Eindelijk is daar Klangstof weer in Nederland. Het inmiddels laatst verschenen Godspeed to the Freaks album komt alweer uit 2022. Sindsdien lang heeft de band nog geen volledige Nederlandse tour gedaan. Wel speelde ze ter ere van de laatste nieuwe een show in Amsterdam, de Melkweg. Daarna waren Amerika en Canada aan de beurt waar een grote tour plaats vond. Nu is daar een volledige Nederlandse tour met optredens als in Utrecht, Nijmegen, Maastricht en zo ook vanavond in Rotown te Rotterdam.

De laatste keer, want de band doet voorlopig geen optredens meer. Met spijt vertelt frontman Koen dit aan het publiek. Dit in Rotterdam waar ze zes jaar geleden hun eerste Rotterdamse optreden gaven op het Motel Mozaique festival. Het zal een gemis zijn als de band niet meer gaat optreden. De band is namelijk lekker op dreef met het nieuwe werk op zak. Laatste show of niet, oudere tracks komen helaas op twee na niet voorbij.

Er is voornamelijk ruimte voor het nieuwere werk. Dit als tracka 'The Alarm' 'Death 04' 'Truth' 'Sylvia' en 'Godspeed to the Freaks' die ze nog niet eerder in Nederland live hadden gespeeld. Toch is het wat bekrompen om zo plaatselijk een soort van afscheid te nemen met het publiek en vervolgens maar een uur te spelen. Waar 'Amansland' en 'Sleaze' als enige twee hits van 'Close Eyes to Exit' gespeeld werden.

Aan het publiek lag het in ieder geval niet. Iedereen was super enthousiast en gingen helemaal op in de muziek. Sommige mensen wisten zelfs meerdere nummers mee te zingen. Aan de band lag het trouwens ook niet. Kwalitatief wisten ze weer een goede performance te geven. Zo speelde de mannen goed op elkaar in en werd er zelfs op speelse maar toch ook spannende wijze enkele tracks naar een lekkere climax toe gewerkt. Toch voelt het ergens dan toch gek aan dat de band zo hals over kop er mee stopt.

En dat vertelt Koen ook, het voelt als een vreemde show, maar waar je vooral van moet gaan geniet. Want waar er na afsluiter 'Death03' zelfs geen toegift volgde was het toch een genot van een concert. Een optreden waar goede muziek werd gespeeld, het geluid goed afgestemd stond en het belangrijkste, iedereen het maar hun zin had.

Paaspop 2023 Zondag

Zoals gewoonlijk onvoorbereid voor het eerst naar een festival gaan is half of the fun. De kiss n ride lag op zoń 20 minuten lopen vanaf het eerste munten uitgifte punt. Maar met een gezellig halfbewolkt zonnetje door de Meierij met andere festival bezoekers de gang maken naar de enige ingang deed me wat denken aan naar het stadion lopen bij een voetbalwedstrijd. Munten (tegenwoordig tokens geheten), biertje, beetje de weg zoeken over het festivalterrein op naar de eerste act op de main stage. Let wel, ik heb vandaag niks te zeggen en ben er voor de gezelligheid, een feestje is immers een feestje.
Calum Scott (GB) is blijkbaar populair geworden met eoa Idols of een variatie daarop TV programma. De tent was al goed gevuld en Calum was meer onder de indruk van zoń grote opkomst en enthousiasme dan ik van zijn muziek. Maar het is wel leuk om te zien dat artiesten het waarderen dat er mensen zijn die de act aanmoedigen.
Johnny 500, een DJ die veel beugelbekkies laat meezingen en huppelen waarbij ik dan een glimlach niet kan onderdrukken. Inmiddels is het me wel duidelijk dat ik tokens (munten dus) bij moet gaan halen als ik in dit tempo afleiding blijf zoeken van het gebodene op het podium. Maar de zaal gaat los en johnny 500 zal een op de vele konings en bevreidingsfestivals ook wel de boel aan de gang krijgen, dus wat dat betreft, nice job.

Aan de andere kant van het terrein schuiven we vooraan bij Enter Shikari . Ah kijk, eindelijk wat gitaren. Het is hier toch wat minder druk maar de combinatie met dansbare pop, ambient en wat metalgitaren gaat er toch goed in. Leuke afwisselende set echter na een uur is het ook wel weer mooi geweest. Het geluid in deze tent is ook niet erg je van het waarbij de subwoofers de broekspijpen doen trillen ten kostte van alle frequenties die er net boven zitten. Ach ja, weer lekker gek kunnen doen en deze keer bij de bar weggebeven.

In diezelfde tent staat een uurtje later De Staat op het program. Het is en blijft een uitzonderlijke band van eigen bodem en ze maken het zo bont dat na drie kwartier de stoppen doorslaan. Dit is echter redelijk snel verholpen en de comeback op het podium met Witch Docter is natuurlijk iedereen weer bij de les. Leuke festival act.

Na wat rondzwervingen in de kleine discotheekjes is het tijd voor Armin van Buren die op de mainstage mag afsluiten. Het loopt zo storm dat we er niet gerust op zijn nog op tijd binnen te komen maar dat ging toch best aardig. We blijven tegen de natuur in maar wat achteraan in de tent hangen want de looptijd tot de kiss n ride is vanaf hier nu toch wel verdubbeld . Zo dachten er meer over want er onstaat een onophoudelijke stroom festivalbezoekers richting de tent exit. Niet veel later na vergeefs te wachten op blah blah blah doen wij hetzelfde.
Op een enkele racistische opmerking na (je staat immers op een boerenfestival) was het een erg geslaagd relaxed feestje zonder incidenten (zo ver ik weet) en ik kan me dan ook goed voorstellen dat de volgende editie weer snel uitverkocht zal zijn.

Gisteren naar Godspeed You! Black Emperor geweest in de 4AD te Diksmuide, zaaltje van om en bij de 250 man - heel bijzonder. O.a. Sleep en The Dead Flag Blues stonden op de setlist te pronken wat een climaxen, fuck it, heel het optreden was één grote climax. Dit vergeet ik nooit meer, wat een legendarisch optreden...

Nog even bekomen... they don't sleep anymore on the beach

Hier hetzelfde verhaal Johnny Marr.

Een dag ervoor een legendarisch optreden in Paradiso en de dag daarvoor een zeer fijn optreden in Den Haag.

Het optreden in Amsterdam was de 11e keer dat ik ze zag en in mijn beleving misschien wel het beste.

Ik was in Den Haag. Goed geluid, dit in tegenstelling tot de laatste keer dat ik ze zag... en dat was in 2002. Mijn concertmaatje merkte op dat de visuals identiek waren aan die van twintig jaar geleden. Van anarchistisch naar anachronistisch, ach dat kan de besten overkomen.

Na twee nummers zijn we afgetaaid en naar The Dwarfs Of East Agouza gegaan. Daar viel neer te beleven

De dwergen heb ik een aantal jaren geleden op Lgw? gezien. Dat was destijds een zeer bijzonder optreden.
Er ontstond een zeer ongemakkelijke sfeer doordat de zanger minuten lang huilachtige geluiden maakte. En iedere keer als de zaal dacht dat het wel klaar was ging ie weer door.

De visuals gaan bij Godspeed meestal langs me heen. Ik heb meestal mijn ogen dicht.

Rare geluiden maakte ie zaterdag ook, maar die deden mij meer denken aan Donald Duck die een langzame verdrinkingsdood sterft. Kwaken en gorgelen, zoiets. Gelukkig hadden ze er geen passende visuals bij

Iets langer geleden dan gisteren, maar toch een behoorlijk memorabel festival meegemaakt in Brussel afgelopen weekend: het BRDCST festival. Een festival dat net als Rewire een ontdekkingstocht is van muziek, zij het minder gericht op ambient/electronica.
Voor slechts 50 euro voor 3 dagen heel veel mooie dingen gezien.

Op vrijdag stond op het programma:
- een zeer geslaagde herinterpretatie van Can's Ege Bamyasi, die als een klok link (maar daarmee ook wel iets tegen de improvisationele filosofie van Can ingingen.
- De Ambassade: ook onderhoudend.
- Taqbir: Marrokaanse punkband stond er alle 3 de dagen, erg tof om ze al die nummers er in 10 minuten door heen zien te rammen.

Zaterdag:
- Tim Hecker die iets te vroeg geprogrammeerd stond naar mijn smaak voor de zware muziek die hij maakt
- Ill Considered, erg toffe toegankelijke free jazz
- Tom Skinner, drummer van The Smile en Sons of Kemet met een nieuw en vet project dat zich focuste op wat free jazz en een interpretatie van het werk van een ondergewaarde cellist waarvan ik de naam ben vergeten.
- Sarathy Korwar, was geweldig, heel imposant om live te horen die tracks van Kalak.
- Kode9, heerlijke set, die wel heel druk begon en daarna iets rustiger werd toen hij stopte met spelen van zijn Eskapology. Vond het tweede deel dus eigenlijk wel beter dan het eerste, dat iets te epileptisch was soms.
- Bolis Pupul sloot de zaal af, zag hem al op Le Guess Who met Charlotte, maar deze heerlijke solo synthesizer set vond ik misschien wel nog beter. Muziek die je niet kan haten. Deed me vooral denken aan Lindstrom & Prins Thomas en dat is een groot compliment.
- DJ Marcelle: geweldig om een 60-jarige vrouw te laten afsluiten die continu drie platen door elkaar heen draait.

Zondag:
- Ichiko Aoba. Wat een hemelse set van haar. Met o.a. het 12 minuten durende 機械仕掛乃宇宙 van O als afsluiter, mooier ga je het niet krijgen. Ik ben sindsdien verslaafd aan haar muziek.
- Vervolgens Dwarfs of East Agouza, wat ook erg tof klonk maar was ook nog half aan het bijkomen van Ichiko.
- Hatis Noit, een kunstenaar met haar stem, waarmee ze laagje voor laagje nummers opbouwde. Klonk behoorlijk indrukwekkend.
- El Khat: Jemenitisch-Israëlische topband met erg veel energie waar het publiek helemaal los ging. Alleen de Trout Mask Replica-vergelijking was wel heel raar die in het programmaboekje stond. Wel een aanrader om eens live te zien.
- Guyu Es Aksol stak een beetje schril af vergeleken met de energie van El Khat.
- Fat Dog: De meest Britse band die ik ooit heb gezien. Ze hebben nog geen nummer uit maar bouwen inmiddels al een enorme livereputatie. Knettergek optreden, maar wat een heerlijke afsluiter.

En ja, nogmaals, dat voor 50 euro!!!

The Doppelgangaz in Q-Factory in Amsterdam. Ik denk slechts een stuk of zestig a zeventig bezoekers voor EP en Matter Ov Fact, toch wel een van mijn favoriete hiphopacts van de afgelopen vijftien jaar. Hopelijk was het in Groningen drukker.
Na een track of vier kwam de show goed los, toen het geluid eindelijk begon te knallen. Daarvoor was er iets technisch mis.
Ze rapten veel vanuit midden in het publiek en lieten het publiek veel mee rappen, schreeuwen en zingen in de mic. Tof voor de sfeer en mooi hoe sommigen al die smerige lyrics uit hun hoofd kennen. Sowieso zijn het meesters in contacten hebben met hun fans, zowel online als live. Zo kreeg iemand een van de mantels die ze bij hadden en kregen vele aanwezigen shoutouts voor uiteenlopende zaken (meerappen, old school shirt, zingen als Pavarotti).
Vet hoe de zelfspot ook live lekker aanwezig is met flauwe grappen en tracks als Like what like me en P.O.T., waar alle standaarden wat betreft het andere geslacht worden losgelaten. Holla x2, Doppel Gospel, Rapamycin en Oh Well o.a. als hoogtepunten, maar eigenlijk 70 minuten lang alleen maar toptracks uit de uitgebreide discografie. Ook het nummer dat ze nog speelden na afloop van aankomende Beats for Brothels 6 klonk weer dik.

Voorprogramma Zwartewater uit Zwolle had ik nog nooit van gehoord, maar viel me niet tegen. De beats die meer de boombap sound hadden vond ik sterk.

Ik was er ook en sta nu bij Slum Village. Vermakelijke show gisteren, jammer dat ze niet meer bezoekers trekken.

Hoe was Slum Village? En is dat nog altijd T3 en Young RJ?

15 April 2023 Motel Mozaique Rotterdam

MoMo knalt het festival seizoen open met een mooie drie daagse aan muziek, kunst en performance. Zoals altijd is het festival eentje om de sfeer ervan te proeven. Dat heeft mij er toe doen er een dag aanwezig te zijn en te genieten van dit zeer leuke en aangename festival. Uiteraard waren daar ook de Soft Cult, Haini Rani, Big Thief en een hoop MuMe gebruikers een mooie reden voor om er dit jaar bij te zijn.

Op de Vessel11 is daar Soft Cult. De shoegaze, indie rock band uit Canada tourt voor het eerst in Europa en speelt in Nederland enkel op dit festival. Het rockt allemaal binnen de lijntjes met hier en daar wat uitspattingen aan instrumentale stukken. Als dromerige shoegaze laag speelt de gitarist over de nummers heen en waan jezelf in een shoegaze bubbel. Halvewege de set krijgt de band een tegenslag waarneer de V11 even zonder stroom kwam te zitten. Gelukkig herpakte ze zich en speelde ze het op dat moment afgekapte nummer opnieuw. De bandleden speelde verder leuk op elkaar in en waren dankbaar naar het publiek toe. Daarmee is het een goed optreden, maar klinkte het nergens echt uniek of eigen. Wellicht dat de band met een wat meer eigen geluid wat meer spanning kan opbouwen.

In het Theater Rotterdam is er vervolgens Haini Rani. De van Pols afkomstige pianist is voor de derde keer in Rotterdam en speelt wellicht haar grootste show in Nederland tot nu toe. Met een capaciteit van ongeveer 900 mensen lijkt er op dat moment in de zaal in ieder geval nog waf ruimte te zijn voor meer mensen. De zaal is wat onrustig, mensen lijken te komen en te gaan. Dit terwijl Rani een prachtige set speelt. Volgens haarzelf was zij en haar instrumenten niet in topvorm. Maar dit alles viel reuze mee en was niet op te merken. Zolang je er maar oor voor had en ervan genoot was dit een prachtig optreden. Nog voordat dit optreden plaats vond was er trouwens alweer een nieuwe Europese tour aangekondigd. Zo komt Rani terug in oktober met optredens in Rotterdam en Utrecht.

Eenmaal de zaal uit staat er al een hele lange rij te wachten tot ze naar binnen mogen voor Big Thief. Is dit dan DE grote naam van het festival, of enkel voor de zaterdag? Met in het verleden uitverkochte optredens in kleine zalen tot Paradiso aan toe lijkt de zaal in het Theater Rotterdam wellicht de grootste te zijn die ze in Nederland tot nu toe aan hebben gedaan. Met de volle zaal en de volle setlist zou deze band de volgende keer wellicht in de Afas kunnen gaan spelen. Op deze avond was het in ieder geval in eerste instantie er even in komen. Het geluid stond namelijk niet helemaal lekker afgestemd en was daardoor erg schel. Gelukkig herstelde dit ergens nog wel, waar ondertussen de band een strakke set speelde. Eenmaal na een uur en tien minuten verliet de band het podium zonder te weten anderhalf uur te mogen spelen. Dat leverde nog een fraaie toegift op van vier a vijf nummers.

En daarmee sloot ik de muziek af op de zaterdag van het Motel Mozaique festival. In de loop van de avond heb ik vele MuMe gebruikers mogen ontmoeten wat ik erg leuk vond! Wellicht stond ik er later op de avond tijdens de gespreken er wat vermoeid bij, maar ik vond het leuk de verschillende verhalen te horen. Ik ben niet goed in het onthouden en koppelen van user namen met echte namen, maar dat komt nog wel. Hopelijk komt er nog een gelegenheid dat we weer kunnen meeten! Dit was in ieder geval alvast leuk mee genomen zo.

Van de drukte bij Hania Rani was helemaal voorin gelukkig niets te merken. Was inderdaad een prachtig optreden van mij tot zaterdag onbekende artiest.

Big Thief maakte de favorietenrol ook helemaal waar en bleek bovendien live ook enerverender dan ik van tevoren had ingeschat. Afas kunnen ze ongetwijfeld aan, maar ik ben dan toch blij dat ik ze in ieder geval nog in een wat kleinere setting gezien heb.

Verder vond ik zelf Pitou in de Arminiuskerk een prettige verrassing. Haar debuutplaat deed me niet zoveel, maar live kwam het allemaal wel prettig tot zijn recht - waar de prachtige setting overigens ook wel aan bijdroeg. Arny Marget in diezelfde kerk vond ik vooral enorm saai, dus daar heb ik het einde niet gehaald. Ook later bij Elephant ben ik al vrij snel weggegaan, totaal niet mijn ding. Nagasaki Swim was dat al meer en dat was wel een fijn optreden, waar de setting - een totaal gestript Holbeinhuis, bouwhelm verplicht - in niet geringe mate aan bijdroeg.

Al met al is mijn eerste keer Motel Mozaïque me goed bevallen - goede sfeer ook vooral - maar of ik volgend jaar weer ga, hangt erg van het programma af. Ook leuk om een aantal MuMe'ers gesproken te hebben.

Yo La Tengo in Lantaren/Venster in Rotterdam. Een concert met twee sets van een uur en daartussen een pauze, en met twee gezichten: de eerste set was het saaiste wat ik ooit van ze heb gezien en de tweede set het hardste.

Dat ik de eerste set wat saai vond kan ook prima aan mij liggen (het grootste deel van het publiek leek het prima te smaken): ik was wat uit mijn hum omdat ik gehaast binnenkwam door allerlei file-ellende en ik heb de laatste tijd meer behoefte aan harde muziek, en even niet zo'n geduld en zin voor de deels akoestische fijnbesnaardheid die voor mij te veel uitmondde in gezapigheid. Overigens zaten in deze set ook een aantal hardere nummers zoals Sinatra Drive Breakdown, maar pas na de pauze gingen de volumeknoppen volledig open en schoot de noise-Yo La Tengo als een gek uit de startblokken. Spijt dat ik mijn oordoppen was vergeten... Het was snoeihard. In het geluid zaten klassiekers als Shaker en Sugarcube verstopt. Autumn Sweater werd wel heel subtiel gebracht. Meestal Is I Heard You Looking of Blue Line Swinger de reguliere setafsluiter, nu was dat verrassend genoeg de Beach Boys-cover Little Honda waarin een lange en kneiterharde free-noise improv zat. Nogmaals, harder dan dit zag ik ze nooit, het was alsof een straaljagermotor het publiek in was gericht. Toen het feedbackiloops weer enigzins onder controle waren werd het liedje doodleuk afgemaakt. Het leek wel de oefenruimte van Sonic Youth wel. Was het ook goed? Ja!

Voor de toegift vervolgens nog 3 semi-akoestische covers om het bloeden van de oren te stelpen: twee nummers van Sun Ra en Velvet Underground's Candy Says.

Leuk om ze weer eens gezien te hebben!

setlist

16 april 2023 Jonathan Bree is terug in Nederland, dit voor een optreden in de Ekko in Utrecht. Met een verlengt podium, blauwe neon lichtstrepen aan de randen van het podium en in het neon rode lichtbuizen op de achtergrond, waan je op dat moment even in de jaren tachtig. Daarmee is er een soort van disco sfeer gecreëerd waarmee het (live) plaatje van de band compleet is. Deze stijl past namelijk wel bij de uitstraling van de band. Jonathan Bree is namelijk een gemaskerde band. En niet zo maar een. De bandleden dragen een soort van witte skie mutsen met daarop zwarte pruiken. Waar ze verder de kleding op hebben aangepast, zoals bijvoorbeeld de witte puntschoenen. Als klapper op het plaatje is de microfoonhengel ook nog verlicht, hoe tof is dat!

Het enige wat op deze avond mist is een bandlid uit de originele bezetting. Zo zijn er normaal altijd twee danseressen/zangeressen, maar ditmaal is het er aan een om het podium met de band te delen. Het doet er niet onder, want deze zangeres heeft het volledige podium om van links naar rechts haar dansjes te doen op de muziek. Dit waar ondertussen de zanger statig staat te zingen en toe staat te kijken. Het is een apart, maar vooral bijzonder gegeven. Het heeft wel een fijne sfeer. Een soort van concept wat uitgevoerd wordt als je zo de dansjes en het optreden ziet van de band. Vooral bij 'Valentine' komt er een klein stukje toneel bij kijken waarneer de zangeres bloemen geeft aan de zanger en hem met een dansje daarmee probeert te verleiden. Waarna vervolgens de bloemen het publiek ingegooid werden.

Op deze avond werdt er voornamelijk nummers gespeeld van het laatst uitgebrachte album Pre-Code Hollywood. Gelukkig kwamen er ook nog twee songs van het doorbraak album 'Sleepwalking' voorbij. Want ook op zo'n avond kan 'Youre So Cool' en 'Valentine' niet missen op de setlist. Nieuwe nummers als 'When We Met' en 'City Baby' doen het ook erg goed en zijn fijne live tracks. Het is verder voornamelijk nieuw werk wat het publiek toe gespeeld krijgt. Bijna heel het album wordt live gepresenteerd. Met vijf albums op zak mag je dan wel wat meer verwacht, maar meer zat er dan ook niet in. En met een uur rond gespeeld kan je ook niet meer verwachten. Het was daarmee vooral een avond van nieuwe indrukken op doen. Waar de band vooral live een grote stap vooruit heeft gezet en het ietsjes groter heeft geprobeert neer te zetten.

Mevrouw itchy en ik hebben de gemeenschappelijke hobby "Chat Pile luisteren" en dat was de hoofdreden om gisteren een dagje Roadburn te doen, waar deze band de eerste show op Europese bodem zou doen (de show zaterdag bleek echter de tweede te zijn, vanwege een geheime kleine show op vrijdagavond). Aangezien het zware tijden voor tourende bands zijn, en kansen om favoriete bands op clubtournee te zien steeds kleiner worden was dit een must-see.

Eerst zagen we de Canadese noise/hardcore/metal/whateverband KEN mode (waarbij KEN staat voor Kill Everyone Now). Zij brachten vorig jaar het sterke NULL uit, dat breed is opgepikt maar daarvoor hebben zij ook al goede platen uitgebracht. Live was het snoeihard, en helaas verdronken de bijdragen van toetsenist/saxofonist Kathryn Kerr in het totaalgeluid. Toch stond hier een overtuigende band die weet waar ze mee bezig zijn steengoed te spelen. Het raakt me alleen meer in het hoofd dan in het hart.

Voor dat laatste togen we naar 013 voor de hoofdmaaltijd Chat Pile. Als achtergrond een projectie van een foto met daarop een auto die door de gevel van een woonhuis is gereden: een perfecte visualisatie van hun muziek. Een setlist die bestond uit nummers van hun twee EP's, de langspeler God's Country (mijn favoriete plaat van de laatste jaren) en een nummer van hun laatste split-EP met de band Nerver. Helaas ontbrak de nu al bijna legendarische meltdown Grimace_smoking_weed.jpeg op de setlist. Maar niet getreurd, het was zo ook steengoed: de band is retestrak en zanger Raygun Bush heeft de nodige stage presence, energie en véél humor. Zoals elk optreden loopt hij met zijn Amerikaanse postuur (de teksten gaan ook over de lelijkste kanten van de Amerikaanse maatschappij) in alleen een korte broek zijn teksten te declameren. Na elk nummer was er wat overleg over het volgende: "setlists are for cowards". Het geluid stond perfect, en het was alles waar we op hoopten en meer. Nog steeds dé band dus, hopelijk komen ze toch nog eens voor een clubtournee.

Daarna door naar Candy (misleidende bandnaam) die hun laatste plaat Heaven is Here integraal zou spelen. Deze duurt een half uur waarvan de laatste 8 minuten harsh noise en dat was dus ook wat het bondige optreden was, een groot deel van het publiek bleef achter in verwarring. Typisch een band waarvan je wel de muziek moet kennen om er live wat van te kunnen maken.

Als laatste zagen wij Backxwash. Imponerende verschijning! De eerste paar nummers waren goed, daarna begon het optreden te lijden onder telkens weer dezelfde flow en het "rapper met backing-tape" syndroom, wat toch telkens weer te mager blijkt om een heel optreden te vullen, hoe goed de rappert in kwestie ook mag zijn.

Als laatste nog een stuk Cave In, wat me bevestigde in het beeld dat ik had van deze band: tikje anoniem en nogal proggy. Tegelijk zat mijn hoofd al vol met muziek en daar kan deze band ook niets aan doen.

Show Me the Body had ik graag nog meegepikt, maar het licht was intussen helaas uitgegaan...

Twee op een rij... concert erbij...

21 april 23 The Haunted Youth @Maassilo, Rotterdam

The Haunted Youth maakt een grote stap voorwaarts en treedt weer op in Rotterdam. Vorig jaar was de Belgische band rondom producer/multi instrumentalist Joachim Liebens nog te bewonderen in de Vessel 11. Dit bleek achteraf gezien al een te kleine zaal te zijn voor deze groeiende band. En inmiddels een jaar later slaan ze Rotown gewoon over om vervolgens de Maassilo uitverkocht te bespelen. En dat is gezien de avond toch wel een stap teveel. De ruimte op het podium is er. En dat is ergens wel fijn. Daardoor komt de setup wat ruimer en beter over. Zo staat de bassist en drummer op een verhoging op de achtergrond van Liebens, de toetsenist en de gitarist. Voor de zaal is het geluid wel wat te groot. Het heeft teveel kanten om uit te gaan waardoor je er niet door omhelst werdt. Nou waren die shoegaze/dreampop lagen aan reverb en echo's toch wel lekker aanwezig waardoor je snel in een bubbel van een geluid te recht kwam. Maar ergens zat iets niet helemaal op zijn plek op deze avond. Het zit dan bijvoorbeeld ook even niet mee als de syntherseizers uitvallen tijdens het instrumentale 'Song Hanne' track. Waar ook het licht heel de avond vrij passief is en op enkele kleuren blijft staan. En de cover 'Walking on a Dream' in de toegift aanvoelt als een niet bijbehorende track in de setlist. Waar het publiek de sfeer er ook niet helemaal ten goede aan doet met een hoop kabaal aan pratende mensen... Kwalitatief zat het in iedergeval goed in elkaar. De band speelde erg goed op elkaar in en leken het wel naar hun zin te hebben.

22 april 23 Mazey Haze @Vessel11, Rotterdam

Mazey Haze treedt voet aan boord van de V11. Samen met haar band speelde zij op deze avond een fijne set aan aanstekelijke liedjes. Met deze 'Back to the Start' tour presenteert zij haar nieuwe liedjes en onlangs nieuw uitgebrachte EP. Helaas is laatst genoemde nog niet fysiek uitgebracht. Daar wacht zangeres Nadine Appeldoorn nog mee totdat ze meer nummers heeft om vervolgens daar een eventuel album van te maken. Op deze avond heeft ze in ieder geval toch het een en ander gespeeld en telt de setlist zo ongeveer twaalf tot viertien liedjes. Het tempo ligt hoog en er wordt voornamelijk lekker doorgespeeld waardoor de band er binnen een uur doorheen gaat. Up tempo als iets langzamere songs wisselen elkaar fijn af. Elk gespeeld liedje zijn wel aanstekelijk en werken toe tot een dansje. Het is vooral dan net dat ene melodietje die je doet mee sleuren in de vlo waardoor je wat opzweeft op de muziek. Daar waar de boot dobbert op het water geeft deze hier en daar nog een steuntje in de zij. En met een enthousiaste uitverkochte zaal aan mensen kon je daar niet onderuit komen.

23 april 23 Chew @PaardCafe, Den Haag

Het café van het Paard komt al helemaal tot zijn recht als locatie voor festivals als Rewire en Grauzone, maar heeft in die stijlen ook wel eens een regulieren avond op het programma staan. Zoals op deze avond Chew een optreden geeft. Eentje die ook makkelijk op beide festivals had kunnen staan, maar het helaas vanavond moet doen met negen mensen publiek. Dit waarvan meeredeels aan de bar bleef hangen met (gelukkig wel) de gezichten gericht op het podium. De sfeer is er daardoor al snel gezet en daardoor niet zo heel erg fijn. Gelukkig komt de band over alsof ze in hun eigen element zijn en spelen er lekker op los. De muziek is instrumentaal en in de richting van ambient. Het gaat per nummer alle kanten op en kent bijna geen rode draad aan melodieën. Als je eenmaal denkt er in te zitten dan klinken de drums weer anders of zet de gitaar je op een ander spoor. Met enkel twee hoogte punten aan nummers in de set bleef de spanning uit. Ook was het allemaal niet voor lange duur waarna een krappe driekwartiers het optreden voorbij was.

Eergisteren inmiddels: Rome Streetz in de oude zaal van de Melkweg.
Het begon nogal leeg, maar wellicht dat mensen in het tijdschema hadden gezien dat er eerst vier (!) voorprogramma-rappers waren. Uiteindelijk een leuk gevulde zaal voor de Griselda-rapper die ik op zijn laatste releases dope vond en die naar een van die albums (Kiss The Ring) deze tour heeft verneomd. Live was het voor mij supersaai.
Het geluid was heel slecht. Melkweg-onwaardig. Microfoon deed het niet bij opkomst, waardoor banger Big Steppa in het water viel. Dat werd snel hersteld, maar vanaf dat moment stond de mic keihard en de beats heel zacht. De geluidsman zat wat ongeïnteresseerd op z'n telefoon te kijken en pas toen een vriend van me er wat van zei, kwam er enige verbetering in, maar het bleef mat.
Rome Streetz zelf rapte volle bak, maar dat was eigenlijk ook precies het probleem. Inwisselbare tracks en verses volgden elkaar in moordend tempo op, maar nergens kwam er een climax van een dikke beat of bijzonder nummer. Geen enkele afwisseling of interactie met de crowd, alleen een soort rappende machine wiens wat schelle stemgeluid live ook niet heel fijn klinkt in mijn oren.
De meningen om me heen waren verdeeld, maar ik vond het een van de sufste hiphopshows waar ik de laatste tijd ben geweest.

Gisterenavond was ik in de JC Arena voor Metallica part 1. Ik zat vlakbij het podium, vooraan de 2e ring precies in het midden van het veld. Het geluid was daar zowaar echt goed en met dit reusachtige podium en die gigantische masten met beeld, geluid en licht zat ik daar perfect. Ik heb enorm genoten van deze Metallica show met een geweldige setlist. En zaterdagavond zit ik er weer voor het vervolg.

Gisterenavond op Koningsdag beland bij Up The Irons, een tributeband van Iron Maiden. Het is totaal niet mijn muziek, maar door een persoonlijke connectie eens gaan kijken. Het viel me alles mee. De band is volgens mij gewoon prima, ik kon de nummers beter waarderen dan ik me herinnerde van 10+ jaar geleden en de sfeer tijdens dit benefietevent (voor stichting ALS Nederland) in Tilburg (FoxFarm) was tof. Leuk om eens in een andere scene als het hiphopwereldje rond te dwalen. Ze hadden als gastzanger John 'JayCee' Cuijpers meegenomen, die een paar nummers de vocalen voor zijn rekening nam. Dat vond ik de hoogtepunten van de show, vet stemgeluid heeft hij. En mascotte Eddie natuurlijk haha.

Ik was gisteren op Oranjepop in Nijmegen. Ging allemaal best leuk met onder andere een sterk optreden van The Haunted Youth.

Maar toen gebeurde het. Halverwege het optreden van Opus Kink viel ineens de stroom uit. Opus Kink probeerde nog een soort van door te spelen, waarbij het enthousiaste publiek zeker meehielp, maar daarna bleek al gauw dat de problemen serieus waren. Naaz op het grote podium kon ook niet doorgaan. Om er toch nog wat van te maken zong ze een aantal nummers door de megafoon en deed ze haar best om het publiek mee te krijgen. Maar eigenlijk was het alleen helemaal vooraan te horen. Wel de complimenten voor de poging.

Vervolgens om 19:30 zou de band moeten spelen waar ik het meest naar uitkeek, Fat Dog. Ik had ze een dag eerder ook al gezien in de wat aparte venue De Nijverheid, en dat was echt een legendarisch optreden (die band gaat nog groot worden!). Een handjevol fans stond vooraan al klaar, maar toen kwam daar de teleurstellende mededeling: de stroomproblemen zijn zo groot, dat het festival definitief wordt afgelast. Fat Dog wilde de fans echter niet teleurstellen en bovendien waren ze zelf natuurlijk ook teleurgesteld dat een voor hun best groot festivaloptreden niet kon doorgaan, dus nam de gitarist het groepje fans, waar ik me bij aansloot, mee om te proberen wat te regelen om alsnog ergens op te treden. Nadat de gitarist een paar keer had rondgebeld (en en passant wat backstage-biertjes aan ons uitdeelde), kwam daar het verlossende nieuws: er kon een optreden doorgaan! Personal Trainer, WIES en Bumble B. Boy, die ook 's avonds op Oranjepop hadden moeten optreden, hadden zich al verzameld om een alternatief optreden te geven in Brebl en Fat Dog kon daar nog wel bij aansluiten.

Eenmaal aangekomen bij Brebl bleek dat echt een heel kleine venue waar maar 150 man in pasten. Via de gitarist van Fat Dog was ik al eerder op de hoogte dan dat Oranjepop het alternatieve optreden via Instagram aankondigde en dat was maar goed ook, want nadat ik binnen was liep het heel snel vol. Omdat er in Brebl ook niet echt een backstage was liepen de artiesten gewoon tussen de bezoekers rond, waarbij ik de drummer van Fat Dog nog tegen het lijf liep. Het grappige is dat hij mij aansprak omdat ik een Fat Dog-t-shirt aan had. Andersom had ik hem in eerste instantie niet herkend omdat hij op het podium altijd een hondenmasker draagt en dus niet herkenbaar is. Ik vertelde hem dat ik er een dag eerder ook al bij was en hij hoopte me weer te zien in het publiek.

De optredens waren dus, in volgorde, Bumble B. Boy, WIES, Personal Trainer en Fat Dog. Bij alle optredens was duidelijk dat iedereen doorhad dat ze bij iets bijzonders aanwezig waren, en iedereen ook nog de avond volle energie wilde geven. Zelfs bij WIES ontstond een wilde moshpit. Maar het meest kwam het tot uitbarsting bij Personal Trainer, die heel het alternatieve optreden ook zelf geregeld en aangekondigd hebben, en waar de meeste mensen waarschijnlijk voor kwamen. Ik ben al bij heel wat optredens van Personal Trainer geweest, maar dit was denk ik degene met de meeste energie. Bij Fat Dog waren een hoop mensen helaas al naar huis, maar wie tot het einde bleef weet dat ze ook hier weer een topshow afgeven.

Inmiddels was het wel veel te laat geworden om de laatste trein nog te halen, dus ben ik voor de rest van de nacht maar naar Merleyn gegaan waar de officiële (wel geplande) afterparty plaatsvond. Toen die afgelopen was was ik precies op tijd om de eerste trein naar huis weer te nemen.

Wat een avontuur. De bijzonderste ervaringen heb je toch als dingen totaal anders gaan dan je van tevoren verwacht.

De data van de Eras Tour van Taylor Swift in Europa en Azië, overigens pas in 2024, zijn vandaag bekend geworden. In juni 3 x Amsterdam. Maar de lijst is lang. Check Taylor Nation. Gaan!

Linkje? Yield

Ik kan het nergens vinden op Taylor Nation

Lankum, Tolhuistuin Amsterdam

Het was lang geleden dat ik zo erg naar een concert uitkeek - ik had tot twee keer toe een kaartje voor Lankum dat gecancelled werd vanwege corona gerelateerde perikelen. Op 28 april was het dan eindelijk zover! De muziek van Lankum is al een paar jaar erg belangrijk voor me, met name tijdens de lockdown(s) heb ik het veel gedraaid.

John Francis Flynn doet het voorprogramma, zoals hij dit vaker doet voor zijn vrienden, en de toon wordt gezet. Het is een beetje een apart figuur: een boomlange vent met witte sokken in sandalen die in eerste instantie wat stuurs voor zich uit kijkt. Zijn "band" bestaat uit een soort cassettedeck met wat knopjes en zelf speelt hij gitaar. De eerste drones knallen de zaal in en de wat oudere vrouwen naast me doen hun handen over hun oren. Het is vooral de stem die indruk maakt: bijzonder laag, warm en met veel resonans. Een extra instrument, zou je kunnen zeggen. John blijkt uiteindelijk een gezellige vent te zijn met gortdroge humor, een mooie start van wat een geweldige avond blijkt te zijn.

Na een half uurtje verschijnt dan Lankum, onder luid applaus. Ze zitten met z'n viertjes op een rij, ik had mij tactisch aan de kant van Ian Lynch en Radie Peat verschanst. Er staat een heel arsenaal aan instrumenten op het podium (met vast een aardig prijskaartje), denk hierbij aan oa twee concertina's, een harmonium, hurdy gurdy, fiddles, uilleann pipes, mellotron, en een aantal synthesizers.

De band start met twee knallers van the Livelong Day: the Wild Rover en the Young People. Prachtige, gedragen nummers die live een extra dimensie krijgen. Het eerste kippenvel is een feit! Daarna volgt een blokje met nummers van hun nieuwste album False Lankum, te beginnen met Go Dig My Grave. Nou, hier kon je me oprapen hoor... Wat een stem heeft Radie! En het lijkt haar allemaal zo makkelijk af te gaan, ik vind het waanzinnig.

Waar de liedjes niet bepaald vrolijk zijn ("this song is about suicide"), is de banter tussen de broers Lynch hilarisch. Over Iron Maiden, dikke enkels, orks... het is onnavolgbaar hoe die op elkaar ingespeeld zijn.

Na de "ork soundtrack" (The Pride of Petravore) gaat het viertal even van het podium af om vervolgens terug te keren met de gouwe ouwe Cold Old Fire. Hier werd het me even te veel en liet ik de tranen vloeien, wat een prachtig nummer is dit toch. ❤️

Het hartverscheurende Hunting the Wren en het instrumentale Bear Creek sluiten de perfecte avond af.

Setlist: Wild Rover - Young People - Go Dig My Grave - Monday Morning - New York Trader - Newcastle - Lord Abore and Mary Flynn - The Pride of Petravore - Cold Old Fire - Hunting the Wren - Bear Creek

Zin in morgen als ik dit zo lees hoor, wat jij ArthurDZ?

Gisteren en eergisteren was ik in Hong Kong's oudste jazzbar Ned Kelly's Last Stand, waar huisband Colin Aitchison & The China Coast Jazzmen me 2 fantastische avonden hebben bezorgd met hun heerlijke mix van Dixieland, swing en ragtime. Heerlijke pure muziek, gebracht met veel humor en enthousiasme en een niet van echt te onderscheiden interpretatie van Louis Armstrong door bandleider Colin. Absolute aanrader voor een ieder die in Hong Kong is! Vorig jaar bestond de bar 50 jaar. Hier een artikelen daarover: Ned Kelly HK 50 years

Ja die JayCee kan wel zingen. Ik heb 'm recent gezien in een Dio coverband, dat deed ie eveneens uitstekend.

De verwachtingen waren hooggespannen na het eerste concert van Metallica van afgelopen donderdag in de J.C. Arena. Zeker het tweede deel van dat concert was erg goed. Gisteravond werden die verwachtingen nog overtroffen: wat een fantastisch tweede concert gaven de mannen zeg. En wat een super sfeer, dit keer vanaf het begin. Dat krijg je ervan als je als tweede nummer een ijzersterk Creeping Death speelt. Andere hoogtepunten gisteravond waren o.a. The Unforgiven, Wherever I May Roam, Moth Into Flame, Fight Fire With Fire, One en toch ook afsluiter Enter Sandman.

In totaal speelde Metallica 32 verschillende nummers op deze 2 avonden. Dit zijn de setlists:

Metallica Concert Setlist at Johan Cruijff ArenA, Amsterdam on April 27, 2023 | setlist.fm
Metallica Concert Setlist at Johan Cruijff ArenA, Amsterdam on April 29, 2023 | setlist.fm

Gisteravond bij Overruled / Vicious Rumors / Raven geweest in de kleine zaal van Hedon, Zwolle. Een oudste broer had mij overgehaald en dan ging het mij met name om Raven, al zal ik daar na 1988 niet veel meer naar geluisterd hebben. Goed 150 bezoekers grofweg ingeschat met een zaalcapaciteit van 200. Je kon bij de bar komen en dat deed ik met name bij Vicious Rumors. Vooraf was daar natuurlijk Overruled waar ik een groot stuk van gezien heb en dan was er in de foyer de merchandisingstand die bemand was door John Gallagher en die gast van Vicious Rumors. Dus toen VR stond te spelen even een onderhoud met mister Gallagher gehad en een Raven-bootleg uit '85 bij hem afgenomen, al attendeerde hij mij op hun nieuwe werk. Raven zelf was een feestje met goed geluid en optimale inzet van de bandleden. Dan krijgen ze ook een maximum aan respons van mij en daar zal die 10 bier ook wel debet aan zijn geweest (water met een biersmaakje)

Gisteren geweest naar Oddisee en zijn Good Company band in BIRD, Rotterdam.
Dat was een tof optreden. Energiek, goede raps/flow, positieve vibes, juiste crowd-participatie, nieuwe nummers van To What End album klonken goed. Met name Already knew en People watching. Minpuntje vond ik het naar mijn smaak iets te harde geluid van de band (waardoor ik andermaal blij was tegenwoordig oordoppen in te hebben bij concerten), waardoor tijdens de hooks de stem van Oddisee af en toe wegvalt in het keiharde geluid. Tof dat de dj in die band ook de MPC live gebruikte en niet meer dan logisch en terecht dat Oddisee nog kort stilstond bij de situatie in Sudan (land waar zijn vader vandaan komt).
Mocht je nog twijfelen voor vanavond in Amsterdam zou ik zeker gaan.