menu

Mijn Updates +
Muziek / MusicMeter Live! / Gisteren ... gezien!

zoeken in:
avatar van WoNa
Zondag 13 januari in Patronaat: 2000 Motels, een Zappa tribute band. De nadruk ligt op de songs van Zappa van de jaren 60 tot de jaren 80. Hoe weird sommige songs ook zijn, het is flink te prefereren over meer dan een uur soleren door de heer Zappa in Ahoy, 1982. Het begon allemaal met Can't Afford No Shoes en eigenlijk kun je dan bij mij al niet meer stuk.

Hoe lang het ook geleden is dat ik Zappa regelmatig draaide en dat is best lang, heel veel van de songs zaten er nog volkomen in.

Hoe goed is 2000 Motels? Als ik naar de beperkingen die de band zichzelf vanuit de bezetting oplegt, is dat heel goed. De Zappa groove zit er volkomen in. De toetsen klinken zeer vertrouwd en de gitarist is fenomenaal. Wat een gevoel voor frases en timing. De zwakke schakel is eigenlijk de zang. Het is onmogelijk de stemmen van Ray White, George Duke, Ike Willis, Terry Bozzio, Ray Collins of Napoleon 'Murphy' Brock op te vangen. Laat staan die van de heer Zappa zelf. Dat doen de zanger en zangeres dan ook niet. Zij blijven zichzelf en dat is de verstandige optie. Alles bij elkaar opgeteld, is dit voor Zappa fans een echte aanrader.

avatar van jordidj1
Onder de blauwe plekken, doorweekt van het zweet en vol adrenaline zit ik in de trein naar huis. Rico & Sticks gaven zonet hun (voorlopig) laatste concert samen en de tent werd weer compleet afgebroken. Op een paar gare solo-tracks na zaten 123poetertjes en ik volledig in de freak de flow. Gelukkig gingen we pas later met de moshpits bemoeien, anders had ik de terugweg niet eens gehaald.

Harder konden we 2019 niet beginnen.

avatar van 123poetertjes
ADRENALINE WAT WE AAN WILLEN BIEDEN

avatar van Johnny Marr
Welke klappers hebben de heren gebracht?

avatar van jordidj1
Johnny Marr schreef:
Welke klappers hebben de heren gebracht?


Sowieso een paar op m’n kop

avatar van jordidj1
Johnny Marr schreef:
Welke klappers hebben de heren gebracht?


Enfin, natuurlijk de usual suspects:

Sneakers Fris (vaste opener zo'n beetje elk concert geloof ik tijdens hun laatste IZM-tour)
Libi Do Basi (want IZM)
Pinguïn
IZM & Fakkels
Wat Nog Meer
Gekkenhuis
Verre Oosten
HoedenPlank
Strik Je Veter
Gerrit
Opgezwolle De Volle
Eigen Wereld
Tjappies & Mammies

Maar ook deze verrassend genoeg:

Doag
Balans
Tijgers & Draken
Ogen Open
Volle Kracht
Sporen (dacht ik)
Tijd Leert

Dit was het zo'n beetje uit m'n blote kop, het enige kutnummer wat ze speelden is Ooit. Ook miste ik Tunnelvisie, Gebleven, Rustug en Regendans. Van Park wist ik wel dat die zelden wordt gespeeld.

avatar van Johnny Marr
Hoho, vies sick. Tijd Leert!!! En Doag, die speelden ze helaasch ook niet toen ik ze zag in Gent.

avatar van WoNa
Patronaat, donderdag 24 januari 2019

De Kift bestond in 2018 30 jaar waarvan ik er inmiddels ruim 20 mee op reis ben. Alles begon met een jeugdvoorstelling in het voormalige LAK theater in Leiden waar de voorstelling 'Gaaphonger' gespeeld werd. Samen met vierjarige zoon zag ik hoe de overwintering op Nova Zembla werd nagespeeld door De Kift. "Enge geluiden" en gekras maakten dat zoonlief af en toe op schoot kroop bij zijn vader, maar hij werd fan voor het leven, zoals meerdere mensen in mijn omgeving sindsdien door de muziek en het enthousiasme van De Kift werden gegrepen. De eerlijkheid gebied ook te zeggen dat de meeste mensen geschokt hun handen voor hun oren houden, want dat is ook De Kift: compromisloos in de muziek. Een totale eigenheid waarin poëzie, voordrachtskunst, de uitvergroting van het circus, fanfare, Oost-Europa en punk samenkomen. Dat is nu eenmaal voor veel oren veel te veel van het goede.

Daarnaast heeft de band muzikaal een enorme groei doorgemaakt, die de stap naar een iets groter publiek in de grote concertzaken mogelijk heeft gemaakt. Hoe vreemd de muziek ook mag lijken, harmonisch werd het met de jaren steeds sterker, doorwrochter en zelfs meezingbaar. De wisselwerking tussen gesproken voordracht en ijzersterke refreinen werd telkens beter.

En zo kan het zijn dat tijdens de top 30 tour heel veel wordt meegezongen door de fans. De Kift leek bijna een normale band. (Wie de 'Wee mij' tour heeft gezien, wist dit natuurlijk al.) Normaal speelt de band haar nieuwe plaat semi-integraal en wie hem niet kent, wordt verrast door enkel nieuwe muziek. Normale bands die zo lang bestaan weven er een enkel nieuw nummer tussendoor, vooral niet te veel, niet zo De Kift. Pas in de toegift, die meteen van start gaat, komen een aantal vertrouwde nummers langs.

Niet gisteravond. De show begon met enkel een sample, de zang van Ferry Heine en een dansje van de rest van de band met de vleugels van Sorbo handschoenen, alhoewel, de band kennende, vast van het huismerk, aan de mouwen van de jasjes. Een absoluut prachtig, maar ook absurdistisch gezicht deze bonkige mannen een dansje te zien maken. 'Oe' deed weer wat het altijd doet, het zet een prachtige, weemoedige sfeer neer en nodigt uit tot meezingen. Een nummer als een landloper, verzopen, bezopen, tranen in de ogen en snot aan de neus, liggend aan de rand van een greppel vol herinneringen die nauwelijks meer (van) echt te duiden zijn.

De Kift bestaat 30 jaar en riep medio mei 2018 haar fans op een top 5 in te sturen van zijn/haar favoriete nummers. Dat leidde tot een top 30 waar tijdens de shows uit geput zou worden. Nee, ik heb niet gestemd, want, fanatiek lijstjesman uit het verleden, kan ik niet zo maar wat roepen en de tijd verstreek en ontbrak uiteindelijk om het serieus te doen. Het gaf niets, al mijn favorieten op één na, kwamen voorbij. Het is natuurlijk onvergeeflijk dat 'Achterboeg' niet gespeeld werd. Tot op zekere hoogte geldt dat ook voor 'Noek'. Wat over de hele avond uitzonderlijk opviel, is dat 'Bal', het feestnummer bij uitstek van De Kift, in het geweld van al die andere pracht zelfs wat wegviel. Er waren zoveel hoogtepunten en dat is een compliment waard. Door deze "gewone" show laat de band echt zien hoe goed zij is. Het is allemaal, overduidelijk, minder stressvol op het podium, dus ook losser en vrolijker. Een heel ande0e kant van De Kift toonde zich.

Nummer 30 werd gespeeld, 'Tabee'. En terecht, ook een van die ontzettend mooie nummers, nummer twee werd aangekondigd, ik ben het even kwijt, maar nummer een niet. Navraag na afloop leverde 'Orenmens' op. Een nummer dat Wim van Weele tegenwoordig brengt en dat doet op een manier zo droef, dat het altijd verbazingwekkend is dat hij na het applaus een mooie lach laat zien.

Daarmee ben ik aangekomen bij een belangrijk onderdeel van De Kift. Het circus, het theater. Alle leden zijn in staat om zo enthousiast te zijn, zoveel plezier uit te stralen, zo veel beleving te delen. De expressie op de gezichten is prachtig. Mathijs Houwink die totaal punk is en los gaat, nu er geen rol is in een voorstelling van een nieuwe plaat. Ferry Heine, is Ferry Heine natuurlijk, maar allemaal hebben ze een rol en springen naar voren en achteren, wisselen van instrument en zingen zo uitbundig, waarbij vrijwel iedereen zijn moment in de spotlights krijgt. Van heel dicht bij voor aan het podium, met prima geluid, complimenten Patronaat, viel dat nog veel beter te zien.

Natuurlijk was er een zeer opvallend element in de show ingeweven: een heuse quiz. Bij de ingang waren al formuliertjes uitgedeeld. We mochten fragmenten raden. De Kift speelde tien seconden iets instrumentaals en wij mochten raden van welke plaat het kwam door een van de twee opties in te scheuren. Een kansloze exercitie. Al herkende ik bijna alles, komt het van 'Brik' of van 'Hoofdkaas', van '7' of van 'Vier Bij Vier'? Gefeliciteerd Meinout(d?), als een van de zeven personen met alle tien goed.

Het werd een feest der herkenning, met een enkel vraagteken, welk nummer is dit dan?, waarbij opviel dat veel van de ballades de top 30 moeiteloos haalden, 'Beguine', "het Blikjesnummer", zoals mijn vriendin haar favoriet noemt, het prachtige 'Hoofdkaas', 'Tabee', 'Oe' en vooral 'Orenmens'. De Kift heeft zoveel mooie nummers dat zij een iets groter publiek verdient.

Over 'Wee Mij' en Thessaloniki heb ik al eens geschreven, maar iedere keer als ik dat nummer hoor, zie ik de afgetobde, bejaarde moeder (de coupletten) met haar spastische zoon (het refrein) weer voor mij. 9 Jaar oud, maar mijn eerder vermelde zoon was het roerend met mij eens: naar omstandigheden maar ook in uitvoering van "de show" van moeder en zoon: dit was 'Wee Mij' gepersonificeerd.

De Kift 30 jaar. Gefeliciteerd. Op naar de volgende 30 jaar zal ik niet zeggen. het is maar de vraag of ik dat zelf ga halen, maar zullen we het laatst gespeelde nummer, 'Tabee', nog maar niet letterlijk nemen en voorzichtig afspreken voor de komende 10 jaar? Ik ben voor.

Afkomstig van WoNoBloG.

avatar van B.Robertson
Net terug van Drachten Death Fest, althans de tweede helft dan. Drachten Death Fest | Poppodium Iduna Wegens het nuttigen van e.e.a. kom ik liever wat later op zo'n festival om niet vroegtijdig al verzadigd te zijn van het bier en de decibels. Viel in beide gevallen wel mee. Wat duidelijk opviel was dat het vreemd genoeg niet uitverkocht was en een mini-festival rond Napalm Death zo'n negen maanden geleden wel. Wellicht had het er mee te maken dat Extreme Noise Terror en Terrorizer met weinig originele leden speelden; gaat ook moeilijk als er al leden heengegaan zijn, maar oudgediende Dean Jones stond niet met ExNxT op de planken. Die vervanger van Phil Vain, Ben McCrow, moest alleen de vocalen verzorgen en bracht het er goed van af. Ontzettend toffe gast, heb na die tijd even met hem en de bassist kennisgemaakt en hun laatste self-titled album gekocht. Daarna heb ik een eetgelegenheid opgezocht en buiten wat rondgehangen, eenmaal terug was Memorian al een aardig eind opgeschoten. Had daar al wat van geluisterd maar is net als Bolt Thrower niet echt mijn ding. Hoofdact Terrorizer met alleen Pete Sandoval van de originele bezetting kwam door dat gegeven ook wat vreemd over. Sandoval bereikt nog steeds topsnelheden achter zijn drumkit en dit was de enige band die toegiften deed (o.m. Dead Shall Rise). Aangezien de kosten aan bier meevielen kon er voor het eerst sinds jaren een bandshirt vanaf (ExNxT) en ik heb voor een tientje nog een LP van Rotten Sound opgescharreld (die komen met een half jaar op Stonehenge). Al met al een geslaagde avond.

avatar van Dance Lover
Gisteren naar Doornroosje in Nijmegen geweest voor een tribute concert ter gelegenheid van David Bowie. Echt genoten van een stel vak muzikanten bij elkaar, hoogtepunt was absoluut de uitvoering van Aladdin Sane, met veel ruimte voor de piano en andere instrumenten, dan weer heel swingend daarna juist weer heel ingetogen. Mooi spel werd er met het publiek gespeeld. Ook o.a. Ashes to Ashes, Sweet Thing/Candidate en Life on Mars kwamen geweldig goed uit de verf. Fijn om weer even van Bowie`s rijke oeuvre te hebben mogen genieten!

avatar van blur8
The Japanse House @ EKKO Utrecht, 26 jan 2019.

Setlist:
Face Like Thunder
Cool Blue
Swim Against the Tide
Somebody You Found
You Seemed So Happy (NEW)
Lilo (NEW)
Follow My Girl (NEW)
Still
Teeth
Good Side In
I Saw You in a Dream (NEW)
Intro (NEW)
Glasses (NEW)
Leon
Clean

The J.H is natuurlijk Amber Bain, die Droompop maakt met een schrijvers talent om super jaloers op te worden. Wat kan die meid songs schrijven. Het lijkt allemaal veel te lekker in gehoor en simpel, maar met zoveel ondergrondse lagen dat alles vloeibaar wordt. Over 2 maanden komt dan echt het debuutalbum, na alweer 3 supergeslaagde EP’s vol stekelige popsongs.
Lekker overzichtelijke setlist: we doen eerst alle bekende publieksfavo’s . Daarna blok New-New-New en alternatief indie-blok. Dan de 2 beste singles van nieuwe album en we sluiten af met de 2 persoonlijke favo’s. Opvallend dat de laatste geweldige single verstopt zit in een niet bestaande songtitle (? Verrassing !).

Knap hoe Amber handig om haar grootste beperking heen laveert. Want een groot zangeres is ze niet. Tikkie onhandig als je als frontvrouw op een podium gaat staan. Maar oplossing is 3 ledig. Veel Autotune & echo op de stem, de Toetsenist & Bassist zingen a-capella mee. En het songmateriaal is er geheel op afgestemd door vloeiende melodieën en een subtiele beat. Als je je dan ook nog weet te omringen door strak spelende muzikanten en een geheim wapen in huis hebt (een Top drummer), dan heb je je zaakjes wel op orde.

T’s wel duidelijk hé: heb intens genoten in de relexte EKKO . Hoorde na afloop wel ergens kritiek, maar die hebben het echt niet begrepen. De kern is een begenadigd songwriterschap en een kunstenaar die daar trots op is. En ik met haar.

avatar van Gretz
Mooie recensie blur8! Ik had een vergelijkbaar gevoel toen ik maandagavond de Trix verliet. Amber heeft zich erg goed ontwikkeld de afgelopen 2 jaar. Bij de eerdere optredens (drie stuks en een (akoestische showcase) zag ik een wat schuchtere, onzekere frontzangeres. Maar ze heeft veel aan zelfvertrouwen gewonnen en is ook beter ingespeeld geraakt op de rest van de band.

Tel hierbij alle fantastische nieuwe nummers bij op (ze zijn allemaal speciaal) en het resulteert in een bijzonder fijn optreden! Follow My Girl, Maybe You're the Reason (Glasses) voor het eerst live horen waren zeker kippenvelmomenten. Daarna merkte Bain op dat we Leon wel makkelijk zouden moeten kunnen meezingen, en zo geschiedde.

Ik ben heel benieuwd hoe haar debuut gaat worden ontvangen, zou samen met de briljante singles wel eens tot een echte doorbraak kunnen leiden.

Gisteren Massive Attack gezien met de 20 jaar Mezzanine Tour. Ze hadden overduidelijk nagedacht over het concept. Het begon al bij de muziek vooraf: ipv een voorprogramma, schalde Hitzone 1998 door de speakers. Tot vermaak/onvrede van de mensen om me heen moesten we luisteren naar Britney Spears, Aerosmith, All Saints en Savage Garden.

Toen de band eindelijk begon - met een cover van The Velvet Underground - kon je niet om de visuals heen: alsof de vj YouTube en alle nieuwszenders had leeggetrokken en daar een compilatie van had gemaakt. Vervolgens werd het donker en begon met Risingson het eerste nummer van Mezzanine en dus wat mij betreft het concert echt.

Tijdens Man Next Door kwam Horace Andy op het podium en ook de andere belangrijke oorspronkelijke vocalist, Elizabeth Fraser, mocht opdraven tijdens Black Milk. Beide gaven een uitstekende vocale performance weg.

Daarna werd het complete album gespeeld en volgde hoogtepunt na hoogtepunt, lekker knallen met Mezzanine en vooral Dissolved Girl (holy, wat een climax), spontane extase bij Angel, die werd nog even doorgevoerd met het afsluitende Liz Fraser-tweeluik Teardrop en Group Four.

Was het dan alleen maar goed? Nee. De Mezzanine-nummers waren zonder uitzondering goed tot geweldig, maar de covers tussendoor haalden de sfeer vaak weg. Het nummer van Horace Andy zelf paste er nog wel tussen, maar vooral Where Have All the Flowers Gone en dat rockabilly-nummer van Ultravox paste er gewoon echt niet tussen. Ik snap dat een concert met alleen de 10 nummers van Mezzanine te weinig is, en ik snap zelfs dat je in het kader van het concept kiest voor covers ipv de toppers van andere albums (al denk ik persoonlijk dat ik dit echt een legendarisch concert had gevonden als ze ipv de 5 covers bv Unfinished Sympathy, The Spoils, Protection, Safe From Harm en Future Proof hadden gespeeld), maar deze nummers haalde gewoon de vibe weg.

Daarnaast de visuals: die waren te aanwezig, vooral door het grote contrast in lichtheid (met name bij de covers waren ze heel licht). Verder waren ze teveel geënt op het uitdragen van een politieke boodschap, zonder dat die nou echt overkwam. Maar los van die twee minpuntjes, was het grotendeels een geweldig concert. Fijn dat Horace Andy en Elizabeth Fraser erbij waren. Tot slot kan ik niet anders dan concluderen dat Mezzanine toch echt een fenomenaal album is...

avatar van aERodynamIC
Massive Attack: schitterend, zonder meer. Ik had misschien wel te hoge verwachtingen waardoor ik net even dat magische waarop ik hoopte miste. En de zang van Andy was soms gewoon vals. 3D was ook matig. Sowieso stond de zang niet lekker afgesteld t.o.v. de muziek (te zacht).
Liz was een fantastische toevoeging zoals verwacht.

Hoe leuk de covers ook waren, ze haalden de sfeer wat naar beneden omdat het niet echt paste bij de rest.

Dat klinkt vrij negatief allemaal ja, dus het zegt ook wel wat over de verdere kwaliteit, maar het werd dus niet het concert waar ik stiekem op hoopte. En wat hierboven al wordt gezegd: Mezzanine is een klassieker!

Oh ja, het was vrijdag, dus de week moest weer door velen doorgenomen worden. Dank allen voor uw belevenissen deze week: het verhoogde mijn concertvreugde zoals altijd weer enorm

avatar van Bill Evans
Wolves in the Throne Room, At The Gates en Behemoth in TivoliVredenburg. Op zich heb ik me aardig vermaakt, hoewel het qua muziek meer m'n broertje z'n afdeling is. WitTR was (weer) goed, weinig opsmuk. Black metal, afgewisseld met sfeervolle ambient en bosgeluiden. At The Gates deed me minder. Een zanger die constant wil dat het publiek meebrult of klapt vind ik sowieso al een minpunt. Met de muziek was ik na een paar nummers wel klaar, beetje eentonig. Behemoth was de hoofdact en dat was te merken. Publiek ging aardig los. De show was theatraal: flitsende visuals, vlammen uit het podium en wisselende kostuums van de bandleden. Muzikaal was het ook erg strak. Het geluid was sowieso erg goed.

avatar van Johnny Marr
Gisteren Low gezien in de Kreun in Kortrijk...Ik heb er een nieuwe liefde bij, veel meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen. Wat een schuimbekkend mooi optreden. Allemaal kleine, prachtige liedjes gehoord. Vooral "Especially Me" is echt een ontdekking van jewelste, één van de mooiste nummers die ik ooit heb gehoord, jawel Hulde!

avatar van goldendream
1 februari 2019 - Menen - Tournee Plankenkoorts (deel 2) - Vijftig jaar op de planken

Het was de derde maal het genot te hebben Verminnen live te mogen meemaken. De eerste keer was in 2011, de tweede in 2016 en nu dus de derde.

De kleine zaal was maar voor 2/3 gevuld en de afwezigen hadden onnoemelijk veel ongelijk. Terwijl Clouseau, Niels Destadsbader, Natalia en zelfs Karem Damen ( ) in Vlaanderen het Sportpaleis vullen, moet Johan het stellen met niet eens volle kleine zaaltjes. Duidelijk dat kwaliteit en kwantiteit 2 totaal verschillende zaken zijn die werkelijk niks met elkaar te maken hebben. Geen probleem voor mij: laat de massa maar Tomorrowland vullen.

Het viel op hoe moeilijk de zanger te been is. Zijn rugproblemen spelen hem duidelijk veel parten. De stem was wel zoals altijd heel goed. Hij opende met 'Vriendinnen van vroeger', meteen een persoonlijke favoriet met prachtig gitaarspel. Er kwamen heel wat klassiekers voorbij, waaronder 'Volle maan', 'Brussel', 'Mooie dagen', 'Ik wil de wereld zien', 'Zingen tot morgenvroeg', 'Laat me nu toch niet alleen' en de afsluiter 'Een of andere dag'. Uit het recentste album zong hij 'Tussen een glimlach en een traan', 'Ouwe maten' en 'Alle dromen zijn van ons'. Spijtig dat 'Het meisje aan de balie heette Lente' overgeslagen werd.

Hij kondigde ook aan dat er dit jaar een nieuw album verschijnt en hij speelde er 6 nummers uit, tenzij ik verkeerd telde. Meteen viel op dat het nakende album dezelfde hoge kwaliteit zal bezitten als we gewoon zijn.

Als ik een minpuntje moet noemen, zal het wel de ietwat korte setlist zijn. Ik gok op 20 nummers, bisnummers inbegrepen. Dat is tegelijk positief, want bij bijvoorbeeld Ozark Henry en Scala hoopte ik dat het concert er na 3 nummers zou opzitten en vloekte ik op mezelf oordopjes vergeten te zijn.

Verminnen heeft niks verloren van wat hem voor mij zo uniek maakt: warme stem, gevoelige teksten, prachtige bindteksten en centraal de weemoed en melancholie. Laat het nieuwe album maar gauw komen!

avatar van Mausie
Gister Death Cab For Cutie in Tivoli gezien. Ze speelden in de Grote Zaal, daar was ik nog niet geweest. Erg bijzondere zaal, wat ook nog door Ben Gibbard werd aangestipt. Hij noemde het een kruising tussen het parlement en Mad Max' Thunderdome, 'like only the Dutch could build it'. 'A civilised distopia'. Hilarisch Het optreden was erg goed, ze hadden er overduidelijk zin in. Veel instrumentale toevoegingen. Hoogtepunt was voor mij het magistrale I Will Possess Your Heart.

avatar van Shaky
05.02.19 Graham Gouldman - Heart Full of Songs

De setting was de kleine zaal in het theater van Heerlen, tussen 20.30 en 22.00. De avond begon met Gouldman die alleen het podium opkwam, plaatsnaam op een krukje en Pamela, Pamela inzette. Voor het volgende nummer riep hij Iain Hornal het podium op, vanaf het derde nummer kwam Ciaran Jeremiah de gelederen versterken en vanaf het vierde nummer was de band voor vanavond compleet toen Dave Cobby erbij kwam.

Vervolgens namen de mannen het publiek mee op een muzikale reis door het oeuvre van Gouldman heen. De hits die hij voor anderen schreef zoals Bus Stop en Look Through Any Window (beide hits voor The Hollies), For Your Love en Heart Full of Soul (beide hits voor The Yardbirds) en No Milk Today (Herman's Hermits) kwamen voorbij. Daarnaast speelde hij natuurlijk een aantal nummers die hij voor 10CC schreef (Wall Street Shuffle, I'm Not in Love, Dreadlock Holiday) en werd er veel solo-werk gebracht waarin de uitstekende songwriting-skills van Gouldman duidelijk naar voren kwamen.

De mannen hadden er zin in, brachten een ijzersterke akoestische set en met plaatsen zo dichtbij (eerste rij, met de voetjes op het podium) was de gecreëerde huiskamersetting behoorlijk geslaagd en heb ik een heerlijk relaxte avond gehad.

avatar van WoNa
Blood Red Shoes, Bitterzoet, 6 februari 2019

Met een zieke Laura-May Carter en Steven Ansell die de show plat legde om een gewonde fan te redden om later onder het bloed weer het podium op te klimmen. Een gebroken glas als oorzaak. Echte helden dus dit duo.

Als een storm trok de band door zijn oeuvre van inmiddels vijf platen heen. Er zit heel veel energie in dit werk en die energie stuitert telkens tussen publiek en band op en neer. Het nieuwe werk van 'Get Tragic' wordt uitgevoerd met ondersteuning van twee muzikanten. De rest is een duo bezetting zoals het was. Hier hebben ze niemand anders nodig. Een kleine vrouw dat met haar gitaar, effectpedalen en Marshall stack die bijna zo groot is als zij zelf de poorten van de hel open kan zetten als het nodig is en een drummer die een waanzinnige groove neer kan leggen. Perfecte duo- en samenzang zorgt voor maximale afwisseling. Geweldige show.

Er blijft dus een vraag over: hoe goed is Blood Red Shoes als iedereen gezond is?

avatar van Shaky
Shakin' Stevens, Tivoli Vredenburg Grote Zaal, 7 februari 2019

Voor het eerst de kans gehad om de best verkopende artiest van de 80's live mee te maken. De man is al behoorlijk op leeftijd en het was even afwachten hoe hij bij stem zou zijn.

Shakin' Stevens kwam op en de toon werd meteen gezet door het publiek; een oorverdovend geklap, gejuich en geschreeuw was te horen. De zaal was razend enthousiast. Het publiek bestond overigens uit met name 40'ers en 50'ers, al waren er ook de nodige jongeren aanwezig.

Stevens had een band bestaande uit twee gitaristen, een bassist, een drummer, een toetsenist, een saxofonist, een trompettist en twee achtergrondzangeressen bij zich. Zelf leek hij er behoorlijk veel zin in te hebben; de man was energiek en straalde plezier uit. Hits als A Letter to You, Marie Marie, Lipstick Powder and Paint en Because I Love You kwamen natuurlijk voorbij, maar ook nieuwer werk van het Echoes of Our Time album, een paar nummers van Now Listen en wat covers (bv. Lady Madonna en Have You Ever Seen the Rain). Shaky (de echte ) speelde drie kwartier, had toen even pauze, en kwam toen terug voor nog een goede drie kwartier.

De avond vloog voorbij, Shakin' Stevens klonk bijzonder goed en de zaal was laaiend enthousiast.

Toch was lang niet alles positief... het was voor mij de eerste keer in Tivoli, maar toch ook echt de laatste. Nog nooit heb ik zo'n slecht geluid meegemaakt als hier. Vaak waren de achtergrondzangeressen niet te horen, de verhalen die Stevens vertelde waren niet te verstaan, de toetsensolo's niet te horen en de drum galmde van alle kanten. Vreselijk geluid in de zaal en dat was toch wel een kleine domper. Je zag het ook aan de artiesten die geregeld ongelukkig leken met het geluid.

Hoe dan ook: aan Shaky en zijn band lag het niet. Heerlijk om de man toch nog een keer live gezien te hebben.

avatar van vigil
Gelijk de laatste keer?

Er lijkt mij toch ook een grote kans dat de geluidsman van Shakin' (Ik had echt geen idee dat de goede man nog on the road was) een slechte dag had. Heel veel concerten daar meegepakt en vrijwel altijd een goed tot fenomenaal geluid.

Wat anders, kwamen ook de echt grote hits nog voorbij zoals This ole House, You Drive me Crazy en Julie?

avatar van Shaky
Er waren plaatsen in de zaal waar het geluid goed was, maar dan moest je gaan zitten op de tribune... Dat vind ik zonde bij een concert, ik wil wel gewoon lekker vooraan kunnen staan. Het was ook niet alleen het geluid waarom mijn indruk van de zaal niet goed was, heel de ambiance en indeling, het gemis aan personeel, de slecht georganiseerde bar, etc. On a positive note: de garderobe was ongelooflijk snel na afloop van het concert.

(Ik had echt geen idee dat de goede man nog on the road was)

Dit is ook zijn eerste echte Europese tour in jaren. Nederland was zijn eerste stop op deze 'Greatest Hits and More Tour'.

Wat betreft de nummers die jij noemt: jazeker, uiteraard kwamen die ook voorbij . This Ole House was de eerste toegift, You Drive Me Crazy was één van de eerste nummers van de avond en Oh Julie kwam in een mash-up met Marie Marie voorbij.

Laat ik wel vooropstellen; dat ik niet kapot was van de venue doet niets af aan wat ik van het concert zelf vond. Dat was gewoon heerlijk.

avatar van Snoeperd
Gister ben ik in de Bozar te Brussel naar Kokoko! geweest. Geweldige ervaring gehad. Ik volg de band vanaf hun eerste singles al op de voet en hun single Tokoliana stond in mijn top 3 meest gedraaide nummers op Spotify vorig jaar. Het achtergrondverhaal van de band spreekt me erg aan, de band komt uit de hoofdstad van Kongo, Kinshasa. Aangezien volgens het verhaal ze geen geld hadden voor echt instrumenten, besloten ze instrumenten te maken van het afval dat ze vonden op straat. Daarnaast is de blanke man van de groep de man achter de knoppen en in combinatie met de anders klinkende instrumenten klinkt hun muziek zeer origineel. Ze zingen in een onverstaanbaar Congolees dialect, maar de nummers zitten boordevol fijne hooks die je op klank heel makkelijk kan meezingen.

De band betrad gister in hun signature-gele pakken het podium, vanaf het eerste nummer spatte de energie eraf. Ze hebben eigenlijk drie lead-zangers waarvan vooral ééntje, die ook de drummer van de band is, energie had voor 10. Tokoliana was eigenlijk het minste nummer van de set gister, en dat zegt vooral veel over de kwaliteit van de rest van het optreden. Vooral de nummers van hun laatste EP Liboso kwamen heel goed uit de verf, restend op een heerlijke groove waarover de verschillende bandleden hun Congolese termen zingen/schreeuwen. De enorme energie van de band stak het publiek heel makkelijk aan, niet vaak zoveel mensen zo hard los zien gaan. Na de eerste toegift scandeerde het publiek zo hard Kokoko, dat ze eigenlijk wel terug moesten komen! En dat deden ze met 10 minuten lang uitgerekt nummer waarbij één van de bandleden het publiek in liep en ging sparren met de andere zanger die nog op het podium stond.

Ze doen nu hun Europese tour en betreden op 6 maart ook het podium in Paradiso. Ik zou zeggen, koop snel de kaarten want de twee optredens in Brussel waren stijf uitverkocht. Voor mij een van de meest interessante bands uit het Afrikaanse continent die een unieke combinatie van muziek maken tussen krautrock, elektronische muziek en de vrije Afrikaanse vibe.

avatar van stoepkrijt
Gisteren heb ik Mastodon gezien in 013.

We werden deze avond opgewarmd door twee voorprogramma's: Mutoid Man en Kvelertak. Over die laatste wil ik graag wat kwijt. Wát een feestje was dat! Het was black metal om bij uit je plaat te gaan en om volle bak mee te zingen. Helaas was Noors nooit mijn beste vak op school. De zanger deed toch een aantal pogingen om het publiek te laten meezingen. Niet gewend om buiten Noorwegen op te treden? Hij was in ieder geval een showman pur sang en dat kan van de drie gitaristen en bassist eigenlijk ook gezegd worden. Ze headbangden alsof hun leven ervan afhing en slingerden regelmatig hun gitaren rond hun nek. Een van hen durfde hem zelfs een paar meter de lucht in te gooien en ving 'm gelukkig ook weer op. Ze speelden ook nog eens strak en de nieuwe zanger wist de door zijn voorganger ingezongen studioversies live meer dan overtuigend te brengen. Als ik Kvelertak ooit nog een keer live kan zien zal ik die kans meteen grijpen!

Mastodon dan. Die waren helaas minder overtuigend. Eigenlijk was daar maar één oorzaak voor: de zang. Troy was degene om wie ik mij op voorhand het meest zorgen maakte, maar dat bleek onterecht. Hij hield zich aardig staande. Zijn gebulder kwam soms wat minder indrukwekkend over dan op plaat, maar dat is geen schande. Brann heeft in potentie de mooiste stem, maar op de schaarse momenten dat hij die mocht laten horen kwam die niet lekker uit de verf. Brent kwam echter het slechtst uit de bus. Hij had moeite om de muziek te overstemmen en bij Precious Stones en Crystal Skull sloeg hij echt een modderfiguur. Ik heb een paar keer flink staan schelden op die man. Wat ik niet wist is dat Bill óók een stukje zang voor zijn rekening zou nemen, namelijk op de Remission-tracks. Erg sterk en het meest overtuigend van alle Mastodonners!

Ik zeg bewust Mastodonners, want er kwam later die avond ook een niet-Mastodonner het podium op. Scott Kelly die vanaf Leviathan op elk album een nummer meezingt was mee op tournee en kwam voor het laatste dikke halfuur het podium op. Hij stond zijn mannetje. Beter gezegd: man. Mannetje is gezien zijn stevige postuur niet passend. Als een uitgebluste oude man kwam hij het podium op gestrompeld – het charisma spatte er bepaald niet vanaf – maar hij wist vocaal direct te overtuigen. Dit deel van de set was sowieso het sterkste gedeelte van de show, niet alleen doordat Troy en Scott bijna alle zang op zich namen, maar ook doordat er verschillende grandioze composities voorbij kwamen.

De kwaliteit van de muziek van Mastodon staat buiten kijf. Hun complexe composities werden live goed gespeeld en wisten bij vlagen écht indruk te maken. Dat gitaarwerk in Capillarian Crest: ik zou me er in Guitar Hero nog niet eens aan durven te wagen! Hun muziek staat als een huis en vooral het meeslepende Diamond in the Witch House maakte grote indruk op me. Met het mes op de keel zou ik die als favoriet van de avond aanwijzen.

Concluderend: De complexe metal die Mastodon maakt is per definitie boeiend om naar te luisteren en daarom heb ik zeker genoten van het concert. De wankele zang heeft de nodige smetjes opgeleverd, maar die waren niet groot genoeg om mijn avond te verpesten. Na het fantastische optreden van Kvelertak was dat sowieso al bijna onmogelijk geworden.

avatar van Casartelli
Gisteren met Brunniepoo (en nog behoorlijk wat andere min of meer bekenden, maar daar heb je bij een geplaceerd concert verder niks aan) Tears for Fears gezien in de AFAS Live. Helden van weleer, tegenwoordig domweg onderdeel van het golden oldies circuit. Had ze nog nooit live gezien, dus als de gelegenheid zich dan voordoet...

Voorprogramma Justin Jesso was er een om snel weer te vergeten. Het hoofdprogramma werd ingeluid met een merkwaardige versie van Everybody Wants to Rule the World. Ik lees net op setlist.fm dat het de coverversie door Lorde was. Waarvan akte. Daarna deed het zeskoppige gezelschap (naast Orzabal en Smith waren er een gitarist, een (uitstekende) drummer, een toetsenist en een (eveneens uitstekende) zangeres waarvan de namen in elk geval bij mij niet zijn blijven hangen; Phil Collins en Oleta Adams waren in elk geval verhinderd) het zelf meteen nog eens over.

Na deze plichtmatige hit, volgden een vrij suf nummer (dat tevens de enige 21e eeuwse bijdrage was), volgende megahit Sowing the Seeds of Love (waar erg weinig aan toegevoegd werd) en een rommelige versie van Pale Shelter. Break It Down Again was wel een prettige verrassing (een behoorlijke hit, maar nu eenmaal wel uit het Curt Smithloze tijdperk), maar daarna ging de misère weer verder met Advice for the Young at Heart (het was niks en het wordt ook nooit wat) en de verspilling van al niet zo heel royaal voorhanden concerttijd aan de Radioheadcover die gerust op curiositeitsniveau had mogen blijven.

Net toen het chagrijn er definitief in dreigde te sluipen (kruit snel verschoten, meest weinig opwindende liveuitvoeringen), brak het vuur toch los. Betrekkelijk triviaal oudje Change werd in de wall of sound-benadering ineens een baken van urgentie, met aanzienlijk meer jaren '80 grimmigheid dan in het origineel. Er werden meteen nog een paar The Hurting-nummers doorheen gejaagd. De hit stelde niet teleur, maar Memories Fade was de andere verrassing. Suffer the Children werd grotendeels door de zangeres waargenomen en dat was ook meteen het enige nummer dat echt totaal omgewerkt was. Het immer aangrijpende Woman in Chains behoeft geen krans (en evenmin grote improvisaties) en Badman's Song... nouja, dat ze hem redelijk nagespeeld kregen is al netjes zat.

De grote stoel was er vooralsnog wat bekaaid afgekomen, maar op het eind kregen we nog Head over Heels (net als op de plaat gevolgd door de Broken reprise) en ten slotte een degelijke (niet meer, niet minder) uitvoering van Shout als enkele toegift.

De band wist waar het publiek voor kwam. En ze leverden.

Everybody Wants to Rule the World
Secret World
Sowing the Seeds of Love
Pale Shelter
Break It Down Again
Advice for the Young at Heart
Creep (Radiohead cover)
Change
Mad World
Memories Fade
Suffer the Children
Woman in Chains
Badman's Song
Head Over Heels / Broken

Shout

avatar van Brunniepoo
Het kwam inderdaad wat traag op gang allemaal, maar daarna was het wel een prima concert met Badman's Song voor mij als hoogtepunt.

Leuk ze een keer gezien te hebben, maar ik kan me zomaar voorstellen dat ik een volgende gelegenheid aan me voorbij laat gaan.

avatar van luigifort
Ik ben wat enthousiaster dan mijn 2 voorgangers hierboven. Ik heb er echt van genoten. Het kwam ms id wat traag op gang, maar na 3 songs zat je er echt helemaal in. Een bevlogen band, elke song gingen ze er vol voor met het TFF gevoel dat ik ken en gewend ben van de platen, heerlijk. Erg mooie en passende beelden bij elk van de songs ook. Het blokje van The Hurting was id erg prettig te noemen, maar er waren zat andere hoogtepunten. Ik had totaal niet het gevoel dat ze de setlist maar wat afdraaiden als oldies op een Proms tour. Meer dan de moeite waard en ik zou zeker nog ns gaan

avatar van vielip
Geen The working hour?

avatar van luigifort
Nope, is wel een van Roland's faves. Maar de setlist is vrijwel bij elk concert hetzelfde, op een enkele song hier en daar na.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:34 uur

geplaatst: vandaag om 20:34 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.