Want jij gebruikt nog steeds gers?

Maar het is geen Vigelandpark in Oslo nee.

Niet doen - de dissociatieve semantiek van mening (jongere m.n.) user hier zal leiden tot complete taalonthechting (whenever). Dat blijkt alleen al uit de collocatie "Dalhalla ... binenstapt" - Dalhalla is een buitenlocatie.

Porno: ooit als industrie in de US treffend beschreven door David Foster Wallace in Consider the Lobster.

Vigelandsparken, o.m. een zeer fraai aangelegd beeldenpark, met in een ander deel een podium, waar ik het begin van een Springsteenconcert zag (op 100m), "porno" noemen geeft blijkt van een werkelijkheidsbesef dat zijn ontologische status in se niet waarmaakt.

Als Rotterdammert is dat nog altijd heel normaal.

Hahaha, ik hoopte al op deze reactie, maar ik gebruik het al een jaar of 25 niet meer.

https://gersrotterdam.nl/

Ik ken het, al lees ik zelf vaker Vers beton.

Carré, alleen daar voor doe je het eigenlijk al. Het is immers één van de meest tot de verbeelding sprekende theaters van Nederland. Een concert daar beleven is al een belevenis op zich. Helemaal als het steengoede Metropole Orkest het podium volledig vult. Ondanks dat alles was natuurlijk wel de grote vriendelijke Gregory Porter wel de hoofdact.



Stipt 20:15 gingen de lichten uit en begon het Metropole Orkest onder leiding van Vince Mendoza te spelen. Ook zo alleen het orkest, zonder zanger, had mij de hele avond kunnen boeien. Wat zijn ze toch goed en wat beheersen ze veel stijlen. Petje af.

Een petje dat Gregory Porter zoals gewoonlijk op heeft. Met z’n karakteristieke hoofdbedekking en smetteloos gestoken in bordeauxrood pak kwam hij glimlachend het podium op lopen. En de glimlach is toch wel het verhaal van deze zanger. Je merkt gewoon aan alles met hoeveel plezier hij op het podium staat.



De avond is op gehangen aan zijn laatste album Nat “King” Cole & Me. Een avond met veel covers dus, maar als je die op deze grandioze wijze oppakt is dan geen enkel probleem. En dat doen Gregory Porter en het orkest zeker. Speelt het orkest fantastisch, dan is er niks minder te zeggen over de zang van Porter. Daarnaast probeert hij door middel van korte verhaaltjes te avond persoonlijk te maken. De man komt oprecht over daarin, waardoor het minder als een voor gekneed stukje lijkt. Verder is het vooral een avond van genieten van de muziek. De warme sound van de bariton van Porter en aan het eind ook nog wat meer swingend werk door middel van eigen songs On My Way to Harlem, Liquid Spirit en Musical Genocide. Een werkelijk waar zeer geslaagde avond.

Big Thief in een uitverkocht Ekko.




Helaas zonder Buck Meek, maar nog altijd goed. Ze proberen ook een aantal nieuwe nummers uit die ook erg goed zijn.

Charlotte Gainsbourg in Amsterdam Paradiso.

24-3 Charlotte Gainsbourg (support Sons of Raphael) Paradiso 4,25*, normaal € 35 incl. via TicketSwap € 16 incl. uitverkocht en daarna om 22:00 VETO in de kleine zaal 3,5*

Haar nieuwe album Rest behoorde tot mijn 40 meest beluisterde album van 2017 (uit een totaal van ruim 550). Maar ken van deze Française verder weinig en zonder te weten wat ik dan voorgeschoteld krijg bij een optreden dus geen kaartje besteld. Ik gokte op TicketSwap en verrassend genoegd lukte dat. Ook dit keer kwamen er op de dag zelf veel kaarten beschikbaar en zo een flinke korting gekregen. Was ook wel nodig want ik had een beginnende migraine en dan ga ik meestal niet uit maar deze kon ik niet laten lopen. Wel weer het voorprogramma gemist zoals vaker bij last-minute aanbiedingen. Om 20:10 stond ik bij de ingang van de poptempel waar wederom een enorme rij stond. Echt niet normaal dat dit zo vaak voorkomt. Ik was dus zeker niet de enige die het voorprogramma gemist heeft. Al deze mensen hadden 45 minuten eerder al binnen moeten staan. Waarom lukt dat hier zo vaak niet?

Ruim 17 minuten in de rij gestaan en 3 minuten voor het hoofdprogramma begon stond ik in de volle zaal. Gelukkig wel een aardige plek gevonden links van het podium, waar ik wel vaker sta. Keek ik meteen recht in het gezicht wanneer zij achter de elektrische piano zat, en dat was vaak. Dat (ge)zicht wel belemmert door apparatuur op het podium wat met 6 man wel erg klein oogde. Vele grote lichtobjecten (6?) op het podium plus maar liefst 7! synths/elektrische piano's! Verder een bassist en gitarist/ toetsenist en tweede toetsenist en een achtergrondzanger.

De drummer met een transparante kit aan de linker zijkant die voor mijn gevoel er eigenlijk meer voor de show zat. Ik hoor fills die ik hem niet zag spelen, duidelijk dat er een sequencer meeloopt waar het merendeel van de beats uit komt. Verder hoorde ik hem een paar keer op de crashes slaan wel ver naast de maat en zelfs een complete overgang die er flink naast zat. Da's dan knullig dat als dit soort momenten wel uit zijn vingers komt dan zo duidelijk hoorbaar ernaast zitten.

Was wel even schrikken toen Charlotte het op kwam, dacht even haar collega actrice Charlotte Rampling te zien. Dat wil zeggen Gainsbourg zag er ouder uit dan ik dacht dat ze is op basis van de hoes op haar recente album. Gainsbourg is ook geen showman die het podium domineert, is ook wat lastig zo zittend achter de piano met zo'n vol podium. Maar toch had er iets meer van verwacht. Tijdens 1 nummer stond ze zelfs helemaal achter aan en mocht de achtergrondzanger even het middelpunt zijn. Maar om deze slechts achtergrondzanger te noemen doet onrecht aan zijn bijdrage want bijna elke regel gezongen door Charlotte zong hij mee, vanzelfsprekend zachter in de mix. De stem van Charlotte is iets te dun en op deze manier werd haar zang wat aangekleed. Overigens mochten alle 5 de heren incidenteel achtergrondzang / koortjes doen zoals dat ook op haar nieuwe album duidelijk is te horen. Hiervan stonden maar liefst 10 nummers op de setlist, waar ik heel blij mee was. Tijdens Deadly Valentine kwam Charlotte dan eindelijk eens helemaal naar voren op het podium om een minuut lang eens goed de zaal te bekijken, maar dit voelde erg onwennig aan.

Het geluid in de zaal was prima, misschien zelfs beter dan bij menig ander concert. Op de plek zo vlak voor de speakers heb ik normaal tenminste 1 oordop in en ga ik ook iets verder van de speakers staan, net als vele andere bezoekers. Ditmaal geen oordoppen en ik had zonder probleem dichter bij de speakers / podium kunnen staan als daar niet al anderen stonden. De nummers klonken nagenoeg identiek aan wat er op het album staat, zeker wat betreft de beats. Bij het gemêleerde publiek zag ik weinig beweging afgezien van enkelingen dicht bij het podium. Het merendeel van de nummers is toch echt goed dansbaar maar blijkbaar kwam men voor meer ingetogen nummers(?). Na precies 1 uur kwam het eerste slot, even dacht ik dat het echt over was omdat het best lang aanvoelde voor ze terugkwamen voor het encore. Hier speelde ze eerst een cover van Kanye West - Runaway en werd afgesloten met een moeilijk herkenbare Lemon Incest in een licht dansbare elektronische Pop stijl vergelijk maar met de nummers van het laatste album. Om 21:40 was het dus afgelopen en dat voelde toch niet voldaan aan. Alsof een echt hoogtepunt van de avond ontbrak, maar kan ook aan mijn beginnende migraine hebben gelegen.

De Deense Electro Rockers van VETO, die ik voor gisteren niet kende, ronde de avond af in de kleine zaal en speelde uiteindelijk iets langer dan Charlotte. Ook hier 6 man op het podium, naast de drummer nog een percussionist, een toetsenist, een bassist die meer zijn stempel drukte op het geluid dan de gitarist en de zanger die ook een kleine synth bedient. Waarschijnlijk lag het aan mijn beginnende migraine, maar kon vanavond minder geniet van deze Electro Rock, een stijl die me normaal goed ligt. De teksten houden niet over, maar dat is niet raar bij dit genre. Helaas is de zanger ook nog eens slecht verstaanbaar en dus moet het van de muziek komen. De band speelt goed maar niet geweldig, wel was de stevige drummer, van naar inschatting +100 kilo wel een apart gezicht, speelde strak en wordt goed aangevuld met fills door de percussionist. Ook zonder de nummers (goed) te kennen kan je goed hier op dansen, maar de band moet verder groeien om echt indruk te maken voor meer dan een paar nummers.

Vanochtend, in NRCNext, een recensie van het concert van Charlotte Gainsbourg, geschreven door Jan Vollaard. Nou sta ik echt niet bekend als een fan van Jan Vollaard - an understatement if there was one - maar dat stuk vond ik in se een stuk informatiever dan bovenstaand macho-ronkelproza: "Was wel even schrikken toen Charlotte het op kwam, dacht even haar collega actrice Charlotte Rampling te zien." voor de neutrale lezer: meermaals geprezen en voortreffelijk acterend, voormalig Madame Jarre, Charlotte Rampling is 72 en Gainsbourg is ook geen showMAN die het podium domineert

Niet alleen ABN, maar ook biologie blijkt in de dagelijkse praktijk erg lastig.

Gistermiddag gezien in het Muzieklokaal Utrecht Dolle Diva (Francis van Broekhuizen, sopraan), begeleid door Gregor Bak, piano.

Muzieklokaal: Agenda - Het Muzieklokaal - hetmuzieklokaal.nl
Zie ook Dolle Diva - Francis van Broekhuizen - theater.nl

Optreden viel in twee delen uiteen, voor de pauze: o.m. Schubert (Die Forelle, An die Musik), Puccini (Mio Babbino Caro); na de pauze: 'lichter' o.m. Everytime We Say Goodbye (Sinatra), Somewhere There's a Place for Us (uit Westside Story), Voor haar (Frans Halsema), Telkens weer (Willeke Alberti), om te eindigen met de Minutenwals (Chopin cum Jasperina de Jong). Piano en stem (sopraan) meer is niet nodig voor mooie live muziek. Muzieklokaal richt zich op klassieke muziek en heeft tweemaal in de week, gratis toegankelijk, (do avond en zo middag, 16:00) live muziek, met een 'klassieke oriëntatie'. Prima uitje voor localo's.

The Fratellis – 23 maart 2018 at Manchester Academy, Manchester, England

De zaal was al stampvol voor de suportact Black Pistol Fire voor 45 krankzinnig minuten. Wat het Canadese duo mist aan omvang (drummer en gitarist) wordt ruim gecompenseerd met een absoluut enorm geluid. Drummer Eric beukt op de trommels en gitarist heeft een fuzzy sound. Samen maken ze een boeiende Southern blues rock. En hoewel de meeste nummers wat eenduidig klinken is verveling uit den boze met een act waarbij gitraarsolo’s liefst liggend worden gespeeld of midden in het publiek. Een waardige opening act.

De pauze van 30 minuten wordt afgesloten met de klassieke Offenbachs 'Can-can muziek' Het is duidelijk dat het publiek geen band nodig heeft om er een feest van te maken nadat het zingend de geluidsinstallatie ruim had overstemd met het luidkeels meezingen van elk BritPop hit. En het hardst bij Blur’s Parklife; In Manchester nota bene !! Alleen dat al maakte de avond geslaagd. Terwijl de hoofdact nog geen noot had gespeeld.

The Fratellis hebben een ruim gevulde setlist met 22 eigen songs en 1 cover (Runaround Sue van Dion DiMucci). Het was een geweldige staalkaart van hun catelogus met de nadruk natuurlijk op Costello Music. Als ik wel geteld heb waren het maar liefst 10 songs van hun beste album. Daar klaagt natuurlijk niemand over. Het nieuwe album is vertegenwoordigd met 6 nummers (Sugartown, I've Been Blind, Told You So. Starcrossed, Laughing Gas & Stand Up tragedie). Strategisch verspreid over de setlist als dankbare rustmomenten tussen de hits. De zogenaamde broers hebben duidelijk behoefte om te laten horen dat ze echt wel genuanceerd kunnen spelen. Opvallend dat ook de gloednieuwe nummers probleemloos worden meegezonden en dat ook in de rustige nummers elk spring moment, hoe klein ook wordt gebruikt.

Het jonge supper Britse publiek kan met recht de 2de ster van de avond genoemd worden. Meer dan de helft van de zaal is constant in beweging. Van links naar rechts, van voor naar achter en als er iemand valt wordt die in een vloeiende beweging van de vloer weer staande gebracht. Het is bovenal een PoGo PARTY, die vanzelfsprekend zn hoogtepunt vindt met 'Chelsea Dagger’ waar ver voor de toegiften al zingend om verzocht wordt, terwijl iedereen natuurlijk best weet wanneer die wel komt.
Voor een echt Fratellis concert moet je naar het EXIT eiland. Ik kwam er als verrassing terecht. Geen moment spijt van. Leuke compacte stad Manchester, mede door de fraaie pubs waar altijd iets muzikaals gebeurd !

Jonathan Wilson , theaterzaal , Melkweg Amsterdam .

Vanzelfsprekend al enkele weken uitverkocht, we waren een van de eersten dus we konden een mooie plek uitzoeken op de tribune. Leuk zaaltje in de Melkweg. Intiem en goed geluid.
De nadruk lag op de laatste cd´s , maar gelukkig ook de hoogte punten uit de vorige cd's. Jammer dat Jonathan altijd op de zelfde manier eindigt, zelfde nummer en dan de band voostellen. Jammer dat Jonathan niet echt een frontman is , met mooie verhalen. ach het was een mooi begin van de zaterdagavond.

Mooi optreden van Editors gezien in Ziggo Dome.
Nieuwe songs kwamen ook goed uit de verf.

Inderdaad bleven gisteravond in de Ziggo Dome een aantal nummers van dit album fier overeind : Cold, Nothingless, Magazine, Belong & Violence. Die laatste in combinatie met No Harm was erg mooi. Vanaf dat moment gold het ook voor het concert. Van alle eerdere albums werden zo'n 3 favorieten gespeeld. Een mooie setlist, een goed concert. 4*

Opmerkelijk dat te lezen. Ik had namelijk zo'n beetje hetzelfde. Na de eerste 4 nummers zat ik me af te vragen of ik nog wel iets in die grote zalen heb te zoeken. Het was niet slecht (Formaldehyde zelfs goed), maar kwam niet echt binnen. Hoe anders was dit vanaf het vijfde nummer.

Het betrof Violence van de gelijknamige laatste worp, die ik niet hoog heb zitten. Live kwam het goed uit de verf en de overgang naar No Harm was fijn. Lights, Blood en Munich vertegenwoordigden het sterke debuut en An End Has A Start completeerde dit uptempo kwartet.
Weer wat gas terug met In This Light And On This Evening, gevolgd door, normaal gesproken standaard skipper Eat Raw Meat maakte dit een puik opgebouwd deel van de setlist. Hulde!

Werd het daarna slecht? Zeker niet, maar af en toe een iets te hoog meezinggehalte en te veel vuurwerk naar mijn smaak. Bij Racing Rats en Papillon was het wel mooi om een goed overzicht te hebben op de zaal. Ik kan me niet heugen het Ziggodome zo los te hebben zien gaan.

Zonder al te veel verwachtingen heen gegaan en dat scheelt wellicht in de beleving. 9-

‘Gisteren gezien’ verlengt je leven !

Zo opmerkelijk was dat dus niet, want ook ik had precies hetzelfde (of zal dat de invloed van MuMe zijn haha).

Vanaf Violence zat ik (en de band dus ook) er behoorlijk lekker in en werd dit toch wel weer een concert om niet snel te vergeten. Ik stond vrij ver vooraan, maar was bewust wat om mij heen aan het kijken en ook ik had dat gevoel Ziggo nog nooit zo uitbundig te hebben gezien (DM vorig jaar mei kwam in de buurt).

Al met al goede beurt van Editors, komt dichtbij het beste wat ik van hun heb gezien. Maar de show in Paard van Troje paar jaar geleden bij de albumrelease van In Dream was er toch eentje om nooit te vergeten en staat daardoor nog ietsjes boven dit optreden.

Gisteren heb ik Editors gezien in de Ziggo Dome. Het was de vierde keer dat ik ze live zag. De eerste keer was ik nog geen fan, de tweede keer vond ik ze wat tegenvallen, de derde keer namen ze op grootse wijze revanche en gisteren gingen ze op diezelfde voet verder: Het was een ijzersterk concert.

Later meer over Editors, eerst wil ik wat kwijt over het voorprogramma. Daar begint het muzikale avondje immers al. Public Service Broadcasting was een voltreffer. Het is een Brits trio zonder zanger dat gebruik maakt van samples uit zogenaamde 'public service'-uitzendingen, een soort kruising tussen Polygoonjournaals en SIRE-spotjes. Tussen de bandleden in stond een groot televisiescherm, waarop de in hun liedjes gesampelde fragmenten werden vertoond, een soort videoclip dus eigenlijk. Aan de bandleden viel weinig te zien, maar ze speelden wel erg strak en het totaalplaatje vond ik een prachtige belevenis. Hoogtepunten waren voor mij de nummers Go! en Gagarin (over Yuri Gagarin wiens 50ste sterfdag het gisteren was), al had die laatste nóg mooier kunnen zijn als ze live blazers hadden meegenomen zoals bij deze versie. Hoe dan ook: Geweldig voorprogramma!

Het hoofdprogramma van de avond was natuurlijk Editors en ze waren in vorm. Een concert kan goed zijn om twee redenen: Omdat het entertainend is of omdat de muziek bloedmooi is. Een Editors-concert heeft van allebei een beetje, maar het entertainment heeft toch de overhand en juist dát aspect lijken de heren steeds beter in de vingers te krijgen. Dat zit hem grotendeels in frontman Tom Smith die zich over het podium beweegt als een vis in het water en die vocaal eigenlijk zelden op een misser te betrappen is. De rest van de band trad niet echt op de voorgrond, maar speelde ondertussen een degelijke show. Russell leek zich erg goed te moeten concentreren op zijn gitaarspel tijdens de ‘oude’ Editors-songs, maar hield zich desondanks goed staande en Ed en Russell waren zoals altijd een stabiele factor. Elliot wist als enige mijn aandacht wat vaker te trekken, want hij is nu eenmaal de toetsenist en ik ben gok op synthesizers. Zijn toetsenwerk en zijn achtergrondzang waren dik in orde.

Als band maakte Editors een professionele en vooral enthousiaste indruk. De spelvreugde en energie spatten van hun muziek af en dat straalde af op het publiek. Al vroeg in de set (na opener Hallelujah) speelden ze twee liedjes van The Weight of Your Love: A Ton of Love en Formaldehyde. Bepaald geen favorieten van me, maar ze kregen me mee, zo vroeg al en zo gemakkelijk. Dat was meteen een teken dat het een mooie avond zou worden.

Mijn aandacht hielden ze vast, ook met het bezwerende duo Violence/No Harm die vloeiend in elkaar overliepen, ook met het Back Room-blokje Lights/Blood/Munich, ook met de hypnotiserende synths in In This Light and On This Evening en ook met de frisse en opgewekte versie van Ocean of Night waarmee de matige uitvoering tijdens hun In Dream-tour in een klap was vergeven en vergeten. Binnen de hele setlist was er maar één minpuntje: de uitvoering van Belong die na de prachtige akoestische coupletten plots ontaardde in een draak van een refrein met een niet aan te horen geluidsmuur vol ontplofte instrumenten.

De meeste nummers van Violence klonken goed, vooral het titelnummer en Nothingness vond ik fijn, maar de echte hoogtepunten kwamen toch van hun andere albums. Als ik er een paar mag uitkiezen ga ik voor Lights (eergisteren bedacht ik me nog dat ik Editors via dit nummer heb leren kennen, omdat de NOS het gebruikte tijdens hun Champions League-uitzendingen; verrassend dat ze deze eens live speelden), In This Light and On This Evening (hypnotiserende synths, altijd fijn), No Sound But the Wind (simpelweg bloedmooi, ook met alleen Tom op een akoestische gitaar) en Marching Orders (magistrale afsluiter, blij dat ze deze verkozen boven het voor de hand liggende Papillon).

Naast de muziek was er ook visueel spektakel. De special effects zijn dan misschien niet al te origineel – bij sommige nummers wist ik al van tevoren wat voor vuurwerk of confetti ik kon verwachten, omdat dat tijdens de vorige show exact hetzelfde was – maar mooi blijft het altijd. Het vuurwerk bij Hallelujah, de vlammenwerpers bij Sugar, de confettiregen bij Marching Orders: het heeft allemaal zijn charme en gaat voorlopig nog niet vervelen. Wel nieuw was het verlengde podium, een soort loper een paar meter de zaal in, waardoor Tom af en toe behoorlijk dichtbij kwam. Wanneer je de expressie van de zanger zijn gezicht kunt aflezen komt de muziek op de een of andere gekke manier ineens nóg wat beter binnen.

Samenvattend: Editors was in vorm en ze hebben me de hele show lang moeiteloos weten te vermaken. Na hun concert in de Gashouder wist ik niet of ik ze nog een keer wilde gaan zien, inmiddels ben ik volop overtuigd. Al is hun volgende album niet om aan te horen, ik wil naar hun concert.

Tijdens Papillion ging het echt goed los, maar kwam het nog niet in de buurt van recent tijdens Kendrick Lamar. Dat was echt onvoorstelbaar.

Waar ik eerst Russell zei moet Justin zijn. Stop de tijd!

In het begin had ik nog zo iets van, jammer te grote zaal. Maar in de loop van het concert bleek het allemaal beter te passen en ook de nummers van Violence kwamen goed uit de verf. Prima optreden van de Editors (of is het Tom Smith and band ??)

Had het helemaal niet naar mn zin. Kwam zeker niet door de band, maar door die verschrikkelijke Zaal.
Zompig geluid en sfeerloos egoïstisch publiek. Van de Show heb ik niets gezien, zelfs de schermen met close-up's waren onzichtbaar. Vlak voor de start gaan er 5 bomen voor me staan. Schijnt normaal te zijn daar.
Eerste keer Z-Dome was ook de allerlaatste keer.

Wel een dingetje dit; plaatsbepaling.

Heb je overwogen een andere plek op te zoeken? Zaaltje is best groot

Ik kies er tegenwoordig voor om in de grote zalen te gaan zitten en op festivals en in kleine zalen meestal te gaan staan. En als het niet bevalt zoek ik een ander plekje op. Klinkt wellicht logisch, maar bleef bij mijn eerste concertbezoeken altijd op hetzelfde plekje staan. Ook als het een mindere plek was.

Is hier eigenlijk een apart topic voor?

Was er in Amsterdam ook een support act? Dinsdag j.l. in Keulen hadden we een singer-songwriter. Alleen op het podium met z'n gitaar. Omdat het een klein zaaltje was, zong hij afwisselend met en zonder microfoon. En dat ging hem wonderwel goed af. Totdat hij zichzelf introduceerde. Ik heb z'n naam niet verstaan. Setlist.fm biedt ook geen uitkomst. Jíj enig idee?

@Holden
Gambles is toch support act van Wilson?

Ben nog wel verkast naar achter de geluidstechniek. maar toen was het al te laat om de avond te redden.
En zitten op de tribune kan ook geen optie zijn. daar zie je het concert. Beleven behoort op de vloer. en als dat niet mogelijk is, dan niet. Het was eens, maar nooit weer.... weer een ervaring rijker. Zag genoeg mensen om me heen die het wel naar der zin hadden. prima. maar helaas niet mijn ding. zn mega concert.

De supportact was, zoals predator al schreef, Gambles (aka Mathew Daniel Siskin). In de Melkweg begon en eindigde hij in de zaal zelf. De liedjes waren best aardig, en de man zelf ook.

Renoir & predator Beiden dank. Gambles it is.