Net terug van G3 in de Oosterpoort te Groningen. Gitaarspektakel georganiseerd door Joe Satriani met dit keer John Petrucci (Deam Theater) en Uli Jon Roth (ex Scorpions) als andere deelnemers. Uitverkochte zaal en ik kon een goede zitplek bemachtigen, waar veel animo voor was. Half acht mocht Uli Roth, vergezeld van vijf-koppige band, de show openen. Ik vroeg me af waarom het nodig was dat hij maar liefst twee slaggitaristen meenam? Na een eigen nummer ontaardde het al snel in een Scorpions tribute met 'Sun in My Hand', 'We'll Burn the Sky', 'Fly to the Rainbow' en 'Sails of Charon'. Geluid stond (te) hard en niet helemaal zuiver, dat eerste Scorpions nummer is studio nogal matig en zo ook live. Van die tweede en derde werden coupletten overgeslagen. Toch wist Roth de drie kwartier moeiteloos vol te maken met het nodige gefreak c/q improvisaties. Na een pauze van 15-20 minuten was het de beurt aan John Petrucci die voor mij de verrassing van de avond was. Ben niet zo op de hoogte van Dream Theater, laat staan zijn solowerk. Vergezeld door bassist Dave LaRue (Dixie Dregs / Steve Morse Band) en de huidige DT-drummer zette de Amerikaan een fabelachtige show neer. Geluid was iets minder hard en loepzuiver! Ik heb de volle 45 minuten genoten! Na wederom de ombouwpauze was het de beurt aan Joe Satriani, die een iets langere show had. Reeds twee keer eerder gezien was de verrassing er wel een beetje af en hoewel ik bijna alles van hem heb, kan ik live altijd moeilijk plaatsen wat en van welk album hij speelt, uitgezonderd drie nummers van 'Surfing with the Alien'. Joe werd door drie man vergezeld. Na de reguliere set was het de beurt aan de voltallige G3 bezetting op het podium (de gitaristen dus, met Satriani zijn band en Roth zijn zanger). G3 speelde 'Highway Star' (Deep Purple) en uitgerekte versies van 'All Along the Watchtower' (Jimi Hendrix) en 'Immigrant Song' (Led Zeppelin). Uli Roth kan nog steeds niet zingen - Hij zong AAtW - maar het gitaarspelen is hij niet verleerd. Misschien een beetje vreemde eend in de bijt, m.i. legt hij het af tegen zijn Amerikaanse collega's. Tien over elf was het spektakel afgelopen en kon men verzadigd naar huis. Dik de moeite waard!

Net terug van Napalm Death in Iduna te Drachten. De band trok een volle zaal en eigenlijk was het een mini-festival met het Duitse Ubergang en de Nederlanders Teethgrinder en My Minds Mine als voorprogramma.
Die eerste band, hun huidige vaste supportact, heb ik niet gezien. Kwam zo tegen het einde van Teethgrinder de zaal in. My Minds Mine dus wel helemaal gezien, op een gegeven moment deed Barney van Napalm Death een nummer mee. Even voor tienen was het dan de beurt aan de hoofdact. Napalm Death opende met 'Multinational Corporations'/ 'Instinct of Survival'. Daarna werd de nieuwe, nog te verschijnen, compilatie met rariteiten gepromoot met een nummer daarvan. Daar werd meer van gespeeld, evenals nummers die me wel bekend in het gehoor lagen, maar waar ik niet van kan zeggen van welk album. Wat ik wel kon plaatsen was o.a. 'Control', 'Life?', 'Scum', 'Practise What You Preach', 'Suffer the Children', 'Breed to Breathe', 'Nazi Punks Fuck Off' en natuurlijk 'You Suffer'. Deze keer geen 'Siege of Power' of 'When All Is Said and Done'. Men sloot verrassend af met 'Inside the Torn Apart'. Entreeprijs voor al dat moois bedroeg maar liefst €14,- inclusief servicekosten. De eigen merchandising was ook spotgoedkoop. Waar maak je dat nog mee?

Napalm Death - iduna.nl

Goed verhaal! Doet me terugdenken aan vijftien tot twintig jaar geleden, toen ik wel eens in Iduna kwam. Tof dat ze nog steeds sterk programmeren in de harde hoek.

En je hebt ook nog eens een goede akoestiek in Iduna. Anthrax hebben ze zelfs ook gehad, als tussendoortje op hun 'For All Kings' tournee. Afgezien van de muntjesprijs was het gisteravond behoorlijk lak aan commercie.

Gisteren in de Melkweg bij Field Music geweest. Tof concert en toegangsprijs was 14 euro. Er kwam nog 4 euro bij voor dat rare lidmaatschap maar blijkbaar is het zelfs in de grote stad nog mogelijk .

James Holden & The Animal Spirits, Paradiso, Amsterdam

Holden is voor mij wel de fijnste muzikale ontdekking van de laatste tijd. De eerste luisterbeurten van The Inheritors bevielen mij matig, maar via The Animal Spirits lijkt het toch helemaal goed te komen.
Vlak voor aanvang was het gewoon mogelijk vooraan te gaan staan en dat terwijl alleen de vloer open was.

Goed samengestelde setlist met zo'n beetje het beste van The Inheritors (Renata, Blackpool en Gone Feral) en zo'n beetje de hele laatste worp. Daarvan waren The Animal Spirits en Thunder Moon Gathering voor mij de hoogtepunten. Fijn publiek gister ook.

Op DTRH ga ik weer voor een plekje vooraan.

Was inderdaad een fijn optreden, lekkere, relaxte muziek. Het verbaasde me wel dat het bij lange na niet uitverkocht was.

Die show ben ik geweest. Was echt vet om Anthrax eens in een (heel) klein zaaltje te zien. En inderdaad; perfect geluid!

3 dagen Rewire Festival in Den Haag achter de rug. Later een uitgebreide beschrijving, maar wat een topevenement. Op verschillende toffe locaties, zoals de Grote Kerk, Korzo en Paard zeer uiteenlopende en stuk voor stuk unieke acts gezien. En dat voor zeer weinig geld.

Hoogtepunten waren onder andere CocoonDance Company met Momentum:
, James Holden met zijn Animal Spirits (!!!), Suuns, Park Jiha:
, Laurie Anderson met een zeer bijzondere performance in de kerk, Stranger Things live en Zimpel/Ziolek.

Zaterdag 7 april. WaveFest III at Baroeg Rotterdam

Van smiddags 4 tot savonds 11: één stroom van heel toffe bands in de NewWave of PostPunk hoek. Publiek had er duidelijk op voorhand al zin'in, want zonder Gothic-Punk outfit was je al snel under-dressed.

Uit NL: Silent Runners & Mecano UnLtd.: Nooit eerder opgemerkt, maar vooral S.R. was energiek optreden, met alleen maar songs die aanvoelde als hits terwijl ik het echt niet kende, Een korte setlist kan een pre zijn!.
Uit Zweden: A Projection. Het zaalgeluid rammelde aan alle kanten. Zang te zacht, bas te hard enzo, maar wat maakt dat nu uit met zn lekker dampende stoot aan NewWave. Elk nummer stond als een huis; Super herkenbaar (Cult Cure NewOrder) en zeer dansbaar.

UK: Desperate Journalist. De eerste band die ik wel kende en graag eens life wilde horen, omdat ik het studio geluid niet altijd overtuigend vindt, is het interessant hoe dat in het eggie uitpakt. Nauw heel goed. Direct een zwak voor n vrouwelijke drummer, die beukt, ramt en roffelt alsof elke slag der laatste kan zijn. Ook gitaar en bass worden lekker vet aangezet, zodat de fanatieke zang de juiste bedding krijgt.

Opvallend veel Vlamingen waren naar Rotterdam gekomen voor hun Whispering Sons. De hoofdrede waarom we WaveFest gevonden had. Heb ze al meerdere keren gehoord en vooral de nieuwe nummers maakte indruk, door hun donkere bezwerende ondertoon. Enige punt is het gebruik van de electro-drum pads. Ik hoor liever echte drums, maar kan me voorstellen dat ze kiezen voor de extra strakke pads. De zangeres is de hoofdrede dat je dit life moet mee maken, met haar ultieme vorm van schreeuwend zingen.

And Also The Trees (UK): mocht afsluiten. Wonderlijke Psychedelische / Jazz variant op de NewWave. Ze lijken al heel lang actief en door de fanatieke bijval om me heen begrijp ik ooit iets gemist te hebben. De mompelende zanger en zeer verzorgd spelende band weten me niet echt te raken. Hou het er maar op dat het de onbekendheid is en het sfeerverschil met de 5 voorgaande bands. Hun laatste nummer (geen idee hoe het heet) was waardige afsluiter.

Hulde aan Baroeg, dat een onwaarschijnklijk goede line-up voor elkaar had gekregen voor een Wave festival anno 2018. Ondanks de beperking van een klein podium werd het tijdschema gehaald en was de techniek prima op orde. We hebben oprecht genoten en gaan in de gaten houden wat er nog meer gebeurd in Baroeg.

Ik was (helaas) alleen de zaterdag, maar volgend jaar wil ik zeker een heel weekend gaan. Toevallig stonden in het Paard drie acts achter elkaar geprogrammeerd die ik heel graag een keer wilde zien: Suuns, Panda Bear en James Holden. Suuns was echt steengoed: een uur lang volledig geboeid gekeken. Bij Panda Bear was dat helaas niet het geval. Het was zeker niet slecht, maar na een half uur had ik het eigenlijk wel gezien. Jammer ook dat hij niet/nauwelijks werk van zijn laatste album ten gehore bracht. James Holden blies me eind vorig jaar volledig omver met zijn plaat The Animal Spirits. Net als angelin hierboven was het na het luisteren van deze plaat ook makkelijker om The Inheroritors te 'begrijpen'. Geweldig optreden, inclusief drummer, trompetist en saxofonist. Afgaande op angelin's recensie was de setlist vergelijkbaar met de setlist van zijn optreden in Paradiso.

Nadeel van de ijzersterke programmering in het Paard op de zaterdagavond, is dat ik geen tijd meer had om heel veel andere dingen te checken. In de middag wel nog naar de Elektriciteitsfabriek geweest (wat een locatie!) bij 'Vicky Chow performs Tristan Perich's Surface Image'. Zeker in de setting een adembenemend optreden.

Net terug uit de Melkweg, met een optreden van Cunninlyngists. De mooie dames gingen helaas naar En Vogue in de andere zaal, maar dat mocht de pret niet drukken. Sadistik verzorgde een prima voorprogramma in de bomvolle Oude Zaal en lekker op tijd begon Cunninlyngists. De heren speelden in een strak tempo van alle albums wel nummers, met als hoogtepunt Hellfire, waarbij het publiek compleet door het dak ging. Na meer dan 1,5 uur spelen helaas voorbij, maar daardoor was ik wel niet zo achterlijk laat thuis. Top optreden.

Gister CL in de Melkweg. Was de kleine zaal OZ en dat maakte het heerlijk intiem. Sadistik gaf een show weg van een uur en daarna was CL aan de buurt.
Als je het mij vraagt, het optreden was freaking awsome, bijna legendarisch te noemen. Deacon en met name Natti hadden er zichtbaar lol in. En man wat kan die Natti rijmen zeg!!
Seasons en Never Come Down waren voor mij wel de (van vele ) hoogtepunten, heerlijke tracks en in zijn geheel uitgevoerd.
Van hen nieuwe album kwamen maar 2 nummers voorbij en ondanks dat in dat een goed album vind, was dat helemaal niet erg. Daardoor was er veel ruimte voor de klassiekers.
Hulde voor CL voor hen memorable optreden!

Als een van je favoriete Nederlandse bands in je eigen stad speelt en dan ook nog in een schitterende zaal, dan moet je daar natuurlijk heen. Oftewel, gisteravond was ik bij de Nits in de stadsschouwburg van Leiden. Drie grijze mannen voor een ook behoorlijk vergrijsd publiek. Aan het begin vertelde Henk Hofstede meteen dat ze alle nummers van hun nieuwe plaat gingen spelen. Dat was wel even slikken want dat is niet meteen hun sterkste werk. Maar voor elk nieuw nummer vertelde hij uitgebreid waar het over ging en dat voegde wel veel toe (veel nummers over de tweede wereldoorlog en zijn familie). Verder werden ook de bekende nummers gespeeld die iedereen wilde horen (Nescio, Dutch Mountains, Cars & Cars, JOS-days) en nog veel ander moois. Van veel platen werd wel een nummer gespeeld. Het geluid was erg goed en de mannen hadden er duidelijk plezier op het podium. De verrassing voor mij was dat de tweede helft van JOS-days (om in voetbaltermen te blijven) in het Nederlands werd gezongen. Kortom, een zeer aangename avond. Alleen Sketches of Spain maakte het voor mij al de moeite waard. Veel betere nummers zijn er in Nederland niet geschreven. Wel raar dat het niet helemaal uitverkocht was. Zo groot is de schouwburg niet en we hebben het toch over een instituut.

Iemand gisteren bij Black Foxxes geweest in Melkweg Upstairs?
Zou er heen, maar kwam op het laatste moment iets tussen. Ben eigenlijk wel benieuwd hoe de heren het er live vanaf hebben gebracht en of ik iets gemist heb. Beide albums uit respectievelijk 2016 en 2018 liggen hier regelmatig op de draaitafel.

11-4 Sunflower Bean kleine zaal, Paradiso 4* normaal € 14 incl en € 6 incl. via TicketSwap

Ze stonden bijna 19 maanden geleden ook al in de kleine zaal tijdens het Indiestadt festival 2016. Toen was dat wat mij betreft het beste van die avond. Een ronkend optreden waar het plezier van af spetterde, vooral wanneer gitarist Nick Kivlen (die nog altijd als een jonge Bob Dylan eruit ziet) en bassiste / zangeres Julia Cumming elkaar opstuwen terwijl ze tegenover elkaar gaan staan. Toen hadden ze net hun debuut uit Human Ceremony (2016) die ik al had gekocht tijdens een licht teleurstellend optreden in De School, 7 maanden eerder. De akoestiek van die locatie hield niet over plus, kleine zaal en weinig publiek.

Het optreden van gisterenavond zat qua beleving tussen die twee in. Zo fanatisch als tijdens Indiestadt was het niet maar wel veel beter dan hun eerste optreden in Amsterdam. De zaal was behoorlijk goed gevuld, maar niet uitverkocht en ik moest helaas helemaal achterin staan. Dat kwam mijn beleving ook niet ten goede. Aan zangeres Julia lag het ook niet want die vond het de beste avond van de huidige tour, waar de zaal toch wat lauw op reageerde. Het nieuwe album is net uit en daarvan worden 9 nummers gespeeld (setlist ) en die zijn duidelijk nog niet goed bekend of bevallen minder. Dat laatste geldt zeker voor mij, heb het album ook nog maar 7x beluisterd. Live klinken de nieuwe nummers wel iets beter dan op het album vooral doordat Julia er meer volume aan toevoegt.

De nieuwe nummers lijken minder energie te hebben, bovendien klinkt het alsof er bij dit crowdfunded-project bespaard is op studiotechniek en/of tijd in de studio. Julia's stem klinkt op het album op diverse nummers veel minder mooi dan op bijvoorbeeld de single I Was A Fool waar ze om beurten met gitarist Nick de zang doet. Het is die afwisseling van stemmen die ook een pluspunt zijn. Want Nick lijkt niet alleen op Bob Dylan hij klinkt ook als hem behoorlijk nasaal. Julia kan zowel mooi dromerig zingen maar zingt vooral als Joan Jett van 70s all-female Hard Rock band The Runaways. Julia lijkt graag de limieten op te zoeken met de schreeuwerige zang die wel op veel waardering kan rekenen van de zaal. Zelf vind ik het op het randje zitten en vraag me af hoe lang dat goed gaat, je kunt je stembanden zo kapot zingen. Toch van haar weinig false noten gehoord.

Die false noten waren er wel van Nick bij de inzet van de cover van Neil Young's Harvest Moon terwijl die zichzelf begeleid op akoestische gitaar. Het blijkt een grapje, want na twee regels te hebben gezongen wordt hij door Julia tot de orde geroepen dat hij in de verkeerde toonhoogte zit. Zij zingt het vervolgens wel op de correcte manier. Ze sluiten spetterend de avond af met een favoriet van het debuut I Was Home over de saaie dagen in het leven "What did you do today, I stayed at home today, I was home and then I wasn't"

Voor 6 euro mag ik zeker niet klagen over dit optreden. Ook de normale 14 euro was het wel waard geweest alleen heb ik het hun beter zien doen en hoop dat een volgende keer weer te zien en horen. Ik mis mijn favoriet Wall Watcher en ook Space Exploration Disaster zou een fijne afsluiter zijn geweest die ze wel speelde in Londen zag ik op de Setlist website.

Gisteren geweest bij het derde Transition festival Utrecht (in Tivre, alle zalen). Ik vond dit de beste tot nu toe. Het leek me beter opgezet dan andere jaren; ik heb me dit jaar nergens geërgerd aan de drukte en er waren bijna geen doorgangen geblokkeerd (in Tivoli Vredenburg is het heel gebruikelijk om veel doorgangen af te schermen voor crowdmanagement of om publieken te scheiden van elkaar). Eén van ons gezelschap was nog meer thuis in het gebouw dan ik dus we konden efficiënt onze weg vinden. Misschien waren er ook echt minder mensen maar zo niet dan geef ik een plusje voor de organisatie.

16.00 binnen, en na een snel broodje Surinaamse Kipkerrie (redelijk goed, wel erg duur) naar de muziek. Voor mij dit jaar geen grote zaal en dus Pronesis, Bennink/Glerum,, Dhafer Yousssef en Lizz Wright niet gezien. Andere grote namen in de Ronda Sons of Kemet, Jaga Jazzist en featuring artiest op de poster Cory Henry ook niet gezien. Wat dan wel:

16.30 Ida Lupino in de Hertz. Ida Lupino is Louis Sclavis, Giovanni Guidi, Joao Lobo, aangevuld met een invalsaxofonist (naam vergeten) die de ontbrekende trombonist moest vervangen. Sclavis wilde ik al heel lang een keer zien en ik werd niet teleurgesteld, soms zeer ingetogen, dan weer scheurend als een rocker en altijd ritmisch sterk. Pianist Guidi is sterk, stuwt de muziek vooral in de ondersteunende rol tot spannend op. Nog meer ben ik onder de indruk van drummer Lobo; speelt gedreven en tegelijk achteloos; alsof het vanzelf komt. Saxofonist moest (uiteraard) hard werken om hoge niveau aan te kunnen, maar weerde zich kranig. Met een uitzonderlijke afwisseling in de set vliegt de tijd voorbij. Mooi concert met diverse indrukken waarvan je even wil bijkomen.

18.30 Vloeimans’ Gatecrash ft Jorrit Westerhof. We waren ruim op tijd en konden zitten in de Ronda. Dat was voor mij voor het eerst; ik was al best vaak in de Ronda geweest maar wist niet eens dat er op de tribune geen stoelen waren daar maar ‘trapblokken’ zoals ook in de Pandora zaal. ’t Is een beetje raar met dat hek waar je onderdoor moet kijken, en soms gaan er ook mensen in je zicht staan, maar middenboven heb je wel aardig overzicht. Gatecrash speelt met veel plezier en ik herken zowel vertrouwde sound als een paar nummers (voor mij 3e keer Gatecrash). Westerhof brengt extra input, ook qua repertoire, en vraagt het uiterste van zijn gitaar. Als jonge hond flink wat springeriger en meer showmanship dan de rest van de band, maar hij doet het uitstekend en het past toch wel goed bij elkaar. Ik heb hem ooit eerder gezien, maar ik weet niet meer waar (ik denk toch ook bij Vloeimans). Vloeimans maakt pret en de show is ontspannen en sterk. Van Vliet maakt heerlijke solo’s als het funkt en ‘Maceo’ is de afsluiter met meezingen aan het eind. Lekker hoor!

20.30 Kika Sprangers in Club 9. Ik wilde haar vooral even zien omdat dit ook de plek is waar tegenwoordig Vrije Geluiden wordt opgenomen en zij daar nog zeer kort geleden ook te gast was. Het is minder kleinschalig dan ik dacht omdat er toch behoorlijk wat mensen op af komen en de soundcheck daardoor ook nog iets uitloopt. Ik kan 3 nummers meepakken. Van wat ik gehoord heb was het sterker dan ik verwachtte; beter dan wat ik op TV had gezien. Kika zelf leek gelukkig met de opkomst en speelde vanaf begin lekker.

21.15 Het beste van de dag: John Surman – Invisible Threads in Hertz. Lekker op de derde rij midden: beste plaatsen in de zaal. Surman’s bescheiden presentatie past bij zijn muziek, die grotendeels gecomponeerd en toch losjes en lichtvoetig is. De composities zijn wondermooi . En hoewel er maar af en toe wat wildere stukjes improvisatie zijn, wordt er toch speels van elkaar overgenomen en is het op een of andere wijze bij vlagen toch meer ‘jazzier’ dan bij het standaardformat waarbij er één thema is waarbij iedereen zijn solootje krijgt. Dit is wat virtuositeit moet zijn denk ik (ik zeg t voorzichtig, ik speel zelf niets, mensen). Voor mij een echt een verrijking van de muziek waarvan ik de kwaliteit al kende. Ik ben heel bij dat ik dit een keer gezien heb. Met handtekeningen van het drietal (helaas niet op een CD, die kocht ik later pas) naar huis.
https://static.afbeeldinguploaden.nl/1804/392662/uGJTINpK.jpg
Surman tekent mijn programmaboekje

23.00 Op het ‘Rabo open stage’ (klein podium beneden bij het Café in Vredenburg) zie ik dan nog een keer Kika Sprangers bij een laatste drankje met nacho’s bij de uitgang. Ik word niet helemaal meer gegrepen; setting is natuurlijk ook wat minder tussen de lopende mensen. Ongeveer halverwege besluiten mevrouw SQ en ik definitief om de slotacts te laten voor wat het is en gaan we naar huis. We hebben genoeg moois gezien.
Al met al prachtige concertervaringen en - bijzonder voor een festival - niets dat tegenviel. Ik denk dat ik volgend jaar wel weer ga.https://static.afbeeldinguploaden.nl/1804/392680/0vaAVkXr.jpg

15 april, The Academic at Bitterzoet Amsterdam.

Voel me altijd direct thuis in de kelder van Bitterzoet, ongedwongen, saamhorig publiek, vriendelijke prijzen. En omdat de gig niet als uitverkocht stond was het wel even schrikken dat kwartier voor start van de support de hele zaal al gevuld was. Stond dus zoals gewoon niet vooraan, maar dat maakt in Bitterzoet niets uit.

Sion Hill die half uur vooraf verzorgd blijkt een soloact op gitaar te zijn. Normaal met een band, vertelt ie, maar nu effe nie. De prettige routine maakt duidelijk dat het aantal speeluren in een Ierse Pub ontelbaar is. Hij laat probleemloos publiek meezingen en klappen met de eenvoudige popsongs. En praten gaat hem bijna nog makkelijker af dan zingen en dat is ook niet onverdienstelijk met warme diepe stem.
Snel drankje aan de bar, binnen kwartier hebben we al de hoofdact. In begin roept Craig al dat het geweldig is om terug te zijn in Amsterdam, omdat ze in Paradiso toen slechts een EP hadden, en nu met een album. Als ze na een uur, zonder toegift al weer van het podium af zijn vraag je je af hoe extreem kort het toen geweest moet zijn.

Algehele gevoel is dat the Academic nog steeds een beginnende band is, met nog net iets te veel bubblepop liedjes. Ook opvallend dat best veel nummers er in de studio versie beter van af komen, dan live. Oorzaak is dat er rommelig nonchalant gespeeld wordt. Degene die geconcentreerd speelt is Craig zelf die ook nog de leadzang erbij doet. Songs die positief opvielen waren de meer rockers: Mixtape2003 & Chasers. Andere toper was The Cranberries cover Linger. Die laatste werd nu juist wel zo mooi mogelijk gespeeld. Een fijne Ierse omage.
Grappig was de vraag hoeveel Ieren er waren: Precies 4, vanzelf sprekend hangend aan de bar. Geloof dat er gehoopt was op meer originele Ierse bijval.

Conclusie: hartstikke leuk concert en met het advies om zo veel mogelijk vlieguren te gaan maken om een kei van show neer te kunnen zetten. Ze zijn nog jong, dus dat gaat zeker lukken, want aan het feestelijke basismateriaal ligt het niet, dat blijven oersterke 3-minuten songs.

the Academic Wy Can We Be Friends At Bitterzoet

New Model Army - Nights of a 1000 voices, Round Chapel, Hackney, London 13 & 14 april

Magisch, onvergetelijk, one family one tribe!

New Model Army 51st state London 2018/04/14 - YouTube

New Model Army - Vagabonds & Fate. 14 abril 2018 Londres NOATV - YouTube

17-4 Garland Jeffreys (support Maximus) Paradiso, normaal € 17,50 excl. via TicketSwap € 11 incl. 4,25*

Lou Reed's ouwe schoolvriend was weer eens in Amsterdam. Ben een groot fan van Garland Jeffreys maar ik had hem vorig jaar al gezien bij Parkpop en daar gemengde gevoelens aan over gehouden. Ondanks zijn hoge leeftijd zie je dat hij nog dolgraag een publiek wil vermaken. Zijn stem is gelukkig nog behoorlijk goed en als het moet verzint hij ter plekke tekst. "feed him a tune and he'll sing you a line"

Ik was laat en heb het voorprogramma gemist voor zover dat er was, de man zelf stond 20 minuten later dan aangekondigd op het podium. Was verbaasd om stoelen in de grote zaal te zien, maar op deze manier leek het wel voller. Ik vind het echt een mooi gebaar dat Garland in de grote zaal mocht spelen terwijl het weinig publiek waarschijnlijk gemakkelijk in de kleine zaal zou passen. Na wat zoeken toch een plekje gevonden op de eerste rij, tussen de fotografen. Die hadden alle ruimte om voor het podium heen en weer te zoemen voor hun kiekjes. Garland gunde hen alle ruimte en kwam zelfs meerdere keren de zaal in en ging zelfs een paar keer op een stoel zitten, o.a. achter in de zaal vlak voor bij de mixer.

De man straalde vanaf het begin veel plezier uit bij elk nummer. Ook de band speelde goed vooral gitarist Justin “J.J.” Jordan maakt er een echt Rock show van. Verder bestaat de band uit toetsenist Charly Roth, bassist Brian Stanley en drummer Tom Curiano. In het begin van de show klinkt het prima iets wat plichtmatig uitgevoerd maar gaandeweg komt er ook bij hen iets los. Maar dat waar de band het beste in is, is inspelen / improviseren op Garland als die afwijkt van het song-stramien, om niet te zeggen de weg kwijt is / teksten vergeten is. Gelukkig waardeert de ondergewaardeerde legende zijn bandleden, die herhaaldelijk voorgesteld en geprezen worden. Ook zijn vrouw Claire wordt vaak genoemd en zijn 23-jarige dochter Savannah Jeffreys wordt gepromoot, die heeft nog maar 4 nummers op Spotify / Soundcloud maar wil haar vader volgen in de muziek.

Garland (Best New Artist of the Year (’77 aldus Rolling Stone) zit bijna 50 jaar in het vak en wordt in juli al weer 75. Daar worden we diverse keren aan herinnert en als we op zijn verjaardag willen komen dan moeten we vooral dure cadeaus meenemen Zou hij echt voor het geld nog op deze leeftijd optredens moeten doen en album moeten maken? Hij weet het leuk te brengen maar krijg de indruk dat hij misschien echt wel krap bij kas zit.

Hij is graag in Amsterdam en dankbaar voor iedereen in Nederland die heb destijds een kans heeft gegeven. Zo wordt Anton Corbijn genoemd als de fotograaf van diverse hoezen en wordt er ook gehint op een nieuw "Soul" album maar het lijkt hem ook geweldig om een Jazz album te maken. De zin en de wil is er nog ook als het lichaam duidelijk moeite heeft om bij te houden. Maar dat weerhoud hem niet om af en toe over het podium te 'rennen' en ook wat vreugde sprongen te maken.

De eerste helft van het optreden gaat nog behoorlijk goed maar net als bij Parkpop vorig jaar gaat het mis vanaf Hail Hail Rock n Rock... hij komt nog door het eerste couplet maar valt stil in het eerste refrein. Soms doen acts dit met opzet om dan de zaal dat uit volle borst te laten mee zingen maar dat was duidelijk hier niet het geval. De rest van het nummer komt tekstueel verder niet echt meer uit de verf. De band speelde gewoon verder, propte wat extra solo's erin en gooit vooral het volume omhoog. Dit was niet de enige keer dat zo iets tijdens een nummer gebeurde. Door deze geweldige musici die duidelijk weten dat 'the show must go on' weten de vele tekstuele missers aardig te verhullen. Ik zag veel interactie tussen hen onderling zeker toen er maar geen einde leek te komen aan Mystery Kids die volgens mij wel 15 minuten duurde. De show blijft desondanks vermaken omdat Garland in een goede bui is en veel dingen wil vertellen. Maar het is duidelijk dat hij geheugenproblemen heeft. Maar met al zijn ervaring gewoon nieuwe teksten ter plekke verzint dan wel leent uit andere nummer. Zoals dat flarden van Lou Reed's Vicious voorbij komen tijdens zijn ode aan zijn ouwe schoolmakker met Waiting for the Man.

Er leek maar geen einde aan het optreden te komen en Garland was niet van het podium te slaan. Een minuut nadat zijn band de kleedkamers heeft opgezocht staat hij nog op het podium iets te vertellen. Geen encore maar dat was goed zo, na bijna 2 uur spelen.

Heb nog 3 cd's meegepakt voor 10 euro elk want ik had alleen het geweldige Don't Call Me Buckwheat (1992) en Truth Serum (2013). Aangevuld met The King of in Between (2011), helaas de versie met de cover Rock On als bonus en niet She's A Killer en het nog mooiere Everybody. Ook Ghost Writer (1977) en 14 Steps to Harlem (2017) gekocht.

Garland Jeffreys is live geweldig om mee te maken maar je moet wel accepteren dat de man een deel van zijn teksten niet meer kan opvoeren. Dat wordt ruimschoots goedgemaakt door zijn persoonlijkheid en de sfeer plus een prima band met ronkend gitaarspel. Hier de setlist

21-4 Fenne Lily kleine zaal, Paradiso 4* normaal € 8,50 excl. via TicketSwap € 6 incl.

Fenne Lily is een beginnend singer-songwriter uit Bristol, die iets wat deftig Engels spreek, en die ik pas sinds vandaag ken via het debuutalbum On Hold (2018) dat net twee weken uit is. Ze werd bijgestaan door een bassist/gitarist en een drummer. Zelf speelt ze op 2 verschillend gestemde Telecasters en een akoestische gitaar. De bassist had zo op het oog een semi-akoestische bas, aangesloten of een effect-kastje klonk die soms als een fuzzende gitaar en dan weer al een bas-synth. De drummer speelt spaarzame beats in de meeste nummers. Fenne (of is toch Lily haar voornaam?) speelt prima op de gitaar, zeker gezien haar jeugdige leeftijd, ik schat zo rond de 20.

Fenne Lily was in een goede bui met fijne brede glimlach, ontwapende persoonlijkheid. Ze heeft een fijne heldere stem waarbij ze weinig volume gebruikt tijdens het zingen zodoende komt het licht fluisterend over. Ze 'chat' tussen de nummers door, ook omdat er bijna elke keer opnieuw getuned moet worden... Helaas was er ook een klein technisch probleem of liever, ze was van één nummer vergeten hoe de gitaar getuned moest worden. In het encore werd dit rechtgezet, nadat de bassist haar mobieltje was gaan halen om de informatie te achterhalen.

Alleen in het slotnummer, Cold (?), gaan alle remmen los, en wordt er door de 3 musici even een ronkende geluid geproduceerd als waren zij een Rock band met synth. Geen synth dus, wel een pad waarop de drummer af en toe wat geluideffecten tovert. De meeste nummers zijn mooi ingetogen met focus op haar stem en haar gitaarspel. Helaas voor haar minder dan 30 man in de zaal waar tafels en stoelen waren neergezet en zo leek het nog iets voller.

Met een glimlach verteld ze ons over alle nummers die gaan over stukgelopen relaties. Eigenlijk dus niet om te lachen maar door de manier waarop ze het verteld moet je dat toch wel. Ik vermoed dat ze alle nummers van het debuut heeft gespeeld alleen in een andere volgorde.

Ze is de komende dagen nog in Utrecht en Nijmegen, een aanrader.

En morgen (vrijdag) op Motel Mozaïque in Rotterdam!

Dat is goed nieuws! Ik denk dat ik dan wel naar haar ga kijken, bedankt voor de tip!

Een weergaloos Arcade Fire gezien in het Antwerpse Sportpaleis gisterenavond.

Ik was ziek. Heb mijn kaartje moeten verkopen.
Gelukkig viel het dus wat tegen...

Roadburn: dag 1 (Tilburg: 013/Het Patronaat/Hall of Fame)

Yellow Eyes: jammer van de technische verstoring, maar voor de rest een hele sterke en krachtige set. Moet ook zeggen dat ik blij was dat ze naar Het Patronaat waren verplaatst, past er beter bij.

Waste of Space Orchestra: de eerste tien minuten gemist vanwege een krankzinnig lange rij buiten, maar daarna was het genieten. Anders dan ik had verwacht: rustig en stemmig opbouwend, maar wel met de uitbarstingen die we van Oranssi Pazuzu en Dark Buddha Rising gewend zijn. Vette visuals ook!

Earthless: dit is gewoon een eindbazenband. De nummers van de nieuwe plaat kwamen erg goed over.

Fuoco Fatuo: mijn favoriete set van de dag. Het was gruwelijk warm in de Hall of Fame, maar dat paste ook wel bij de rode verlichting en de immense gitzwarte funeraldoom van de Italianen.

EX EYE: is het een jazzband of een metalband? Geen van beide. Ze spelen de tracks compleet niet als op de plaat, daar komt de jazz vandaan. Als drummer Greg Fox de blastbeats inzet, lijkt het wel een jazzy versie van Liturgy, meer metal dus. Colin Stetson is echt een belachelijk goede saxofonist.

Cult of Luna & Julie Christmas: was zoals verwacht gewoon fenomenaal. Christmas zong fantastisch, het geluid was top en de lichtshow weer dik in orde.

Bong-Ra: gave elektronische doom met een erg goede drummer.

Weedeater: goede afsluiter van de dag! Smerige bluesy sludgeriffs. De drummer ging me op een gegeven moment wel op de zenuwen werken. Je hoeft niet bij iedere slag je stokken om te draaien. Voelt heel erg show-offerig aan terwijl dat helemaal niet nodig is.

Vooral tijdens het stukje Rococo-Suburban War-Tunnels-Ready to Start-Sprawl II-Reflektor werd het zeer onrustig in mijn broekje. Even zes (!) meesterwerkjes na elkaar spelen, wie doet het ze na??? Nou, vast nog een paar bands, maar toch...

Het was net niet zo legendarisch als het optreden op BKS vorig jaar, maar dat kon ook moeilijk anders.

Ik zie dat op het eind de Preservation Hall Jazz Band meespeelde, waren die ook voorprogramma?

Arcade Fire was idd fantastisch gisteravond in het Sportpaleis, wat een heerlijke show, wat een heerlijke live-band.

Preservation Hall Jazz Band was idd het voorprogramma.

Wat een te gek voorprogramma, beter dan de hoofdact .