Afgelopen vrijdagavond gekozen voor Low in Paradiso, in plaats van Beach House in TiVre.

Geen moment spijt gehad van die keuze. Het was weer een magistraal concert. Alan Sparhawk was ontiegelijk geïnspireerd. Hij genoot van het enthousiaste publiek, was vrij onderhoudend richting zowel band als het publiek toe en ging meer dan eens flink los in gitaaruitbarstingen. Mimi Parker verbleef wat meer op de achtergrond, maar altijd even zuiver in haar zang. De vocale harmonieën die deze twee ten gehore brengen blijft magisch.

Vooraf was ik vooral benieuwd hoe het nieuwe 'Double Negative' als concertmuziek zou worden gebracht. Dat bleek toch iets minder afwijkend te zijn dan gedacht. Low speelde in triovorm; Alan & Mimi + vaste bassist wiens naam mij nu spijtig genoeg is ontglipt. Ergens had ik als ondersteuning een man achter de knoppen verwacht, of een organist, maar daar bleek in tegenstelling tot de vorige paar tours geen sprake van. Uiteindelijk werd het een vertrouwd Low geluid - zoals we hen leerden kennen in de jaren 90. Geen zware elektronische effecten op de stemmen zoals op Double Negative en geen, althans weinig, elektronische invullingen. Dat deed overigens geen afbreuk aan het nieuwe materiaal - absoluut niet. Live bleek juist dat het niet alleen de spannende productie is dat Double Negative zo goed maakt, maar dat ook de songs simpelweg uitermate goed zijn geschreven.

Neem nou het (back-to-back gespeelde) tweeluik 'Tempest' en 'Always Up'. Dat was uiteindelijk een waar - ontiegelijk intens - hoogtepunt. Zelfs in het al zeer ruime en sterke oeuvre van Low. 'Tempest' is op de plaat vrij experimenteel gebracht met veel bass en ruis en is (vocaal) zwaar geproduceerd. Live werden er niet al te veel foefjes gebruikt. Het werd leadzang van Alan onder een laagje echo ondersteund door de zang van Mimi. Ondertussen werd de basgitaar wel flink versterkt en trilde je heerlijk de zaal uit. De directe overgang naar 'Always Up' bezorgde mij een flinke brok in de keel. 'Tempest' is, als het stuk van Shakespeare, een gewelddadig drama, terwijl 'Always Up' een meer melancholisch nummer is.

'Quorum' doet aan - net als op het album overigens - als een vrij luide binnenvaller die je gelijk het concert mee in zuigt. Haast een anticipatienummer; tonight's the night, een indicatie dat het goed gaat worden. Nu weet ik dat het nummer de gehele tour als opener wordt gebruikt, maar het doet je toch voelen alsof 'jouw concert' het beste concert gaat zijn aan de einde van de rit. De meest recente single, 'Poor Sucker', wordt zonder poespas ingezet. Live wordt het nummer gedreven door een gitaarriffje van Alan, om het celloachtige (althans, zo klinkt het) basso continuo geluid in de studio-opname naturel na te bootsen. Op 'Disarray' (een ander hoogtepunt, vooral in de samenzang tussen Mimi en Alan) doet Alan hetzelfde. Dat elektrische geluid wordt live gewoon op gitaar als riff gespeeld. In de studio overigens ook, maar is dan natuurlijk flink nabewerkt.

'Was het dan een perfect concert?' vraagt u? Nou, dat ook weer niet. Zo hadden er een paar songs van de nieuwe plaat uit het liverepertoire kunnen worden geknipt. 'Fly' en 'Dancing and Fire' halen tegen het einde het tempo (ha, altijd mooi bij een wat lethargische band) of de noodzaak uit het concert. Dat geldt halverwege ook voor 'Always Trying to Work It Out' dat net té melodramatisch is, zeker als het na 'Lazy' wordt gebracht. Bovendien blijft Low haar tamelijk briljante repertoire van zeg maar vóór 2005 grotendeels negeren. Ik snap dat ze de keuze hebben uit een omvangrijke selectie platen, maar hinderlijk blijft het wel. Zeker als ze dan uitgerekend met 'Lazy' (prima nummer, maar niet mijn favoriet van I Could Live in Hope) aanzetten en verder alleen 'Do You Know How to Waltz?' spelen. Die laatste was dan wel weer tof met die enorme gitaarbrij die maar niet lijkt te stoppen. Ook minder was de aanwezigheid van onbelangrijke albumcuts van recentere jaren zoals het saaie 'Holy Ghost' en 'Lies'.

Dan zal ik evengoed afsluiten met een positieve noot. 'Nothing But Heart' (C'mon) werd ook gespeeld en bleek het hoogtepunt van de avond. Een gevoelige voordracht van Alan die uitmondde in een prachtige gitaarsolo (ofwel ouderwetsch 'geros') en sterk samenspel met een zelfs aardig losgaande Mimi + bassist wiens naam ik nog steeds niet op kan komen. Toegift was as usual 'Murderer' ('the lyrics stay the same, the song doesn't' zoals Alan het zei) die wat anders dan anders werd gebracht. Alan viel met de deur in huis door zonder enig sfeerbouwerij (want dat is immers toch Low!) zingend en gitaarspelend het nummer in te zetten. Geïnspireerde uitvoering en een spetterend einde van een zeer goed concert. De tijd was zo om en de 100 minuten vervlogen als ware het 10 schamele minuten.

Fijn dat ze het toch nog kunnen, ondanks wat mindere jaren. En nu hopen dat ze toch de fans wat meer gaan pleasen met volgende tournees. Ik wil verdorie materiaal van vóór 2005 horen en wel zo snel mogelijk! Twee nummertjes van uit de goede ouwe tijd is deze nostalgist te weinig!

4,5/5

Maandag j.l. Mark Kozelek in het Zonnehuis in Amsterdam-Noord. Begeleid door een pianist en een gitarist ruim twee en een half uur Kozeleks parlando met z'n kenmerkende stem.

Eindeloze nummers, bjina stream of consciousness, die hij oplepelt vanaf een muziekstandaard. Gevolg is dat je je aandacht snel verlegt naar de overige muzikanten. Maar het veelvuldige name-dropping in z'n teksten zorgt ervoor dat je telkens weer oplet wat hij nu eigenlijk zegt. En da's best de moeite waard.

18/10: Nordmann - Mezz, Breda

Het gebeurt niet vaak, maar dit is een gevalletje Net ... gezien!. Nordmann speelde vanavond in de Kleine Zaal van de Mezz een erg sterke set. Het Belgische gezelschap valt een beetje tussen een rock- en een jazzband in. De muziek deed me best veel denken aan het experimentele werk van Radiohead en de kronkelende dansbare ritmiek van een band als Battles, maar dan met meer jazzinvloeden. Saxofoon was ook aanwezig, maar deze was niet zeer prominent (had van mij misschien iets meer gemogen!) en bracht mooi samenspel met de stemmige gitaartokkeltjes. Nordmann speelde zeer goed met dynamiek en kon heel fluisterend spelen om daarna stuwend en rockend los te gaan.

Die hoop ik zondag in Venlo ook nog te zien. Je recensie en clip maakt me wel enthousiast.

Alva Noto & Ryuichi Sakamoto in de Hammer Hall in Melbourne: prachtig zaal en een prachtig concert!

Ik kwam er gister toevallig achter dat de twee heren vandaag op zouden treden, en er waren zowaar nog kaartjes beschikbaar. Op het podium stond een tafel met electronica voor Noto en voor Sakamoto een vleugel, gitaar, synthesizer en een mini synthesizer.

Tijdens het hele concert was er wel iets van ruis, drones, bliepjes of gekraak te horen, verzorgd door Noto. Af en toe werden de geluiden samengevoegd tot een beat, zoals veelvuldig te horen is op bijv. Transform, om daarna weer subtiel afgebouwd te worden. Hier overheen speelde Sakamoto dan gitaar, dan sythesizer, maar vooral piano. Naast normaal bespelen sloeg hij ook met hamertjes aan de binnenkant van de vleugel, of fröbelde op een andere manier met zijn instrumenten. Het concert was niet op elk moment even sterk, maar de stukken waar Noto een volledige uitgebouwde beat liet horen en Sakamoto hier overheen speelde op de piano maakten dit meer dan goed, wat een pracht. Ook was het geluid bijzonder goed, wat wel essentieel is bij een concert als dit.

Phosphorescent - Nochtspeicher Hamburg. Geweldig optreden in een klein zaaltje, max 100 mensen. We sliepen in het hotel naast de venue en de band toevallig ook. Nog een gezellige naborrel gedronken. En voor wie het zich afvroeg, de klemtoon ligt bij Phosphorescent op de derde lettergreep.

Gisteren naar Bloc Party gaan zien in Vorst Nationaal. Hoewel ik Bloc Party ondertussen niet meer zo hoog inschat als op het einde van het vorig decennium en ik de huidige muzikale stroming waarin ze zitten minder apprecieer ben ik toch gaan kijken gezien ze hun debuutalbum 'Silent Alarm' integraal gingen spelen. Gezien dit één mijn all-time favourites besloot ik toch een kaartje te kopen en ik moet zeggen dat ik er geen spijt van heb.

Het was een goede beslissing om het album in omgekeerde volgorde te spelen, want dan kwamen er enkele (minder bekende) rustigere nummers eerst en werd er opgebouwd na de knallers van dat album. Je merkt wel dat ze er zin in hadden en ze klonken hoekig, venijnig, energetisch en werden opgezweept door een uitzinnig publiek. Er werd dus toegewerkt naar een climax met Banquet, Positive Tension, Helicopter en Like Eating Glass. Daarna werd de eerste bisronde ingezet en je merkte dat het energiepeil toch lager lag. Two More Years was een wat fletse versie. Tussendoor enkele minder bekende nummers uit de beginperiode die ook minder wisten te enthousiasmeren. The Prayer was een fijne uitzondering in die eerste bisronde. De tweede bisronde was voor de nummers die meer hun laatste periode kenmerken. Eigenlijk ben ik nog altijd wat vies op Kele dat hij te veel doorgeduwd heeft op die goedkope EDM-deuntjes ten nadele van hun eerdere sound. Dit terzijde was het laatste bedrijf van hun optreden ook het minste, met een kleine heropleving bij Flux.

Conclusie: Bloc Party is goed als ze terug naar hun oude periode, maar de huidige muzikale koers laat ik liever aan me voorbijgaan.

Fish
26 oktober Paard, Den Haag

Never a dull moment bij een Fish concert...

if I wanted a parrot I would have bought it myself
Over een vrouw op de eerste rij die constant Fish I Love You schreeuwde

I want a medic at the front of the stage NOW!
Er viel (blijbaar) iemand flauw vooraan waardoor het concert tijdelijk gestopt moest worden tijdens het overigens prachtige Waverley Steps

En tijdens het nieuwe nummer C Song moest de hele zaal een walsje doen met diegene naast hem.

Maar goed...

Fish is bezig met een behoorlijke tour ter ere van de Marillion Clutching at Straws plaat samen met nieuw materiaal van het nog te verschijnen Weltschmerz album. Tijdens deze tour wordt Nederland niet vergeten, sterker nog er staat zelfs een heel rijtje -al snel uitverkochte- Nederlandse concerten op het programma waaronder dus dit concert in het Paard van Troje te Den Haag. De titel van deze tournee (Weltschmerz / Clutching At Straws 2018 tour) dekt de lading ook volledig. Want je krijgt het gehele Clutching album (in alternatieve volgorde) en een viertal nieuwe nummers van het nieuwe album. Van die vier nieuwe nummers heeft enkel C Song nog niet het levenslicht gezien. De andere drie nummers zijn inmiddels te vinden op de net verschenen A Parley with Angels EP.

Het geluid was op deze herfstachtige vrijdagavond perfect, Fish had er zin in (al zijn de soms dodelijk cynische opmerkingen nooit ver weg), de lichtshow mooi en de beelden op de schermen goed ondersteunend. Zijn stem was op zich gewoon goed (ja lager, maar die discussie laat ik even gaan) en zijn fysiek kon het ook allemaal aan al merkte je in de loop van het concert dat hij wat moeizamer ging lopen. De band speelde strak zonder poespas, altijd fijn om de nu toch wel erg snel grijs wordende Foss Patterson te horen, die mag van mij zelfs nog wel iets prominenter aanwezig zijn. Long time Fish gitarist Robin Boult is van de muzikanten diegene die het meest afstaat van zijn Marillion alter ego maar het "opnemen" tegen Steven Rothery is waarschijnlijk ook de lastigste opgave.

Je merkte wel dat de Clutching nummers wat meer bijval kregen en dat het voor sommige weer lastig was om hun mond dicht te houden bij de nieuwe nummers (ondanks de opmerking van Fish over de praters "so fuck off"). Die nieuwe nummers zijn, op het rockerige Man with a Stick na toch vooral luisternummers en dat blijft lastig voor sommige. Maar goed heel erg was het ook weer niet en heeft sowieso mijn avond niet negatief beinvloed.

Het is altijd goed om de Schot weer eens te zien en dat was dus nu ook weer het geval. Het muzikaal gebodene was ook meer dan prima dus een zeer fijne avond was het gevolg!

Setlist Fish 26 oktober

Slàinte Mhath
Man With A Stick
Hotel Hobbies / Warm Wet Circles / That Time of the Night
Little Man What Now
Torch Song
White Russian
Just for the Record
C Song
Going Under
Sugar Mice
Waverley Steps (first part)
Waverley Steps
The Last Straw

Tux On
Incommunicado

Ik vroeg het me niet af, maar ik kom er nu wel achter dat ik het al die tijd verkeerd heb uitgesproken.

Ik sta er eigenlijk wel van te kijken dat ze voor zaaltjes van 100 man spelen, ik had Phosphorescent populairder ingeschat. Bijkomend voordeel is wel dat ze dan met beide beentjes op de grond blijven en je bijvoorbeeld een borrel met ze kunt drinken. Héél tof!

Ik heb kaarten voor Fish in de Oosterpoort op 15 november a.s. Zo te lezen wordt het een mooi avondje! Gaaf dat ze Tux on ook spelen trouwens

Paradiso was officieel nog niet uitverkocht afgelopen dinsdag, ook al was het er uiteindelijk wel bommetje vol. Verder een mooi en herkenbaar relaas van het concert, in Paradiso heb ik er ook van genoten. Dit was de eerste keer dat ik hem live zag, zijn stemgeluid stond me erg aan.

Ow zo werd het wel gebracht. Dan zal het misschien om tientallen kaartjes gegaan zijn.

Absoluut één van de sterkste concerten die ik van Fish heb bijgewoond. Tijdens Slainthe Mhath vreesde ik even het ergste, maar gelukkig was Fish de rest van het optreden erg goed bij stem.

Ik had nog geen van de nummers van Weltschmerz gehoord, maar dat album wordt zo te horen wel iets om naar uit te kijken.
Verder vond ik Clutching zoveel beter uit de verf komen dan Misplaced Childhood een paar jaar geleden. Zelfs Incommunicado, zeker geen favoriet van me, was een feestje. Alleen Sugar Mice was wat lastig, daar had hij m.i. beter dichter bij het origineel kunnen blijven.

Weer terug van een avond Fish in Heerlen. Een heerlijk concert met een zeer vrolijke, uitbundige Fish. Mijn oude ‘vriend’ uit de jaren 80 was op dreef met zijn Clutching and Straws Tour. Eerst het voorprogramma met Doris Brendel. Een ietwat oudere dame met een band die zo uit haar man en hun drie zoons zou kunnen bestaan. Toch altijd een moeilijke positie om het publiek op te warmen die wacht op de headliner. Maar ze deden het vrij goed en ik zag gewoon een 5-tal mensen die lekker met elkaar muziek aan het maken waren. Dus gewoon meegenieten. En dat Doris later bij Fish de achtergrond zang verzorgde liet mijn waardering stijgen.

Fish & band kwamen zeer helder en gewoon ‘opgeruimd’ over. Dat de beste man wat ouder word is duidelijk te merken. Last van zijn knieën en zijn rug (en dan toch nog lekker swingen met dat gigantisch lange lijf van hem) maar zijn koppie is helder en toch ook doorleefd. Wat een podiumdier is het toch. Scherp in zijn opmerkingen, duidelijk (als een schoolmeester) dat hij geen mobieltjes waardeerde (vond ik best fijn) en het prettige Limburgse publiek deed daar prima aan mee. Ook een mooie zaal daar trouwens in Heerlen !

De muziek was voor mij een ‘turning back to Marillion’ en dat deed mij goed. Ook de achtergrond foto’s lieten een soort waardering voor zijn ex-band zien (Ik hoop dat ze ook een concert van deze Tour van hem bezoeken of bezocht hebben. Onlosmakelijk met elkaar verbonden). Ook de duidelijke verwijzingen naar het alcoholisme probleem waar Fish mee kamp(te). Een dikke kop van vroeger met een ongelukkige blik in zijn ogen. Dat ‘Clutching and Straws’ daar een fantastisch album mee geworden is, is een statement. Dat Fish daar ook onder geleden heeft is zichtbaar in zijn huidige verschijning op het podium. Zijn aankomend pensioen is dan ook dik verdiend. En ik gun het hem. De tijden veranderen en ik zal hem zeker, melancholisch, missen. Maar wat heeft de man, en zijn verleden, mij muzikaal veel plezier gegeven. Daar ben ik hem dankbaar voor ! Het ga je goed Fish en mijn hoed af voor wat je gedaan hebt. Ik heb er echt van genoten !

Zo, nu nog een sigaar en een Calvados en deze koude nacht afsluiten. En als je mij nu zoekt ? Ik blijf nog even aan het einde van mijn eigen bar zitten.

Die spelen ze dus in een andere uitvoering? Zonde want het is één van m'n absolute favorieten...

(Semi-) Akoestisch, niet extreem anders hoor

Hm oké. Lichtelijk teleurgesteld maar wie weet verrast ie me

Nou ja, het tempo lag heel anders, waardoor de vaart een beetje uit het nummer werd gehaald. En meezingen was daardoor nogal lastig

In Heerlen geen akoestische versie van Sugar Mice. Was een geweldig concert, erg van genoten!

Kijk, dat geeft de burger moed!

kom er net achter dat ik continu de titel ‘ Clutching and Straws’ gebruik ipv ‘Clutching at Straws’. Ik blèèèrde dat ook keihard mee tijdens het concert. Sukkelaar...

Dinsdag 30 oktober. The Beths at Paard Cafe Den Haag.

Elisabeth was verbaasd dat er zoveel de striemende regen van deze dinsdagavond getrotseerd hadden. Maar dat is toch goed verklaarbaar: zo vaak komt er niet een nieuwe rockband uit NieuwZeeland in Den Haag langs. En vanaf de eerste noten was het duidelijk dat regen geen belemmering mag zijn voor de super ongecompliceerde.gitaarpop van deze kiwi’s.
Er was eigenlijk maar een nadeel van de avond: optreden was te kort met een setlist van 10 songs. De 8 beste van het album en 2 van n eerdere EP. Dat krappe uur stond wel bol van de perfecte popsongs.
Als je zulke catchy en rockende songs kan schrijven maakt het natuurlijk totaal niet uit dat ze niet de allerbeste zangeres is. En dan helpt het wel als er Superstrak gespeeld word en elke gitaarsolo raak is. Alle breaks, hooks en accenten zijn er; heb nergens ook maar een misslag gehoord.
Drummer, Bassist en Gitarist kunnen ook nog zingen, zodat de karakteristieke koortjes de nummers weldegelijk meer glans geven. En dat zie je toch niet overal zo goed gaan, als gisteren.
Met andere woorden. The Beths mogen terugkomen met nieuw materiaal waar tijdens deze tour aan gewerkt wordt, vertelde ze later trots.

Killing Joke - dinsdag 30 oktober in De Roma in Antwerpen.


Ik verwachte een uitgeblust Killing Joke na hun tour door Amerika (Noord en Zuid) en inmiddels alweer een paar Europese gigs, maar niets was minder waar. Ze oogden fris en hadden er zeker zin in.

Nu ben ik al een paar jaartjes niet meer onder de indruk van hun live performances, met name door de setlists die al jaren bestaat uit een standaard set van nummers die iedere tour weer voorbij komen. Ik had graag eens een behoorlijke andere setlist willen zien in het kader van hun 40 jarig bestaan (de reden van deze wereltour). Al met al vind ik een KJ concert altijd een joy om bij te wonen, dus misschien moet ik niet teveel zeuren en blij zijn dat ze na 40 jaar nog steeds relevant zijn en concerten geven. Mooie zaal trouwens....De Roma maar parkeren is een drama.

Nakhane - zondag 28 oktober, Bitterzoet Amsterdam & dinsdag 30 oktober, Bird Rotterdam

Concert nummer drie en vier dit jaar, nadat ik Nakhane voor het eerst als nog als Nakhane Touré zag in Paradiso Amsterdam (2014). Sinds die tijd contact blijven houden en hem wat persoonlijker leren kennen.

Tja, dan ga je elke keer als enorme fanboy naar zo'n optreden. Niet helemaal objectief natuurlijk.

Motel Mozaique was eerder dit jaar het weerzien na bijna 4 jaar. Prachtige entourage in de kerk, nu met twee bandleden, opvallende kleding en een publiek dat zorgde voor een bomvolle kerk en er een staande ovatie voor over had. Als je er dan zo lang naar uit kijkt en het ook allemaal goed is dan is het heel moeilijk om dat nog te evenaren. Dat gebeurde wel, maar anders. Brussel niet lang daarna was top omdat er een persoonlijke meeting in het hotel waar we allebei verbleven op volgde en toen was het wachten tot de eerste van twee optredens op eigen kracht (ook Brussel was onderdeel van een festival).

Ik was in Bitterzoet aanvankelijk bang dat er niet veel volk op af zou komen. Tot vlak voor de start van het optreden was de zaal akelig leeg, maar ineens bleek het toch bijna uitverkocht en was er sprake van een volle bak. Nakhane was op dreef en eindigde het optreden met een toegift in zijn onderbroek. Een hoop geflirt met de homo-mannen er gelijk maar bij. De toevoeging van de cover van Adamski's Killer bleek een goede zet.

Twee dagen later in Bird Rotterdam kregen we dezelfde setlist en wederom een ander pak. Hier was de zaal aanzienlijk minder gevuld. Gelukkig nog genoeg om te kunnen spreken van een prima belangstelling. Wel veel bekenden in de zaal, het blijft immers een thuiswedstrijd. Ook veel mensen die onder de indruk waren van het MoMo-optreden en terug kwamen. Op de firsttimers uit mijn vriendengroep maakte hij enorme indruk en hij was doorlopend oogcontact aan het zoeken waardoor ik op een gegeven moment maar een gekke bek trok waardoor hij in de lach schoot.
Zelf vond ik het optreden iets tammer dan in Amsterdam. Misschien ook wel dat de vermoeidheid van het vele toeren begint toe te slaan. Qua party in de steden Amsterdam en Rotterdam viel het namelijk wel mee verzekerde hij me, ook al doet hij het publiek op het podium anders geloven

Benieuwd hoe dit zich gaat ontwikkelen. Hij is immers bevriend geraakt met Madonna en ook al ontkent hij dat ie een nummer met haar heeft gemaakt.... ik geloof dat niet zo. Mocht dat toch het geval zijn en komt het op haar nieuwe album, wat gaat er dan gebeuren met zijn carrière?! Dan kan het hard gaan en kan ik een avondje wijn drinken met hem waarschijnlijk wel vergeten en optreden in kleine zaaltjes zal misschien lastiger gaan worden. Het is afwachten. In elk geval heeft ie mij vier heerlijke concert avondjes gegeven. Ik hoop dat zijn band de volgende keer wat uitgebreid kan worden en er iets minder voorgeprogrammeerd op tape meedraait. Ik snap dat de vocalen van ANOHNI uit een doosje kwamen (zijn nieuwe single is een nummer met haar), maar dat was niet het enige. Aan de andere kant vond ik het wel weer een verrijking op het optreden uit 2014 waar hij alles in z'n eentje deed (ook al was dat wel indrukwekkend). Het allermooiste is en blijft zijn stem en daar had iedereen het wel over. En hoe fijn als het publiek gewoon muisstil kan zijn zoals bij deze twee optredens.

31-10-2018 Emma Ruth Rundle + Jaye Jayle @Rotown, Rotterdam

De eerste aanwezige fans weten meteen al een plekje vooraan te scoren. Waar Emma Ruth Rundle vorig jaar nog volop tourde in Nederland is ze nu terug voor twee Nederlandse clubshows. Deze twee clubshows maken deel uit van haar releasetour van het nieuwe ‘On Dark Horses’ album. Zoals verwacht was ook Jaye Jayle aanwezig op deze avond om zowel het voorprogramma als de begeleidingsband van Emma te ondersteunen.

De band tourt al vanaf begin 2017 mee met Emma en bracht ondertussen ‘No Trail and Other Unholy Paths’ uit als hun tweede studioalbum. Duidelijk is dat de band al wat gegroeid is met de liveoptredens. De setting is wat donkerder aangekleed en bevat zoal geen lichtshow, maar eigen meegebrachte dimlichten wat gemonteerd zit op de instrumenten. Jaye Jayle maakt dan ook wel passende muziek als experimentele folk wat in deze setting de sferen nog even versterken. Tijdens het voorprogramma focussen de mannen zich op het spelen van enkel nieuw werk. Tijdens de eerste track ‘No Trail’ komt Emma op het podium om de backvocals te verzorgen. Nog mysterieus en onaangekondigd doet ze haar zang verschuilt achter haar lange donkere haren en draagt ze een dikke sweater. Als eenmaal de eerste track gezet is loopt ze weer het podium af, haar toevoeging maakte voor de band een perfecte start van het optreden. Het publiek zal hier ongetwijfeld niet weten wat ze te wachten stond, Rotown lijkt dan ook nog wat rumoerig te zijn achter in de zaal. In stijl speelt de band verder met tracks als ‘As Soon As Night’ en ‘Cemetery Rain’ waar tussendoor helaas geen tracks worden gespeeld van het eerste album. Als afsluiter volgt daar ‘Low Again Street’ dat goed wordt aangevuld met de synthesizer in plaats van de daadwerkelijke saxofoon. Het nummer is lekker lang uitgerekt en bevat ook een fijn instrumentaal stuk. Met inmiddels twee albums op zak lijkt de band wel klaar te zijn om een volledige set te gaan spelen, er is tenminste genoeg werk voor. Hopelijk gaat deze band dan ook eens op eigen houtje verder met een eigen tour.

Emma Ruth Rundle treedt nu anders gekleed op het podium. Haar begeleidingsband bestaat onder andere uit de leadzanger en bassist van Jaye Jayle. Mooie toevoeging, want tijdens de eerdere tour wisselde ze telkens af van solo naar met begeleidingsband. Wellicht is dat tijdens deze tour een ander gegeven. En dat wordt al snel duidelijk. Oudere tracks als ‘Heaven’ Protection’ en ‘Marked For Death’ worden namelijk met volledige band live gespeeld. En wat klinkt dat goed en stevig zeg! Zo spelen de bandleden erg goed op elkaar in en zorgt dat voor een goed samen spel. Gitaar riffs worden versterkt tot (aanhoortoonbare) metal riffs en lijken af en toe aangevuld te worden met wat destortion wat meer aanvoelt als een stevige geluidsmuur. Helaas lijkt hier de prachtige stem van Emma af en toe wel in weg te vallen. Daarom zijn haar tracks vooral solo erg mooi en ingetogen, maar helaas houdt de volledige band aan voor de rest van het concert. Het staat dan ook vooral in het teken van haar nieuwe album ‘On Dark Horses’ waarvan vele tracks op deze avond live gepresenteerd worden. De tracks lijken goed ingespeeld te zijn en komen ook live (net als ouder werk) erg goed en fijn over. Kwaliteit zit het allemaal erg goed in elkaar. Wat al eerder gebleken is blijkt nu ook weer zo te zijn, de stem van Emma is kwetsbaar. En dat wilt ze juist voor haar EU tour en komende USA tour in topvorm houden. Haar setlist is daardoor beperkt en duurt daardoor helaas maar krap een uur. Als toegift komt ze terug op het podium om nog eenmalige solo een nummer te spelen met haar gitaar van de monitor af. De eenmalige solo bestaat uit ‘Shadows of my Name’ wat de zaal tot bijna stilte brengt.

03/11 - The Howl Ensemble - Paradox, Tilburg

Ik ben net terug uit Tilburg van een optreden van het Haagse The Howl Ensemble. Gratis toegang, dus alleen maar de OV-kosten: mooi!

The Howl Ensemble speelde een sterke set met een stijl die volledig in mijn straatje ligt: instrumentale jazzy post/noise/mathrock. De bezetting bestond uit twee gitaristen en een drummer. Veel effectenpedaaltjes, waaronder een om een octaaf lager te spelen op de gitaar, dan is er toch een baslaag aanwezig. De tracks bevatten veel repeterende motieven met oneven maatsoorten die steeds meer veranderingen en lagen krijgen. Het drumwerk was ontzettend goed: spannende timingswisselingen, soms knallende metaldrums en dan weer als een fluisterende jazzdrummer aan de slag. De rest van de muziek klonk ook zo: soms harmonieuze post-rock, dan lekker dissonante noiserock spelen en dan weer ingewikkelde mathrockpatronen neerzetten.

Ik heb de CD Prooi voor 5 euro gekocht. Mooie prijs!

Hollandse heavy metal met Picture in Iduna te Drachten. Was eigenlijk een festival waar zij headliner waren en waar ik gewoon laat kwam aanzetten. Vandale speelde ervoor. Geluid stond veel te hard afgesteld wat mij meteen naar de oordoppen deed grijpen. Die band is niet aan mij besteed dus ging ik de innerlijke mens maar versterken met patat en bier en daarna de rit uitgezeten. Het ging mij om Picture die in de oerbezetting aantrad met een extra gitarist in de gelederen. Band bestaat uit bassist Rinus Vreugdenhill (67), drummer Laurens "Bakkie" Bakker (63), zanger Ronald van Prooijen (63) en gitaristen Jan Bechtum (60) & Appie de Gelder (onbekend). Picture had het volume op een dragelijk niveau en het geluid stond zuiver afgesteld. Men had zichtbaar zin in een feestje en het publiek werd getrakteerd op een fijne 'bloemlezing' uit hun carrière. Het best vertegenwoordigde album was Diamond Dreamer dat destijds door een andere vocalist werd ingezongen, maar ook albums van na de millenniumwisseling kwamen aan bod. Er werden ook een paar nummers gespeeld van een nieuw album in de maak en verder werd zo ongeveer de tracklist van hun vorig jaar opgenomen recente livealbum aangehouden. Dat album heb ik na afloop gekocht en zit nu na te genieten. Zeer geslaagd optreden! Picture - Live!! (2018)

Gisteren heb ik CHVRCHES én Let's Eat Grandma gezien in TivoliVredenburg.

Ik probeer in mijn recensie altijd te beschrijven of het concert goed of slecht was, maar ik probeer die termen deze keer te vermijden. Of het goed of slecht was is in dit geval compleet ondergeschikt. Het belangrijkste en hetgene dat me het meest gaat bijblijven is hoeveel plezier ik deze avond heb gehad.

Bij Let's Eat Grandma heb ik vooral genoten van de boeiende, door synths gedragen composities en van de speelsheid waarmee de dames alles brachten. Vooral de ingestudeerde acts zoals handjeklaps, huppeltjes, instrumentwissels en danspasjes waren een genot om naar te kijken. Ook de muziek zelf was overigens dik in orde. De act rond Donnie Darko, de samenzang in Deep Six Textbook en het dansbare slotstuk It's Not Just Me waren mijn hoogtepunten.

En toen kwam CHVRCHES. Een van mijn favoriete bands die ik voor het eerst live ging zien. Het heeft twee liedjes geduurd voor ik helemaal in de muziek opging en vervolgens bijna alles met een big smile op mijn gezicht heb staan meezingen. Ik heb écht ontzettend veel lol gehad deze avond!

Het was vooral Lauren Mayberry die verantwoordelijk was voor al dat plezier. Het lijkt zo'n saai, tuttig meisje, maar wat blijkt zij een toffe frontvrouw te zijn! Haar zwarte rok en gele topje waren nog op-en-top tuttig, de blauwe schmink over haar ogen gaf haar al een vleugje stoer mee, maar ze had nog veel meer in haar mars.
Lauren heeft volop babbels, ze heeft humor, ze doet danspasjes, huppelpasjes, handgebaartjes en kan pirouettes draaien als geen ander en ondertussen blijft ze tóch gewoon schattig. Je zou zo verliefd op haar worden! Alleen dat Schots accent van d'r is een afknapper. Gek toch dat je daar tijdens het zingen eigenlijk niets van hoort.
Oh, en dan nog wat: ze zong ook nog eens prachtig. Af en toe ineens met een verrassend krachtige uithaal, soms vertederend zacht en zoet, maar altijd mooi. Vooral als de synthesizers even stilvielen kon je horen hoe prachtig ze eigenlijk kan zingen. Die momenten waren schaars, dus ik koester ze. Het eerste couplet en refrein van The Mother We Share die ze zonder begeleiding zong waren zwaar indrukwekkend!

Lauren was de ster van de avond, maar ook Martin Doherty verdient een compliment. De muzikanten speelden een bijrol, maar hij kreeg de ruimte om ook twee nummers te zingen. Op het eerste gezicht lijkt het maar een rare kwibus, maar met een microfoon in zijn hand gaat hij ineens los! Er blijkt een podiumbeest in hem te schuilen en ik ben blij dat we die hebben mogen zien. Daarnaast was God's Plan ook nog eens een erg gave, meeslepende uitvoering.

Wil ik nog iets kwijt over de setlist? Vooruit, even kort dan. Gun was mijn eerste hoogtepunt: volle bak meegebruld en het moment waarop het concert voor mij écht goed begon. Lekker veel nummers van hun laatste plaat, hitgevoelig en prima livemateriaal. Een mooie intieme uitvoering van Really Gone. En tegen het einde van de set was ik totaal verrast toen ze Clearest Blue inzetten. Hoe kon ik die vergeten? Wat een feest, mijn voetjes móesten gewoon van de vloer!

Conclusie: CHVRCHES is live een feestje en Lauren is een frontvrouw pur sang. Wat heeft zij me verrast!

Ook niet onbelangrijk om te vermelden: Ik heb 123poetertjes ontmoet. En Gretz kwam ook nog even langs. Dat maakte de avond nog nét even wat leuker.

Hoeveel pirouetjes zou Lauren in totaal nou gedraaid hebben?

Verder een toffe recensie! Inderdaad: wat een plezier van begin tot eind en inderdaad: na het duo Gun - We Sink hield ik het al niet meer. En inderdaad: die Doherty, wat een vent! Behalve:Hou op man! Schattiger kan juist niet

Ben wel benieuwd of het a capellastukkie van TMWS in de set is geslopen dankzij dat akkefietje op Pukkelpop, het was in elk geval wonderschoon. Clearest Blue was toch echt wel hét hoogtepunt though. Naast Donnie Darko dan, wat een liefies zijn die twee van LEG toch. Al hadden ze wel Eat Shiitake Mushrooms moeten spelen natuurlijk, verdomme.

Plat praten is voor mij per definitie een afknapper. Zelfs op plat-Brabants knap ik af.

Eens.

Was inderdaad wel tof geweest, maar ik had al wel verwacht dat ze vooral spul van hun nieuwe album zouden spelen. Deep Six Textbook kwam wel fantastisch uit de verf trouwens! Typisch zo'n saai studioliedje dat live ineens intrigeert. Net als God's Plan zo'n beetje.