Was weer heel indrukwekkend ja en blij met al die nieuwe songs van de laatste plaat die ze gespeeld hebben. Ook een bloedmooi From die nog niet veel gespeeld is deze tour. Wel iets te kort vond ik wel, er was nog wel tijd voor een extra nummer hoewel Change wel mooie afsluiter was.

Geen Simulation Swarm tho, hoe dan? Was idd veel te kort maar bloedmooie afsluiter...

Ik zie dat de setlist van het concert in Brussel wel duidelijk anders is dan die van Utrecht. Beide zien er prima uit en ik klaag sowieso niet snel als nummers als Not, Forgotten Eyes, Ingydar, Terminal Paradise, From en Anything voorbij komen. En dan vergaten ze nog Change en Simulation Swarm te spelen. Inderdaad zeer verheugd dat ik ze weer heb zien optreden in een popzaal, wat een fantastische band is het toch!

Zojuist Daniel Romano's Outfit gezien in Vera, Groningen. Wat een fantastische rockshow, gaat dat zien als je de kans krijgt!

Gisteren gezien in de Ziggo Dome, Queen + Adam Lambert.

Wie een objectieve recensie wil, gaat maar zoeken in een krant of nieuwssite. Dit wordt een lofzang.

Vanaf het allereerste moment dat een orkestrale versie van Innuendo de opmaat is naar het echte begin tot de laatste tonen van God Save the Queen intens genoten!
Het begin alleen al, met Now I'm Here, waar ze aan verschillende kanten lijken te verschijnen, wanneer ze daarna 'opeens' op het podium staan. Waar ze heerlijk stevig beginnen, want na Now I'm Here volgt een soort medley met stukjes van Tear It Up (heerlijke keuze als albumtrack) en Seven Seas of Rhye, wat overgaat in Hammer to Fall. Nou dan zit je er wel in.
De stevigheid gaat dan wat terug met nummers als Somebody to Love, waar je de vocale kunsten van Adam Lambert heel goed in kan horen, maar die toonde hij de hele avond door. Wat een zanger en natuurlijk moet je houden van zijn flamboyante en theatrale presentatie. Maar hé, ik smul er van. Eer doen aan Freddie, maar toch je eigen ding doen. Ik vind dat het hem heel goed lukt op dat dunne lijntje de balans te houden.

Dat in een prachtig decor van een soort theater. Tja en de show is sowieso ongekend. Want theatraal is Queen natuurlijk überhaupt. Wat een lichtshow, wat een presentatie met beelden, wat een effecten. Dat het theater lijkt in te storten na het eerste gedeelte, dat Brian lichtkogels uit zijn gitaar schiet bij A Kind of Magic, de motor die verschijnt bij Bicycle Race (denk dat ze hun eigen teksten niet zo goed kennen), het schijnbare duet met Freddie in Love of My Life, de laserstralen die Who Wants To Live Forever ondersteunen, Brian die op een planeet zijn gitaarsolo doet, of juist kleiner als oude beelden op de achtergrond afgespeeld worden als Roger These Are the Days of Our Lives zingt. En de afsluiting.

Tja en de muziek. Kijk, ik houd er nogal van en we werden gisteren getrakteerd op ruim 2 uur en een kwartier van die muziek. Ze weten hoe ze een setlist op moeten bouwen qua afwisseling, dat er ook even ademruimte moet zijn. Maar wat werd er echt ook fantastisch gespeeld! De rest van de band (bassist, toetsenist en percussionist), die wel een ondankbare taak heeft, want die mogen echt niet in de voorgrond treden, kunnen ook echt spelen. Maar dat de heren May en Taylor nog zo kunnen spelen en energiek zijn met hun ruim 70 jaar. Wat een helden!

Meerdere kippenvelmomenten, het begin uiteraard, maar ook In the Laps of God... Revisited omdat het überhaupt op de setlist stond en dat daar alles instortte en eindigde met een knal, de ontroering van Brian na Love of My Live, These Are the Days, het opdragen van Under Pressure aan Taylor Hawkins, de hele show rond A Kind of Magic, de laserstralen als Freddie van band af You Take My Breath Away zingt, The Show Must Go On. Vergeet er denk ik nog wel een paar. Maar stiekem het meeste kippenvel omdat je dit fantastische concert hebt mogen delen met je 14-jarige zoon en dat hij dit ook nog heeft mogen meemaken!

Want de kans dat dit de laatste keer was, is gezien de leeftijd van de mannen natuurlijk wel reëel. Maar als het zo is, dan is het goed zo, want dit was dan een meer dan fenomenale afsluiting.

Wie Metallica?

Gisteravond in de Afas Live:
https://vipnation.eu/sites/default/files/Screenshot%202021-12-10%20at%2015.05.53.png
Wat een werkelijk subliem en fantastisch concert van Jack White gisteravond in Amsterdam. Jack had er duidelijk zin in en het publiek ook. En dat met een geweldige band, met een strakke drummer, een fijne bassist en een briljante toetsenist. En dan die setlist: gisteravond in Amsterdam kregen we het beste van al Jack's werelden: White Stripes, solo, The Raconteurs en the Dead Weather, in een mooie afwisselende volgorde.

Het afscheidsconcert van Midnight Oil.
Ze moesten er even in komen en ook de zaal ging pas wat later mee.


Ze blijven nog altijd goed.

Dank voor de mooie opnames! Dat wordt de komende dagen nog even nagenieten.

Vond het een geweldig goed concert. Had het idee dat de zaal pas wat later mee ging ook kwam doordat ze in het begin van de setlist nogal wat nummers speelden die vooral bekend zijn bij de die-hard Oils fans maar daar buiten niet, zoals Blossom & Blood en Lucky Country. Was zelf blij verrast, had gehoopt dat ze langs zouden komen, maar de kans was klein, en dan toch…..

Geen woord gelogen! Ook hier in Den Haag een geweldige show van deze ultra coole stijl iconen uit Canada. Kort en krachtig, pak m beet 75 minuten, maar spelen was het credo. En wat een waanzinnige zangeres, dat maakt de band compleet. Kende welgeteld 1 nummer, want Romano lijkt een nieuwe Robert Pollard te worden gezien de hoge frequentie nieuwe albums. Niettemin een fantastische rockshow.

Ik zag ze vrijdag in Vera, dat hij nogal wat platen uitbrengt en dat je dan live niet alles kent heb ik opgevangen door op Setlist.FM te kijken, ze spelen al tijden dezelfde set. Die nummers heb ik in een playlist gezet op Spotify waardoor ik alle nummers kende. Maar ook zonder een nummer te kennen was dit een supershow geweest. Ben echter wel blij dat ik de nummers die niet kende ook nog gecheckt heb.

Was inderdaad een bijzonder vette geweldige show. Die zangeres (Julianna Riolino) is wel echt een podiumbeest, maar ook de rest van de band rockte. Eén van de te gekste shows die ik dit jaar gezien heb.

https://pbs.twimg.com/media/FWoESugWIAMHmoq?format=png&name=small

En zondag was het weer tijd voor Metropolis Festival in Rotterdam. Altijd fijn om nieuwe muziek te ontdekken en in een rustige relaxte sfeer met prachtig weer.

Leuke gitaarpop uit de UK:
The Lathums

Eerste tour in Europa van de band uit Chicago van het Matador label:
Horsegirl

Lekker dansen:
Tramhaus
FatDog

Dreampop uit Nieuw Zeeland:
Yumi Zouma

Uit de UK
Steam Down

Een beetje vreemd:
Hence

Gisteravond Richard Thompson in de Waalse Kerk in Amsterdam. Ik was er nog nooit geweest en het is een bijzondere locatie, moet ik zeggen. Ook bijzonder onpraktisch omdat de meeste kerkbanken niet naar het podium gericht zijn en ze dus vooral in de weg zitten. Maar desondanks heeft het toch wel iets zo’n een optreden in een kerk; een goed geluid en veel sfeer. Het voorprogramma heb ik gemist, maar dat had het publiek (gemiddelde leeftijd rond de 60) blijkbaar dorstig gemaakt, want het bier was al op voordat Richard begon. Ik heb hem al vaak live gezien en bij hem is er maar 1 vraag; wordt het goed of heel goed? Heel goed was gisteravond gelukkig het antwoord. Hij speelde zonder band (wel kreeg hij halverwege het concert de hulp van zangeres Zara Phillips) en dat heeft mijn voorkeur. De man is ondertussen al 73 maar nog steeds prima bij stem en ook zijn gitaarspel is als vanouds. Het is bovendien een erg sympathieke man die veel contact legt met het publiek. In anderhalf uur kwamen klassiekers voorbij als 1952 Vincent Black Lightning, Wall of Death en I Want to See the Bright Lights Tonight maar ook nog een paar fraaie recente nummers. Zelf werd ik erg gelukkig om Genesis Hall en Walking on a Wire weer eens live te horen. Het enige minpuntje dat ik kan bedenken is dat Beeswing, in tegenstelling tot eerder avonden deze tour, niet werd gespeeld. Maar daarvoor kregen we gisteravond From Galway to Graceland, ook niet verkeerd.

Herkenbaar, motel matches

Ik heb het voorprogramma wel gezien en dat was absoluut een groot succes. Begon met een cover van Canned Heat's On the Road again op slide guitar, en had vanaf dat moment het publiek volledig mee voor zijn eigen bluesnummers. Zelden een voorprogramma zo goed zien vallen.

Nou was het sowieso een fijn publiek in een fijne atmosfeer - ook zonder bier. 'Uitverkocht' betekende ook niet 'vol', er hadden met gemak twee keer zo veel mensen in gekund, maat de zichtlijnen in de kerk waren inderdaad niet overal even goed. Eigenlijk hoefde Thompson niet eens moeite te doen om het publiek mee te krijgen, maar dat deed hij zeker wel. Sympathieke en onderhoudende kerel.

Goede, afwisselende setlist ook, met meer dan voldoende ruimte voor het geweldige gitaarspel. Eigenlijk het enige minpuntje vond ik het geluid: dat had wel een tikje zachter gekund.

Brunniepoo, wij waren ook erg verbaasd dat het blijkbaar uitverkocht was. Hadden nog makkelijk een paar honderd man bij gekund. Nu wel spijt dat we het voorprogramma gemist hebben....

Molchat Doma, 3 juli in de hoofdstedelijke Melkweg.

Tantoe, wat voelde ik mij gisteravond oud daar aan de Lijnbaansgracht. Onze Wit-Russische (of op z'n woke's Belarussische) darkwavers hadden de zaal doen vollopen en volgens mij was daarbinnen nauwelijks iemand de veertig gepasseerd. Een van mijn concertmaatjes wist dat er leerlingen van hem onder het betalend publiek waren, die stonden vast vooraan. Wij niet, de eminance grise was achterin de zaal gepositioneerd, dichtbij de man achter de knoppen.

Hoe was het? Nou, vermakelijk ... en daar tekenen zich de contouren van het anachronisme al af. Want mag darkwave vermakelijk zijn? Ook al zit het muzikaal prima in elkaar en komt de band voor de dag met erg goed materiaal, ik vroeg mij toch steeds af 'hoe dan'. Want die sound, die is toch best wel cheesy. En die zanger, voorzien van een originele Haagse mat ... ik lees elders dat hij vergeleken is met Ian Curtis maar dat zal toch niet over zijn dansmoves zijn gegaan? Tien jaar geleden was je met zo'n performance bij de afzeikronde van Idols beloond met een fluim van Gordon en een extra lang item in de televisie-uitzending. Anno 2022 levert dat dus een uitverkochte zaal op, weer wat geleerd.

Het moet ook over de muziek gaan, dat was immers de reden dat we daar stonden. Molchat Doma heeft drie platen uit en daar staat genoeg op om de show van hoogtepunt naar hoogtepunt te brengen. Dr Avalanche verzaakte geen moment, de nummers werden beurtelings op gitaar-bas dan wel synth-synth gespeeld en dan is het vooral de eerste categorie die beklijft. Heerlijk meanderende gitaarpartijen, ondersteund door heerlijk soepele baslijntjes, het sfeertje van Atak of Eland komt dan heel dichtbij. Iets minder beleefde ik dat bij de synth-gedreven nummers, daar schijnt Depeche Mode een referentie te zijn maar ik hoorde toch vooral Erasure. Niet getreurd daarover, de sfeer was prettig, elk applaus werd met een 'dankjewel' in ontvangst genomen en het beste werd tot het laatste bewaard met een wervelende versie van Na Dne en een enkele toegift in de vorm van Sudno. Maar het mooiste moment van de avond vormde niet de uitsmijter Na Dne en ook niet de effectieve uppercut Sudno, het mooiste moment zat daartussen. Het mooiste moment, dat was het lege podium badend in het licht.

Net zo basaal als de muziek van de band was ook de lichtshow: rudimentair en degelijk. Heel veel blauw licht want daar houden Goths van. Ook veel rood, vaak samen met dat blauw. Er waren soms ook gele of witte spots en incidenteel een stroboscoop. Ik zat mij tijdens de show al af te vragen hoe je het thuis gaat uitleggen wanneer er pica's rondgaan waarop je in een blauw gele lichtzee je duistere ding staat te doen. En dat is een understatement, uitleggen gaat daar in Minsk namelijk gepaard met 72 uur staande detentie, zonder de beschikking over een advocaat of een toilet. Dan heb je waarschijnlijk de voorkeursbehandeling genoten, u krijgt het idee. No politics is de modus operandi van Molchat Doma en wat moeten ze ook anders als er helemaal geen ruimte is om jezelf uit te drukken. Dus zagen we tijdens de show op geen enkel moment blauwe en gele lampen tegelijkertijd draaien. Zeer verstandig jongens, we zien jullie graag heelhuids terug.

In de paar minuten tussen de uitsmijter en de toegift was er niets te zien op het podium. Niets of niemand, behalve dan dat gordijn van verticaal georiënteerde spots in ... nu dan wel, blauw en geel. Dat zal Molchat Doma zelf in ieder geval geen compromitterende plaatjes opleveren. Denken jullie dat ik er met mijn observatie naast zit? Ik stond ernaast, naast de man die de schuiven in die positie bracht. Of het de band, de zaal of desnoods deze user is die zich hier uitspreekt, het doet er niet toe. No politics is het noodgedwongen credo, maar de actualiteit was even in de Melkweg aanwezig en dat is niet onopgemerkt gebleven.

Ik.
Bespreking Rock Werchter volgt eerdaags hier.

Down The Rabbit Hole was weer geweldig. Op de zaterdag zo'n 60 km bij elkaar gedanst zegt mijn stappenteller, wat een feest was het. Het weer was geweldig, de algehele opzet wederom geslaagd, dit was mijn 2e keer, en heb sterke optredens gezien.

Ik begin aan het eind. Wat is Avalon Emerson een heldin. Afsluitend op de zondag draaide ze tot 04.30 stipt de lekkerste vuige beukmuziek, met groot enthousiasme. We stonden vooraan en het was alsof ze bij ons in de groep mee stond te dansen, het plezier spatte ervan af. We zijn euforisch en kapot de tent ingekropen daarna. Ik en mijn vrienden dan he. Opvallend dat Colin Benders, die nog voor haar draaide, qua hardheid ruimschoots over haar heen ging, dat was harder dan hard.

Ik zag gisteren in de spiegel dat mijn lichaam onder de blauwe plekken zit. Van die diepdonkere; doorsnee 10 - 15 cm. Dank Viagra Boys, het was afzien.

Vooraan gestaan bij o.a. Bicep, Moderat en The Smile, niet de minste! Het was niet overal druk en ik vond het erg fijn publiek (weinig rokers, weinig gepraat, weinig gedram en geduw en een uitermate fijne sfeer).

Op zondag de dag lekker begonnen met een duik in het meer. Ik heb heerlijk vegetarisch of vegan gegeten, een enorm aanbod. De geluidskwaliteit was uitstekend op alle stages. Ook de douches, wc's en campings waren keurig verzorgd, petje af.

Optredens gezien van (in volgorde van hoe goed of leuk ik het vond):

The Smile
Bicep
Viagra Boys
Avalon Emerson
Moderat
Black Cadmium
Polo and Pan
Colin Benders
The War on Drugs
Ajuma
Tom Trago
Goldband
Aleksa Alaska
Personal Trainer (vervanger Sleaford Mods)
Skee Mask (verreweg de grootste tegenvaller voor mij, wat een saaie, inspiratieloze set, had veel meer verwacht van deze muzikale held)
Disclosure (dit kan echt niet)

Stukjes van gezien:
Little Simz
My Baby
St. Vincent
Sylvie Kreusch
David Vunk

Over 6 weken Lowlands, doen het nog eens dunnetjes over.

6-7-2022 Tom Jones, Ziggo Dome Amsterdam

Na drie keer te zijn uitgesteld door Corona was het dan eindelijk zover.

Ik kan het alleen maar eens zijn met deze recensie in de Volkskrant. Tom Jones maakte er een 2 uur durend knalfeest van waarbij hij op zijn 82ste (!!!) werkelijk alles en iedereen van het podium blaast. Als een jonge hond zingt hij erop los en brengt hij een fantastische mix van oude hits en zijn nieuwe album Surrounded by Time.

Alle bekende songs hebben een nieuw arrangement gekregen waarbij ze stuk voor stuk goed uitpakken. De show kakt nergens in en Tom heeft geen minuut pauze nodig in zijn set. Ik kan niets anders dan respect voor de beste man hebben, maar vooral natuurlijk enkel bewondering en adoratie voor zijn stem. De Ziggo Dome was stijf uitverkocht en kende een mooi gemêleerd publiek. Een publiek dat ook echt voor de muziek kwam: geen vergaderingen of bijkletsmomenten, maar 17.000 man als één kolkende massa voor Sir Thomas.

Enige 'smetje' op de avond was het voorprogramma dat de sfeer vooral bedompte, maar van de andere kant hadden we daardoor alleen maar meer zin in het hoofdprogramma.

Zelden tot nooit iemand met zo'n vocale power en beheersing live mogen aanschouwen.

Setlist:
I'm Growing Old
Not Dark Yet
It's Not Unusual
What's New Pussycat?
The Windmills of Your Mind
Sexbomb
Pop Star
Green Green Grass of Home
One More Cup of Coffee
Talking Reality Television Blues
I Won't Crumble with You If You Fall
Tower of Song
Delilah
Lazarus Man
If I Only Knew
Kiss
One Hell of a Life
No Hole in My Head
Strange Things

The Rolling Stones - SIXTY tour, Amsterdam 07-07-22
1962-2022

Dat kon toch niet meer zo goed zijn als het was, dacht ik nog. Hoewel de recensies uit Madrid en Liverpool toch weer positief waren. En The Rolling Stones overtroffen weer eens ruimschoots mijn verwachtingen...

Wat een mooie setlist, een geweldige Mick Jagger, erg goede Ronnie Wood en zelfs Keith Richards kan het nog steeds. Een uitstekende begeleidingsband, met ook good old Chuck Leavell op toetsen en een prima Daryll Jones op bas. En met een prachtige en net zo mooi zingende Sasha Allen veelvuldig in beeld en in een hoofdrol op Gimme Shelter

En wat te denken van Can't You Hear Me Knocking? Die hoorde ik voor het laatst live in Vredenburg Utrecht, tijdens de 40 Licks Tour in 2003. Ik las dat ze 'm 2 weken terug voor het eerst sinds 2013 weer speelden in Hyde Park London en dacht thuis: je weet het nooit. En kijk eens aan: gisteren gespeeld in Amsterdam, met een fenomenale solo van Ron Wood. Ook erg goed live bleek Out of Time te zijn. Dit was de sublieme setlist met niet alleen maar grote hits:

The Rolling Stones Concert Setlist at Johan Cruijff ArenA, Amsterdam on July 7, 2022 | setlist.fm

Dus ook nog met opener Street Fighting Man, een fraaie You Can't Always Get What You Want, een opvallend goede Start Me Up, een indrukwekkende Gimme Shelter (met beelden uit de Oekraïne) en nog veel meer moois. En oh ja: er was ook nog eens een hele lekkere sfeer in de Johan Cruijff Arena onder aanvoering van een grappende enthousiaste voor altijd jong blijvende rockheld: Mick Jagger. Respect!

Pfoeh, dat zijn wel de naampjes hoor

8 juli Supersister op Westerpop te Delft.

Jonge honden kan je ze niet meer noemen en om ze oude honden te noemen is ook zo wat maar feit blijft wel dat de groep van de tovenaar van de nederpop Robert Jan Stips er zin en plezier in had. Samen met Golden Earring bassist Rinus Gerritsen en drummer  Léon Klaasse krijgen ze midden in t zonnetje drie kwartier speeltijd . Die drie kwartier was het flink genieten in ieder geval. Stips komt soms bij de af- en aankondigingen wat warrig over maar als het om spelen gaat is hij altijd prima bij de les. Er kwam ook nog een medley voorbij met eigen nummers uit en rond 1967 voorbij welke nooit een plaat hebben gehaald en dat klonk echt fantastisch.

Ze speelden naast de 1967 medley ook sowieso nog:  Memories Are New, She Was Naked, A Girl Named You, Hope to See You There Again en I Am You Are Me / Transmitter

wat was daar dan mee?

Donderdag 7 juli 2022 - IDLES + support Gilla Band,
Melkweg

Het heeft een tijdje geduurd, maar dan was het eindelijk tijd voor het uitgestelde concert van IDLES in de Melkweg. De populariteit van de band is inmiddels uitgegroeid tot het punt dat ze twee keer makkelijk de Melkweg uitverkopen. En dat is ze meer dan gegund, want het blijft een van de meest sympathieke bands die ik ken.

Het voorprogramma was Gilla Band, f. k.a. Girl Band. Dat betekende dus een dikke half uur snoeiharde noise rock. De bandnaam mag dan wel veranderd zijn, de muziek wil nog altijd al je ingewanden eruit beuken met een keiharde bass. Die bass had overigens wel een tikje minder gemogen, want de rest van de band raakte daardoor wel een beetje ondergesneeuwd.

Daarna was het tijd voor IDLES, waar gitarist Mark Bowen in zijn inmiddels bekende bloemetjesjurk opkwam. Na twee maanden festivals was het eindelijk weer eens tijd voor een clubshow. En het was duidelijk dat de band er zin en lol in had. De show duurde praktisch twee uur. Daarin kwam ren geweldige mix van oud en nieuw werk voorbij. Nu met vier albums uit merk je uit wat voor geweldig werk ze kunnen kiezen. Gewoon even openen met Colossus, hallo! Dan zet je de toon voor de rest van de avond gelijk. De rest van de avond was dan de energie vanaf het podium en vanuit het publiek enorm hoog, en genieten geblazen. En dat terwijl frontman Joe Talbot met een infectie aan zijn been kampte. Na kort gas terug genomen te hebben, knalde ze er met afsluiters Danny Nedelko en Rottweiler er nog even in en werd de Melkweg nog even goed gesloopt.

IDLES was vanavond voor mijn gevoel een band op zijn piek. Ik ben dan ook erg benieuwd of de band nóg verder kan groeien, en welke kant dat dan op is.

VladTheImpaler

Ik was er afgelopen donderdag ook! Eerste keer dat ik bij dit type concert ben geweest, maar beviel heel erg goed. Sfeer zat er goed in, ietsje druk, maar iets naar voren viel het wel mee. Fijn dat ik achter ene 'Danny' aan kon gaan (die wat groter gebouwd was dan deze sprinkhaan) om vooraan te kunnen geraken voor het duw- en springwerk. Het was niet agressief of hard, maar gewoon subtiel. Mochten ze weer komen probeer ik er zeker weer bij te zijn.

Idles is live wel echt een must see.

Die rij van te voren was wel even schrikken, maar viel gelukkig reuze mee. Begrijp eigenlijk niet goed hoe de Melkweg dit voor elkaar krijgt, maar het ging eigenlijk best gemoedelijk.

Alweer week geleden, maar hier alsnog even nagenieten van Metropolis... Het Zuiderpark in Rotterdam stroomt vol. Het zonnetje begint wat meer te schijnen en rond de namiddag komen er al meer mensen ter samen op dit gratis te bezoeken festival. Wat maakt Metropolis nou zo bijzonder tot andere gratis festivals? Dat zou wel eens de line up kunnen zijn, want elk jaar bevat het wel weer een handvol aan onbekende upcoming bandjes van over de hele wereld. Het is op dat moment, voor die ene dag een ideaal moment om nieuwe bands en nieuwe muziek te ontdekken! De slogan staat ze dan ook goed 'een echt Rotterdams festival met lef' en dat mag gezecht worden, want eigenlijk zie je nergens anders zo'n line up terug voor een gratis festival als deze.

In de grote tent (genaamd) Thinkers speelt Stream Down rond de namiddag iedereen even goed in met wat funk, soul en rap muziek. Het gaat alle kanten op en bied zo al in drie kwartiers een hoop muziek bij elkaar. Dit even goed als de mensen die hier al te samen komen en de tent goed weten te vullen. Na vertraging en wat wachten is er plaats gemaakt voor de indiepop band Yumi Zouma. De pop tracks doen het goed in het zonnetje, waar vele vrolijke, catchy melodieën voorbij komen. Het geluid staat niet altijd even goed afgestemd en dat doen de mindere nummers er niet beter op. De gitarist pakt nog wel even zijn moment en gaat op een van de voorste geluidsboxen zitten om een gitaarsolo weg te geven waarna hij met gitaar en al achter op zijn hoofd spelend terug het podium op loopt. De band verdient zeker nog een tweede kans en komt volgens zeggen nog heel graag eens terug naar (zoals de zanger het noemt) Rolland (Rotterdam - Holland).

In de Workers tent wordt er hard gewerkt om het publiek op elkaar in te laten beuken. Fat Dog is namelijk met hun postpunk een dreigende sfeer aan af werpen op het publiek. Precies zoals postpunk hoort te zijn. Er is bijna niks meer voor nodig of zo'n band groeit al snel door in het genre. Die kant gaat Fat Dog ook op. Teminste, als het aan het Rotterdamse publiek ligt wel want het bevalt hier erg goed. Met enkel een drumstel, gitarist, toetsenist en saxofonist blazen ze de tent af. Als eenmaal de laatste twee nummers aanbreken springt de zanger het publiek in om iedereen tot het moshen op te roepen. Er daar is vanaf dat moment niet veel voor nodig. De tent is opgewarmd en wilt meer, maar hier eindigde het toch echt. Zelfs nadat het publiek om meer schreeuwde, riep de gitarist terug van 'kom maar naar London voor meer' maar geef het misschien een jaar en de band maakt meer bekendheid. Dan zien we ze ongetwijfeld wel weer terug in de popzalen als die van Rotown.

Op het Thinkers podium wordt er nog druk gewisseld van bands. The Lathums staan uitgebreid te soundchecken en dat lijkt toch nog even te duren. Inmiddels is er op het Workers podium ook al het een en ander gaande aan soundcheck. Drie jonge dames staan hier in hun eentje te slepen met geluidsinstallaties en te pingelen op hun gitaren. Horsegirl is de band en bestaan uit drie net afgestuurd middelbare schoolmeisjes. De band lijkt wat onwennig te staan op het podium, maar gezien dit ook hun eerste EU tour is lijkt dat ook niet zo onlogisch tr zijn. Het samenspel zit wel dik in orde. Zelfs zo strak dat beide zangeressen tegelijk zingen en gitaarspelen. En met maar liefst vier (!) gitaren wisselen ze af en toe nog even eentje om. Waar ondertussen ook genoeg ruimte is voor wat experimenten uitstapjes met wat distortion op de gitaren of een flinke drumsolo.

Inmiddels is op het andere grotere podium The Lathums klaar en staat daar Hence te sound checken. Wat geweldig dat het festival deze band op de valreep nog wist te strikken. Want eigenlijk zou er een andere band komen spelen, maar die moest donderdag helaas al afzeggen. Henge is sinds 2018 uitgeroepen tot de leukste festival act en dat wetrn ze zich ook dit jaar te bewijzen op Metropolis. Het ruimte voertuig is geland en daar zijn ze dan... Hence van een andere planeet. Heel de aankleding, heel het concept, alles klopt aan deze band. In klederdracht en met maskers op komen ze het podium op en spelen futuristische muziek waar je heerlijk op los kunt gaan. Ondertussen vertelt het ook nog een verhaal hoe ze hier op aarde zijn gekomen en wat hun komst hier brengt. De muziek lijkt hier en daar dan wel op elkaar, maar heel de aanpak zorgt ervoor dat jij je als festivalganger even op een hele andere planeet bevind.

Eenmaal uit deze spacetrip is het tijd om even wat eten te gaan zoeken. Genoeg foodtrucks hebben zich verzameld rondom het festivalterrein. In het zonnetje is het even genieten van iets lekkers. Gezien er nu nog twee bands tegelijk het festival afsluiten weet je dat deze mooie dag er al bijna op zit. The Vices sluit het grote podium af en Hang Youth het kleinere podium. Eerst genoemde weet zich eigenlijk meer over te laten komen dan een boy band en geven een strakke show weg. Van mee zingers tot gitaarsolo's, ze hadden het allemaal. Daarnaast is ook te zien dat de band met overgave speelt en er heel veel plezier in heeft. Zo weten ze het publiek tijdens vele nummers makkelijk mee te krijgen. Voordeel was misschien dan ook dat er al enkele fans aanwezig waren aan het front, maar er zijn ook vast nieuwe fans gemaakt na hun optreden. Waar menig publiek op deze mooie Metropolis festivaldag wel van meerdere bands fan is geworden.

09/07: Osees (Thee Oh Sees) + support EGG IDIOT - Paradiso, Amsterdam

Na twee jaar uitstel stond bezige bij John Dwyer met zijn Osees weer in Paradiso. En zoals je kan verwachten, krijg je een no-nonsense garagerock show. Na een goede 20 minuten soundchecken niet eerst even afgaan, maar er gewoon direct inknallen met I Come From The Mountain. Dat zette gelijk de toon voor de rest van het concert waarin vrijwel geen gas terug werd genomen. Het is puur anderhalf uur lang knallen met het fuzzpedaal vol open, twee drummers die het geheel opstuwen en een stuiterende bassgitaar. Aan het einde van de show loopt bijna de hele zaal gesloopt naar buiten. Dit was garagerock op zijn best.

Voor het eerst in jaren weer eens een festivaldag gedaan; het is de zondag op Bospop geworden.

Allereerst: wat een fantastisch georganiseerd festival blijft dit toch. Vrijwilligers zijn top, er is ontzettend veel keuze qua eten, fijn terrein, en ga zo maar door.

Programma:

Goodbye June: lekkere opener op een zondagochtend op de mainstage. Rock met een zanger die toch wel erg veel als Bon Scott klinkt. Er was nog weinig publiek binnen toen de mannen er al een song op hadden zitten omdat er iets misging bij het binnenkomen van het festival waardoor de deuren later opengingen dan aangekondigd. Het leek de Amerikanen op het podium niet te deren; goede zin, prima energie en geen gedoe. Degelijke set, weinig memorabele songs, maar zeker wel fijne rock.

Robert Jon & The Wreck: laatst nog een album van geluisterd en ik was alles behalve onder de indruk. Mijn verwachtingen waren dus niet al te hoog toen ik naar deze eerste act in de tent liep. Holy shit wat knalden de mannen het dak eraf. De tent stroomde na 1 song volledig vol en we keken allemaal naar een ongelooflijk goede show. Bluesrock gitaargeweld afgewisseld met Americana en Southern Rock, met een uitblinkende toetsenist en lead gitarist. Een ongekend feestje op de zondagochtend. Deze band verdient het om veel later op het programma te staan. Misschien wel het hoogtepunt van de dag.

Yola: Na de wervelwind die Robert Jon was, viel Yola een klein beetje tegen. Haar album is best wel lekker, maar net zoals deze liveshow; wel erg veel van hetzelfde. Het werd lastig om haar songs uit elkaar te halen, al klonk de dame zelf uitstekend. Ze heeft een goede stem, de band was heel degelijk en ze speelde een keurige set. Dat was het ook wel; het was keurig en netjes, nergens spannend. Beth Hart stond in de coulissen helemaal los te gaan, maar het publiek beduidend minder. Yola toonde zich een goede zangeres, en een aantal songs waren erg fijn, maar qua show / stage presence was het best wel saai.

Sloper: De drummer van Triggerfinger en Golden Earring hebben zich bijeen gepakt om deze nieuwe act te vormen. We stonden op een perfecte plek in de tent, maar dit optreden deed ons op geen enkel moment iets. Het voelde allemaal erg gekunsteld en het opkomen om al buigingen te maken en meermaals om applaus te vragen vind ik sowieso al geen lekkere binnenkomer, maar goed.
De songs waren okay, maar ook allemaal behoorlijk veilig en hetzelfde. De drummers hadden veel lol met elkaar en dat was leuk om te zien. Vreemd was wel dat we bijna tot het einde van de set moesten wachten op een eerste echte drumsolo. De set was allemaal heel professioneel en de mannen zijn duidelijk goede muzikanten, maar dit was ons iets te veel een veredelde jamsessie met weinig lijn in de set. De tent stond overigens behoorlijk vol en de meeste mensen hebben zich hier kostelijk mee geamuseerd.

Seasick Steve: eerder gezien en toen niet heel erg onder de indruk. Ook zijn albums vind ik veel van hetzelfde, maar sjonge jonge jonge wat wist Steve gisteren te imponeren. Goedgemutst en zelfs (een soort van) dansend ownde hij het podium en samen met zijn drummer wist hij een uur lang jong en oud te verbluffen. Vooraf vreesde ik dat Steve misschien beter tot zijn recht kwam in de tent, maar het hoofdpodium was precies goed. Met zijn charme en geinige opmerkingen had hij al snel de sympathie van het publiek gewonnen. Zijn song selectie was top; echt de betere songs van zijn albums waardoor het uur voorbij vloog. Steve was top.

Larkin Poe: ik weet nooit zo goed wat ik met de Lovell zusjes moet. Toen ze pas begonnen op YouTube knalden ze de ene na de andere bluescover eruit en wisten ze een heel publiek voor zich te winnen. Hun albums daarentegen focussen voornamelijk op een andere stijl muziek. Live bleek het gisteren een mengelmoesje van alles te zijn. De dames kunnen erg goed zingen, uitstekend spelen, maar toch pakte het me niet echt. Het blijft allemaal heel erg binnen de lijntjes en verrast nergens. Ik wil niks afdoen van hun kunde want dit zijn rasmuzikanten. Toch een kleine tegenvaller als ik eerlijk ben.

Juanes: de oude rockers op Bospop haakten af en gingen eten. Ja, wij ook. Juanes doet niks verkeerd, maar het is allemaal zo gruwelijk braaf. Niet mijn muziek, maar leuk voor de liefhebber.

Son Mieux: geskipt

Blof: ik heb niks met Blof. Ze deden hun ding, zongen hun liedjes. Je kon bijna niet meer lopen op de weide; alles stond vol. De mannen hebben duidelijk heel veel fans.

Walter Trout: woehoe!! KNALLEN!!! Wat moet je nog over Trout vertellen? Fantastisch natuurlijk. Wat een beheersing. Kunde en gevoel in één. De set leunde meer naar zijn rock kant ipv zijn blues kant, maar dat mocht de pret niet drukken. Beth Hart, Seasick Steven en leden van de Devon Allman Project stonden in de coulissen mee te genieten van deze levende legende. Tent ontplofte bijna door het dolenthousiaste publiek. Top optreden.

Beth Hart: sja, het nadeel van tot de laatste seconde bij Walter Trout blijven betekent 'achteraan staan bij Beth Hart'. Bij Beth weet je nooit wat je gaat krijgen; hoe hysterisch is ze, krijgen we 'piano Beth' of 'rock Beth', gaat ze de helft van de tijd weglullen of krijgen we echt veel nummers? Pfiew, ze had er zin in gisteren. Ze heeft wel verteld, maar niet teveel. Het was trouwens Rock Beth die kwam opdagen. Uiterst professionele set, met een helemaal losgaande Beth. Haar band bleef daarentegen heel rustig en beschaafd, apart contrast. Prima optreden, en godsgruwelijk druk; je kon nergens meer lopen.

The Devon Allman Project: afsluiter in de tent en ze maakten er een feestje van. Devon staat graag in de spotlight en kan geen genoeg krijgen van applaus, maar gelukkig speelde de band ook rete-strak waardoor dat applaus en geschreeuw vanzelf wel kwam. Op een gegeven moment stonden ze met 4 gitaristen te spelen zonder er een kakafonie aan gitaargeweld van te maken. Uitstekende ritmesectie met een drummer en een percussionist. De set was een mengeling van Americana, Roots, Blues, Rock, Country, lekker hoor. De verwachting was dat de tent kneitervol zou staan, maar dat was niet het geval. We stonden bijna helemaal vooraan en om ons heen waren veel lege plekken. Bleek dat het gros van de bezoekers alvast bij het hoofdpodium stond om een goede plek voor de afsluiter te krijgen....

Kensington: headliner, maar niet voor mij: geskipt.

Heerlijke dag gehad, rib uit mijn lijf kwijt met de huidige festivalprijzen maar who cares; het was gewoon top op Bospop.

Kleinschalig maar erg gezellig.......
Rapalje - MusicMeter.nl.
Live in de tuin van Cultureel Café de Amer te Amen, en het was die twee uren nog droog ook.

Ik had Sloper op Werchter gemist, maar ben zaterdag naar Westerpop afgereisd om dat met twee MuMe-prominenten alsnog te bewonderen. Wat je schrijft is erg herkenbaar... het aantal momenten dat je uit de muziek kon opmaken dat er twee (toch niet bepaald de minste) drummers op het podium stonden was ook erg beperkt.

Daarna kwam daar nog liveband pur sang DeWolff. Dat was dan weer wel fijn.