menu

Muziek / MusicMeter Live! / Gisteren ... gezien!

zoeken in:
avatar van west
Zo, heb ik even zitten slapen. New Order in de AFAS?!

Mooi dat het gaaf was!

avatar van Koenr
Als je gisteren niks hebt gezien zat je sowieso te slapen. Jandek in Rotterdam, New Order in Amsterdam, The Dream Syndicate in Utrecht.

avatar van west
Koenr schreef:
Als je gisteren niks hebt gezien zat je sowieso te slapen.

Oh, vandaar dat ik niks zag!

avatar van dix
dix
Wat, Jandek in Rotterdam?

avatar van Koenr
Ja, in WORM. Samen met Ka Baird.

avatar van jordidj1
Hahaha, dixie lag te pitten.

avatar van dix
dix
Koenr schreef:
Ja, in WORM. Samen met Ka Baird.

Worm, dan had ik hem op het balkon kunnen horen.

Ik heb Jandek ooit een keer gezien en sindsdien ben ik een ander mens geworden, veel moeilijker voor mijn omgeving. De gedachte is dat ik met een reverse-optreden mijn oude ik weer terug zou kunnen krijgen. Ik zou daartoe dan de hele avond met mijn rug naar de artiest gaan staan om een optimaal effect te bereiken.

avatar van Koenr
Ik heb nog geen verandering gemerkt, maar ik zal eens opletten de komende dagen.

avatar van GrafGantz
Volgens mij was jij daar ook, Jazper. Nog wat gemerkt qua gedragsveranderingen? Of heb je hem nu een even aantal keer gezien?

avatar van Jazper
GrafGantz schreef:
Volgens mij was jij daar ook, Jazper. Nog wat gemerkt qua gedragsveranderingen? Of heb je hem nu een even aantal keer gezien?


3e of 4e keer. Wat nu?

avatar van Môrthul
Koenr schreef:
Als je gisteren niks hebt gezien zat je sowieso te slapen. Jandek in Rotterdam, New Order in Amsterdam, The Dream Syndicate in Utrecht.


Jandek live gemist?

avatar van Masimo
Ook ik was bij het businessuitje van Corwood Industries aanwezig

avatar van dix
dix
Masimo schreef:
Ook ik was bij het businessuitje van Corwood Industries aanwezig

Ja, was de volledige catalogus te koop?

avatar van VladTheImpaler
Vrijdag 18/10: Ty Segall & the Freedom Band - Patronaat Haarlem

Afgelopen vrijdag ben ik naar een van de twee avonden geweest dat garagerock koning Ty Segall in het Patronaat stond naar aanleiding van zijn Two Day Residency optredens. Op beide avonden speelde hij zijn nieuwe album First Taste integraal, en daarna integraal een ander bekend oud album dat per avond verschilde. Op donderdag was dat Melted en op vrijdag Manipulator. Aangezien ik Manipulator tot nu toe als zijn magnus opus zie, was de keuze makkelijk.

Het optreden begon dus met de integrale uitvoering van zijn nieuwe album First Taste. Ik vind dat een prima album maar het behoort duidelijk niet tot zijn beste werk, al is het nummer Taste wel erg lekker. Daarom voelde het toch een beetje als een voorgerecht, en was het wachten op het verrukkelijke hoofdgerecht; Manipulator. Dezelfde gedachte merkte ik bij meerdere mensen in het publiek.

Vanaf het begin van de eerste klanken van titelnummer Manipulator was de euforie bij veel mensen te horen, en werd de sfeer in de zaal nog beter en losser. Met Tall Man, Skinny Lady werd het vuurtje nog meer aangewakkerd en bij It's Over was de pit al aardig groot geworden. Daarna kwamen direct twee persoonlijke favorieten met Feel en The Faker, de avond kon toen eigenlijk al niet meer stuk. De rest van het optrden bleef lekker en ook de crowdsurfers bleven komen, al waren het er deze keer niet zoveel als de vorige keer dat ik Ty zag in Paradiso. Een klein minpuntje dat ik me nog wel te binnenschoot tijdens het optreden was dat bijna wel alle nummers harder werden gespeeld dan op het album, wat bij sommige nummers van Manipulator toch niet perse hoeft. Maar Ty heeft wel weer laten zien dat hij wat mij betreft nog steeds de koning van de garagerock is.

avatar van Mssr Renard
Mathias Eick Quintet - Muziekgebouw het IJ, Amsterdam - 20 oktober 2019.

Waarlijk een prachtig concert. De muziek van Eick is eigenlijk geen jazz meer, al liggen de roots wel in de jazz.

Het quintet bestaat uit piano, drums, electrische basgitaar, trompet en viool, waarbij trompettist Eick ook wat toetsen en de violist percussie voor hun rekening nemen.

De composities komen van de laatste twee platen, en komen live veel voller over. De nummers hebben flink wat meer pit en dynamiek en de drummer legt wat lekkere grooves neer (samen met de bassist).

De pisnist, violist en trompettist krijgen veel kans voor erg mooie solo's maar de nadruk ligt vaak op harmonie en melodie, waarbij de meest prachtige, filmische thema's worden gespeeld.

Daarom heeft de muziek meer iets weg van neoklassiek of instrumentale pop dan jazz. Er is ook niet veel ruimte voor improvisatie, maar dat is ook niet de bedoeling van dit gezelschap.

Er komt nog wel een drumsolo voorbij waarbij door de overdaad aan triolen ik de indruk krijg of hij niet liever in een rockband zou willen spelen. Gelukkig weet hij tijdens de songs wel erg fijne grooves en shuffles te spelen.

De violist steelt meermaals de show met zijn virtuoze en hartverwarmende spel. Eick speelt ook prachtig trompet en weet in een aantal nummers ook te verbluffen met zijn (woordeloze) engelengezang.

Eén van de allermooiste concerten waar ik ooit ben geweest, en de sound en mix waren erg goed gebalanceerd.

avatar van itchy
Motorpsycho - Paard, 19 oktober 2019

Voor de ongeveer (ergens in de 40 raakte ik de tel kwijt) 60e keer zag ik de Noorse helden aan het werk, dit keer weer eens aangevuld met los-vast gitarist Reine Fiske. Het was het laatste optreden van een Europese tour, dus ik hoopte op een bonte avond. En dat werd het, al leek het daar een tijd niet op.

Afgetrapt werd met een rechttoe-rechtaan versie ASFE van The Tower, een puik nummer om erin te komen. Heerlijk "leeg" gedrumd door Tomas Järmyr, wat is die man toch een verademing na de veel te drukke prog-drummer Kenneth Kapstad.

August volgde, een nummer waar ik weinig mee heb net als de plaat waarvan het afkomstig is, Still Life With Eggplant. Het geluid is helemaal niet in balans, drums veel te zacht ten opzichte van de rest.

"See you in 20 minutes" zei Bent Sæther, waarna het titelnummer van hun laatste plaat The Crucible werd ingezet. Shit... Ik kan vrij weinig met deze laatste worp, en het werd dus doorbijten waarbij het nog steeds niet veel betere geluid weinig hielp.

Na 20 minuten oeverloos geriff en gepriegel volgde Light Fantastic van de recente outtakes-plaat. Ik kende het nog niet, op het eerste gehoor een leuk nummer, gezongen door Snah, maar wel erg rommelig gespeeld.

Daarna: Manmower, een schitterend nummer van klassieker Blissard. Maar... het werd weer eens helemaal aan flarden gejamd! Terwijl het nummer zich wat mij betreft daar niet echt voor leent.

Tot nu toe was het een voor Motorpsycho-begrippen zeer middelmatig concert... maar zowel band als geluidsman herpakten zich genadeloos. Vanaf hier werd het zo goed als Motorpsycho maar kan zijn.

California, van dezelfde outtakes-plaat werd gebracht met twee akoestische gitaren. Het was prachtig. Geluid opeens kristalhelder, en dat bleef het.

Tot mijn grote verrassing kwam toen On My Pillow van Timothy's Monster. Op die plaat vind ik het één van de minste nummers, maar nu werd het flink meer peper in de reet gespeeld, en het werkte ontzettend goed op deze plek in de setlist bij dit concert.

A Pacific Sonata van The Tower was omgedoopt tot A Nordsee Sonata. Hypnotiserend en betoverend mooi.

Starhammer werd vervolgens instrumentaal helemaal uitgewoond. Kijk, dit nummer leent zich daar perfect voor! Zelden hoorde ik Motorpsycho zo duister en zó far out. Krautspacejazz, het ging echt heel ver.

For Mad Men Only, een cover van de obscure band May Blitz, werd gezongen door Reine Fiske. Heel opzwepend, ongeveer zoals Black To Comm van MC5 een tijd werd gespeeld door de heren (te horen op Roadwork 1).

Psychotzar, het enige nummer van The Crucible dat ik wél goed vind, werd zeer gedreven gebracht. Ook hier heel duister, Black Sabbathiaans.

En toen: The Wheel. Één van dé Motorpsycho-classics, in een spijkerharde en volledige versie (de laatste tijd werd dit nummer vaak in da mix gegooid met andere nummers). Ik denk de beste live-versie van dit nummer die ik ooit hoorde. En ik ken dit nummer al van concerten vanaf voor Timothy's Monster, waarvan het afkomstig is. Dit was zo ontzettend goed.... de band en de hele zaal steeg op, dit had eeuwig door mogen gaan. Pseudo-religieus moment!

En toen was het klaar... maar er kwam een toegift die geen afbreuk deed aan het ontzettend speciale moment ervoor: Fool's Gold, een nummer dat ik met nog één andere idioot als favoriet heb aangevinkt op Blissard, en daarop een prachtig en intiem akoestisch lo-fi liedje is, was omgebouwd tot een 15 minuten durend spacy epos, en het bleef recht overeind. Het werd langzaam al spelend uitgefade, op het eind kon je een speld horen vallen.

Een concert met twee gezichten, de eerste 1/3e was zwaar onder de maat. De tweede 2/3e waren op topniveau en het laatste deel was buitencategorie. Hoewel ik Motorpsycho op plaat tegenwoordig nogal wisselvallig vind, blijf ik ze live absoluut volgen!

avatar van crosskip
Dat klinkt als een vergelijkbare ervaring als afgelopen vrijdag in Hengelo. Daar begonnen ze gelukkig gelijk met The Crucible. De eerste 20 minuten zijn weggegooid, maar ik hoefde de rest van het concert niet meer te vrezen dat het nummer ineens op zou duiken!

Vergelijkbare hoogtepunten ook: de hierboven al geroemde krautspacejazz jams in de klassieker Mountain (met Fiske nu een driemans-uitvoering van de dansmove!) en The Tower, erg fraai semi-akoestisch intermezzo, een bulldozerende Wheel en een magische afsluiter met Fools Gold. Geen idee of de live-improvisaties enigzins aanduiden welke kant ze op gaan met hun aankomende studiowerk, maar laten we het hopen!

Na afloop ook nog een fraai (bijna) tour-exclusive LP kunnen scoren. Dat doet Motorpsycho de laatste jaren toch erg goed met verrassende toffe speciale uitgaves!

avatar van Germ
Net Baroness gezien in de Maassilo in Rotterdam. Wat een show! Het spel plezier spatte er van af!

avatar van Reinbo
Gister Tangerine Dream gezien in De Boerderij. Kende de band enkel van een aantal waanzinnige soundtracks en gelukkig kwam Sorcerer voorbij. Maar ook de rest van hun set bestond uit fijne kunstige space muziek. Was echt prima show met één heerlijk toegift van 40 minuten.

Jack Savoretti in Tivoli Vredenburg.

Klonk best goed.

avatar van likeahurricane
Eergisteren Heather Nova in TivoliVredenburg Utrecht.
Het was in de grote zaal, waar ik de acoustiek niet zo goed vind, en dat bleek in het eerste deel van het concert. Daarna werd het gelukkig beter en Heather speelde een mooie setlist van oude nummers en haar nieuwe album.

Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=bSOobPOJCL0

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.



Gisteren naar Emmett Tinley, zanger van The Prayer Boat in de kleine zaal van Paradiso Amsterdam. Alhoewel dat album al weer meer dan 20 jaar geleden is verschenen en zijn laatste solo album 8 jaar oud is. Hij komt in maart weer met nieuw werk. De oude nummers blijven prachtig.

Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=GFG5E5kks2s

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van VladTheImpaler
Vrijdag 25/10: London Calling (dag 1), Paradiso (met o.a. The Murder Capital, Squid, Sheer Mag)

Na de voorjaars editie van dit te hebben gemist, ben ik deze editie wel weer geweest, al is het alleen maar de eerste dag geweest. Ik was vooraf vooral benieuwd naar The Murder Capital en Squid.

De avond begon in de kleine zaal met Wovoka Gentle. Een Londens trio dat een beetje een mix was tussen dansbare synthpop en dromerige soundscapes. Klonk zo nu en dan best aardig, maar te veel nummers gingen niet ergens heen.

Vervolgens was het de beurt aan EUT om te openen in de hoofdzaal. Ik kende een aantal nummers van deze Nederlandse indierock band, die volgens mij aardig aan de weg timmeren en zelfs op tour gaan/zijn geweest in Engeland. In een aantal nummers hoor je duidelijk ingrediënten waarvan ik wel kan snappen dat de Engelse dit wel kunnen waarderen zoals lekkere catchy gitaarriffjes en ze kunnen stevig rocken. Het was live sowieso allemaal een stuk harder dan ik vooraf had verwacht, maar dat vond ik zelf wel lekker. Een meer dan geslaagd optreden dus en daarmee was de avond sterk geopend.

De rest van de avond heb ik de acts die in de kleine zaal speelde maar gelaten voor wat het was, omdat het al snel duidelijk was dat de kleine zaal al heel snel barstens vol stond. Wat wel een plus punt van de organisatie is, is dat er een groot scherm in de grote zaal hangt waarop de act in de kleine zaal te zien is.

RVG was de volgende act in de grote zaal. Een Australische band met een heel erg jaren 80 geluid dat het meest deed denken aan The Cure met een schreeuwerige zangeres. Aan de uitstraling van de band zou je niet denken te maken te hebben met een band die nog vrij nieuw is. Muzikaal vond ik het best prima, alleen klonken te veel nummers of ze daadwerkelijk ook in de jaren 80 waren geschreven.

Night Moves bracht daarna 40 minuten lang een relaxte 70's sound wat best lekker weg luistert, maar tegelijk te weinig boeiend of goede nummers bevatte.

Met The Murder Capital was daarna de eerste band waar ik van te voren naar uitkeek, en ik kreeg de indruk dat dat voor meer mensen gold. Ik kreeg wel de indruk dat dit de hoofdact van de avond was. En die status hebben ze wat mij betreft gedeeltelijk waargemaakt. Eigenlijk was mijn indruk hetzelfde als die ik van hun debuutalbum heb. Hun langzamere en donkere nummers vind ik net wat minder boeiend, maar hun uptempo nummers zijn dan weer erg goed. De eerste helft van het optreden kwamen de langzamere nummers voorbij, en de tweede helft ging het los met uiteindelijk een goede pit en stagedive van de frontman tot gevolg. Die tweede helft van het optreden was het beste van de hele avond.

De laatste band die ik nog kon zien was Squid, en ook daar keek ik erg naar uit. De band uit Engeland is bezig een aardige buzz te creëren met hun aanstekelijke disco punk. Vooral het nummer The Cleaner doet het goed, en was live ook het hoogtepunt. Uiteindelijk hebben ze mijn verwachtingen niet helemaal waar kunnen maken doordat ik het geluid niet helemaal lekker vond afgestemd, vooral de zang verzoop nogal in de mix. Het is te hopen dat dit in de toekomst beter gaat worden door veel te spelen, want ze hebben al echt een paar hele sterke nummers.

avatar van motel matches
25/10 en 26/10: Grauzone Weekender in het Paard (Den Haag)

Weekendje Grauzone in de kleine zaal van het Paard in Den Haag. Vrijdagavond wist The Monochrome Set maar ongeveer 50 man publiek te trekken. Hierdoor, maar ook doordat er weinig interactie was met het publiek, kwam het concert niet echt los. Niet dat het slecht was. In 5 kwartier kwamen alle bekende nummers voorbij en die werden goed gespeeld. Bekend is bij The Monochrome Set natuurlijk wel een betrekkelijk begrip, laat ik zeggen dat He’s Frank en Eine Symphonie Des Grauens werden gespeeld. Ik heb me prima vermaakt maar over een jaar zal ik mij er niets meer van kunnen herinneren.

Zaterdagavond was het een heel ander verhaal bij A Certain Ratio. Dit keer meer dan 100 man publiek en volop energie in de zaal. Bij A Certain Ratio speelt de melodie niet echt een rol, maar gaat het vooral om de ‘groove die door de super strak spelende bassist en drummer wordt uitgerold. Met zo nu een goed geplaatste trompet of fluitje was het alsof je in 1982 in de Haçienda stond. Misschien gaat dat wat te ver want het blijft de kleine zaal van het Paard maar toch, het was boven verwachting goed. Vanochtend werd ik wakker met nog steeds Shack Up in mijn hoofd.

avatar van blur8
London Calling @ Paradiso, 25 & 26 oktober.

Beste editie in Jaren, daar was ieder het over eens. Op voorhand was het programma al indrukwekkend, in eggie pakt dat dan nog weer versterkt uit.
Beide avonden begonnen voor mij met vriendelijke pop van Night Moves (US) & Far Caspian (UK). De Britten hadden de aardigste set imo, maar inwisselbaar.
The Twilight Sad mocht trots in een heel vol uur hun Schotse rock etaleren en James blijft een bijzondere frontman om te aanschouwen.

3 bands die ik van de zomer al op een van de festivals mocht beleven: Yak, The Murder Capital en Squid. Het leek wel of ze met elkaar hadden afgesproken om een gelijkende set te spelen: beginnen met enkele rustige songs om daarna Paradiso te bestoken met een bombardement aan publieksknallers. En Inderdaad een kolkende massa. En wie had deze keer de grootste Moshpit? Yak heeft krap gewonnen geloof ik. Maar de verste stagedive kwam op naam van de zanger van the Murder. Die James had gelukkig z’n arrogante podiumact weggegooid en was nu de joviale aangever van de feestvreugde.
Ook bij SQUID was de podiumervaring van afgelopen maanden zeer positief vertaald naar een strakke show. Hun weirde combi van rock punk en jazz levert toch weer een opvallend nieuwe sound. Zingende drummer en trompet maken het een eigenzinnige band. Blijven volgen dus,

W.H.Lung is weer zn onbekende naam die heel terecht op een showcase avond staat. Psychedelische rock die veel te leuk is.
Punkers Automatic & Heavy Lungs maakte dat er geen moment rust was in het program en dat de bovenzaal permanent uitpuilde. Op de trap was regulering nodig. Een persoon eruit dan één erin. Het moet niet gekker worden op LondonCall.
Dan de band waar ik meest naar uitkeek. Do Nothing maakte met korte set alles waar. Typische Brits met funcky gitaar en praatzang. Lekkerrrrr.

avatar van Lars Muziek.
28/10/2019 Metronomy @Melkweg, Amsterdam (Zaal: Max / Support act: Georgia / UITVERKOCHT)

Na enkele zomertours is Metronomy terug met een clubshow tour. De laatste stamt alweer uit 2014 waarin ze TivoliVredenburg uitverkocht speelde. Vanavond speelt de band, die eerder nog verkondigde te gaan stoppen met live optredens, in een uitverkochte Melkweg te Amsterdam.

De avond start eerder met een gewijzigde timetable waarbij om half acht Georgia de avond opende met een voorprogramma. De enthousiaste Georgia speelt met volle overtuiging en weet hier en daar het publiek al te laten dansen. Haar muziek wordt gevormd vanuit samples en wordt live tot leven gebracht met elektronische drums. Opzwepend is het wel. En anders weet zij dat ook zo wel te brengen met haar enthousiasme. In eerste instantie staat het geluid wel wat te hard. De harde drumslagen denderen op je borstkas en keel, dat is even slikken. Maar gelukkig lijkt dit na vier gespeelde tracks wat bijgewerkt te zijn.

Na haar goede act volgt een lange wacht op Metronomy. Perfectie speelt hierop. Instrumenten worden tot twee keer toe gestemd en snoeren worden precies naast elkaar recht gelecht. Inmiddels loopt het zelfs wat uit daardoor. Maar als dan eenmaal de Intro-Wedding Bells klinkt begint het feest al in volle gang. Tracks van het nieuwe album komen dan al snel voorbij. Lately is in ieder geval al een goede start. Waarna de zeer fijne The Bay wordt gespeeld. Want ook bekende tracks van de vorige albums weet de band op een perfecte timing te spelen. Reservoir, Boy Racers en Radio Ladio bijvoorbeeld gaan gepaard met swingende moves. Alsof dat niet het enige is wordt Boy Racers nog even overlapt met Lying Low wat een zeer hoog elektronisch gehalte weergeeft aan syntherseizers.

Nieuwe tracks als Insecurity, Salted Caramel Ice Cream en Sex Emoji lijken ook goed te worden ontvangen door het publiek. Jaja en tussendoor wordt er bedankt, maar ook een praatje gemaakt. Want wie waren er allemaal in 2006 bij in de Melkweg? En weetjes als; dat de bassist ooit in Den Haag heeft gewoond/gestudeerd. Ja fans weten dat denk ik wel. Net als elke noot die wordt aangeslagen, het wordt allemaal wel herkent. Net zoals bij de track The Look. Maar verrassend komt de band wel om de hoek in dit nummer met een korte stilte waarna de melodie van The Look uit een schiet in een zeer versnelde dans versie. Wat een feest!

En met 22 gespeelde tracks komt er dan een einde aan dit concert. Maar liefst 100 minuten heeft Metronomy alles gegeven. En het publiek zich helemaal uitgedanst. Waarom zou Metronomy dan stoppen met live optredens? Metronomy Forever toch?
Nou dan... tot de volgende!

avatar van Lars Muziek.
29/10/2019 Pond @Melkweg, Amsterdam (Zaal: OZ / Support: Sinead O'Brien / UITVERKOCHT)

Frontman Nick Allbrook gaat al lang door als Pond, maar sinds 2013 maakte hij de doorbraak om als bassist bij Tame Impala op te stappen en zich te focussen op zijn eigen band. Zo bevat Pond nog niet veel clubshows in Nederland. Enkelt drie clubshows onder andere in Merlyn en dat in zes jaar tijd. Met ondertussen wel zeven studioalbums op de bandnaam. De setlist voor vanavond is beperkt met oude hits en de band pakt dan vooral naar de hits van de laatste twee nieuwste albums. Onlangs brachten ze ook nog hun eerste live album uit op vinyl. Waarop de klassieker als Dont Look at the Sun Or You'll Go Blind total een nieuwe versie kreeg.

De band is gedreven en speelt een zeer strakke show. Allbrook en aanhang (onder andere Jay Watson en Joe Ryan) weten het niveau vast te houden en de show spannend te houden. Volle psychedelica komt voorbij in vormen van synthesizer melodieën en uit een schietende gitaar solo s. Al opbouwend komt dit tot een mooi geheel met hoogte punten in onder andere Dont Look at the Sun or You'll Go Blind en Man It Feels Like Space Again. Daarnaast valt er ook nog eens genoeg te dansen met enkele swingende tracks als bijvoorbeeld Sweep Me Off My Feet en Paint Me Silver, afkomstig van het ena laatste The Weather album.

Buiten het goede niveau wat wordt vast gehouden kent de band ook het zeer fijne enthaisiaste van frontman Allbrook die voor een potje intensiteit zorgt. Al zwingend en vliegend gaat hij over het podium heen. Hurkent op de rand van het podium zingt hij gerust verder en laat hij het publiek verleiden. Alsof dat niet het enige was laat hij zichzelf nog even liggen aan de voorzijde van het podium waar hij met microfoon in zijn mond nog even een yoga kunstje uitvoert.

Pond heeft het allemaal en mag dan ook gekoesterd worden, maar meer clubshows in de toekomst zouden de fans goed doen. En anders is de band vrijwel elk jaar te bezichtigen op een Nederlands zomer festival. Je kan dan ook verder gaan zoeken als je wilt in de Australische psychedelica, maar Pond werkt zich nu al naar de top en daar blijven andere band nog even wat lager in achter.

avatar van Michiel Cohen
Gisteren gezien bij Rickermanns in Greven (Duitsland).
Events — Miss Tammi Savoy - misstammisavoy.squarespace.com

Lars Muziek. schreef:
29/10/2019 Pond @Melkweg, Amsterdam (Zaal: OZ / Support: Sinead O'Brien / UITVERKOCHT)


Heb je ook nog iets meegekregen van het voorprogramma Sinead O'Brien? Hoe was dat?

avatar van Lars Muziek.
nadir21 schreef:
(quote)


Heb je ook nog iets meegekregen van het voorprogramma Sinead O'Brien? Hoe was dat?


Leuk dat je er naar vraagt! Hier heb ik niet over geschreven, maar wel volledig live gezien op die avond. Ze speelde een week eerder trouwens nog op het Left the Dial festival te Rotterdam. Maar goed... Sinead O'Brien... Leuk bandje om eens live gezien te hebben. De zangeres zingt vlak, eigenlijk is het meer alsof ze een verhaal vertelt dan dat ze staat te zingen. Tekstueel kwam het dan ook wat poëtische over. Hier had ze een goede stem voor en wist dit met een serieuze blik, en al over het podium heen lopend, te brengen. Haar begeleiders band bestaat uit een gitarist en drummer. Die de liedjes goed verpakt met fijne melodieën. De ene melodie lekkerder dan de andere, ze zaten er wel tussen. Maar nergens sprong het er echt uit. Geen rock of ruimte voor een instrumentaal uitstapje. Na een half uur heb je dan ook genoeg gezien en geeft dat verdoening voor de hoofdact. Dat was mijn ervaring bij dit voorprogramma van Sinead O'Brien, niet slecht dus.

Love Couple en Indian Askin in Sittard.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:56 uur

geplaatst: vandaag om 15:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.