heeft uitgebracht. Er lijkt geen spraken te zijn van een releaseparty, maar als voorprogramma op deze avond presenteren zij natuurlijk wel nieuw werk. De setlist van zes nummers bestaat namelijk uit merendeels nieuwere nummers. Zo spelen zij enkel ‘The Promise Inside’ van hun debuutalbum (uit 2014) en de single ‘Fire & Ice’ die enkele jaren daarna uitkwam. Op audio klinkt de formatie rechtstreeks als symfonische metal, maar live lijken de gitaren net iets steviger ingezet te worden. De band heeft namelijk alle klassieke melodieën live geprogrammeerd en wat meer op de achtergrond staan. Enkel de stem van zangeres Federica Lanna doet live nog hier en daar klassiek aan. Buiten dat is Sleeping Romance een goede band die live ook veel interactie heeft met het publiek.

Dark Sarah is opgericht door Heidi Parviainen, nadat zij uit de band Amberian Dawn is gegaan. Dankzij growdfunding wist zij twee keer genoeg geld in te zamelen om een album op te nemen. In 2014 volgde haar debuut ‘Behind the Black Veil’ en in 2016 haar tweede album ‘The Puzzle’ wat dit jaar met een derde growdfunding haar trilogie van albums af moet maken. Voor een live ervaring moeten de fans geluk hebben, Dark Sarah treedt namelijk enkel op in haar eigen land (Finland) en is als uitstapje enkel in België geweest. Vandaar dat deze clubshow heel bijzonder was. Live bestaat de formatie uit vijf mensen, maar voor deze exclusieve clubshow heeft zij zelfs nog een gastoptreden meegenomen van JP Leppäluoto. Van de set van 14 nummers zong Leppäluoto er zes mee. Live vormen Parviainen en Leppäluoto, Dark Sarah en de Draak. Bij nummers zoals ‘Dance With the Dreagon’ neemt het live een klein toneelstukje met zich mee wat verwerkt zit in de muziek en zang. Om het toneelstuk wat meer sfeer te geven hebben de bandleden gepaste kleding aan. Samen met de muziek vormde dit een mooi concert.

De band weet goed te spelen en ook de zang van Parviainene en Leppäluoto zijn erg goed en zeker als samenzang. Maar qua timing pakt het wat minder uit, de setlist was namelijk nog niet helemaal goed in gestudeerd en daardoor leek het wel of de zangeres zelf verbaasd was dat dit alweer het laatste nummer zou gaan worden. Ook maakte zij even de fout door te vragen wie er vorige keer bij haar concert was, dit was natuurlijk verwarring met haar enige Belgische optreden dat zij gaf in 2014. En kwam nogal akward over voor het Nederlandse publiek. Dat mag allemaal niet de pret drukken en verpeste ook zeker niet de avond. Het concert was overduidelijk goed en mooi uitgevoerd.

Het laatste nummer lijkt ‘Aquarium’ te zijn, wat nogal een vreemde eend in de bijt is op zowel het album als live. In dit nummer is de drum namelijk veel sneller en de gitaarrifs wat harder, alsof het powermetal is. Daarna ging het doek dicht en het licht weer aan, maar het publiek riep de band weer terug. En zonder het ingeplant te hebben kwam de band weer het podium op. Tot slot speelde zij voor de eerste keer het nummer ‘Trespasser’ wat eerder deze week uitkwam als single voor haar derde (nog geld voor in gezamelde) album. Voor de fans kon de avond niet beter en was er na het concert voor ieder nog een moment om in contact te komen met de zanger en de zangeres.

6-11 Findlay, Melkweg Upstairs, Amsterdam normaal ca. € 18 en gratis voor Melkweg-jaarleden 4*

Eigenlijk wilde ik naar guilty pleasure The Doobie Brothers in TivoliVredenburg - Utrecht maar toen ik de prijs zag voor een kaartje was de lol er snel af. Zelfs op TicketSwap waren ze nog tegen de 50-70 euro. Door omstandigheden kon ik dit weekend er niet uit dus dan maar vandaag. Getwijfeld tussen Arrested Development waar je naar binnen kon voor minder dan halve prijs via TicketSwap (14 euro vs 33 normaal). Toch gekozen voor gratis naar Findlay in de hoop dat ik na afloop stiekem bij Arrested naar binnen kon glippen. Dat kan helaas niet bij de Melkweg in tegenstelling tot de Paradiso. Daar kan je soms voor de prijs van 1 goedkoop kaartje naar 3 of 4 acts kijken in diverse zalen als ze het leuk gepland hebben: kleine zaal - grote zaal - kleine zaal.

Van Findlay de afgelopen dagen wat nummers beluisterd en dat klinkt wel aardig ook al vind ik dat ze wat gehypet wordt door haar/hen te vergelijken met PJ Harvey en The Kills. Maar ze ziet er appetijtelijk uit, kan goed zingen ook al mist ze wat kracht. Wat ze ook mist is een goeie drummer, de dame die vandaag de stokjes hanteerde heeft moeite om goed op de maat te zitten en heeft ook iets te veel boem-tsjak beats die wat saai zijn. De band is ook nog niet strak genoeg, de eerste paar nummers moeten ze er duidelijk inkomen voor het wat smeuïg begint te klinken.

De muziek wordt op Discogs als Alternative Rock / Pop Rock bestempeld en enkele nummers neigen naar Garage Rock en 70s Hard Rock, dat zijn wat mij betreft de meest interessante nummers. Er zit ook een dikke dot Indie Rock en zelfs Synthpop is niet heel erg ver weg in bepaalde nummers. Live klinken diverse nummers veel beter dan op het debuut album Forgotten Pleasures (2017) die ik nog niet volledige beluisterd heb.

Zangeres Natalie Rose Findlay (26) had er veel zin in en wil graag naar Amsterdam verhuizen... en is niet vies van wat wiet weet ze ons te melden. Even later krijgt ze gewoon een ingepakte joint aangeboden, die gretig geaccepteerd wordt. Op podium kan ze prima uit de voeten en ook de grote technische problemen met de 3 microfoons doen haar niet panikeren. Ze heeft een vierde microfoon (met speciaal effect) en daar zingt ze het eerste nummer mee zoals dat überhaupt al de bedoeling was. Na een paar minuten prutsen door de mixer komt er dan toch leven uit de rest van de microfoons.

Haar bassist lijkt verdraait veel op een jonge Phil Lynott en hij bedient ook de synth naast achtergrondzang. De gitarist lijkt uit een Grunge band weg gestapt en speelt een semi-hollow gitaar van een onbekend merk. Die semi-hollows zie ik steeds vaker bij concerten. Toch meer voor Folk Rock en Country Rock dacht ik zo. De wat onervaren drumster lijkt met haar mini-dreads-look dan weer uit een reggae band te komen. Niet heel veel interactie tussen bandleden, dat moet nog komen. Wel veel interactie tussen de zangeres en de zaal, dat is wel zo fijn en behoorlijk professioneel voor zo'een beginnende band.

Ze speelden een uur vol en als toegift een overtuigende rauwe a capella van zangeres Natalie. Ze stond iets te veel achter in de mix met haar stem maar dit encore zou iedereen moeten overtuigen dat ze echt wel kan zingen. Voor herhaling vatbaar... over een jaar of wat als de band hopelijk strakker is.

E-Clect-Eddy ... alle avonden feest Heb jij ooit Gaston de hand mogen schudden of zo?

??? gast wie?

Die van de Postcodeloterij