Zaterdag 11 augustus - Way Out West dag 3

De dag die je wist dat zou komen..... Want na twee schitterende festivaldagen werd er regen voorspeld en dat hebben we geweten.

Maar, de dag begon gelukkig zonnig. Wat heet, het was rond drieën in de middag zelfs serieus warm voor het podium bij jazzheld Kamasi Washington. Kamasi Washington is één van mijn favoriete artiesten van dit moment en dat maakte hij afgelopen zaterdag weer volledig waar. Het optreden was van de eerste tot de laatste noot subliem. We stonden vooraan tegen het podium geplakt en ik heb meer dan een uur met open mond staan kijken en luisteren. Bizar knap wat Kamasi en zijn band allemaal uit hun instrumenten toveren. De setlist was werkte ook mee: Street Fighter Mas, The Rhythm Changes, Truth, Hub-Tones en het magistrale Fists of Fury als afsluiter. Ik kan hier nog een heleboel superlatieven neertikken maar het is inmiddels vast al duidelijk wat ik ervan vond.

Hierna wilde ik eigenlijk naar de Noorse Sigrid maar we waren nog zo vol van het optreden van Kamasi Washington dat we dit hebben overgeslagen en even de stad zijn ingegaan.

Twee uurtjes later was het weer tijd voor muziek en wel van Fleet Foxes. Eerlijk is eerlijk, ik had daar wat meer van verwacht. Het kabbelde allemaal maar een beetje voort en de enige echte oplevingen kwamen als er 'hitjes' van de eerste twee platen gespeeld werden. Halverwege begon ook nog eens de reeds aangekondigde regen. Geinig om te zien hoe een veld vol mensen binnen een minuut in regenjassen en poncho's is gehuld. Anderzijds, ook wel treurig dat dit zo'n beetje het hoogtepunt van het optreden was.

Na Fleet Foxes gaf de Zweedse buienradar aan dat de hemel open zou scheuren en dus besloten we een restaurant buiten het festivalterrein te zoeken. Net op tijd vonden we een plekje want toen we daar goed en wel binnen waren begon het inderdaad keihard te regenen. Het heeft urenlang gehoosd maar wij zaten gelukkig droog binnen. Toch wilde ik nog heel graag een keer terug naar het festivalterrein voor de afsluiter van het festival. Dus, rond tien uur trokken we onze regenjassen aan en begaven ons weer richting festivalterrein. Op de weg ernaartoe kwamen we hele volksstammen tegen die het festivalterrein juist verlieten maar wij gingen dus weer terug.

In de nog steeds stromende regen kwamen we aan bij Arcade Fire. Opener Everything Now viel nog volledig in het water maar wonder boven wonder waren de weergoden ons daarna goed gezind want tijdens Neighborhood #3 (Power Out) stopte de regen om de rest van het optreden niet meer terug te keren. Arcade Fire is een band die mij vooral live enorm kan bekoren en dat maakten ze ook nu weer waar. Sterkte uitvoeringen van onder andere Rebellion (Lies), The Suburbs en Ready To Start zetten het aanwezige publiek (wat er nog van over was) in vuur en vlam. Mijn absolute hoogtepunt was Sprawl II (Mountains Beyond Mountains). Régine Chassagne zingt niet altijd even zuiver maar afgelopen zaterdag was het weergaloos wat ze liet horen. Het nummer is één van de sterkste in het repertoire van de band en als het dan ook nog eens goed gebracht wordt is dat echt een feestje. Sowieso was het een flink feestje bij het optreden. Iedereen leek blij dat het weer droog was en dit zorgde voor een uitstekende sfeer. En, doordat er al zoveel mensen weg waren, was er zelfs alle ruimte om lekker te dansen en springen. Enig minpuntje vond ik sommige keuzes in de setlist. Waarom zou je - met zoveel goed songmateriaal - in hemelsnaam Electric Blue en We Exist spelen? Desondanks was het een uitstekende afsluiter van een zeer geslaagd festival.

Wie overweegt het festival eens te bezoeken, ik kan het zeker aanraden. De sfeer is goed, het geluid was dik in orde en de line-up is ieder jaar om door een ringetje te halen.

Kamasi Washington - 10
Fleet Foxer - 6,5
Arcade Fire - 9,5
http://cdn-01.rockfoto.nu/imagesbig/20180811_155304_815745.jpg

Wat ontzettend leuk om te lezen, Edgar! Het programma was inderdaad niet mis. Het is duidelijk dat ik twee weekjes te vroeg in Göteborg was, al heb ik me ook uitstekend vermaakt in de stad.

Ik overweeg serieus om er eens naar toe te gaan. Zeker ook nu ik weet dat Göteborg zo'n leuke stad is!

Erg tof kunstmuseum inderdaad, vooral de expositie van Chiharu Shiota vond ik indrukwekkend. De Viskerk was helaas gesloten toen ik deze wilde bezoeken.

Ik was 2 weken in een hotel Mijas Spanje.
Een groep mensen voornamelijk in het zwart stond daar voor de balie een beetje te dollen, ik liep er langs en deed een beetje mee....lol
De volgende avond ( 9 aug ) zat ik beneden op balkon bij de bar. Met reisgenoten beetje wijn te nippen. Totdat iemand op de vleugel aldaar begon te spelen. Het klonk niet onaardig. En toen begon er iemand te zingen....dat ilonk heel goed. En hij begon een show weg te geven.
Iemand kwam binnen en zei dat het iemand van de Blues Brothers was......?
Ik ging kijken. De zanger was mager, grijs haar geen zonnebril. Alleen in het gezicht herkende ik het goed. Dan Aykroyd. Ze speelden een paar nummers en die hele groep deed mee. De dames dansten. Beneden in de stad Fuengirola was een festival waar ze optraden en hierboven een kleine afterparty, naborrelen en lol maken.

Nu gaan mijn gedachten uit naar Aretha Franklin. Van The Blues Brothers is niet veel meer over. Maar het swingt nog steeds!

Millions of Dead Cops + Dr. Know + Ugah? Wugah!
Bambara 16-8-18
https://abubakaridevries.files.wordpress.com/2018/08/mdc-16-8-18-4-3.png
Het leek wel 30 jaar terug in de tijd. Een hok vol punkers, bier voor 50 cent, roken mag, overal hasj en wietwalmen, en 3 HC punkbands op 1 avond in een prachtig punkhol aan het Kanaal.

Laatste band die om kwart voor 12 begint te spelen, dat was ook alweer een tijdje terug (al begon Mike Krol de eerste keer in Vera ook vrij laat, mooie avond was dat ook, eerst Godspeed YBE in de Oosterpoort en daarna Superheld Mike Krol met een nachtshow in Vera) maar het meest back to the 80’s was toch wel de band (waar het mij om ging) MDC!
Vierde keer dat ik ze zag, eerste keer was (even opgezocht) in 1987 in Parhof in Alkmaar. Toen begonnen ze met No More Cops, dat nummer kwam vanavond ook weer voorbij. Daarna nog een paar keer gezien, in Hengelo (de Metropool heette die tent) en later (jaar of 15 terug schat ik) nog eens in het ORKZ alhier te Stad. MDC, na Dead Kennedys toch wel één van mijn favoriete punkband in de 80’s, zeker de eerste platen vind ik erg te gek en draai ik nog steeds.

Eerst nog de local heroes van Ugah? Wugah!, daarna een andere legendarische HC band, Dr. Know, en toen dus MDC met veel (of gewoon alle) nummers van de legendarische debuutplaat. Dave Dictor had de tand des tijds aardig doorstaan en had zowaar nog een bandlid van het eerste uur in de gelederen, drummer Al die er in 1987 ook al bij was. Reagan is dood, nu is er Trump. Mein Trumpf. En dus werd Born to Die in een 2018 jasje gestoken.

70 minuten MDC klassiekers en wat nieuwe nummers van Mein Trumpf later was de show weer voorbij. Geweldig ouderwets avondje Hardcore Punk!

19/08: Solbrud/Mutilation Rites - Little Devil, Tilburg

Gisterenavond was er weer een vette line-up in de Little Devil: het Deense Solbrud en het Amerikaanse Mutilation Rites trapten de Europese tour af. Dat deden ze voor een vrij klein publiek: meer dan 25 man moet er toch niet aanwezig zijn geweest. Jammer, want beide bands speelden erg goed.

Solbrud opende met een atmosferische en ijzige blackmetalset. Denk aan Ulver ten tijde van Bergtatt en Wolves in the Throne Room. Ijzige dromerige tremoloriffs en een constante stroom aan midtempo blastbeats. Dat gaat op plaat na een tijdje vervelen vanwege te weinig variatie, maar live kwam dat helemaal over. De band speelde ontzettend strak en bevlogen, waardoor de muziek als een sneeuwstorm over je heen kwam.

Mutilation Rites is wat we een groeiband noemen. De nieuwe plaat genaamd Chasm had ik al eerder gehoord en wist niet zo goed wat ik ervan moest vinden. Per luisterbeurt begon ik het steeds beter te vinden en gisterenavond is het kwartje echt volledig gevallen. Ik had ook het gevoel dat het grootste gedeelte van het publiek niet zo goed wist wat ze met deze band aanmoesten. Mutilation Rites heeft namelijk een sound die vrij moeilijk te peilen is. Ze gaan van doordringende deathmetalriffs naar springerige smerige punk, meeslepende doom, grimmige oldschool blackmetal en ook nog de modernere proggy (denk aan Krallice) variant daarvan. De riffs vliegen je om de oren en de drummer speelt vernuftig met timing en tempo, de hogere schreeuwen en de grunts wisselen vaak af of vormen samen een front. Het blijft constant heel erg spannend en de band musiceert op het randje, iets waar ik van hou. Ik heb echt ervan genoten en als een bezetene geheadbangd. Na het concert nog de CD van Chasm gekocht en even met de gitarist gekletst.

25-8 2018 the Boxer Rebellion Scheveningen

Schollenpop op het zuiderstrand van Scheveningen had dit jaar een echt grote naam weten te strikken. Hoorde om me heen veel niet Haags, omdat velen speciaal voor the Boxer naar het strand waren gekomen. De voorspelde regen bleken slechts verdraaide druppels te zijn. daarvoor in de plaats kregen we een rood ondergaande zon. Nathan kon er niet over uit dat het mogelijk was in deze setting te spelen.
Voor een festival kregen we een rijk gevulde setlist en ruim meer tijd dan op het programma stond.
Hoogtepunten waren The Runner, Step out of the Car (swingender dan ooit) en een zinderende versie van The Gospel of Goro Adachi, die nog lang nagalmde.

Setlist:
What the Fuck
Big Ideas
The RUNNER
Love Yourself
Weapon
These Walls are Thin
New York
Spitting Fire
Step out of the car
No Harm
Diamonds
Always
Here I Am
Promises
GORO

27/08/2018 - Boterhammen in het Park met Brihang en Het Zesde Metaal (Warandepark Brussel)

Het voorprogramma van Brihang was vrij kort (nog geen 40 minuten), maar hij bracht wel een nummer ('Bernard') van zijn nieuwe album dat einde volgend jaar verschijnt. Omdat er geen ladder beschikbaar was, bracht hij 'balanceren' dan maar vanop een vuilbak.

Daarna was het de beurt aan Het Zesde Metaal. Wannes Cappelle had een vreemde broek aan (een joggingbroek met bloemenmotief). Bleek dat hij een 'goede' broek was vergeten en dan maar in de eerste beste winkel in de buurt van het Warandepark een broek had gekocht.

Hoogtepunt was voor mij 'naar de wuppe', waarbij Brihang terug op het podium verscheen. Leuke samenwerking.

Toen het uurtje erop zat, speelden Wannes Cappelle en Tom Pintens naast het podium nog akoestisch 'nie voe kinders' om enkele zeer jeugdige fans niet teleurgesteld naar huis te moeten sturen.

30-8 Haley Heynderickx kleine zaal, Paradiso, Amsterdam, € 10 excl. lidmaatschap > 4,25*

Moest gisteren kiezen tussen Dylan LeBlance / Nicole Atkins in het Zonnehuis of Haley Heynderickx in Paradiso. Kiezen tussen mijn top 5 album van vorig jaar Nicole Atkins - Goodnight Rhonda Lee en mijn Top 5 meest beluisterde album van dit jaar Haley Heynderickx - I Need to Start a Garden. Nicole gaf vorig jaar al een geweldig knus optreden in Q-factory en doet meerdere optredens deze week in Nederland. Haley was vorig jaar al in Utrecht maar die moest ik missen dus nu de enige herkansing. Vandaag is/was ze nog wel op Into The Great Wide Open te horen en zien.

Haley Heynderickx met Vlaamse achternaam is een Amerikaanse Singer-Songwriter met een ouder uit Hong Kong (moeder neem ik aan?). Ze stond alleen op het podium zonder band wat gezien het weinig publiek ook wel begrijpbaar is. Er stonden wat tafels en stoelen in de zaal want dit is wel een act die luisterliedjes maakt en zo oogde het ook drukker/voller.

Ze komt wat zenuwachtig en onzeker over, blijkt ook de eerste show te zijn waarbij het publiek alleen voor haar komt. Geen support van of vóór een andere act en ook niet onderdeel van een festival line-up. Haar eerste solo concert dus, begeleid met alleen een mooie 12-string akoestische gitaar. Die een groter body lijkt te hebben dan de meeste akoestische gitaren die ik ken. Bijna een Mexicaanse gitarrón, de dikke akoestische bas-gitaar die Mariachi bands vaak gebruiken. Heel knap hoe ze met de duim de bas noten speelde en met de vingers het fijne gitaarspel doet. Ze is een heerlijk spelend, bekwaam muzikant. En kiest niet voor de makkelijke open akkoorden, dat betekend wel dat ze voor elk nummer de 12 snaren opnieuw moet stemmen. Dit leidt wel af en is ook onderwerp van de 'verplichte' praatjes tussendoor om de stiltes te overbruggen. De 'flow' van de avond is dus niet optimaal maar de uitvoeringen zijn goed, ook zonder de band. Die eigenlijk alleen op een paar nummers echt gemist wordt.

Haar intieme nummers gaan vaak over ongemakkelijke momenten en gesprekken uit haar eigen leven, blijkt uit de praatjes tussen de nummers door. Zo gaat Fish Eyes over de eerste(?) ontmoeting tussen haar ouders waarbij haar zenuwachtige moeder een vishoofdsoep had besteld, een wat ongebruikelijke keus voor dat moment. Haley was haar slide kwijtgeraakt in Brussel en moest dit vanavond oplossen met een vitaminebuisje... die veel op en blikje fris leek. Het lukt haar zo om de mooie solo's te spelen in Drinking Song (of was het Untitled God Song?).

Op de SETLIST veel nummers van het nieuwe album. Een nieuw nummer nog in ontwikkeling Tour Song werd eerst a capella en daarna met gitaar uitgevoerd. De tekst over de onuitspreekbaarheid van sommige Duitse stedennamen leidt tot enige hilariteit . Plus de opmerking dat ze dit nummer niet in Duitsland kan spelen. Er is ook een cover Rex's Blues van Townes van Zandt.

Fijne ingetogen avond, ze zingt net zo mooi als op het album alleen incidenteel is haar microfoontechniek nog niet optimaal. Meteen de cd meegepakt voor 10 euro en afwachten of Nicole Atkins dit morgenmiddag gaat overtreffen... als ze überhaupt solo-werk speelt in Den Haag tijdens het Embassy Festival.

Gisteren voor mij voor het eerst Roísin Murphy. Had er hele hoge verwachtingen van, vooral gebaseerd op de 11,000 Clicks-dvd van Moloko. Daarnaast vind ik het solowerk van Murphy in de regel ook erg goed en zeker ook de laatste twee platen. Die platen kwamen er eigenlijk wat bekaaid vanaf: een nummer van Take her up to Monto en drie van Hairless Toys. Wel speelde ze een aantal nummers die mij niet bekend voorkwamen en die ze ook dit jaar past voor het eerst speelt. Werk van een nieuw album?

Verder had ik me van tevoren niet in setlists verdiept, dus had eigenlijk best de nodige Molokonummers verwacht. Dat viel dus een beetje tegen, alleen Forever More en Sing it Back. Zeker die laatste en The Time is Now leken me wel zekerheidjes, maar als ik de setlists van de afgelopen jaren zie dan blijkt dat dus nergens op gebaseerd te zijn. Ik zat te wachten op The Time is Now als toegift, maar wat volgde was een nummer dat ik niet kende en dat bovendien wat traag op gang kwam. Maar toen dat eenmaal het geval was, bleek het echt een geweldige track. Flash of Light blijkt het te heten, hopelijk op een volgend album...

En hoe was Roísin? Vocaal erg goed in ieder geval, alleen was ze in de schaarse woorden tussendoor lastig te verstaan, en ze had een goede band rond haar verzameld. Muzikaal stond het wel als een huis, maar qua show vond ik het wat overdreven. Geen probleem met verkleedpartijen, maar daar waren er zo idioot veel van dat het wat afleidde van de muziek.

Al met al zeker wel een topconcert en een volgende keer ga ik zeker weer!

Gisteren Warhaus bij Bruis een kleinschalig 3 daags festival in Maastricht. Deze Warhaus was toch wel anders dan op de plaat. Het was een stevig optreden, niet al te lang (gratis festival) en er werd wat mij betreft heerlijke muziek gemaakt op een nog mooie zomeravond. Helaas was het publiek vrij tam en afwachtend men liet het over zich heen denderen constant ook met hinderlijk geklets. Het leek dat de band zich hier bij neer wist te leggen om er maar het beste van te maken. Helaas heb ik geen set-list (8+ nummers?) maar het middendeel beviel het best met een wat meer jazzy nummers en alle toeters en blazers goed tot hun recht kwamen. De 90 minuten vlogen voorbij.

Bruis – 31 augustus – 01/02 september 2018 - bruismaastricht.nl

1-9 Dylan LeBlanc, Embassy Festival Den Haag, gratis 3,5*

Op hoop van zegen afgereisd naar Den Haag in de hoop om Nicole Atkins tegen te komen. Zij reist met Dylan LeBlanc mee als het voorprogramma op zijn tour door Europa en doen maar liefst 6 locatie's in Nederland aan. Ze waren van de week in het Zonnehuis in Amsterdam maar dat gemist omdat ik bij Haley Heynderickx was. Nicole stond niet op het programma maar ik zag dat Dylan's optreden veel langer was dan anderen en hoopt op haar aanwezigheid als support. Helaas, pindakaas. Niet dus, ook geen duet of achtergrondzang. Een vrije dag blijkbaar voor haar.

Dylan LeBlanc ken ik nauwelijks. Op het prachtige nieuwe album van Lera Lynn Plays Well with Others (2018) staan heerlijke duetten met zowel Nicole Atkins als Dylan (en 7 anderen). Vandaar dat ik dacht dit geluid / stijl ook te horen op zaterdag maar het bleek veel steviger. Vergelijkbaar met Neil Young als hij samen met Crazy Horse speelt. Ook in uiterlijk en bewegingen op het podium ziet Dylan er uit als een Neil Young imitator.

Gelukkig is het eigen werk meer dan goed genoeg om te boeien. Helaas is de galm op zijn stem te nadrukkelijk aanwezig en heeft hij bovendien een wat geknepen stem die me minder bevalt. Gelukkig is de stevige Folk Rock / Country Rock erg goed en compenseert voor de matige vocalen / mix. De muziek compenseert ook voor het gebrek aan sfeer deze middag omstreeks 15:00 waar het publiek vooral dankbaar gebruikmaakt van de bankjes om even bij te komen of iets te eten en drinken. Op de interactie met het publiek tussen de nummers komt nauwelijks een reactie maar gelukkig zet Dylan stug door en krijgt in elk geval applaus dat met steeds meer enthousiasme wordt gebracht.

Zo was het nog een vermakelijk uurtje om de teleurstelling over Nicole te boven te komen. De rest van de acts op dit multiculturele festival boeide me weinig en dus huiswaarts met het zonnetje in de rug.

Ik was er ook en vond het top! Juist vanwege de geweldige recente singles heb ik op de valreep toch nog een kaartje gekocht. Wat de nieuwe muziek betreft: dit jaar zijn er 2 12 inches verschenen en als het goed is komen er nog 2 aan. Van een album heb ik niets gehoord, maar dat zal vast ook wel weer komen. Al weet ik niet of deze nummers daar dan opstaan, want ze brengt ook wel losse singles en EPs uit.

Hoewel ik Moloko ook leuk vind, ben ik wel blij dat ze daar weinig van speelde. Dat is inmiddels toch 15 jaar geleden en ik moet zeggen dat ik de 2 Moloko-nummers die gespeeld werden ook wel het minste vond van de set. En eerlijk gezegd viel All My Dreams (een van de nieuwe nummers en mijn meest gedraaide nummer van 2018 tot nu toe) me live ook wat tegen.

De rest was super wat mij betreft. Het laatste nummer kende ik ook niet, maar blijkt een losse single uit 2014 te zijn geweest. Ik vond het wel een erg sterke afsluiter. Maar ik houd ook wel van 'balearic', zoals zij het aankondigde. Erg mooi hoe ze uiteindelijk dansend in de de coulissen verdween.

Normaal ben ik ook niet zo van de verkleedpartijen, maar ik vond het hier juist wel erg grappig, omdat het zo over de top was en wel past bij het gekke karakter van Murphy. We stonden helemaal vooraan en wisten daardoor dat er sowieso nog een toegift moest komen, omdat ze 2 kledingstukken nog niet gebruikt had.

Ha, kijk, dat is nog eens bruikbare informatie. Ik zit er niet zo dicht op, dus die 12 inches had ik sowieso gemist. Zal eens op zoek gaan...

Overigens had er van mijn ook niet per se meer Moloko gehoeven hoor, het was meer dat ik het verwacht had. Forever More vond ik trouwens wel sterk, Sing it Back wat minder.

Mooi verslag van het fraaie optreden van Haley Heynderickx. Ik vond het ontwapenend hoe ze daar in haar eentje met die twaalfsnarige gitaar stond, zeker op de vele momenten dat ze hem weer moest stemmen en tegen het publiek praatte om de tijd te doden. Soms wat ongemakkelijk, maar zoveel beter dan die standaardpraatjes. En als ze dan begint met gitaar spelen en zingen met die geweldige stem, kippenvel! Prachtig, puur optreden!

Verder jammer inderdaad dat NIcole Atkins er niet bij was in Den Haag, die had zeker niet misstaan. Maar ik vond het optreden van Dylan Leblanc zeker ook de moeite waard, vooral op de momenten dat hij losging op zijn gitaar...

Ik vond the Go-team! verassend goed

Op zondag zou Motorpsycho de sterren uit de hemel spelen, ik vond het een weergaloos optreden, een geweldige afsluiter van het Bruis festival..

Bruis – 31 augustus – 01/02 september 2018 - bruismaastricht.nl

Die heb ik helaas niet kunnen zien, woon dan ook niet in Maasstricht

Ik had Motorpsycho ook graag gezien, maar Maastricht is voor mij ook niet om de hoek en het optreden was 's avonds laat... Andere keer weer!

Julien Baker in Paradiso!

Wat. Was. Dat. Mooi.

Had ze nog nieuw werk gespeeld van Boygenius - EP (2018) ?

Nee, maar op End of the Road afgelopen weekend gaf Lucy Dacus een secret show, waarbij Julien Baker haar vergezelde op de laatste twee nummers: Stay Down en Bite the Hand. Blij dat ik daar getuige van mocht zijn.

Wow, een geheim optreden van Lucy Dacus, dat klinkt geweldig! Lijkt me sowieso een fantastisch festival om eens te bezoeken, dat End Of The Road.

Het was ook mer dan geweldig, net als haar eigen show eerder op de dag.

Ze speelde nog twee bijzondere covers van respectievelijk Bruce Springsteen en Alex G, beiden imo beter dan het origineel.

Verder kan ik End of the Road aan bijna iedereen enorm aanraden. Zeker eens bezoeken als je veel met (indie) pop, folk en country hebt, al staan er tegenwoordig ook genoeg hardere bands zoals Idles en Shame.

De voorzieningen (voornamelijk op de camping) zijn iets primitiever dan het gemiddelde Nederlandse/Belgische festival, maar dat maakt de organisatie ruimschoots goed door de fantastische locatie, aankleding, de korte afstanden, het kleinschalige karakter, een uitstekende food line-up (zonder belachelijke prijzen) en de algehele sfeer. Ik probeer later deze week nog een klein verslag te schrijven.

stardust_be heeft trouwens de live premieres van de twee Boygenius-nummers gefilmd.

Ziet er super uit! Haar optreden eerder dit jaar in Sugar Factory galmt nog steeds een beetje na, gemakkelijk één van de beste optredens die ik dit jaar zag. Haar album is ook zeker één van de beste van het jaar. Ik hoop daarom vurig dat ze Nederland nog een keertje aandoet binnenkort!

Mooi ook die beelden van stardust_be!

Abbath in Gebr. de Nobel te Leiden.

Support was van Baest, uit Denemarken. Ze speelden old school death metal. Niet onaardig, maar ik heb beter gehoord. Het publiek was ook niet erg enthousiast, was mijn indruk.
Daarna de hoofdact, Abbath (Doom Occulta, ex-Immortal). Ondanks het theatrale en de zelfspot van Abbath zelf, wat voor mij op zich niet had gehoeven, hebben m'n broertje en ik erg genoten van het optreden. Het geluid was bijzonder goed, zowel voor het podium, als aan de zijkant. Oordoppen had ik mee, maar ik heb ze niet gebruikt. De muzikanten die hij bij zich had vond ik erg strak spelen. De drummer was sowieso een beest en perste er soms bijna onmogelijke ritmes uit.
Leuk, sfeervol zaaltje ook. Ga ik zeker vaker heen, want ook de programmering is helemaal niet verkeerd.

Verslag van mijn kennismaking met festival. Ben eigenlijk geen fan van festivals, Optredens te kort of rommelig, je mist van alles omdat je gewoon ergens anders staat, druk, duur, maar op Vlieland hebben we ons werkelijk prima vermaakt. De kleine optredens zijn nog rustig te doen. Grootste kritiek blijft het parallel blokkenschema, met best op afstand gelegen lokaties. Waardoor je onmogelijke keuze moet maken, te laat bent of dingen niet kan zien. Maar DeOpenPlek en HetStrand waren wel heel sfeervol en gemoedelijk.

Feng Suave
De SoulPop wist weinig indruk te maken. Fijn dat ze speelde op de nieuwe strandlokatie, die het een aangenaam begin maakte.

METZ
Typisch geval van Noise gitaarmuur die alleen vanaf een podium tot zn recht komt. Vooral de ruimte die bleef tussen de gitaren maakte het live heel erg goed. ik was binnen 2 nummers om.

Otzeki
Frontman Mike had op de boot een hoest opgelopen en sloeg zich dapper door het optreden heen. Enigsinds geholpen door fans op de eerste rij die de hoge noten overnamen maar vooral door de onweerstaanbare beats en ritmebliepjes van synthVirtuoos Joel. Otzeki Life is niet alleen heel goed dansbaar het is vooral een broeieringe belevenis. Check it Out.

Julia Holter
Hele nette folk. Mooie stem, mooi gespeeld, goed klinkende liedjes, maar waar is iets van gevoel? Niet gehoord, en wat maakt het uit; de zon scheen.

Japanse Breakfast
Redelijk eenvoudig klinkende ElectroPop, van een kleine oosters getinte Amerikaanse. Op papier een niemendalletje. In het eggie ging het helemaal goed met lekker klinkende DreamPop. En dan doet z'n fraai podium op het stand natuurlijk goed mee in de sfeer.

Pip blom
Jeudige frisheid, met BritPop achtige Gitaar maar dan wel gewoon uit NL. Stond het geluid slecht afgesteld of kunnen ze niet spelen. Het was niet om aan te horen, die veel te schelle tonen en een fals zingende gitarist als 2de stem. Maar enthousiasme en inzet doen veel goed. Heel veel, want eigenlijk was het een hartstikke leuk uur. Nieuwe geluidstechniek zoeken en het komt helemaal goed.

Destroyer
Moeilijk doenerij muziek uit Canada. Mompelzang met een donkere stem, Fraai klinkend Koper, fluit en gitaar op een bedje van synths. Had er wel eens naar geluisterd, maar kan me er nu niets iets van herinneren, toch is het optreden een welkome afwisseling en stiekum heel goed. Daarom moet een festival ook verrassingen geven.

Roisin Murphy
We gaan veel hits horen, meldt het programmaboekje. Zal wel onder een steen gelegen hebben, herken maar 1 nummer. Wel lekker hoor als je voldoende drank genuttigd heb, die simpel te consumeren beats, en wat heeft ze nu weer aan. De vlag van ADO DenHaag is broekpak vorm. Inhoudsloos Amuzement dus. Prima vermaakt.

DeWolff
Ter vervanging van the Vaccines die er helaas niet zijn., want daar had ik erg naar uitgekeken. De replacement is niet van gelijk niveau. We zijn voortijdig naar iets anders op zoek gegaan. Want wat ik hoorde was niet veel. Zogenaamde NL-powerrock, maar dan heeft die andere band meer in huis. Jammer.

OnyX Court
Al weer een vervanger, van iets wat ik ook niet kende. Beetje tripHop, waar ik zelf nooit naar zou luisteren, maar als voor je neus muziek gemaakt wordt, ben ik snel verdraagzaam. Hoogtepunt was geloof ik, tijdens nummer waar de zanger bankbiljetten met hun logo het publiek lnwierp. Ja moet wat. We zijn niet weggelopen, Dus prima vermaak.

AgarAgar
Onvervalste Electro uit Frankrijk. Eerste song klinkt zwoel lekker, 2de was ronduit geweldig. Donker intrigerend. Dit Beloofd heel veel denk je dan. Maar toen zakte de boel totaal in. Effe drankje halen dan maar. Om aan de bar te horen dat er geen progressie is. Ruim tijdig terug voor 2 uitgerekte fantastische slotsongs waar iedereen die wilde bewegen op zn wenken bediend werd. Geen idee welke 4 songs me wel zo bevielen, tijdens dit wisselvallige optreden.

DjangoDjango
Een van de acts waar ik vooraf een uitroepteken bij gezet had. Die werd voor 100% waar gemaakt. Dit was een van de beste optredens van het festival, wellicht het beste. Alles was aanwezig. Dansbaar, emotie, uitdagend, Lekker gitaarwerk, prima frontman. Alles klonk zo veel beter dan vanuit de studio. Hoe lang zijn die gasten al bezig, want was zeer proffesionele gig. Ga ze volgen. Dit was heel goed!

Big Thief
Keuzes,Keuzes op zn festival. En beetje spijt dat ik gekozen heb voor deze FolkRock uit NewYork. Maar in de zon op het strand liggend doet geen enkele toon pijn, dus....

IDER
2 Meisjes uit London met Electro DreamPop. Vederlicht maar zeer genietbaar.

Erlend Oye
Noorse Bard, waar je nooit van weet waarmee hij nu weer komt. Maar nu staat hij hier tussen 3 Akoustische gitaren die uit zn nieuwe woondorp komen, Sicilië (nieuwe vriedin?)
En hij heeft er weer bijzonder veel zin in. Met zn lullige kindergitaartje, slungelig voorkomen. genante publieksparticipatie. En ja, alles is geoorloofd voor een sfeervol oprecht optreden. Slechts 1 KingsOfConvenience songs, veel van laatste album, dat life in deze setting zo veel beter is dan op spotify. Verrassing: vrouwelijk Blazerstrio erbij om feestvreugde compleet te maken. Heel fijn.

Hannah Williams
Staat waarschijnlijk elk jaar op NoordSeaJazz met haar Britse Soul. Geen echte fan van dit soort muziek. Maar life is haar stem met een strakke band zeer goed te doen. Waardige afsluiter van zeer geslaagd festival 4daagse.

blur8 . DeWolff niet mooi, ik vind het juist een geweldige band en ga ze in januari weer zien. Maar goed smaken verschillen en gelukkig is genoeg variatie zo te lezen. Leuk verslag.

15/09: Breda Barst (Valkenbergpark) - BARST en Dodecahedron - gratis

Het Valkenbergpark in Breda is ieder jaar het toneel voor Breda Barst, een gratis tweedaags muziekfestival. Er staat niet vaak iets naar mijn gading of de hiaten in timetable zijn te groot. Nu stonden twee bands die ik wilde zien achter elkaar op de line-up in De Spaanse Kraag (de rock/metaltent): BARST en Dodecahedron.

Het Belgische BARST deed me op livebeelden denken aan Swans en Godspeed You! Black Emperor: qua opstelling, maar ook qua sound. In de Spaanse Kraag werd er met een kleinere bezetting gespeeld: een gitarist, bassist en zangeres en nog een arsenaal aan pedalen en elektronica. Daardoor werd de muziek een stuk lomper en werd het een soort van technopostrock/metal. Dat had zijn momenten, maar was toch iets te statisch om echt te boeien. Richting het einde van de set werd de electronic wat scherper, de riffs smeriger en de zangeres een stuk intenser (Julie Christmas-achtig). Jammer genoeg was dat het einde van de set. Nu maar eens een keer wachten totdat ze met de voltallige bezetting naar Nederland komen.

Daarna zag ik voor de derde keer Dodecahedron. Dodecahedron is met afstand mijn favoriete band uit Nederland en een van mijn favoriete bands in het algemeen. Binnen het blackmetalgenre zijn ze een volledig uniek en vooruitstrevend gezelschap, daarom ook hulde voor de organisatie van Breda Barst om zo'n uitdagende band neer te zetten! Dat er minder typerend publiek op afkwam werd me al snel duidelijk toen er aan het begin van de set door meerdere mensen ''SLAYER!'' werd geroepen en er een tijdens de eerste instrumentale track serieus stond mee te klappen. Dat was gelukkig snel voorbij en kon ik duiken in de duistere en fascinerende wereld van de band: helemaal vooraan, ogen dicht en gaan. Daar werd ik weer bruut uitgehaald toen ik bijna viel omdat ze achter me een moshpit waren gestart. Laat ik je vertellen: een moshpit bij een Dodecahedron-concert is net zo onzinnig als een stagedive bij een concert van Sunn O))) (zie 56:07). Tijd om een plek richting de zijkant te zoeken. Een stuk aangenamer vertoeven.

Dodecahedron is een belachelijk goede liveband. Retestrak, gruwelijk intens en technisch van een zeer hoog niveau. De set was hetzelfde als de vorige twee keer dat ik ze zag, maar daar heb ik geen problemen mee. Dit is zo'n set die ik in de komende jaren niet vaak genoeg kan meemaken. Zanger W. Van Der Voort is duidelijk in zijn rol als Dodecahedron-zanger gegroeid in een jaar (vorig jaar in oktober was zijn eerste optreden in Nijmegen waar ik bij was), hij drukt een eigen stempel op de muziek. Daar waar M. Eikenaar (de vorige zanger) monsterlijke grunts, kermende vocalen (à la Attila Csihar) en gepijnigde krijsen had, laat Van Der Voort een gruwelijk grimmig en ijzig middengebied horen dat door de muziek heen snijdt.

Dodecahedron kwam, zag en overwon. Een goede avond dus, maar ik ga niet meer naar gratis festivals voor dit soort bands. Gewoon lekker een zaalshow.

Helene Fisher in Gelredome? Niemand? Zat tot de nok toe gevuld met Duitsers uit de grensstreek en Nederlanders die toch af en toe een avondvullend programma in het Duits willen meepikken, waaronder mijn buren en schoonzusje met man.

Eergister Camel in de Royal Albert Hall in Londen.

Wat
Een
Zaal
Wat
Een
Show
!