menu

Mijn Updates +
Muziek / MusicMeter Live! / Gisteren ... gezien!

zoeken in:
avatar van 123poetertjes
LAKSHMI - Adem
Hotel Figi, Zeist, 21 februari 2019.
Met mijn homies Geert en Arnout


Lieve Lakshmi,

Zo nu en dan zie ik een artiest live en denk ik: Verrek, hier moet ik een stukje over schrijven. Doorgaans komen er dan vanzelf woorden in me op die dan zinnen vormen waarvan ik er uiteindelijk genoeg heb om met een redelijk voldaan gevoel op de verzendknop te drukken. Maar jij maakt het me echter behoorlijk moeilijk. Nu, een dagje nadat ik je live zag én ontmoette, ben ik eigenlijk nog steeds lost for words. Sprakeloos. Het gebeurt me niet vaak dat een popconcert me laat voelen wat ik na gisteren voelde. Iets wat ik totaal niet verwacht had. Al was het, achteraf gezien, ook eigenlijk gewoon te verwachten. Je kan dit soort dingen. Daar heb je genoeg talent voor.

Lieve Lakshmi. Je bent momenteel bezig op een monstertour van 77 theatershows. Zevenenzeventig. Hoe krijg je dat voor elkaar? Alleen al het concept 'theatershow' is al een erg dappere insteek. De gemiddelde artiest houdt het bij een normale gigstructuur waarbij de praatjes tussen de liedjes vooral niet te veel stof tot nadenken doen geven. Jij gooit het over een andere boeg. Muziek bevat verhalen en de verhalen moeten verteld kunnen worden, vind je. Had je al theaterervaring? Vermoedelijk weinig, als ik je zo hoorde na je optreden. Je was een schuchter meisje, zeker als het om je muziek ging. Zelfs je ouders mochten je nummers niet horen. Iets dat je vaker hoort van artiesten trouwens. Ik blijf het verwonderlijk vinden dat je enkele jaren verder, alsof er niks aan de hand is, je volledig over kan geven aan een publiek vol onbekenden. En inmiddels ook wel een paar bekenden. Genoeg mensen die Adem vaker gezien hebben. Over het hele land verspreid, geen plek in Nederland die je niet toereikt. Van het topje van Groningen tot het zuiden van Limburg. Iedereen zou je kunnen zien als ze zouden willen. Ze moeten eigenlijk meer komen. Dat verdien je.

Lieve Lakshmi. Gisteren stond je in Zeist. Ik weet niet of ik zelf ooit al in Zeist ben geweest, op het voetbalcomplex na dan. Miste ik niet veel aan: Zeist lijkt, zeker in de miezer op een doordeweekse februariavond, maar een troosteloos gebeuren. We konden nog net een cafetaria vinden om daar even snel wat eten achterover te slaan. Het hotel van het theater en de zaal zelf zagen er al een stuk beter uit. Stijlvol. Dat moet je energie geven. Vol zat het helaas niet. Het leven van een muzikante kan hard zijn. Maar dat ben je inmiddels wel gewend. Je hebt er namelijk al vele shows opzitten. Het is in dat geval aan jou om de zaal – en Zeist – kleur te geven. Die enkele, af en toe nog onwetende, bezoekers achter te laten met een gevoel van ‘wtf heb ik nou weer gezien dit is awesome AAAAAH’. Een gedachte die hopelijk bij veel bezoekers ook de rondte deed. Het was namelijk daadwerkelijk awesome.

Lieve Lakshmi. Wat een optreden was het. Vervreemdend en tegelijkertijd ook intiem. Dat uitte zich al direct in het eerste deel van je show. Toen we de zaal in instapten lag je daar al, op je piano, bruinroze bontjas om je heen gewikkeld, naar boven te staren. Wolkjes met adem op het enorme scherm geprojecteerd. Adem, de naam van je show en een terugkerend thema. Hoe lang lag je daar al? Vijf minuten? Een uur? Ben je daar gewoon al direct gaan slapen nadat je vorige optreden klaar was? Ik weet het niet. Dat mag je ook voor je houden. Zo hou je mijn verbeelding groot. Het mysterie hield ook nog even aan tijdens opener When No One Sees Me. Je ging zitten maar toepasselijk hield je je rug naar het publiek. Niemand ziet je gezicht nog. En zo gingen je eerste twee nummers voorbij. Lakshmi, soms het gesloten boek. Daarna nestelde je je achter de piano, deed je dikke jas uit, en leverde een bloedmooie versie van Northern Sky. Je keek ons nog steeds niet aan maar je moet de chills door de zaal gevoeld hebben. En toen, tijdens Champagne, keek je voor het eerst de zaal in. Vanaf nu was jevoor ons definitief uit de schaduw. “Hoi, ik ben Lakshmi.” Ik wilde al langer klappen, nu mocht ik. Vanaf nu zocht je toenadering. Een fles champagne werd gedeeld met het publiek. Je wilt het publiek beter leren kennen en samen proosten is daarin niet te onderschatten. Het creëert vertrouwen. Vertrouwen vind je belangrijk. Dat maakt het vertellen net wat makkelijker.

Lieve Lakshmi. Wat waren je verhalen toch mooi. Niet gewoon iets quasi-interessants roepen voor de sake om een theatershow mee te vullen. Je had echt wat te vertellen. Het was diep. Intelligent. Rustgevend. Op het juiste moment de juiste stiltes. Maar ook weer luchtig. Toegankelijk. En zo nu en dan verrassend geestig. Ik moest een paar keer echt lachen, niet zelden vooral uit erkenning en herkenning van wat je te zeggen had. Van de spiegel die je ons voorhield. En vooral de spiegel die je jezelf voorhield. Over hoe het zijn van Lakshmi, tientallen personen in één, zo vermoeiend kan zijn dat je de leegte van een tankstation nodig hebt om even uit jezelf te kunnen stappen. Je woede botvierend op vleeseters maar een seconde later je eigen hypocrisie aan de tand voelend. Over de nachten dat je over het station zwierf, speciaal de laatste trein miste, nog uren op het station vertoefde, kon crashen bij kennissen die je alleen ziet wanneer het je uitkomt, heimwee kreeg en weer terug naar het station slenterde om je eerste trein te halen. Je verlangen naar de perfecte selfie met filters maar daarna tegelijk de leegte omdat het meer aandacht en hartjes genereert dan je nummers. Die in tegenstelling tot die foto juist ontzettend puur en jezelf zijn en daarom zoveel meer voor je betekenen dan welke selfie dan ook. Ergens heb je daar gelijk in. Ik zou je graag duizenden hartjes voor je nummers geven. Instagram heb ik niet, Facebook dan weer wel en ik heb een digitale pen waarmee ik recensies schrijf. Hopelijk krijg je hierdoor genoeg mee hoe tof ik het vond. Aan de andere kant mag je ook gewoon supertrots zijn op wie je bent. Een prachtig meisje met een geweldig karakter, passie voor wat je doet en bakken vol talent. Die filters mag laten zitten, die heb je niet nodig. Juist het onder woorden brengen van al je tekortkomingen maken je juist ontzettend stoer. Lakshmi, de godin van het licht die juist in het donker opbloeit. Lakshmi, het kleine meisje. Of vrouw. Word je oud als je jezelf een vrouw noemt? vroeg je je af. Je bent in elk geval erg volwassen. Dat heb ik kunnen zien.

Lieve Lakshmi. Wat mag je je gelukkig prijzen met zo’n geweldig team om je heen. Je bandleden, je technici, allemaal voelen ze jouw muziek perfect aan en weten ze anderhalf uur lang een perfecte harmonie van beeld en geluid te creëren. Wat was die staging toch ontzettend vet gedaan. Anderhalf uur lang kwam ik eigenlijk ogen tekort. Ik wilde op jou letten, hoe je soms zwierde over het podium van links naar rechts, dan weer verstild tegen de zo tweemaal opduikende pianist geleund. Eventjes met de gitaar in je hand, dan weer het prachtige Northern Sky op je eigen piano spelend. Misschien komt het omdat nu er nu al vele shows op hebt zitten, je beheerst het podium in elk geval als geen ander. Maar jongens, ik moest ook om de band letten. De band achter het doek, zo nu en dan sfeervol en stijlvol verlicht. Op je violiste, streep over haar gezicht, tweede stem verzorgend met zo nu en dan nog wat subtiele dansmoves. Je drummer, opgesloten in een hok, die zich om de paar nummers helemaal kon laten gaan en ook ondersteunend bij er zelfs een keer een geweldige solo uit mocht gooien. Je gitarist slash elektronicaman die perfect tussen hard en zacht wist te harmoniëren en tijdens Nowhere To Go ook zijn echte moment kreeg. Je pianist aan wie je je verwarmde tijdens After Hours. Live Forever waarin een deel van de band even naar voren mocht komen. En dan hadden we ook nog het scherm met prachtige zwartwitbeelden. Condens op de ramen, met hartjes erin getekend. Je gezicht in de rook. Allemaal precies goed. Niet afleidend, maar juist het verhaal en de muziek versterkend. En dan nog de pilaarlampen op het podium, oplichtend in de kleuren van je prachtige albumhoezen. De positionering van de piano, schuin met de rug naar het publiek gekeerd. Werkelijk waar alle details afgevinkt. Tot in de puntjes. Betoverd.

Lieve Lakshmi. Ik heb het zelfs nog amper over je nummers gehad. En dat terwijl, zij het in perfecte harmonie met je tussenstukjes, de muziek centraal stond. Je durfde het aan om juist je toegankelijkere poppy liedjes thuis te laten. Geen What The Hell bijvoorbeeld. Laat die maar aan Avril Lavigne over, hier paste ie in elk geval niet in de setting en dat wist je. Gelukkig is je scala zo breed dat niemand ze hoefde te missen. Ik weet niet precies meer hoeveel nummers je in totaal speelde, maar eigenlijk kwam al je toffe werk zo’n beetje langs. Het vloeide allemaal heel natuurlijk in elkaar over en maakte live ook stuk voor stuk nóg meer indruk dan het al deed op plaat. Ik noemde je al meermaals het grootste Nederlandse poptalent, maar na deze live-ervaring schaar ik je definitief onder mijn favoriete artiesten überhaupt. Zo veel nummers met kwaliteit. Zo gelaagd, zo verzorgd, zo nu en dan keihard en dan weer frêle. En wat heb je toch een prachtige unieke stem! Live dit dus nog in tienvoud. Je pianospel op Northern Sky. Hartje. De overgang van je eerste monoloog op Crash and Burn. Hartje. Het zwoele zalvende Wars. Hartje. Het praatje op Ithaca met direct Nowhere To Go erachteraan. Hartje. De holy shiiiiit climax van Nowhere To Go. Hartje. De piano en de neuries op Live Forever. Hartje. De geluidsmuur van The Lost Kult. Het wegdroommoment tijdens het verlengde Ahaa. Die distortie tijdens Empty. Het vertederende, voldane einde in de vorm van After Hours. Hartje. Eigenlijk stuk voor stuk momenten waar ik het even niet meer hield. Soms mijn mond wagenwijd open en verdwaasd en schaapachtig lachend om me heen starend. Dan bijna tot tranen geroerd richting het podium starend. Dergelijke wauwmomenten overkomen me doorgaans één of twee keer per concert. Misschien drie keer als ik veel geluk heb. Maar tijdens Adem ging dit maar door. Af en toe wilde ik opspringen. Ik wilde dansen, meeblèren, mijn armen in de lucht gooien, laten blijken hoe ontzettend ik het naar mijn zin heb gehad. Maar aan de andere kant was de gebondenheid aan zo’n theaterstoel ook wel weer mooi. Nu kon ik in elk geval in stilte, in mezelf, genieten. Zolang niemand een hanenwekker liet afgaan that is. Aan het einde van de show zou het grote applaus toch wel komen. “Fuck it, ik ga gewoon staan,” dacht ik toen. Een staande ovatie. Minder dan dat zou niet terecht zijn geweest.

Lieve Lakshmi. Dank ook voor de tijd die je na afloop voor ons nam. Om te praten over je passie, het belang van – en voor jou voornamelijk het gemis van – airplay, je droom om grote zalen uit te verkopen, je inspiraties, de magie van vinyl, je opkomende project waar ik nu al niet op kan wachten. Dank voor de woordjes die in je mijn twee kersverse vinyls hebt geschreven. Verder ook ontzettend leuk dat je een gastenboek bijhoudt waar iedereen leuke woordjes voor je in mag schrijven. Je weet als geen ander hoe belangrijk het is om publiek aan je te binden. Per show word je gelukkig altijd een paar fans rijker. Als je er dus nog duizend aan vastplakt kan je in elk geval de Ronda uitverkopen. Nog een paar jaar later AFAS. De andere bezoeker gaf je daar vijf jaar voor. In een ideale wereld had het nu al gekund. Maar dan zou ik je nu misschien wel moeilijker gesproken kunnen hebben, zeker voor zo’n lange tijd. Blijf daarom de komende jaren nog maar dit soort kleine zaaltjes spelen. Ik kom zeker snel terug.

Heels veel liefs,
Niek
x

avatar van DjFrankie
Afgelopen zaterdag Madrugada gezien, wat een feestje was dat! Super sfeer, band en vooral de nieuwe gitarist Cato Thomassen maakte indruk. Sivert was ook geweldig bij stem, een show met louter hoogtepunten. En moet ik er toch 1 noemen Majesty.

Waren wel een paar randdebielen die met zijn 4'en de week gingen doornemen. Er werd vriendelijk gevraagd dit elders te doen of via de telefoon te appen. Snap je toch niet, zoveel mensen die nog een kaartje wilde.

avatar van Johnny Marr
OMG, zag ik nu op setlist.fm goed dat ze World Leader Pretend hebben gecoverd gisterenavond? Lijkt me zalig om mee te maken...helaas ben ik er niet bij vanavond in Antwerpen

avatar van Choconas
Johnny Marr schreef:
OMG, zag ik nu op setlist.fm goed dat ze World Leader Pretend hebben gecoverd gisterenavond?

Ja, dat heb je goed gezien! Dat was nog eens een aangename verrassing, naast pareltjes als Majesty en The Kids kwam ineens die waanzinnige cover van World Leader Pretend voorbij. Echt genieten geblazen! Sowieso een concert om niet snel te vergeten, Madrugada in mijn geliefde Paradiso.

avatar van likeahurricane
Gisteren Brendan Perry in Hertz - TivoliVredenburg gezien.

Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=nnI8biQl3V0

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


Het Dead can Dance concert was dat binnenkort komt was in korte tijd uitverkocht, maar dit concert niet. De songlist was een combinatie van eigen nummers, covers (o.a. Bossa Nova, Tim Buckley) en natuurlijk een paar Dead can Dance songs.

avatar van E40
E40
likeahurricane schreef:
Gisteren Brendan Perry in Hertz - TivoliVredenburg gezien.
(embed)
Het Dead can Dance concert was dat binnenkort komt was in korte tijd uitverkocht, maar dit concert niet. De songlist was een combinatie van eigen nummers, covers (o.a. Bossa Nova, Tim Buckley) en natuurlijk een paar Dead can Dance songs.


In de Handelsbeurs van Gent was er dinsdag jl helaas geen tweede bisnummer ( Medusa ).
En de vrolijke bossanovanummers , die telkens voor een radicale stijlbreuk zorgden en de flow van het optreden verstoorden , mag hij gerust van zijn setlist verwijderen , anders was dit misschien zomaar een 5*concert geweest.

avatar van likeahurricane
Tamino in TivoliVredenburg. Prachtig concert zowel qua opbouw als lichtshow, alleen de cover van Tame Impala paste niet helemaal.

Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=7L-3JEaU1sk

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Don Cappuccino
03/03: Darkspace/Turia - Baroeg, Rotterdam

Matinee-shows op zondag zijn top. Ik moest een redelijk eindje terugreizen (1h15m), maar ik was lekker rond 22:00 weer thuis.

Turia speelde een fantastische set. Goede sfeer met kaarsen, wierrook en schedels. Hypnotiserende en prachtige gitaarpartijen, ijzige en dromerige screams en donderende en primitieve drums. Ze sloten af met het nummer van de split met Fluisteraars (Aan den Golven der Aarde Geofferd), het hoogtepunt van het optreden. De Nederlandse blackmetalscene is momenteel echt heel sterk.

Daarna eetpauze en een stukje Saille gezien, maar daar maak ik niet te veel woorden aan vuil. Saaie lichtelijk symfonische blackmetal en de drummer speelde ontzettend rommelig. Ik vond ze compleet niet bij de andere twee bands passen.

Darkspace was echt immens. Zo belachelijk strak en intens! Veel werk van de derde en de vierde plaat. De lichtshow was heel gaaf, het geluid was zeer goed gemixt en ook de podiumpresentatie was top. Alsof je het materiaal van de platen nu ineens in full HD meekreeg. Ik heb een tijd getwijfeld of deze band live wel goed zou overkomen, maar ik ben ontzettend blij dat ik gegaan ben. Fenomenaal concert!

avatar van Môrthul
Gisteren heb ik ook Turia, Saille en Darkspace gezien in Rotterdam.

Turia was gaaf, goede screams en wat weet die gitarist een muur van geluid neer te zetten in zijn eentje. De drummer vond ik iets te ruw en eentonig, al pastte het wel goed bij de muziek. Saille was vrij inwisselbaar. Er zaten wel wat leuke stukken tussen maar het meeste van wat ze speelden is niet blijven hangen.

Darkspace daarentegen was mega intens. De helft van de tijd werd ik zowat achterover geblazen door het geweld. Het geluid was goed gemixt maar ik vond het wel te hard bij alle drie de concerten. Zo hard dat het op veel momenten één brei van geluid werd waarin de instrumenten moeilijk te onderscheiden waren. De hi-hat van de drumcomputer bij Darkspace was bijvoorbeeld alleen te horen als je oordopjes in had, anders viel hij compleet weg. Dat lijkt me ook niet de bedoeling.

Desalniettemin erg genoten, en ik heb Don Cappuccino gespot toen hij voor me stond om cd's te kopen na het concert

avatar van dix
dix
Darkspace.
In Rotterdam.
En dat lees ik nu

avatar van Don Cappuccino
dix schreef:
Darkspace.
In Rotterdam.
En dat lees ik nu


Ze spelen donderdag nog in de Willemeen in Arnhem.

avatar van B.Robertson
Net terug van Don Airey + band in Zalen Schaaf, Leeuwarden. Voor zover ik begrepen heb het tweede gedeelte van de One of a Kind-tour, waarvan dit het eerste optreden was. Met misschien 300 bezoekers een erg matige opkomst, aan die twee tientjes entree kan dat niet gelegen hebben. Men speelde er niet minder om op dit niet voorspelbare concert dat opende met Eyes of the World, van Rainbows Down to Earth. Daarna een blok van drie nummers van Airey's nieuwe album One of a Kind en toen vervolgens I Surrender, van Rainbows Difficult to Cure, werd ingezet kon ik me niet aan de indruk onttrekken een fijne bloemlezing van Don Airey's belangrijkste/bekendste werk te krijgen. Dat bleek maar al te waar te zijn, want naast nog twee nieuwe nummers bestond de vijf kwartier durende set uit een instrumentale versie van Parisienne Walkways (Gary Moore), Intergalactic Strut (Collosseum II), Rapture of the Deep (Deep Purple), Mr. Crowley (Ozzy Osbourne), All Night Long en Lost in Hollywood met een stukje A Light in the Black (Rainbow). De toegift duurde ruim twintig minuten en na een inleidend stukje Sylvia/Hocus Pocus (Focus) werd Hush gespeeld met in het midden een drum- en bassolo. Daarna Since You Been Gone (Rainbow) en Deep Purples Black Night. Dat laatste had van mij niet zonodig gehoeven, maar het publiek dacht er anders over. Die band van hem ken ik verder niet of misschien ook wel als ik me eens in de muzikanten van voorgaande solo-albums verdiep. Goede frontman, al had Airey zelf ook de nodige interactie met het publiek. Enige wat ik miste was een lange solo van Airey en ik had Difficult to Cure eigenlijk wel verwacht. Als het een beetje meezit verwacht ik eind volgende week dat One of a Kind-album via Dodax; ook verkrijgbaar bij de merchandising en naar verluidt was er nog een signeersessie. Met een speling van goed vijf minuten heb ik echter de laatste trein gehaald, wat anders nog wel eens een probleem vormt bij concerten in de Friese hoofdstad.

avatar van sj0n88
likeahurricane schreef:
Tamino in TivoliVredenburg. Prachtig concert zowel qua opbouw als lichtshow, alleen de cover van Tame Impala paste niet helemaal.
(embed)

Helaas mijn ticket moeten verkopen vanwege andere verplichtingen, maar deze man is altijd het bezoeken waard. Welk nummer van Tame Impala coverde hij?

avatar van WoNa
Woensdag 6 maart in de bovenzaal van Paradiso stond het Oostenrijkse duo Cari Cari + drummer. Een redelijk gevulde zaal kreeg een enorm sfeervol concert voorgeschoteld, waar de in reverb ondergedompelde gitaar de boventoon voerde, maar de details in de muziek, de belichting en de mooie samenzang tussen Alexander en Stephanie uiteindelijk de prachtige invulling gaven. Het beeld van een volledig rood uitgelicht podium waar Stephanie Widmer bijna als een contrast haar didgeridoo bespeelt, is heel fraai. De band heeft hier goed over nagedacht.

Vooraf was voor mij de vraag hoe de band alle overdubs voor haar rekening zou nemen, maar na een paar nummers viel die vraag weg. Cari Cari trekt de aandacht naar zich toe en vaagt al het andere weg. Geen twijfel resteert, gewoon een prima avond met een goede band die de liedjes volkomen ter beschikking heeft.

Anaana was al een van mijn top 3 albums vorig jaar. De band heeft er weer een streepje bij na dit optreden.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

avatar van likeahurricane
sj0n88 schreef:
Welk nummer van Tame Impala coverde hij?


Let it happen. ik had ook daar een opname van gemaakt, maar deze is weer verwijderd vanwege de auteursrechten.

avatar van sj0n88
likeahurricane schreef:
(quote)


Let it happen. ik had ook daar een opname van gemaakt, maar deze is weer verwijderd vanwege de auteursrechten.

Jammer. Maar niet zo'n succes dus? Kan me er weinig bij voorstellen.

avatar van likeahurricane
Persoonlijk vond ik niet zo mooi. Het was solo, hij speelde een veel trager tempo met veel meer drama.
Maar anderen waren daar het niet mee eens. Binnen een dag al 30 likes en 300 views en de vraag om het weer te uploaden.

avatar van echoes
geplaatst:
Afgelopen Zaterdag Focus in De Peppel in Zeist. Ik had de band 2 weken eerder in Amsterdam ook al live gezien en was weer zo onder de indruk dat ik nog maar een keer gegaan ben. Heerlijk zaaltje, met een man of 150 verre van vol, maar daardoor een prettige sfeer en volop ruimte voor het podium. En, oef!, wat was het weer waanzinnig goed zeg! Elke rock-liefhebber die dit leest en ze nog nooit live heeft gezien zou dat echt eens moeten doen. Al was het alleen maar om, wat mij betreft, levende legende Pierre van de Linden te horen en zien. Jezimukrezie, die man is 73 geworden en het is werkelijk fabelachtig wat ie doet. Zo enorm staan te genieten van het spel van die man. Daarnaast is de rest van de band ook fantastisch en die gitaarmelodieen raken me diep in m'n ziel. Ik heb Focus nu een keer of 10 live gezien de afgelopen 16 jaar in verschillende samenstellingen. Mijn conclusie is dat het voor mij niet uitmaakt wie er gitaar speelt. Alle 3 de gitaristen die ik live heb gezien raken me met hun klank en spel tot tranen toe, maar Pierre is onvervangbaar. Serieus, doe jezelf een plezier en ga 'm live zien met Focus. Die man zou bij leven een standbeeld moeten krijgen!

avatar van Shaky
14/03/2019 Raymond van het Groenewoud in de Kruisherenkapel, Uden

Het is onmogelijk om iets over dit optreden te zeggen zonder eerst de bijzondere ambiance te benoemen. Wat een prachtige locatie is Kruisherenkapel. Wellicht een onconventionele plek om concerten in te organiseren, maar mijn hemel wat zorgt deze kapel voor een imposante aankleding en uitstekende akoestiek. Dit beloofde bij binnenkomst al een mooie avond te worden.

Al snel werd duidelijk dat mijn broer en ik zo goed als de jongsten aanwezigen waren (op twee jongens die met hun ouders mee moeten komen na) en de kapel leek niet volledig uitverkocht. Achterin waren nog wat lege plekken te spotten.

Raymond kwam op en begon met een zwaarmoedig gedicht en eindige deze voordracht door te zeggen 'de toon is gezet voor de avond'. Raymond kwam zeer goedgemutst over, had er zin in, was los en zorgde voor bijzonder veel humor tijdens het optreden. De avond was opgedeeld in twee sets, beide van ongeveer 45 minuten. De eerste set vloog voorbij en bestond uit zowel zware kost als meezingers en een enkel nummer met meligere inslag.

Ook de tweede set verveelde geen minuut en Raymond hield er met zijn humor flink de swung in. Hij was ook niet te beroerd om mensen in het publiek aan te pakken zoals toen er een telefoon afging bij iemand op de eerste rij...

Nummers als Je Veux de l'Amour, Liefde voor Muziek, Twee Meisjes, Maria, Maria, Ik Hou van Jou en Zjoske Schone Meid kwamen voorbij en daarbij werden er de nodige minder bekende pareltjes gespeeld. Het was een soloconcert, maar zo voelde het niet. Hoewel er geen band bij was, vult Raymond het volledig podium; zowel qua persoonlijkheid als muzikale volheid. Hij begeleidde zichzelf op piano en gitaar en deed zelfs hele stukken a capella. Het publiek had er ook zin in, zong mee en applaudisseerde bijna uitzinnig; hetgeen nog imposanter overkwam door de akoestiek in de kapel.

Schitterende ambiance, geweldig optreden. Ik durf hier best 9 uit 10 voor te geven.

avatar van jordidj1
Vanavond begaf ik mijzelf weer in het hoge noorden, omdat Simplon weer eens een toffe hip-hopact hadden geboekt. Na Cunninlynguists, Winne en Rico & Sticks was het ditmaal de grootste naam die ik in 050 mocht aanschouwen: niemand minder dan GZA. De baas van de Wu-Tang Clan.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: het viel tegen. Maar dat was niet de fout van de Genius, gelukkig. Die had er wel zin in, net als zijn gezelschap die er lekker op los zoop en blowde. Nee, geluidstechnisch was het niet te harden. De bas stond intens hoog: ik hoorde amper de beats, wat opzicht wel belangrijk is, vooral als het RZA-producties zijn. Dat GZA niet op de toppen van zijn kunnen rapte, valt dan direct extra op.

Heel erg jammer! Want de tracklist was fenomenaal. Toch erg leuk om de grote baas live te zien. Ik twijfel steeds meer om toch maar naar Gods of Rap te gaan.

Uit mijn blote hoofd, nummers die voorbij zijn gekomen (enigszins in chronologische volgorde):

Duel of the Iron Mic
4th Chamber
Shadowboxin'
Cold World
Living in the World Today
Gold
Labels
Investigative Reports
Hell's Wind Staff
I Gotcha Back
Da Mystery Of Chessboxin'
C.R.E.A.M.
Wu-Tang Ain't Nuthing ta F' Wit
Clan In Da Front
Protect Ya Neck
Shimmy Shimmy Ya
Liquid Swords
Reunited
Triumph

En nog wat minder bekend materiaal. Weet ik zo even niet.

avatar van JayM
jordidj1 schreef:
niemand minder dan GZA. De baas van de Wu-Tang Clan.

GZA is zeker een baas, maar de baas van Wu-Tang?? Voor zover mij bekend was dat altijd RZA, die onlangs het stokje heeft overgedragen aan Ghostface betreffende de te varen muzikale koers.

Jammer dat het geluid zo slecht was. Had dit optreden graag meegepakt, helaas was het al uitverkocht toen ik er over hoorde. Mooie setlist! Gods of Rap ben ik er wel bij, dus nu hopen dat het daar beter uit de verf komt (en WU niet nogmaals knetter stoned de boel staat te verzieken ).

avatar van bennerd
bennerd (moderator)
Wu-Tang live, daar heb ik wel wat schrik voor. Het kwam die ene keer dat ik ze zag over als een veredelde freestyle. Te veel chaos, niet echt veel spanning, gewoon maar af en toe om beurten een versje doen.

Jammer, want heb die gasten echt hoog zitten.

avatar van JayM
Kan bij Wu idd alle kanten op gaan. Aangezien het een legacy tour betreft (en ze het podium delen met andere iconen), verwacht ik dat ze niet willen afgaan en hun beste beentje voor zetten. Flavor Flav is er niet bij, dus dat is 1 potentieel risico minder en in het slechtste geval kun je rekenen op een altijd sterke live show van De La Soul en de muzikale intermezzo’s van Premier.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:54 uur

geplaatst: vandaag om 22:54 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.