Dat heb jij dus al bij hele goede live muziek?!

Weinig tijd gehad afgelopen week want werk vroeg aandacht maar nu vakantie dus even naar gisteren gezien maar dan eer-zes-gisteren gezien oftewel zaterdag 15 april in De Maagd in Bergen op Zoom:

Het Klein Orkest (revisited) Later is allang begonnen en komt nog één keer terug.

Geweldig om een voormalige kerk binnen te lopen welke verbouwd is tot een theater. Het Klein Orkest ! Tsjonge ! Dat was toch dat bandje met scherpe, rafelige kantjes van toen ik 15 was ? Zo links als de neten en ‘wereldberoemd’ met hun Over de Muur. Met die heerlijke cabaretier Harrie Jekkers die ik twee jaar geleden nog met Jeroen van Merwijk in het geweldige Cinecity XL te Vlissingen zag. Licht uit, Spot aan..

3 oude leden en 1 ‘nieuw’ lid (toetsenist). De bassist staat als een lantarenpaal te spelen. De drummer tikt ietwat amateuristisch op zijn drumstel maar de zeer kenmerkende hoge achtergrondstemmen meezingt en een geweldige toetsenist die correct de retro tonen van de jaren 80 uit zijn twee orgeltjes haalt. En een echte diva ! Jekkers ! Er wordt leuk, bekend en onbekend, werk van vroeger gespeeld met toffe achtergrondverhaaltjes waaruit blijkt dat er veel persoonlijke levensverhalen in de teksten zijn verwerkt. Hoogtepunten zijn ook liedjes van het het fantastische album ‘ Klein Orkest - Roltrap Naar de Maan (1985) ’ waar vele Nederlandse kinderen mee zijn opgegroeid.

Maar ik kijk wat verder. Op zich is de muziek in orde, wat amateuristisch, herkenbaar en ik denk dat de nostalgisten op deze avond volledig aan hun trekken komen. Soms voel ik ook deze nostalgie en krijg soms ook wel eens kippenvel door de schoonheid die juist Jekkers zo goed uit zijn persoonlijkheid, gitaar en stem kan halen. Ergens heb ik het gevoel dat deze man een Nederlandse Jacques Brel zou kunnen zijn, die kracht heeft hij. Maar hoe dieper we in de wereld van Het Klein Orkest worden getrokken hoe meer Jekkers de aandacht naar zichzelf toe trekt en het langzaam een one-man show wordt. De andere muzikanten verworden tot teruggetrokken schaduwen en op een gegeven moment heeft Jekkers het niet meer over de band maar over Meinderts en Jekkers. Tot hij het eigenlijk alleen nog maar over zichzelf heeft. En aan het einde van de show zie ik een eenzame man torenhoog alleen staan: De Man in de Wolken

Daar loopt ie alleen, alleen en in z'n eentje,
Z'n lichaam nog kleiner dan z'n tas.
Daar loopt ie alleen, te dromen in z'n eentje,
Z'n wereld nog groter dan zijn bosatlas.

Hij spreidt z'n jas tot vleugels,
En de wind die neemt hem mee.
Hij zweeft hoog boven het schoolplein
En dan lanDT ie met dee tee.

Jekkers gaat over een tijdje weer solo de theaters in. Ik hoop zo dat hij nieuw werk weet te ontwikkelen en dat hij zich zal gaan verdiepen in daar waar hij sterk in is. Nu hangt hij in het verleden. Tuurlijk ! Dat is een oeuvre om trots op te zijn maar zoek eens de juiste muzikanten die je omhoog kunnen stuwen. Deze Haagse Nar heeft iets magisch wat er nog net niet uitkomt. Als hem dat (nog) gaat lukken dan staat ons nog iets heel bijzonders te wachten.

Dat voelde ik deze avond..

Peter Brocerick speelde solo in de Doopsgezinde kerk in Utrecht.
Het was prachtig met een nummer op het orgel:

Schitterende muziek Broderick, maar ik vraag me wel altijd af of zoiets leuk is voor een heel concert.

Roadburn: dag 2 (Tilburg: 013/Koepelhal/Cul de Sac)

The Ruins of Beverast: meesterlijke uitvoering van Exuvia. Vooral Takitum Tootem! (Trance) kwam vele malen harder aan dan op de plaat.

Thaw: ik had eerlijk gezegd een meer experimentele set verwacht van deze Polen, op basis van Grains. Nu was het vooral behoorlijk lomp, gefocust op riffkracht. Ook lekker, maar deze mannen kunnen meer, dat heb ik ook eerder op Incubate zien.

Kairon; IRSE!: HOLY SHIT, dat was echt fenomenaal. Jaren '70 prog (King Crimson/Camel) meets My Bloody Valentine-shoegazeuitbarstingen. Korte samenvatting in een mooie GIF:

https://media2.giphy.com/media/26ufdipQqU2lhNA4g/giphy.gif

Furia: maakten de hoge verwachtingen helemaal waar. Een mysterieuze en hele krachtige performance van de Poolse blackmetalband in de Koepelhal. Ik word vooral altijd heel erg blij van de baspartijen bij Furia, die spelen zich altijd in kijker.

Daarna als een gek naar Cul de Sac (een café dicht bij 013) voor de secret show van Hooded Menace! Aangezien ik ze donderdag niet in Het Patronaat kon zien (flinke overlap met CoL & Julie Christmas) was ik ontzettend blij dat ze een tweede keer op de line-up stonden. Gewoon een ontzettend gave death/doomset in een intieme setting met een zanger die grotendeels in het publiek stond.

Godflesh: de massive industriële metalsound van Godflesh komt in de grote zaal zeer goed tot zijn recht, gemixt door niemand minder dan Dirk Serries.

Dhidalah: explosieve psychedelische rock, lekker opzwepend, goede fuzzy riffs. Lekker om mee af te sluiten!

Het was erg afwisselend met gitaar, orgel, synthesizer, a capella. Sommige nummers kwamen beter tot hun recht, met name de pianonummers. Dan komt het in de buurt van Nils Frahm, waar al veel mee heeft samengewerkt.

Record Store Day in Amersfoort met:

Wende
I Am Oak
Drunken Dolly
Charlie & The Lesbians
Bettie Serveert
Three Little Clouds

Roadburn dag 3 (Tilburg: 013/Koepelhal)

Bell Witch: het mooiste moment van deze Roadburn-editie. Gruwelijk intens en diepgaand. Ik was helemaal van de kaart geveegd na deze show, echt even een lange pauze genomen: op het gemak langs de Svart Records/Southern Lord-bakken in de Koepelhal, even wat eten. Daarna nog een stuk Panopticon gezien, maar dat vond ik niet echt overtuigend.

Mizmor: het tweede optreden ooit voor deze band en de allereerste uitvoering van Yodh ooit! Je merkte compleet niet aan de band dat het pas de tweede keer was: het stond als een huis! Mizmor wisselt meesterlijk af tussen doom en black en de vocalen van A.L.N. zijn ronduit ziekelijk.

Daarna was het wel klaar met het loodzware werk. Tijd om met een dosis psychedelische energie mijn Roadburn-editie uit te gaan!

The Heads: verdomme, dat was vet! Zeer explosieve psych: ieder nummer werd gespeeld alsof het de climax van het concert was. Dan weet je dat het goed zit!

Tussendoor nog 35 minuten Godspeed You! Black Emperor gekeken die net de vaste Hope Drone hadden afgerond. Ik moet zeggen dat het een heel stuk melodieuzer en subtieler klonk dan het optreden in 013 in 2016, volgens mij was het materiaal van Luciferian Towers. Dat beviel me wel.

Sacri Monti: heerlijke jaren '70 rock/prog/bluesband uit San Diego. Lekker meedeinen met de aanstekelijke grooves en fantastisch gesoleer van de gitaristen.

East meets West Jam - Earthless & Kikagaku Moyo: heel erg blij dit te hebben meegemaakt. Ik ben helemaal vooraan gaan staan om het spektakel te aanschouwen. Zo mooi om te zien hoe het stuk langzaamaan vorm kreeg en steeds indrukwekkender werd. Ook heb ik nog nooit iemand zo blij een koebel zien bespelen als twee leden van Kikagaku Moyo. Ook verkenden ze de ruimte van het podium erg goed, iets dat natuurlijk erg belangrijk is:

https://media1.tenor.com/images/7dbc3495fd5b5318dad6eec78b5a09d5/tenor.gif?itemid=6140739

Gisteren heb ik Record Store Day doorgebracht in Leiden en ik heb uiteraard een paar optredens bezocht.

Het eerste optreden van de dag (voor mij althans) was van The Mauskovic Dance Band in de Leidse Velvet. Een mooie grote winkel met zat ruimte voor de band, middenin de zaak. Het was een vrolijke boel. Hun muziek deed Caraïbisch aan (mede geholpen door de bonte overhemden die ze droegen), was catchy en dansbaar. De zongen zelfs Engels met een Spaans accent, terwijl ze er toch allemaal behoorlijk Nederlands uitzagen. Leuke act die het op festivals goed zou doen.

Een korte wandeling en een portie kibbeling later stond ik voor de Plato waar de vinylbakken me al vanaf de stoep voor de winkel toelachten. Een veel kleiner en knusser winkeltje waar het bovendien een stuk warmer was. Dat was de zanger van Iguana Death Cult duidelijk aan te zien. Zwetend als een otter perste hij zijn longen leeg over hun snoeiharde garagerock/punkrock. Niet helemaal mijn ding, maar ze klonken prima en hadden het zichtbaar naar hun zin.

Daarna was het de beurt aan Jagd. Ook hier een bij vlagen rood aanlopende zangeres (deels door de hitte, deels door haar volume). Hun alternatieve rock was energiek en aanstekelijk en het gitaar- en basspel riep zo nu en dan Cure-associaties bij me op. Ik heb genoten en daarna hun laatste EP gekocht en laten signeren dor de hele band. Hun manager was zo vriendelijk om de handtekeningen voor me te verzamelen, maar daardoor heb ik helaas ook een hartje en een paar kusjes op mijn hoesje staan. Niet gewend aan mannelijke fans blijkbaar, hoewel ik het bepaald geen vrouwelijke muziek vind, maar soit. Ik heb nog een kort praatje gemaakt met gitarist Jos en drummer Timo en die bood nog even zijn excuses aan voor zijn hartjes. Toch netjes. Aardige gasten, toffe muziek!

Roadburn, zondag 22 april, Tilburg

Ik begon bij Wrekmeister Harmonies in de Koepelhal. Dit kon mij niet bekoren en na een half uur hield ik het voor gezien om het Ijslandse gelegenheidsgezelschap Vanagandr te aanschouwen. Mooie visuals, maar de muziek deed mij weinig en ik verplaatste mij naar de buurzaal voor het laatste stukje Iron Chin. Klonk goed en had ik achteraf wel in zn geheel willen zien.

In de green room gebleven voor Watter en dat kenmerkte zich door hoge pieken en diepe dalen. Beetje Godspeed ultralight. Na een half uur was het genoeg en besloot ik af te dalen naar 'de Hell'. Daar dacht Wiegedood onderweg anders over en greep mij met een ultra strak nummer. Op plaat konden ze mij niet bekoren, maar live staat dit als een huis!

Niet helemaal afgekeken om een mooi plekje bij Hell te hebben en dat was maar goed ook. Veel mensen konden later niet meer naar binnen. Hoe ik dat weet? Het volume was zo hard dat ik helaas na een half uurtje moest afhaken. En dat met oordoppen in! Jammer, want erg fijn.

Big Brave moest zo'n beetje het hoogtepunt van de dag worden, en dat werd het ook. Kwam niet in de buurt bij de eerste keer dat ik ze zag en viel zelfs een klein beetje tegen, maar de verwachtingen van mijn kant zijn ook wel extreem hoog. Vier composities, waaronder twee nieuwe, maakte het ook niet tot een hapklare brok. Tijdens het tweede nummer vroeg ik mij af waar ik naar aan het luisteren was, in die zin dat het nergens mee te vergelijken was. Het had iets van noise, iets van dance..... Beetje vreemd, maar wel lekker.

GY!BE had de avond ervoor al de standaard setlist van de huidige tour gespeeld en die had ik al twee keer gezien, dus ik hoopte op iets anders. En dat kreeg ik ook. Het begin was erg sterk met Hope, Mladic en Sleep. Het vervolg van de setlist sprak mij een stuk minder aan. Bij The Sad Mafioso veerde ik pas weer op.

Eerste keer Roadburn voor mij. Fijn dat alle locaties zo dicht bij elkaar gelegen zijn. Tussen mainstage en green room kun je zelfs tijdens optredens heel goed switchen. Ga dit festival de komende jaren in de gaten houden.

Protomartyr + Howrah, maandag 23 april, Melkweg

Prettig voorprogramma in de vorm van Howrah. Niet eerder van gehoord en was verbaasd dat het een Nederlands gezelschap is.

Heb al eerder geroepen dat Casey mijn favoriete frontman is, maar roep het nog een keer. Heerlijk om naar die man te kijken. Maandag voor de vierde keer gezien en voor de vierde keer een puik optreden. Setlist is altijd weer anders, geen gelul en lekker tempo drin.

In zes jaar tijd vier albums uitpoepen, heel veel touren en nu alweer nieuwe nummers spelen.

ISLAND 24 april, Paradiso Up.

Voorprogramma is Henry Green. Eveneens uit London. Een onzekere jongen met een zachte stem die tussen wat planten en kaarjes Electronic singersong maakt. Hij vertelt dat er nog geen podiumervaring is en dat in het achterhoofd is het wel degelijk een leuke optreden. Songs zijn niet erg schokkend maar zo over de goede geluidsinstalatie van Paradiso klinkt het prettig.

Dan na een korte podiumwissel, en soundcheck staat ISLAND weer op podium van Paradiso, de plek waar hun avontuur buiten de UK 2 jaar geleden ook begon. Zelf omschreven als HomeComing., En wat zijn ze gegroeid, tot een hechte zelfverzekerde band. Het is een waar genot om 4 jeugdvrienden met z'n speelplezier, zo strak te zien spelen. En de kern is dat ze in techniek en gedrevenheid niet voor elkaar onder doen. Zal maar niet beschrijven hoe goed ik ze alle vier vindt want anders wordt het een lang verhaal.
Of het is de soeplesse waarmee bassist James de langzaam naar de grond zakkende gitaar, opvangt. Gewoon doorspelend tot dat ie bijna tot op zn enkels hangt. Halsband gebroken, hoe zou dat nu komen? Waarbij tot zijn eigen verbazing de andere niets in de gaten hebben. Of het is Gitarist Jack die er zelf ook zn plezier in heeft als een solo inzet weer perfect is of dat de samenspraak met Rolo's gitaar nog vloeiender klinkt dan gisteren. Nauw laten we er duidelijk over zijn, ik sta mee te glunderen. Of is het drummer Toby die uit zn kleine drumkit zo veel diversen stijlen weer te halen. beuken, roffelen, Blues, Rock. En dan die grortdroge breaks dat is helemaal zn specialiteit, precies passend tussen de open gitaarriffs van Jack. Of is het Frontman Rollo die zingend z'n aparte combi van rauw en soft heeft. En tegelijk, geheel op gevoel feilloos strak zn gitaar het werk laat doen.

De setlist bestaat voor de helft uit nieuw werkt van het debuutalbum en de andere 8 songs zijn iets ouder werk van de EP's. Het is een ideale combinatie. Hoe krijgen ze het voor elkaar als nieuwe band, luiter perfect songs te hebben. ik kan alleen maar lyrisch zijn over elk nieuw nummer. Zeker als ze zo rockend, hard en vol klinken als gisteren. En vragen van de band welke favoriet is heeft geen enkele zin, want ik weet het niet. Of het moet het drielijk zijn All You Ever Needed Was Love, Feels Like Air, We Can Go Anywhere. waar mee wordt afgesloten. We krijgen nog een toegift buiten de setlist: 'Girl' met de mededeling: This is a tricky one: Niet ingestudeerd.
Nog verder uitwijden, of is het wel clear hoe ik Paradiso beleefd heb.
Vanavond herhaling in Tivoli . SoldOut voor de twijfelaars.

Klein Orkest
Rijswijk, Rijswijkse Schouwburg (uitverkocht)
25-april-2018

Het is al weer een tijd geleden dat ik kaartjes voor deze show bestelde. Je moest er ook direct bij zijn want anders was je te laat. De losse verkoop haalde het concert niet eens dus je moest een abonnementje nemen om aan kaartjes te komen maar je moet er wat voor over hebben niet waar…?

Het Klein Orkest kwam na zo’n 31 jaar weer bij elkaar en maakte ter gelegenheid daarvan een flinke theatertoer bekend. De kaarten vlogen de deur uit en binnen de kortste keren waren alle zalen uitverkocht, inmiddels is wegens groot succes voor het seizoen 20/18/2019 een reprise aangekondigd. De Rijswijkse Schouwburg puilde met 600 man uit, veelal publiek van rond de 50 a 60 die vast geboren zijn in een rood nest maar ook weer niet zo links dat er niet gelachen mocht worden, want dat werd er namelijk wel bij Klein Orkest! Harrie Jekkers heeft na al die jaren niets aan charme verloren en hij naam de zaal om half negen bij de hand om deze zo tegen kwart voor elf met een dikke glimlach (zowel bij publiek als bij de band) weer de wijde wereld in te sturen. De show begon met het titelnummer van de toer, de band speelde alsof ze dat in die tussenliggende dikke 30 jaar alleen maar hadden gedaan. Van de oorspronkelijke groep was enkel toetsenist (en belangrijk muziekschrijver van de band) Leon Smit niet van de partij. Hij werd vervangen door jonge hond Henk Jan Heuvelink, als jongeling was hij regelmatig de pisang bij de grappen van Jekkers. Qua spel deed hij niets onder voor Leon Smit, hij heeft de echte Klein orkest sound volledig onder de knie, de liedjes werden overigens redelijk plaatgetrouw gedaan. Tekstueel waren sommige liedjes wat aangepast aan de huidige tijd (de broer van Beatrix in De Leugenaar werd de broer van Alex, de gulden werd de euro en zelfs de bitcoin ipv aandelen kwam voorbij). Het geluid in de zaal begon niet al te best. Het leek alsof Jekkers (die een neef bleek te hebben in The Rolling Stones genaamd Mick Jekkers…) in een dichte wc stond te zingen, het klonk heel erg hol maar gelukkig verbeterde dit snel. Jekkers zelf was ietwat schor, dat werd vooral duidelijk aan het einde van de eerste set (bij persoonlijk groot favoriet Ellie kon hij de hoge noten met moeite halen) en aan het einde van het concert bij de drukkere liedjes. Niet dat heel storend was maar ik kon het af en toe wel horen. Alle klappers kwamen voorbij van de drie albums plus wat losse singles welke de band maakte. Ook nog wat solowerk van Jekkers (bv. Yoghurt met Banaan en het tekstueel heel grappige Ik Hou van Mij) en hier daar wat stukjes van covers welke ze in het begin van hun carriere speelde (CCR en John Lennon).

Tussen alle liedjes door vertelde Jekkers een verhaal over een Eik die anders was dan de rest (geen spoilers voor de mensen die nog gaan ), dat laatste is sowieso altijd de rode draad in hun teksten geweest. Loop niet met de meute mee, wordt geen saaie Piet en durf te leven. Geen slecht advies op zich… Het was dus lang wachten op dit concert maar het was het wachten meer dan waard. Muzikaal dik in orde, de lach aan Jekkers kont is natuurlijk en nooit geforceerd en de sfeer was perfect. Ik zou zeggen een aanrader voor iedereen ook als je niet heel bekend bent met het repertoire van de band.

Onderstaande het grootste gedeelte van de setlist. Ik mis er een paar en ook de volgorde is niet helemaal perfect maar om een idee te krijgen is onderstaand lijstje meer dan genoeg.

Later is Al Lang Begonnen
Verloren tijd
Leuk is Raar
Yoghurt met Banaan
Even voor Eeuwig
Achter Elke Deur
Ellie
De Step
Ik schrijf het op in rood en geel en blauw
Ze Ziet Me Niet
Ik Hou Van Mij
'T Lijk
De Leugenaar
Laat Mij Maar Alleen
Koos Werkeloos
Het Hek
Over De Muur
Leve Het Nijlpaard
Over 100 Jaar
Soldaat Op De Foto
O O Den Haag

Je niet gestoord aan de belabberde geluidskwaliteit? Dat leidde mij bij momenten helemaal af. Kan me niet herinneren dat het bij hun concert in 2014 op dezelfde locatie ook zo erg was.

Shame in Melkweg Amsterdam, ze speelden 11 nummers in een energieke set want meer hebben ze niet.

Leuk om zo terug te zien. Ik was er ook (beneden in de pit) en het overtrof mijn verwachtingen. Ik ben heel benieuwd hoe deze band zich gaat ontwikkelen.

Ik was gister ook bij Shame in de Melkweg. Ik had al goede reacties hier gelezen over de show in Doornroosje dus dat maakte me nog een stukje enthousiaster voor het optreden. Ik was blij verrast dat er het bordje uitverkocht hing toen ik bij de Melkweg kwam aanlopen.

Het voorprogramma Hotel Lux was een band die qua sound heel erg lijkt op Shame zelf, alleen dan met wat minder sterke nummers en een minder energieke frontman.

Van te voren had ik al gelezen dat de show van Shame niet zo lang zou duren, iets wat ik zelf ook al wel had verwacht en dat klopte dan ook. Uiteindelijk zullen het zo'n 45-50 minuten zijn geweest. Maar mijn god wát een geweldige minuten waren het! Vanaf het openingsnummer zat de energie en overtuiging er al in. Dit mede door de geweldige Charlie Steen, die het publiek er duidelijk bij wilt betrekken. Verder speelde de rest van de band echt boven verwachtingen goed, lekker fel en de beuk erin. Ik denk dat ze heel wat zieltjes hebben gewonnen deze dagen in Nederland. In december kwamen ze terug voor een show in de Paradiso vertelde Charlie. Voor wie nog niet geloofde of de hype terecht is, ga ze live zien!

Ik was vanavond bij shame in Rotown en kan het beamen: wat een optreden was dat zeg!!!

Opwarmers Charlie & the Lesbians waren wel aardig, Hotel Lux vond ik eigenlijk niks, mede door de ongeïnteresseerde zanger die geen enkele uitstraling had. Hoe anders was dat bij shame. Ik moet echt diep in mijn geheugen graven om zo'n kolkende zaal te hebben gezien (Pumpkins in Vredenburg 1993 was ook zoiets). Ze braken de tent af (bijna letterlijk toen Charlie al crowdsurfend die spiegelbal zowat van het plafond af trapte.... dat dat ding nog bleef hangen is een wonder).
Het is wel een beetje een pose natuurlijk en volgens mij houdt ie dezelfde praatjes elke avond, maar wat geeft het. De band heeft me over de streep getrokken. Het album was prima, maar dit optreden was ronduit geweldig.

Wat me ook opviel was de leeftijd van het publiek: veel oudere jongeren (veertigers en vijftigers) en zelfs die gingen los in de pit.

Ik denk dat ik gelijk anders naar het album ga luisteren vanaf nu.

Ja, deze vijftiger was ook in de pit terug te vinden. Het leuke van zo'n moshpit is dat je aan het eind van de avond minder last hebt van je chronische rugpijn omdat allerlei andere zaken zeer gaan doen.

Overigens : de zanger heeft na het laatste nummer nog even een oranje hoedje op z'n hoofd gezet om deze daarna de zaal in te slingeren. Ik heb 'm gevangen. Heeft er iemand misschien nu al belangstelling? Anders slinger ik 'm in 2025 op Ebay.

Gisteren een (wederom) geweldig goede Marlon Williams gezien. Hij speelde zijn volledige nieuwe album, drie nummers van de vorige plaat, een oudje van een jaar of zes geleden en drie covers. Het ene nummer was nog beter dan het andere. Het was het laatste optreden van de Europese tour en de band wilde duidelijk nog een keer alles geven.

De set begon met veel nieuw (en wat rustiger) werk maar naarmate het optreden vorderde gingen Marlon en zijn band meer en meer los. Hoogtepunten daarbij waren voor mij Dark Child, Party Boy en Portrait of a Man, de set closer. Dat de ventilatie in Ekko stuk ging en het flink heet was in de zaal droeg eigenlijk wel bij aan de belevenis. Het voelde weer even alsof ik in een zweterige Amerikaanse juke joint stond.

Ik verwachtte vooraf niet dat Marlon Williams zijn optreden in Rotown van een paar jaar terug zou overtreffen maar dit kwam akelig dicht in de buurt.

25/04/2018 De Melkweg, Amsterdam loopt heel de avond vol met veel kinderen. Het lijkt om een groot schoolfeest te gaan waarvoor de Melkweg is afgehuurd. Naast de lijn voor de kinderen bevind zich de rij voor het concert voor GUM. De rij is nog erg klein, er staan dan ook maar een handje vol aan mensen. Ook als de deuren open gaan lijken er niet veel mensen bij gekomen te zijn. Gelukkig neemt de aanvangstijd nog een half uur tot zich. Als eenmaal het voorprogramma Tim Koh is begonnen is de zaal gelukkig iet wat voller.

Tim Koh is een multi-instrumentalist die meer bekend is als bassist van Ariel Pink’s Haunted Graffiti. Solo speelt de man met gitaar waarbij zijn live optreden ondersteunt wordt door de daarbij passende door lopende audio aan andere instrumenten. Zo vormen ook vanavond zijn nummers een geheel. Helaas klinkt het allemaal wat overstemt. De doorlopende audio staat vrij hard en is niet of nauwelijks te onderscheiden met de zang of het live gitaarspel. Schel lijkt het zich ook wel een beetje voor te doen in de oren. Gelukkig is Koh zijn gitaarkunsten nog wel te bewonderen en met het goede oor te horen. In het algemeen zijn het niet meer dan prima indiepop liedjes die hier en daar een fijne, catchy melodie bevat. Het publiek lijkt het wel interessant te vinden en sommige weten hierdoor ook al goed opgewarmd te worden voor het hoofdprogramma.

Bandleden van Tame Impala hebben zo allemaal wel hun solowerk inmiddels gemaakt. Ook toetsenist Jay Watson, die onder de naam GUM inmiddels vier albums heeft gemaakt. Een tour werd twee jaar lang voorbereid en ingeplant. Waar ook Nick Allbrook al eens eerder een exclusieve clubshow gaf in Paradiso te Amsterdam komt GUM vanavond naar De Melkweg in Amsterdam. Zijn aan een gesloten AU/US/EU tour bestaat voor Europa uit maar liefst drie dagen. Zie zijn optreden hier in Nederland dan maar als een exclusief gegeven, eenmaal gemist is er wellicht geen grote kans meer voor een herhaling van zien in ons land. Deze multi-instrumentalisten hebben het er namelijk maar druk mee, Watson speelt namelijk buiten Tame Impala om ook in Allbrook’s Pond band.

Helemaal solo komt Watson op het podium lopen van de kleine zaal. Hij heeft in zijn linker hand zijn thee vast en in zijn rechter hand een blikje Jupiler bier. Met zijn gitaar begint hij met een akoestisch, nog onbekend nummer. Eenmaal daarna begint het echte werk. Zijn drumcomputer zorgt voor de doorlopende audio en Watson vult aan met live gitaarwerk en hier en daar wat extra synths en geluidseffecten. Al gauw is duidelijk dat hier het geluid perfect is afgestemd, de audio loopt perfect in op het geluid met de zang en het op dat moment gespeelde instrument. Dat de kant en klare beat en melodie al lopend door de speakers klinkt is hier prima verzorgt. Het live gitaarwerk speelt hier namelijk iet wat de nette hoge noot en bereikt daarmee meer aandacht tot zijn eigen gitaarspel. Het eerste gespeelde nummer is ‘Elafonissi Blue’ afkomstig van zijn tweede album Glamorous Damage. De op dat moment allang vol gestroomde zal kunnen hun voetjes zonder problemen al laten bewegen. Eenmaal bij de hit ‘Gemini’ wordt het publiek nog enthousiaster. Het nummer is als derde inzet een perfecte keuze en weet het publiek goed te ontvangen.

Met Pond heeft Watson ook een hoop schrijfwerk verricht voor de band, zo staan vele nummers op zijn naam. En met die rechten kan Watson zonder problemen ook nog twee Pond nummers inzetten. Wellicht is daar ‘Sitting Up On Our Crane’ een van de spannendste van. Het nummer wordt flink uitgerekt en krijgt halverwege een heerlijke experimentele solo. Met af en toe wat onzekerheid, maar vooral ook een leuke babbel weet de jonge artiest zijn publiek leuke interactie te geven. Tot slot meldt hij nog het triest te vinden om nu van het podium af te gaan en daarna terug te komen voor een toegift. Daarom speelt hij nog drie nummers weg ter afsluiting van zijn optreden. Hierbij volgt een heerlijke energie/experimenteel volle versie van ‘S.I.A.’ die daarbij met de zelfde energie een geweldige overgang krijgt naar het nummer ‘The Fear’ waar het psychedelische disco gehalte een groot genot is. Mensen die hierbij waren hebben geluk gehad en hebben daarbij ook nog eens de mogelijkheid gehad hun fan in levende lijven te mogen ontmoeten.

Had de indruk dat ik ongeveer de enige was die 2de support bij Shame wel heel interresant vond. Daarvoor moet je wel weten waar deze muziekvorm vandaan komt. Natuurlijk vanuit de Pub. Waar bandjes meestal weinig aandacht krijgen, omdat het bespreken van de dagelijkse zaken belangrijker is dan naar een band luisteren. Daar komt die ongeïnteresseerde houding vandaan. Dat z'n band dan midden in Rotterdam voor een aandachtig luisterend publiek staat is ronduit bijzonder. Dit komt doorgaans nooit het Exit-eiland af. Omdat je dit natuurlijk nooit gezellig thuis opzet was dit een uitgelezen mogelijkheid om er kennis mee te maken. Er zijn legio van dit soort bandjes en Dan zijn ze wel een van de betere. Niet voor niets door Smame op sleeptouw genomen door de EU. want in hun muziek zit zelfde oorsprong, alleen hebben zij het de Pub uitgestrokken, naar grote hoogtes. Verschil tussen support en hoofdact moet er wel zijn natuurlijk.

Les Nuits in Botanique Brussel.

Drie optredens op één avond in de Orangerie van Botanique, goed te combineren met een weekendje Brussel.

Allereerst mocht Esinam aantreden. De zaal nog behoorlijk leeg, maar een mooie verschijning die met een mix van wereldmuziek en jazz (op haar dwarsfluit) toch de zaal al aan het heupwiegen kreeg.

Uiteraard kwam ik voor Nakhane deze avond. Vorig weekend gaf hij een verpletterend optreden op Motel Mozaique en een oranje pak in de kerk, wat een magische setting bleek. Het publiek was toen geweldig, dus hoe zou het hier uitpakken, wetende dat de meerderheid voor de laatste act zou komen?!

Een zwart pak deze keer met daaronder een leren tuigje. Zwoel en sensueel (later begreep ik ook dat dit de bedoeling was van deze tour: het vrouwelijke mocht de boventoon voeren).
Het koste hem al vanaf de eerste tonen geen moeite de zaal in te pakken. Gelukkig was het inmiddels vol gelopen en hij wond het publiek om zijn vingers. Wederom liet zijn stem hem niet in de steek en zorgde de praatjes tussendoor voor humor en een wat losser contact met het publiek. Deze keer inclusief een nieuw nummer dat een beetje teruggreep op zijn debuut, en een iets langere setlist omdat hij op Les Nuits iets meer tijd toebedeeld kreeg dan Motel Mozaique (het zal in totaal zo'n twee nummers gescheeld hebben denk ik). De setting minder magisch, maar de belichting subliem (was bij alle drie de optredens het geval) maar verder net zo sterk als in Rotterdam.

Het publiek kwam duidelijk voor Témé Tan. Hier nog onbekend maar in eigen land blijkbaar een ster getuige de vele gillende meisjes (ook uit Nederland). De zaal was nog voller leek het wel en ook stoere jonge, donker getinte kerels smolten weg. Niet helemaal mijn muziek, maar hij wist het publiek perfect te entertainen en vormde voor het publiek daar duidelijk het hoogtepunt van de avond. Euforisch was de sfeer af en toe.

Halverwege het concert vertrok ik naar de zijkant van de zaal (fijne zaal met overal goed uitzicht op het podium) en ik liep Nakhane wederom tegen het lijf (volgens mij zocht ie me, want dat hadden we al afgesproken). We spraken af later wat te drinken (dat proberen we al vier jaar overigens en zelfs in Rotterdam lukte het niet).
Bleek ie in hetzelfde hotel te zitten, maar helaas was de bar gesloten. Gelukkig bood een fles wijn die in de lobby te koop was een prima oplossing. Hij had niet veel tijd maar wilde persé afspreken. De band lag al op één oor omdat ze heel vroeg in de ochtend al weer weg moesten. Nakhane naar Zuid Afrika waar hij inmiddels niet meer woont (nu in Londen).
Het duurde veel langer dan gepland omdat de sfeer goed was en er van alles voorbij kwam: de coming out van Janelle Monáe, het tekort aan zwarte homoseksuele artiesten, de stoute dingen in het leven, maar ook gewoon koetjes en kalfjes en het belang van mond tot mond reclame voor artiesten. Uren konden we doorgaan maar het was nodig hem richting zijn kamer te sturen want anders zou het echt te gek worden en zou ik me schuldig gaan voelen.

Ik weet wat het is om persoonlijk contact te hebben met artiesten (The Irrepressibles, REVERE) en het geeft toch een mooie extra dimensie aan de muziekbeleving. Ik weet wat meer over het nieuwe album en hoe Nakhane momenteel in het leven staat. Dat het een toegankelijke kerel is met wie ik goed overweg kan en eenzelfde uiteenlopende muzieksmaak deel maakt het dan alleen maar mooier. Muziek is gewoon mooi, in al z'n facetten

Big Brave, OCCI, Amsterdam

Beetje aansluitend op het verhaal van aERodynamIC kan ik zeggen dat ik tot gisteravond nooit eerder contact had met een artiest die ik bezocht. Sowieso heb ik de neiging om 'bekende' personen uit de weg te gaan.

Zo zit ik aan het barretje een biertje te drinken, komt de zangeres naast me staan. Ze bestelt een wodka van de tegoedbonnen die ze heeft gekregen. Haar tegoed wordt afgevinkt als een door een kind gedaan spelletje op een koningsdagcircuit. 'So this is what stardom looks like', vraag ik me hardop af en er ontstaat een fijn gesprek. Inderdaad best leuk om eens te praten met een artieste die je bewondert. Aan het eind van het gesprek vraagt ze me of ik na de show wil zeggen wat ik ervan vond.

Project Nefast opent de avond en speelt een drie kwartier durende compositie. Best fijn, maar ik moet het met de goedkoopste oordoppen doen vanavond en dat maakt het bij tijd en wijle pijnlijk.

Big Brave speelt dezelfde setlist als een week eerder op Roadburn. Twee bekende stukken (als opener en afsluiter) en een middenstuk met twee composities die ik slechts ken van Roadburn. De nadruk bij de nieuwe nummers ligt meer op de vocalen en de drum, minder op de gitaren. Dit bekoort mij minder. De eerste keer dat ik ze zag (LGW? 2015), was juist de muur van gitaargeluid het meest indrukwekkend. Nog steeds een sterk optreden, maar ben wel benieuwd welke kant ze opgaan.

Na de show staat de zangeres nog even met iemand anders te praten. Ik wil naar huis en bedank haar met een handgebaar en een vriendelijke blik. Heb de indruk dat ze me nog wel even had willen spreken, maar ik heb me al omgedraaid.

Was nog nooit eerder in OCCII geweest. Bijzondere architectuur, geschiedenis en programmering. Ga ik zeker in de gaten houden. De lage toegangsprijzen maken het nog interessanter.

Ik zoek artiesten liever ook niet op. Wat moet je ze zeggen?! In de jaren '90 kon ik backstage bij toen nog Moondog Jr (later Zita Swoon) om mijn grote held Stef kamil Carlens te ontmoeten. Ik ging niet mee en bleef in de zaal wachten. Wat moet ik daar doen? Wat heb ik te vertellen? Later ooit de moed gehad om Scott Matthew de hand te schudden. Verder dan een suf thank you en een klef handje van zijn kant kwam het niet. Nee dat geloofde ik wel. Het koste me ook veel moeite om me te laten overhalen met Jay Brannan op de foto te gaan, maar die wilde dat bewust met zijn fans dus vooruit.

Met Jamie van The Irrepressibles ontstond het persoonlijke contact omdat zijn team mij notabene vroeg promo voor de band te gaan maken. Het REVERE verhaal is voor velen hier wel bekend en dat zijn vrienden geworden en met Nakhane was het ook toeval allemaal en daar heb ik in vlagen veel of weinig contact mee op internet, maar ook hij is degene die een persoonlijk gesprek initieert en ik wil altijd zeker weten dat zo'n artiest het zelf ook echt wil. Dat blijkt dan toch wel zo te zijn, maar nog steeds zoek ik ze niet op na afloop van concerten.

Overigens is het met Stef een paar weken geleden toch nog goedgekomen, maar ook omdat hij het zelf vroeg om langs te komen na afloop. Blijkbaar vinden artiesten direct contact met hun fans toch wel leuk als het op rustige wijze gaat. Gillende 15-jarige meisjes is toch een ander ding lijkt me zo

Dat lijkt me een uitstekende basis, want natuurlijk wil je je niet opdringen. Maar zoals je je contact met Nakhane beschrijft en je uiteindelijke ontmoeting in de hotellobby met een fles wijn afgelopen weekend, dat klinkt als een zeer geslaagde avond voor jullie allebei. Erg leuk om te lezen ook!

Zelf ben ik ook redelijk terughoudend wat dit betreft. Maar als de artiest na afloop van een concert platen en dergelijke staat te verkopen, vind ik het wel leuk om een praatje te maken. Zeker als ik de artiest in kwestie hoog heb zitten, een specifieke vraag heb of iets kwijt wil. De ene keer gaat dat wat natuurlijker en spontaner dan de andere keer, maar ik heb over het algemeen goede herinneringen aan dat soort ontmoetingen. Op een festival in Utrecht liep ik een aantal jaren geleden bij toeval Jennie Abrahamson tegen het lijf en daarmee had ik toen een leuk gesprek over Scandinavische muziek, de mensen met wie ze samenwerkte en de platenindustrie. Soortgelijke gesprekken heb ik ook met andere artiesten gehad. Vorige maand was ik blij verrast toen de singer/songwriter Houses of Wolves na afloop van zijn optreden van het podium liep en de ongeveer vijfentwintig aanwezigen persoonlijk bedankte voor hun aanwezigheid door ze één voor één de hand te schudden (dit gebeurde tijdens een gecombineerd concert met Emily Jane White in de kleine zaal van het Paard van Troje). Zoiets had ik nooit eerder meegemaakt! =)

Nakhane en REVERE (Jamie van The Irrepressibles ook wel), zijn andere verhalen en kwamen allemaal voort uit hun initiatieven en dan blijkt er een goede klik te zijn en wordt het makkelijker, zien ze je ook anders als fan. Daar hadden we het ook over: er is Nakhane de artiest op het podium en Nakhane met wie ik privé dingen bespreek zoals onze gemeenschappelijke muzieksmaak en echt behoorlijke privé dingen.

En zoals hij het zei: alle artiesten hebben een ego anders doen ze dit werk niet, hij idem. En dat is natuurlijk ook zo en belangstelling streelt het ego. Uiteraard besef ik ook dat het wel per persoon verschilt. Er zijn artiesten die schuchter zijn als privé persoon en die zullen dit soort dingen nooit willen. Als fan, liefhebber of wat dan ook de taak om dat goed in beeld te blijven houden.

1 mei Otzeki - Melkweg Up (Adam)
2 mei Otzeki - Merleyn (Nijmegen)

Otzeki zijn 2 gasten uit London. Electronic dans met zoveel rafelrandjes dat ik als BritRock liefhebber met hoge verwachtingen boven in de Melkweg sta. Er was ook nog een support, maar daar kan ik achteraf al niets meer van herinneren.

Het merendeel van de bezoekers weten wat gaat komen, omdat ze op festivals vorig jaar al een verpletterende indruk gemaakt hebben, ik weet nog van niks. Een deel komt pas binnendruppelen tijdens de eerste songs. Bewust of onbewust hebben ze dan een wijfelend begin gemist zonder beats. Die subtiele beats komen pas vanaf Falling Out en dan is t direct duidelijk: dit is weer zn groep die live zo veel meerwaarde heeft ten opzichte van het studiowerk. De kwalificatie broeierige Electro komt het best tot uiting tijdens All This time & Touch, waarbij de bijna manikale voordracht van zanger Mike zn hoogtepunt krijgt vanuit achter in de zaal en een muzikaal klaarkomen op het podium. Zo krijg je een zaal uitzinnig en klaargestoomd voor het echte danswerk. 25 minuten pompende zuigende pulserende beats van het soort waarbij stitstaan onmogelijk is.
Het sfeerverschil met het debutalbum (veelal ingetogen luister electro) kan eigenlijk niet groter en degene die zich daardoor lieten leiden, door niet te komen, hadden dus ongelijk.

Setlist:
All the Animals
Pay the Taks
Falling Out
All this Time
Touch
Already Dead
True Love + What More
Foreign Love
Ships Are Coming In
Sun Is Rising (Toegift, buiten reguliere setlist om - alleen in Nijmegen)

Bevrijdingsfestival Utrecht.
Het was een mooie dag en dus erg druk. Het duurde een uur om binnen te komen maar was net op tijd voor een prachtig optreden van Het Zesde Metaal.



Daarna Dewolff, The Kik en als afsluiter K's Choice.
Die laatste was ook wel weer heel mooi.

05-05-2018

Symphonic Rock Night, Rijswijkse Schouwburg

Binnen de prog zijn er heel veel tributebands en dan vooral van de vaandeldragers Pink Floyd en Genesis. Zelfs het genre krijgt nu zijn tributebands die met behoorlijk succes het land door struinen. Samen met Brunniepoo was ik gister in een laten we zeggen drie kwart gevulde Rijswijkse Schouwburg (dus dat is een mannetje of 450) om naar de door Luuk Braun (in het Haagse en Delftse bekend als organisator, presentator en DJ) samengestelde groep Symphonic Rock Night te kijken die progwerk speelt uit de 70's tot mid 80's. Een grote groep muzikanten vulde het podium. Op het hoogtepunt stonden er maar liefst 10 man op het podium. Dat wil zeggen drie gitaristen (waarvan er eentje zong), 2 drummers, 1 percussionist, 1 toetsenist, 1 bassist, 1 saxofoniste (en allerlei ander fluit en blaaswerk) en een zangeres.

De zang en presentatie (en dus regelmatig gitaar) was in handen van Roland van der Horst (type leraar Nederlands) die zelf speelt in de symfoformatie Mangrove en in menig tributeband zijn gezicht laat zien. Dat deed hij niet alleen hij werd aangevuld door zangeres Mickey Huismans (type spijbelende student Nederlands) die de vele aparte stemmen in de prog (horen we daar Geddy Lee, Jon Anderson en Roger Hodgson voorbij komen?) voor haar rekening nam.

Behalve een vullend podium was het ook een avondvullend programma. Van kwart over acht tot half twaalf werden we getrakteerd op een wondere wereld die symfonische rock heet. Uiteraard de usual suspects die je op zo'n avond kan verwachten (School, Shine on You Crazy Diamond, Firth of Fifth, Kayleigh/Lavender, Turn of a Friendly Card en Wish You Were Here) maar ook (gelukkig) wat minder te verwachten materiaal zoals nummers van Alquin (fijne versie van Revolution's Eve), Solution en Gino Vannelli en dan een toegift met Comfortably Numb, Fool's Overture en afsluiter Los Endos en het kan niet anders dan een geslaagde avond zijn.

De muzikanten waren stuk voor stuk van een hoog niveau, toetsenist Erik Laan (van Silhouette) is een positieve vermelding waard maar voor mij waren de sterren van de avond drummer Tim de Jong, basbeest Edwin Boer maar vooral Monica Kemink. Deze slanke jongedame wist de verschillende blaasintrumenten tot in de perfectie te beheersen en vooral haar werk tijdens Cinema Show (waar ze de hele Tony Banks solo op sax speelde) en Fool's Overture waren magistraal. Deze nummers waren, met verder ook Tom Saywer en And You And I, de hoogtepunten van de prima avond. Vooral na de pauze waar wat avontuurlijker werk voorbij kwam was het genieten geblazen.

Ik zal ook nog even And You And I, Stationary Traveller, La Villa Strangiato, Yours Is No Disgrace noemen en zo is zo'n beetje de complete setlist wel voorbij gekomen in dit nu al epische verhaal. Deze avond in Rijswijk was de laatste van de 2017/2018 theatertour. Ze gaan het volgend seizoen weer verder en ik sluit zeker niet uit weer van de partij te zijn. Wel hoop ik dat het dan iets gevarieerder zal zijn. Elke keuze is te verantwoorden maar drie keer Floyd en drie keer Genesis kan ook iets minder om een keertje Jethro Tull en UK (om maar eens wat te noemen) in te zetten.