Ik was gisteren ook bij Chvrches en kan me heel goed vinden in het verslag van stoepkrijt. Erg tof concert, met een absolute hoofdrol voor Lauren Mayberry, leuke meid! Ook de bijdrage van Martin Doherty was inderdaad erg goed, hij ziet er nogal leip uit, maar hij ging wel echt helemaal los en was vocaal ook prima. Enige jammere vond ik dat de nummers zo kort duurden, zat je er net lekker in, was het alweer voorbij...

Over het voorprogramma heb ik wat gemengde gevoelens. Kende ze niet en was soms wel onder de indruk van de muziek. Die stomme act mogen ze wat mij betreft zsm achter zich laten, hebben ze echt niet nodig.

Leip, ja! Dat woord zocht ik!

Chvrches en Let's Eat Grandma stonden dit jaar beide op BKS. Ik was daar ook enorm van onder de indruk toen. En met de Championnen toen ?

Michael Schenker Fest, melkweg

Gisteren gezien maar vooral gehoord.
The mad Axe man is in de vorm van zijn leven.
2 en een half uur genieten van weergaloos gitaarwerk.
Een mooie bloemlezing uit zijn carrière met Scorpions, UFO en MSG.
Wel lef hebben om te beginnen met holiday en docter docter, maar toen was de toon ook meteen gezet.
Der Michael staat ook weer met lol te spelen. De grijns was niet van zijn gezicht te slaan.
Verder geweldige basistandem Glenn/McKenna. En de zangers dan?
Barden is symphatiek, maar trekt het niet meer. Voor Bonnet respect hoe hij de zanglijnen nog uit zijn lijf perst.
Mcaulley en White zorgen voor een acceptabele prestatie.
Kortom een topavond!!

Wintersun, Fluor Amersfoort

Een memorabel optreden waarin wat mij betreft alles klopte, behalve de akoestiek op veel plaatsen. Drums stonden veel, en veel te hard ingemixt. Verder een verrassend goed optreden van onze Haagse groep Vetrar draugurinn in het voorprogramma, waar onder andere de oude gitarist van Stream Of Passion in zit.

Nja, ik vind Wild toch nog heel wat beter dan die andere vier die jullie kregen hoor Maar tja, maakt niet uit, alles is geniaal

Doe Maar, Tivoli 04-11.

Kan en kort en bondig over zijn; na zoveel jaar raakt t nog zoveel mensen en maakt t nog zoveel mensen enthousiast. Dit is en blijft een bijzonder bandje. De mannen hebben zoveel plezier samen, en dat voel je als publiek.
Uniek in Nederland. Vandaag nog een keer

Niemand bij IDLES geweest? Had er graag bij willen zijn maar helaas uitverkocht.

Een aantal vrienden zijn er geweest (ik was zelf in Thialf) en het moet behoorlijk fantastisch zijn geweest, afgaande op de gedeelde videoclipjes. Ik ga ze zelf morgen in Groningen voor de tweede keer dit jaar zien.

[volgend jaar komen ze overigens wéér naar Nederland toe. Ditmaal zijn Utrecht en Nijmegen aan de beurt.]

Ik zou ze graag een keer live willen zien. Maar Zwolle was in no time uitverkocht. En overal doen ze extra concerten behalve in....Zwolle dus

Correct

Jup, ik ook. Chvrches viel toen wel wat tegen door de belabberde geluidskwaliteit. Gelukkig gisteren in de AB alles tiptop in orde!

Bij Let's Eat Grandma bedacht ik me ineens: hoe vaak gebeurt het dat de artiesten op het podium jonger zijn dan 99,9 procent van hun publiek.

Ticketswap een idee? Daar staan er steeds genoeg op! Nu kan het nog! Echt doen hoor!

Gisteren 2e avond Doe Maar gehad in Utrecht! Stuk matter publiek en dus veel minder sfeer dan de 4e. Jammer. Maar de band was ook een stuk minder geconcentreerd. Tekst en muziek foutjes, zelfs Henny, wat zeldzaam is. Dat maakte het geen slechte avond, want ook hier weer één groot feest! Ondanks het wat matte publiek.

Zondag was ik bij David Byrne in de Afas Live. Prijzig concert. Maar geweldige show, met de grootmeester en ongeveer tien muzikanten en achtergrondzangers die allemaal mobiel waren en in choreografie over het podium bewogen en dansten. Een totaalervaring dus.

Ik kwam vooral voor de Talking Heads nummers, en tot mijn positieve verrassing werden die erg sterk uitgevoerd; er was dan ook een relatief grote percussiegroep en die voerden de nummers ritmisch erg sterk uit. Fantastisch om nummers als Once in a lifetime, Road to nowhere, Born under punches, This must be the place enzovoorts een keer, mooi uitgevoerd, live te zien!

David maakte een sympathieke indruk en aan het eind kwamen een aantal mensen, waaronder, ondergetekende, uit hun stoelen om direct voor het podium te dansen. En toen was het feest.

Circa acht jaar geleden stond David Byrne 'in het voorprogramma' van Donna Summer ergens op een festival in België. Iedereen op podium in het wit, erg fijne show, Byrne had toen al wit / grijs haar.

Had er zondag graag bij geweest in de AFAS i.v.m. het fijne nieuwe album.. keuzes moesten helaas gemaakt worden.

Gisteren bij Main Source geweest in Groningen aanvang 20:00 maar het begon gewoon om 22:00. Ze brachten de classics van Main Source ten gehore en Large Professor kan live prima rappen. Dat was het goede nieuws. Wat nogal jammer is dat het ten eerste behoorlijk uitliep en ten tweede de techniek het blijkbaar wat liet afweten (wat ik er niet echt aan af hoorde). Na amper drie kwartier was het alweer gedaan eigenlijk. Kortom wel een tegenvaller dus want het was al met al een rommelig zootje.

Gister cat Empire gezien. Zaal ging compleet los. Mooie avond gehad.

Niet bij stilgestaan, maar dat zal niet vaak gebeuren gok ik.

Waar ik wél bij stil heb gestaan: Hoe raar of ongemakkelijk zou het zijn om een album te kopen en een handtekening te vragen aan artiesten die jonger zijn dan jij? ? Het antwoord weet ik niet, want ik heb de merch-stand in Tivoli uiteindelijk toch maar overgeslagen.

Ik niet hihi. Maar ik scheel dan ook maar een jaar of drie met ze.

Ja, jij bent nog maar 16, toch?

Ik weet dat ik er keijong uitzie maar da's allemaal botox jonguuhhhh

Nog over dat leeftijddingetje: Ik zag van de zomer Django Wagner bij een wielercriterium in Emmen (ja echt, don't judge!) en daar was dan weer 90 procent van het publiek bejaard - wat opvallend was want de rest van het volk in de stad was voornamelijk jeugd. Weet niet of ze ook nog met hem op de foto zijn gegaan though, dat past nl zo moeilijk.

White Denim, heden afgelopen avond te Paradiso A'dam: te hard, veels te hard en te eenvormig.
Zijn hun albums zeker geen rustige achtergrond muziek maar daarentegen fraaie combinaties van rock, pop, jazz, soul en noem maar op, vanavond was het in mijn oren (als ze het al hebben overleefd) vooral een brei van 1 en dezelfde geluidskakafonie. Een enkele uitzondering daargelaten.
Aan hun inzet en spelplezier lag het niet, het viertal had ogenschijnlijk veel genoegen in het optreden en gaven vol gas, spelen was het motto, met veel kunde en beheersing van instrumenten. Maar mijn hemel, wat hard. Achteraf bezien hadden oordopjes verstandig geweest, natuurlijk. Mogelijk was het de leeftijd, de kids voorin leken het naarmate het concert vorderde niet te deren, integendeel. Eerder weggegaan en koude bitterballen gegeten in hotel Americain. Een gepaste afsluiting

Gisteren de Britse progband Pendragon gezien in de Boerderij, een plek waar ik als student minstens om de 2 maanden naartoe ging (vanuit Gent!) en nu nog ongeveer 1x per jaar. Voor Pendragon. Een band waar ik doorheen het jaar eigenlijk niet eens (meer) naar luister. Ze vierden er hun 40-jarig bestaan en deden dat met een set van zo'n 21 songs. Samen duurde dat wel zo'n 3 uur en 45 minuten. Het was fantastisch.

Zanger/gitarist Nick Barrett was echt in zijn element, praatjes slaan met het publiek, grapjes uithalen, aan iemand met punkerhaar vragen of hij wel naar de juiste show is gekomen,... en tussendoor maar even de mooiste solo's uit zijn gitaar toveren. Ze troffen me echt in het hart. Het geluid was werkelijk loepzuiver, kristalhelder. Elk element van de show was perfect hoorbaar. Nick's op zich eenvoudige Floydiaanse gitaarsolo's (op de occasionele shredding-light passages) passen perfect in de muziek. Er wordt niet overdreven (ze duurden soms best lang, maar dat vormde hoegenaamd echt geen probleem) en jezus man, het geluid zat zo strak. De nieuwe drummer drumde foutloos, bassist Peter Gee wisselde keys met bas en een eenmalige 12-snarige akoestische gitaar, Clive Nolan heeft er sinds vorig jaar nog enkele kilo's bijgekregen, maar dat verhinderde zijn volle, ruimtevullende keyboardsound niet Bij 2-3 songs voegde zich ook een saxofoon toe, gespeeld door stichtend lid Julian Baker. Die man zong ook werkelijk alles mee, zonder micro weliswaar...

Ik heb er keihard van genoten en kan er bijna vanuit gaan dat ze volgend jaar rond deze periode ook weer in de Boerderij zullen staan, dat blijkt jaarlijks terug te keren volgens setlist.fm. Ik zal er dan ook weer bij zijn. Ik was er vorig jaar overigens ook bij voor de viering van het album The Masquerade Overture. Pendragon is een vreemde eend in de bijt. Ik heb nauwelijks iets met neoprog als een IQ, Marillion, Enchant, Arena,... maar Pendragon tapt gewoon lekker uit veel meer vaatjes dan enkel dat. Gelukkig maar. Lekker gevarieerd! Ik herinner me dat het goed was, maar niet zo mindblowing als gisteren. Op naar de volgende 40 jaar, Pendragon!

Hm, over een maandje sta ik weer in de Boerderij voor The Flower Kings en Spock's Beard. Misschien gaat dat gemiddelde jaarlijks bezoek toch weer de hoogte in...

Het was inderdaad geweldig Mindscapes! Geweldige setlist ook, veel oud werk. Marillion concerten uitgesloten misschien wel het beste concert wat ik bezocht heb afgelopen jaren.

10/11/2018 Le Guess Who? festival @Diverse locaties, Utrecht.

Le Guess Who? bezocht ik dit jaar voor de derde keer op rij oh wat ben ik blij! (Dat ruimt). Het begon allemaal in 2016 waarna ik het festival helemaal overtuigd was door het concept. Als eenmaal de derde keer dan ook in mijn ogen is geslaagd ben ik al helemaal om. Want wat een avontuur is dit festival toch. Fietsend door de stad heen om diverse artiesten op diverse locaties te kunnen bewonderen. Tot in de late uurtjes genieten van de live muziek om vervolgens al fietsend in de nacht terug te gaan naar je Airbnb. Ook dit jaar was line-up voor mij persoonlijk erg goed. Enkel een twijfel welke dag te gaan, maar dit was al snel beslist toen eenmaal Devendra Banhart op zaterdag werd geprogrammeerd. Ik kan er nog wel even over door typen… op naar mijn programma/recensies!

Le Mini Who?

14:00 – 14:45 Floris Bates @ Camping Ganspoort (volledig gezien)
Leuk Nederlands bandje. Pop liedjes gedreven in rockstijl met prima zang. Grappige toevoeging van een blaassynthesizer die toegevoegd werd tijdens een nummer, dat zorgde wel voor een leuke melodie.

15:00 – 15:30 Dj Hagy @ Koffie Leute (volledig gezien)
Erg fijne, maar ook goede shoegaze band! Stevige instrumentale stukken met veel loops en uitbarstingen. Leuke interactie trouwens met het publiek, ook al kwam dat af en toe wat flauw over.

15:45 – 16:15 Laplander @ Taplokaal Gist
Nieuw Rotterdams bandje deden hun eerste performance wel heel erg tof! Veel synthesizers met geluid in stijl van Suuns. Leuke nieuwe toevoegingen, nu nog hopen dat dit bandje niet weg schaduwt zoals je vele andere beginnende bandjes niks meer van hoort.

Le Guess Who?

18:00 – 18:45 Ryley Walker & Kikagaku Moyo @ De Helling (25 minuten gezien)
Ryley Walker vind ik een graag geziene artiest. Zo ook vanavond in de Helling, wellicht een bijzondere show. Volledige improvisatie met veel bandleden op het podium. De improvisatie werd wel wat netjes uitgevoerd en leek niet aan een gesloten door gespeeld te worden. Per track leek het dan ook niet veel meer dan een bombastische, maar psychedelische, geluidsmuur opbouw.

18:50 – 19:50 Cass McCombs @ TivoliVredenburg Ronda (volledig gezien)
Fijn concert van McCombs. Indie rock / pop wisselde af met een lichte psychedelische invloed van de synthesizers. De bandleden speelde erg goed op elkaar in en hadden het erg naar hun zin! Dat bracht een goed, maar vooral ook fijn concert. Waar tevens het geluid goed afgestemd stond. De band speelde daarbij nog tien minuten langer. Eindelijk live gezien!

20:15 – 21:00 Valley Maker @ De EKKO (volledig gezien)
Leuk concert van Valley Maker, die hier tevens voor het eerst in zowel Nederland als Europa was. Zijn folk liederen worden live erg ondersteunt door zijn pedaaleffecten die hij inzet op een vol rock geluid. Een soort van fuzz maakte zijn tracks wat steviger. Alsnog niet onaardig, maar persoonlijk voor eenmalig leuk gezien.

21:50 – 22:50 Devendra Banhart @ TivoliVredenburg Grote zaal (volledig gezien)
Voor aanvang lijkt tijdens de soundcheck van bassist Josiah Steinbrick iets aan de hand te zijn met zijn gitaar/versterker. Achteraf lijkt dit enkel ontevredenheid te zijn van Steinbrick zelf, zijn versterker bevatte namelijk een zoem. Gelukkig was hier tijdens het erg goede, fijne concert niks van terug te merken. Banhart kwam op als een groot artiest, ongeschoren, netjes in pak, met oranje sokken aan. Als groot artiest werd hij ook ontvangen, vol applaus en gejoel. Vervolgens was het 65 minuten volop genieten van de fijne liedjes die live erg goed gespeeld werden. Soms erg ingetogen, simpel en kort, maar soms ook lekker groovy met een fijne drumpartij. Helaas leek Banhart expres zijn zang lofi te houden, deze kwam nooit boven het instrumentale uit.

23:15 -00:00 Joan of Arc @ De EKKO (volledig gezien)
De vreemde alternatieve band Joan of Arc trok redelijk wat publiek. De band was daar heel blij mee, volgens zeggen stonden er soms wel veel minder publiek. De zanger was dan ook blij dat onder ouders geneukt hadden, want anders had je hier nooit naar ons kunnen kijken. Vol energie worden de tracks live gespeeld, veel muzikale inslagen. Af en toe enkel zang, af en toe erg bombastisch. Een band vol invloeden. En met een gitaar van piepschuim zonder snaren. Dat bracht hier en daar wel goede live nummers. Leuk eens gezien te hebben!

00:45 – 01:30 Facs @ De EKKO (25 minuten gezien)
Voor het eerst aan moeten sluiten in een rij. Tja dan moet je ook maar niet gaan snacken bij de McDonalds. Ook al was ik om aanvang bij de EKKO was het er toch erg druk. Tot slot zag ik de laatste 25 minuten van deze erg goede postrock band. Stevige tracks die snel binnen komen en dan uiteindelijk ook niet lang duurde. Hier en daar een uitstoot naar een instrumentaal stuk, maar anders ook wel goed bijpassende vocalen.

01:45 – 02:45 Kikagaku Moyo@ TivoliVredenburg Pandora (volledig gezien)
Daar zijn ze dan weer, nu eenmaal als volledig band zonder aanhang. Kikagaku Moyo. Ze maakte in 2016 hun Nederlandse clubshow debuut (?) in Roodkapje te Rotterdam wat ik helaas gemist heb toen der tijd. Live weet de band het publiek lekker te laten swingen op psychedelische klanken. Veel instrumentaal wat enkel toch wel een soort van opbouw is naar een soort van geluidsmuur. Eenmaal met vocalen erbij lijken de tracks wat meer opgevuld te worden tot volwaardige nummers. Als laatste nummer werkte de band al opbouwend naar een goed stevig instrumentaal stuk toe, na 15 minuten was dit dan ook een goede afsluiting van het optreden. Heel eerlijk? Ik vond het wel goed, maar persoonlijk eenmalig leuk gezien te hebben!

Tot volgend jaar!

12 November. Villagers at Doornroosje Nijmegen.

Support is Juanita Stein. SingerSong uit Australië of Texas, beetje onduidelijk. Ze verteld bijna bij elke song dat het met de band beter klinkt, maar daar hebben nu nix aan, want ze staat in der eentje op het podium. Grappig blijft het als ze tijdens een liedje verteld waar een gitaarsolo hoort van de gitarist die er effe niet is. Toch zijn het zeer verteerbare nummers, ondanks net iets te veel Country elementen. Maar heb veel mindere supportacts gezien, dus aanmoediging om haar met band nog een keer te gaan zien, zullen we maar zeggen.

Uur later staat Conor in een uitverkocht huis (nauw ja, de kleine zaal van Doornroosje). In een andere setting dan 2 jaar geleden, toen was de tour bijna akoestisch met staande bas en harp. Nu staan er vooral veel synths op het podium. Duidelijk, we krijgen zoveel mogelijk uitdaging & afwisseling. De setlist getuigd daar ook van: Alle tracks van het nieuwe album, aangevuld met niet altijd voor de hand liggende oldies.
Als er al hits worden gespeeld krijgen die een volledig nieuw arrangement.
Vooral ‘Memoir’ krijgt een bewerking, waar ik vol verwondering naar luister. Herkenbaar maar tegelijk brand new.
Het avontuur van de nieuwe songs levert ook de ene na de andere verrassing.
‘’Love Came with All That It Brings’’ krijgt eigenlijk als enige een mindere uitvoering dan op het album. Het lijkt alsof de climax eruit gehaald is en maakt in de set effe minder indruk
‘’Hold Me Down’’ daar en tegen is op het album minder prominent aanwezig en is live juist van een verbluffende intensiteit.
Tijdens ‘’Real Go-Getter’’ blijkt Conor ook nog te kunnen dansen. Hij heeft er zo wie zo zin in en stuitert, tussen zingen door, over het podium, waardoor er ook nog iets te zien is, naast de vooral dienende band. Daarin valt vooral Tommy op, die al drummend tegelijk trompet kan spelen. Bassdrum & bekkens met voeten, linkerhand trommel en rechts flugel. En dat in 4 verschillende ritmes.
Cormac staat lekker te klooien met een verzameling Synths & Vervormers die de achtergrondpliepjes & geluidseffecten maken die zo kenmerkend zijn voor het recente album. Extra fijn wordt het als ook hij een trompet pakt om nog meer warmte toevoegt aan al die muzikale rijkdom.

Nothing Arrived sluit de toegift af. Je zou verwachten dat nog een keer op volle sterkte wordt uitgehaald, maar Conor kiest eigenwijs voor de meest intieme uitvoering die mogelijk is; Solo met slechts heel subtiele accenten van bas/drum/toetsen. We staan ademloos te luisteren, terwijl hij verzocht om mee te zingen.
Veel te mooi voor een grijze maandagavond. Herhaling: 28 november in Tivoli/Pandora.

Setlist:
9 Songs van The Art of Pretending to Swim:
Becoming a Jackal
Courage
Nothing Arrived
Memoir
I Saw the Dead,
Twenty-Seven Strangers
Hot Scary Summer

13/11: Samsara Blues Experiment (support: Supersonic Blues) – 013, Tilburg

Dit concert zou eigenlijk in maart plaats vinden, maar de gitarist van Samsara Blues Experiment brak zijn hand en de volledige Europese tour werd uitgesteld. Gisterenavond was het dan eigenlijk tijd en ik kon gratis naar binnen omdat ik kaarten had gewonnen!

De support was Supersonic Blues uit Den Haag. Ze speelden dit jaar twee keer op Roadburn in het kader van de San Diego Takeover: psych/stoner/progbands uit San Diego kwamen toen spelen en ook veel van de San Diego-skaters kwamen mee om daar de kunsten te laten zien in skatepark Ladybird in Tilburg. Supersonic Blues paste daar perfect bij en speelde toen een reguliere en een jaren ’60 coverset. Als je speelt op Roadburn heb je een kwaliteitsstempel en Supersonic Blues was dan ook ontzettend goed. Ze deden eerlijk gezegd niet onder voor het hoofdprogramma. De band speelde alsof 1970 het laatste jaar van de mensheid was en de eerste Black Sabbath-plaat de laatste plaat ooit opgenomen is. Vintage instrumenten en vintage spel: heerlijke stoffige grooves en riffs waar een rapper zeker lekker overheen zou kunnen flowen. Ook deed het me denken aan Cream en Blue Cheer. Het publiek werd ook duidelijk enthousiast en dit gezelschap liet een flink visitekaartje achter. Die willen we vaker zien!

Daarna was het de beurt voor het Duitse Samsara Blues Experiment. Ik had de prijsvraag voor het concert in maart simpelweg ingevuld omdat de omschrijving op de 013-site (voor fans van Earthless, My Sleeping Karma en Colour Haze) mij aansprak, maar ik had nooit iets van de band beluisterd. Na het winnen van de prijsvraag ben ik door de gehele discografie gegaan en kwam ik tot de conclusie dat ik One with the Universe (de laatste plaat) het beste vond, die CD heb ik dan ook voor een tientje gekocht. Daar waar op zijn oudere werk de band wat meer in de standaard stoner/psych zit, is de band nu wat bondiger, proggiër en vooral dynamischer.

Het drietal zette een ongelofelijk volle sound neer en dat kwam vooral door de bassist die echt beestig goed speelde: dat is overduidelijk de steunpilaar van de hele band. Powerakkoorden eruit rammen alsof het niks is, stemmige volle weidse baslijnen (qua stijl eigenlijk Justin Chancellor van Tool in een stonerband) en heerlijke loopjes. De band speelde gewoon erg goed: vette stoner-riffs (Kyuss-achtig), lekker zweverige psychedelische rock (Pink Floyd: 1970/1971) en een beetje prog in de tempowisselingen. Geen idee welke nummers er gespeeld zijn, ik weet in ieder geval dat er best wel wat van de laatste plaat langskwam. Het is toch meer een band waar je gewoon in de gehele set gezogen wordt. Vette avond!

Gisteren gezien in een uitverkocht Vera Groningen - Car Seat Headrest

Ik kom er lang niet meer zo veel als vroeger, maar toch mag ik er nog altijd graag zijn; Vera, een ware poptempel met historie en sfeer. Ook Vera gaat met zijn tijd mee en had zo waar een nieuw systeem voor de jassen geïntroduceerd (wellicht al sinds enige tijd, maar voor mij was het nieuw). Nieuw wil niet altijd zeggen beter en sneller. Zullen we het daar eerst maar bij laten?

Maar goed, uiteindelijk waren de jassen ook op hun plek en na het best aardige voorprogramma van Naked Giants, was het tijd voor Car Seat Headrest.
Wat mij betreft een van de leukere ontdekkingen van de afgelopen jaren en ik was dus erg benieuwd of ze het live ook een beetje waar konden maken.
Ze stonden met maar liefst zeven man op het podium. Ook een aantal van de naakte reuzen bevolkten het daardoor druk bevolkte podium. Het risico bestaat dat er met zo veel man een muur van geluid geproduceerd wordt, maar die angst bleek achteraf niet nodig. Ze waren goed op elkaar afgestemd en er werd een prima geluid met meer dan genoeg nuances voortgebracht.
Hoewel, zoals mevrouw Bonk droogjes opmerkte, de zanger wel eens naar de kapper mocht, heeft hij een prettige uitstraling, een erg aangename stem en kan gewoon goed zingen. Ook werd er regelmatig meerstemmig gezongen en ook dit klonk prima.

En de muziek, die was gewoon heel erg goed. Wat een lekkere nummers! En voldoende afwisselend, dan weer wat ingetogener, maar geregeld knalde de gitaren er weer lekker in. Heerlijke energie ging er vanuit en dat maakte dat de zaal geregeld los ging. En zo was het het gehele concert genieten wat mij betreft. Af en toe wat op adem komen, zonder dat het saai werd en daarna weer heerlijk er op los en in op gaan. Al met al dus een zeer geslaagd concert van een erg fijn bandje wat bewees dat het live ook erg genieten is van deze jongens!

Nice Bonk! Ga er vanavond heen in Utrecht, tweede keer dat ik ze zie en de eerste maal in een reguliere clubshow.

Wel jammer dat ze voor de Ronda zijn geboekt, want die schijnt bij lange na niet uitverkocht te zijn.

15-11 Obituary, Anthrax, Lamb Of God & Slayer, Ijsselhallen, Zwolle

Vooraf nog even getwijfeld of ik wel zou gaan. Solo naar een verkapt metalfestival, twee uur rijden en de volgende dag weer vroeg op. Daarnaast nog aan het herstellen van Idles, Killing Joke en 4 dagen LGW? Toch besloten om te gaan. Op de één of andere manier Slayer en Anthrax altijd misgelopen en voor Slayer zou het de laatste keer Nederland worden.

Ik was erg vroeg en daardoor een plekje vooraan. De mannen van Obituary begonnen iets eerder dan aangekondigd. Ik had hier best hoge verwachtingen van, de nummers van de laatste worp bevielen mij goed. Live vond ik het wat minder overtuigend. Slowly We Rot als afsluiter was veruit het hoogtepunt.

Twee bands van 'The Big Four' op één avond Alleen Megadeth in het wild spotten en ik heb kwartet! Het geluid was af en toe echt tè hard, maar wat een enthousiasme! Joey Belladonna heeft een prachtkop en maakt op een leuke manier contact met het publiek. Goede setlist met o.a. Caught In A Mosh, Got The Time, Fight'em Till You Can't en uiteraard Antisocial.

Lamb Of God kende ik alleen van naam. Met een aantal nummers wisten ze mij te boeien, maar was blij dat ze hun laatste nummer aankondigden; ik stond inmiddels al zo'n 3 uur vooraan zonder eten en drinken en ik was niet van plan mijn plekje te verlaten. Het werd warmer en warmer.....

Slayer zorgde voor nog meer hitte met hun muziek èn met de vlammen op het podium. Mooie setting! Hoewel ik Slayer nog nooit in het wild had gezien durf ik wel te zeggen dat ze wat over hun hoogtepunt heen zijn. Deerde mij dat; Nee! Ik was gewoon heel blij dat ik de mannen toch een keer aan het werk kon zien. Beetje nostalgie zelfs, beetje veel misschien....

De setlist was om de vingers bij af te likken. Natuurlijk spelen ze nummers als Angel Of Death, Raining Blood, South Of Heaven en Hell Awaits al jaren avond aan avond. Er was echter ook ruimte voor nummers als Jihad, Payback, When The Stillness Comes en Dittohead. Zo kregen we een mooie dwarsdoorsnede van het Slayer oeuvre voorgeschoteld. Persoonlijk hoogtepunten; Disciple, Mandatory Suicide, Dead Skin Mask en War Ensemble.

Obituary 6,5
Anthrax 8,5
Lamb Of God 7,0
Slayer 9-