Wardruna -Rock Werchter - vrijdag 30 juni- Klub C- 23.10u. - ☆☆☆☆1/2

Wardruna, de ritueel bezwerend folk van deze Noorse Vikingen roept ontegensprekelijk The Hu op, die hier eerdere uren voordien hoge toppen scheerden. Dezelfde schitterende teatraliteit, tribaal hypnotiserende dansen, de authentieke voorouderlijke volksinstrumenten en eerbied voor de mythologie uit de oude wereld en vooral twee uitstekende zangers, Einar Selvik en Linda-Fay Hella, die toepasselijk in dezelfde sferen al hun medewerking verleenden aan de televisieserie 'Vikings'. Hun universum is veel somberder gekaderd dan dat van The Hu, het gaat terug naar de verste, duisterste roots der Vikingen. Raadselachtige verlichting daarom op het podium, dierenhoorns sieren de microfoons, stemmen komen uit de diepten, seances, de zwaarste bassen van de ceremoniële lur-vikinghoorns overrompelen, het trommelen op dierenhuiden, de hypnotiserend reinigende chants uit vooral het laatste Wardruna-album 'Kvitravn' volgen zich op. En op het einde spreekt Einar Klub C plechtig toe. Het is Wardruna niet om het escapisme te doen, men wil, nee, men moet alleen leren van de vergeten ideeën van het verleden om het heden te herontdekken.
Wardruna staat finaal voor prachtmuziek uit de zwartste diepten, het is tijdloos, groots in zijn oerenergie. Dit moet zowel de metallers - Einar was ooit drummer in black-metalgroep Gorgoroth - als de pure folkies compleet overweldigen. Een absolute klapper.

Setlist: Kvitravn - Solringen - Skugge - Grá - Tyr - Rotlaust tre fell - Fehu - Helvegen

City And Colour - Rock Werchter - zaterdag 1 juli - The Barn - 14.40u. - ☆☆☆

Dit is hoegenaamd niet de wilde post-hardcore van Alexisonfire, waar frontman Dallas Green nog steeds getrouw deel van uitmaakt. Neen dus, dit is hier sinds 18 jaar zijn alter-egoband Dallas 'the city' Green 'the colour' goes de altrock van Bright Eyes of Bon Iver als je het wil. Het vijftal komt dan ook in de goed halfvolle The Barn de ingetogen, gelaagde rock van z'n nieuwe 'The Love Still Held Me Near' voorstellen. Songs in immer gestaag opgebouwde beat, een en al gevoelige, rustgevende gitaarrifs. En wat kan ie vooral subliem en hartverscheurend Jasper Steverlinck-like zingen, die bebaarde bard.
Een zanger die zingt over alles wat voor hem echt is, met een harmonieus spelende band die zijn hele hart en ziel toch maar weer in de al te korte set weten te stoppen. Voor een bewonderende The Barn werd City And Colour ineens heel wat minder onbekend.

Setlist: Meant to Be Thirst - The Love Still Held Me Near - Two Coins - Weightless - Underground - Fragile Bird - Sorrowing Man

blackwave. - Rock Werchter - zaterdag 1 juli - The Barn - 16.20u. - ☆☆☆☆1/2

Even herinneren: blackwave. Beloftevol Belgisch duo, met aan het roer Willem Ardui, zanger-producer, en rapper Jay Atohounen. We leerden ze kennen van 'BIG Dreams' en 'Elusive' uit hun debuutplaat 'ARE WE STILL DREAMING?', songs die hier te lande vlot de weg naar de radio vonden. Tuurlijk kenden ze sindsdien ook hun ups and downs, ze krabbelden er dapper overheen. Maar niet voor niks worden ze tegenwoordig, des te meer sedert al die singles van hun topalbum 'No Sleep In LA', tot de beste livebands van de Belgische hiphop gerekend. blackwave., band ook die het, door hun volstrekt open mind, zelfs tot in de professionele entourage van Beyoncé, Kanye 'Ye' West en J.Cole bracht en versierden ze daar ook niet een plaatsje op de soundtrack van de populaire PlayStation-game FIFA 23?
Het moest dus dubbeldik verfrissende ambiance worden daar, in de tot de nok gevulde The Barn, met dat perfect met mekaar interagerende koppel dat de crossover van hun r&b, soul, pop, funk, rock en hiphop zo onbelgisch stijlvol aan de wereld prijsgeeft. Waarlijk, het werd de grootse intocht van blackwave.
Er zijn al de L.A.-sfeerbeelden in de achtergrond, maar we tellen vooral de zevenkoppige begeleidingsband, zangers, blazers, alles Amerikaans erop en eraan. Met zo'n duizendenvoudig handklappende massa samen zelfs meer impressionant dan de doorsnee L.A.-band met enige bekendheid. Ze krijgen - zeer zeker die fantastische soulblazers, de percussie of de gitaren - altijd probleemloos elk nodig solomoment. Terwijl Jay's hiphopmitraillette almaar falsettend het volk ment. Onder 'Cracked Screen (Broken Dream)' verdwijnt ie zelfs even de jumpend cirkulerende fanmeute in. Wat een uur, dol enthousiasme voor hen, nog maar eens.
"Surreel om hier in een bomvolle Barn te staan, echt, als jongere mijn eerste droom", ontboezemt dan ook een geëmotioneerde Willem en ook hij krijgt declamerend de volop scanderende menigte mee. En ja, vallen ze elkaar dan maar ontroerd in de armen, het stampen en joelen wordt waarneembaar op de Richterschaal. Op verre na dus geen 'broken dreams' meer voor blackwave., het vergaat hen steeds loeiendharder. Een echte all men's topband.

Setlist: Back on Track - Die in LA - good day - The Antidote - Whasgood?! - Flow - Bittersweet Baby - GoodEnough - Recluse - Perfume - Desire - BIG Dreams - Cracked Screen - Elusive - A-Okay - I Miss

Touché Amoré - Rock Werchter - zaterdag 1 juli - The Slope - 20.20u. - ☆☆☆


Vergis je niet, deze heel intense post-hardcore van Touché Amoré komt recht uit Los Angeles. Vertrokken zijn ze daar van Fugazi, maar intussen met wat snuifjes punk, rock en wat nog al aan crossover, gaan ze de richting Turnstile uit. Maar eerlijk, in deze korte The Slope-set, hoe genuanceerd kunnen de mannen dit hier dan wel uitspreiden? Het gezelschap onder leiding van brulboei-volksmenner Jeremy Bolm krijst al meer dan 15 jaar over het pad van de angst, de vervreemding en de dood, al is er nu ook wel eens licht aan het einde van de tunnel. De harde vocalen, het parlando op speed, het gekrijt, het gegrom, constant is het in de clash met razende, maar evengoed ook subtielere instrumentatie. Grote voldoening bij de band, zeer zeker, op een regendag als deze en desondanks de hoge opkomst van een schare onvermoeibaar springerige hardcorefans voor The Slope. Vanzelfsprekend, de moshpits vormen zich alras, zelfs crowdsurfing duikt weer op in Werchter. Voor de velen dus de korte ontlading, jawel, de heuse maar te vlugge belevenis.

Setlist: Flowers and You - Pathfinder - Come Heroine - Amends - Benediction - And Now It's Happening in Mine - Uppers/Downers - Adieux - Method Act - Palm Dreams - Home Away From Here - Rapture - Reminders - Anyone/Anything - ~ - New Halloween - Feign - Limelight

The Murder Capital - Rock Werchter - zaterdag 1 juli - The Slope - 22.30u. - ☆☆☆☆1/2

Drummen vóór The Slope voor de spannende adrenalineset van het vijftal Ierse post-punkers van The Murder Capital. The Slope, dé place to be there na de bedwelmende degustatie van hun beklijvend prachtalbum, het pijnlijke 'Gigi's Recovery' van begin dit jaar. The Murder Capital's voorlopig eerste regelrechte hoogtepunt. Schorre frontman James McGovern heeft ook op dit uur nog bakken charisma te over, legt de hoogst mogelijke diepten in zijn constant tintelend halfzingend parlando, met die lijzige stembanden van hem, ergens tussen die van Iggy Pop en Scott Walker. Ijzingwekkend, razend is de instrumentatie van deze zo strak spelende band. Broeierig en vreemd zijn hun songs, maar zeker altijd zo melodieus en pakkend. Ook die andere band uit Ierland is hier heel dichtbij. Want ja, hier wordt fel geëxperimenteerd met verfijnde, bijna U2-gelijke gitaareffecten, daarnaast zijn er synths, samples en bliepjes voorhanden.
Dit is kortom een vastberaden explosieve bende rasmuzikanten die hier zomaar ostentatief boven het maaiveld van de wei van Werchter komen uit te rijzen. Wat een bravoure, wat een lef. Was daar al een schavotje met Fountaines D.C., Idles of Squid? Na deze sublieme live-act is The Murder Capital zeer zeker aan dit respectabele zootje toe te voegen. Eentje om te onthouden dus, de crowd vóór The Slope ligt murw in de touwen. Dit was zomaar even de indrukwekkenste nieuwlichter van deze zaterdagse Werchternacht, benepen in dat afgelegen uithoekje. En dju, ginds in de verre diepte van de Main ertegenover is Muse al bezig. Dààr horen die mannen dus te staan. Tot die volgende keer!

Setlist: More Is Less - Green & Blue - Return My Head - Only Good Things - A Thousand Lives - Gigi's Recovery - Slowdance I - Slowdance II - For Everything - Crying - Feeling Fades - Ethel - Don't Cling to Life

The Teskey Brothers - Rock Werchter - zondag 2 juli 2023 - The Barn - 13.00u. - ☆☆☆☆

Voor een perfecte versmelting van zo van die slepende slidegitarensoul, gedrenkt in zweterige sax en plechtig romantische trompetjes, met van die typisch Amerikaanse blues en classic rock, ja, daarvoor moet je vanaf nu, verrassend, want je kende ze nog niet, bij de Australische The Teskey Brothers zijn. Josh, zanger-gitarist-harmonicaspeler en broer-gitarist Sam Teskey leiden als volleerde Kings of Leon-broeders sierlijk de dans van hun zestal, zangeresjes incluis. Indrukwekkend, wat een rijke zoetgevooisde lichtrafelige soulstem heeft die Josh toch. in een aantal registers danst die voortdurend hartverscheurend op en neer. En authentiek klassieke bluesman Sam dan, wiens flitsende gitaarsolo's bij wijlen de bluespannen van het Barn-dak afspelen.
Nu eens dromerig, dan weer de remmen los, hoe dan ook in eerste orde een kraakheldere soulset van een schitterende, warm melancholische band. Ze krijgen De Schuur met fraai a-capella zelfs stampend tot een heuglijk finaal samenzangmoment. De staande ovatie daarmee oververdiend. Ze hebben immers met hun energie een vol huis toch tot vol enthousiasme voor henzelf opgewerkt, hoe waarschijnlijk immers dat al die handenklappers er in essentie vooral voor een komende groep waren. Maar ja, altijd vriendelijke en flexibele jongens, die Amenra-fans. Werchter dag vier dus, uitstekend opengebroken.

Setlist: Oceans of Emotions - I Get Up - Rain - So Caught Up - I'm Leaving - Paint My Heart - What Will Be - Hold Me

Amenra - Rock Werchter - zondag 2 juli 2023 - The Barn - 14.25u. - ☆☆☆☆1/2

Hier dan eindelijk de hogepriesters van de Ritus van Ra, het illustere Amenra uit Kortrijk met hun bezwerend, oorverdovende schreeuwende, headbangende post-hardcore en doom. Goed voor vijftig minuten verpletterende, catharsistische verwerking van al je universeel lijden, je pijn en smarten uit heel je voorbije leven. Want Amenra da's hulp voor na tot bloedens toe verwond worden.
Op hun altaar, één flitsende variatie van meer dan vijftig huiveringwekkende tinten zwart en grijs. Verlaat die duisternis, ga mee naar het licht van hun introspectieve soundtrack! Weidse geluidsmuren zijn dat, vol trage, bezwerende plechtstatigheid, als uit nachtnevels opkomende dreigende drones die verdwijnen in Carmina Burana-klankborden, maar dan helemaal op zijn Amenra's. Ontzettende broeierigheid in de tent, intussen zwevend als over zompige, verwoeste, troosteloze, door bommenkraters verslagen oorlogslandschappen. Amenra verplettert met zijn explosiviteit, het verzacht bij iedere louterende terugkeer.
En daarbinnen, als je het begrijpt, liggen de poëzielijnen van ontroerende schoonheid. Gezongen zelfs in het Nederlands zoals in 'De Medemens', geschreeuwd, in angstscreams, getormenteerd, badend in die krachtige grooves, één sacraal in verzen gedebiteerd postmetalrequiem, zo perfect gebracht door schitterende frontman Colin H. Van Eeckhout.
Amenra bewijst het ook hier, het zijn echte meesters in het creëren van atmosferisch evenwicht tussen sludge en doom, tussen luid en stiller. Binnen die klanktapijten laten ze uiteindelijk dan maar aan jou de ruimte voor de invulling van betekenissen.
En wat zijn ze hiermee groot geworden. Groots! Je ziet het in The Barn, ze spreken met hun duistere composities, met hun zuiverende, bevrijdende performances intussen al veel meer volk aan dan alleen die diehard metalfan. Amenra blijft niet voor doetjes, maar hoewel, toch, Amenra, da's ook Sigur Rós. Maar dan wel in een heel ander, apart universum. Wereldtop, dat zijn ze!

Setlist: Boden - Plus près de toi - De Evenmens - Am Kreuz - A Solitary Reign - Diaken

Gabriels - Rock Werchter - zondag 2 juli 2023 - The Barn - 16.10u. - ☆☆☆☆1/2

Van contrast gesproken. Net na de zwart bezwerende trances van ons Amenra, volgt in The Barn zomaar de intrede van de beminnelijke Kerk van Gabriels. Wat een razendsnelle klim naar de hemel heeft die gospel- en soulster niet gemaakt. Gabriels, a.k.a. de leadzanger Jacok Lusk, Loftuitingen alom kreeg hij, prijzen en fanmail van de grootste zijner collega's. Jacob, dan ook een absoluut imposante verschijning die daar in zijn predikanterige 5xl-kazuifel onmiddellijk het hele podium vult, begiftigd is dan nog met die uitzonderlijk perfecte soulstem van hem, een hoogsnijdende Ahnoni, maar die dus werkelijk alles aankan, getuige zijn 'Private Dancer'-vertolking dus tot en met dolle Tina Turner. Het verkondigen van liefde voor je hart kan hij ook zo goed en innemend. Geheel volgens de katholieke ritus brengt hij je daar in de tent als een lief zalvende priest met je buurman/buurvrouw tot broederschap.
Jacob grossiert intussen in al zijn hits en overbekende covers. Als uniek performende crooner en showman kent hij in zijn segment zijn gelijke niet. Samen met zijn modelband laat hij je grooven tot je helemaal dankbaar en bekeerd alles uit zijn reikende hand eet. Isn't that's the real gospel? Het was dus weer eens volop stampen en joelen in The Barn. Met een Jacob Lusk die er zelf en terstond zijn grote liefde voor dit België mee voelde groeien. Een enig optreden!

Setlist : To the Moon and Back - Angels & Queens - Blame -Glory - Taboo - Love and Hate in a Different Time - Private Dancer - Back to Life (However Do You Want Me)
- One and Only

Pushifer - Rock Werchter - zondag 2 juli 2023 - The Barn - 17.55u. - ☆☆☆1/2

Binnen drie muzikale projecten, superband TOOL, transcenderend My Perfect Circle en het freaky Pushifer, één gemene deler: een normaal altijd van de front weg opererende frontman James Maynard Keenan. Maar niet deze keer hier bij Pushifer, waar hij samen met vreemdsoortige aliens Carina Round en Mat Mitchell, plotseling een heel theatraal en surreëel rockspektakel blijkt op te zetten, onderwijl als gezonnebrilde 'men in black' het podium afstruinend, de professioneel operende band TOOL-gewijs veilig in de donkere achtergrond posterend. Puscifer is dat onderbewustzijnsproject van Maynard James Keenan waar hij als eeuwige smartphone-hater hier via zijn alter-ego agent Dick Merkin in dit bijna op de lachspierend werkend pièce de théatre uitlegt dat burgers betrapt op telefoongebruik voortaan zullen worden opgejaagd en finaal in spam zullen worden getransformeerd. Achterliggende wijze boodschap ongetwijfeld: onthou gewoon maar weer je herinneringen, je zal weer meer rechtstreeks met de ander in contact komen. Allemaal dus in een doldwaas stuk, maar sterk. The Barn wordt meteen ook getrakteerd op TOOL-waardige sublieme visuals en dito lichtshow. Ja, maar dan nu ook de soundtrack nog. Maynard James rewirede onlangs met een aantal goeie vrienden, waaronder Trent Reznor van N I.N., zijn hele succesvolle 'Existentional Reckoning'-album en daarvan zit er hier heel wat stevig in de set. Zelf croont ie erbij als een echte Frankie Goes To Hollywood en ook al z'n zangharmonieën met Carina Round, zelf bij wijlen een heuse operadiva, zijn puntgaaf. En dan ineens, net zo abrupt als ze er waren, de tent beduusd achtergelaten, weg weer was Pushifer. Visionaire parabel gelan eerd, mission accomplished.

Setlist: Fake Affront - Postulous - UPGrade - The Underwhelming - Horizons - Momma Sed - Bullet Train to Iowa - Flippant - Conditions of My Parole - The Remedy

Rosalía - Rock Werchter - zondag 2 juli 2023 - The Barn - 21.55u. - ☆☆☆☆1/2

De tweede passage van Rosalía in Werchter is een feit én een gebeurtenis. De al lang wachtende Barn is er tjokvol voor volgelopen. Vele duizenden tieners, die volop aan het gillen slaan als ze jumpend en twerkend binnenparadeert, voortdurend in vele variaties omgeven door de choreografie van het rond haar opverend dansersgezelschap. Pure sensualiteit omhult de Catalaanse Rosalía. Wellustige schoonheid etaleert ze als een zich wild in bochten wervelende kat. Heel haar beauty zit – gelukkig maar! – nog veel meer in haar stemgeluid en in haar van fantastische grooves en ritmes voorziene songs. Van oorsprong wereldmuziek en Latin Music, flamenco waar ze al zo zielsveel van hield. Ze heeft dat allemaal grondig aangepakt, van wat stoffige lagen ontdaan en creatief en vernuftig met een schare nieuwigheden van vandaag in andere contexten gezet. Ze heeft vooral die magnifieke, warme sopraan van het zuiden waarmee ze zich ineens haast provocerend, met wapperende manen, in een verblindende popqueen kan transformeren, in een vurig stampende Spaanse furie uit het zuiden.
Wat ze doet is een amalgaam van stijlen met elkaar vermengen, verbinden in haar haast duivelse experimenten, en ja, daar gaat The Barn overrompeld voor overstag. Want, verbluffend haar grote beats, hiphop, mengelmoes aan geluidjes, samples, autotune, invloeden uit reggaeton, r&b, jazz, flamenco, zuiderse smartlap, smaken en ritmes van Puerto Rico, Afrika, die talrijke dansvloermeezingers, ze komen vooral vanuit uit haar feestelijke spektakelplaat 'MOTOMAMI' recht de set in.
Rosalía belicht evengoed haar emotionele fragiliteit, weemoedig alleen aan de piano, in bitterzoete lovesongs. Of in 'Genis' dat ontroerend uitmondt in de tussenkomst van haar eigen oma over de waarde van familie. 
Met de mainstreampop die zij hier etaleert geeft ze veel zogenaamde popvernieuwers regelrecht een geweldig schot voor de boeg. Met wat een perfecte show! Het is een Rosalía die de norm verzet met haar kruisbestuivingen van geluiden uit alle uithoeken van de wereld, het perfecte
huwelijk tussen pop engelse en spaanse stijl.
Rosalía bevestigt in Werchter. Ze schiet finaal als een komeet nog verder dan vele anderen uit het pak anno 2023.

"Muchas gracias, you are all so beautiful!" was Rosalía's besluit al vroeg in de set. En inderdaad, Rosalía, de perplexe Barn, die intussen heel je repertoire meescandeert, lag gewoon oorverdovend aan je voeten. Het waardig alternatief voor Stromae was dus toch al aanwezig.

Setlist: SAOKO - BIZCOCHITO - LA FAMA - CAP.IV DISPUTA: De aquí no sales / BULERÍAS - LA NOCHE DE ANOCHE - Linda - DIABLO - DESPECHÁ - LLYLM - Blinding Lights - HENTAI - CANDY - MOTOMAMI - LA COMBI VERSACE - Con altura - BESO - VAMPIROS - Héroe - CAP.I AUGURIO: Malamente - CHICKEN TERIYAKI - CUUUUuuuuuute

Arctic Monkeys - Rock Werchter - zondag 2 juli 2023 - Main Stage - 23.25u. - ☆☆☆☆1/2

Waardige afsluiters voor een festival voor de duizenden als RW, je vindt ze niet zomaar. En zie, de finale headliner 2023 heeft zojuist afgetrapt. Arctic Monkeys, ooit beste indierockers van hun generatie, bewijzen hier zelfverzekerd waarom ze nog steeds op dat hoogste schavotje thuishoren. Want zie nu die massa, de Arctic's blijven warempel duidelijk ook nog nieuwe jongerenmassa's aanspreken. Alex Turner vooral, omdat die al meer dan twee decennia via een zo bochtenrijk parcours dan toch maar sterke singer-songwriter is gebleven. Vandaag is hij gelukkig ook weer helemaal goed bij stem. Met de jaren is zijn sound er alleen maar weelderiger en jazzier op geworden en op het podium ziet hij er tegenwoordig als een perfect seventiesrock-croonende Bryan Ferry uit. Toch regent het vandaag het meest voor iedereen herkenbare tijdloze hits in de set. Hadden de Arctic Monkeys via de levensgrote ronde spiegel in het midden van het podium daar misschien goed zicht op hun eigen dna? In alle geval, de Monkeys van toen, met hun nog wilde haren, scheurende gitaren en altijd moshpitgenerende intensiteit wisselden vakkundig gedoseerd af met de rijpere band van nu met het meer trage, bedachtzamer materiaal van onder meer het laatste album 'The Car'. Alles samen toch steeds weer voortgaande variaties op een en hetzelfde Arctic Monkeys. Een gesmeerde virtuoze supergroep die verder zijn weg vindt en van al de markten van toen en nu weer thuis blijft komen. Flegmatiek in het midden hun eeuwige superster Alex Turner vol natuurlijke flair. Een band daardoor op vandaag nog altijd magisch en ook op de nachtelijke wei in bovenbeste doen. Daarmee fraai doek over Werchter 2023. Ook hun optreden gaat de annalen in als gedenkwaardig.

Setlist: Sculptures of Anything Goes - Brianstorm - Snap Out of It - Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair - Crying Lightning - The View From the Afternoon - Cornerstone Why'd You Only Call Me When You're High? - Arabella - Four Out of Five - Do Me a Favour- Pretty Visitors - Fluorescent Adolescent - Perfect Sense - Do I Wanna Know? - There'd Better Be a Mirrorball - 505 - Body Paint - I Wanna Be Yours - I Bet You Look Good on the Dancefloor - R U Mine - With A Little Help From My Friends

henrie9: wat een werk heb jij ervan gemaakt! Schrijf jij soms voor een muziekblad of Rock Werchter zelf?

Just for fun, maar het komt straks ook in jullie Written in Music.

Niet minder dan een levenswerk, henrie9. Mijn iets beknoptere Werchter-wederwaardigheden staan hier.

Gisteren gezien in het Stadspark in Groningen, Rammstein

Er staan hier geen albums van deze band in de kast, maar als je dan de kans krijgt om deze band te zien 'in je achtertuin', wetende wat de reputatie van deze band is als live-act... Tja, dan kan ik het niet laten, ongeacht alle controverse. Ook al kost je dat wel een meier (ik word oud).

Of ik daar spijt van heb? Nee, geen moment. Strak spelen kunnen ze. De toewijding van de fans is ook mooi te zien, ook al voel je het zelf niet in die mate. Maar goed, het meest was ik toch echt onder de indruk van de show. Allemachtig, wat een podium, wat een lichtshow en wat een vuur! Over-the-top? Wellicht voor sommigen, maar ik kan er heel erg van genieten en vond het ook heel goed bij het muzikale plaatje passen. Kookpotten met de toetsenist die in de fik gezet worden om maar iets te noemen, vuurwerk en vuur, heel veel vuur. Ik vond het geweldig en ben heel blij dat ik het mee heb mogen maken. Die albums komen nog steeds niet in de kast, maar deze live-ervaring is wel echt indrukwekkend en had ik niet willen missen.

Ik was gisteren ook bij Rammstein. Ik onderschrijf het verhaal van Bonk voor een deel. Natuurlijk was de show spectaculair, maar het geluid.... mijn God, wat was het hard. Zelfs met oordoppen vond ik het nog veel te hard. Ik heb nog steeds een drukkend gevoel + piep in m'n oren. Dat heeft voor mij de lol in het concert echt wel verminderd. Of wordt ik nu een oude zeikerd?

Dat is wel jammer Jelle78, want kan me voorstellen dat dat wel wat van de beleving weg neemt. Denk dat het erg te maken met waar je stond, want wij hadden juist de opmerking dat het wel hard was, maar het ook wel meeviel en wel harder meegemaakt hadden. Ik was eigenlijk wel aangenaam verrast door de geluidskwaliteit. Die heb ik wel veel minder meegemaakt bij dergelijke grote concerten.

Ik onderschrijf je ervaring volledig, Bonk. Heerlijk om lopend naar zo'n evenement te gaan en je stad in het teken ervan te zien. Prima logistiek ook, ondanks alle Ringweg-perikelen.

Vond het geluid goed meevallen, van tevoren al min of meer verwacht. Mijn vriendin heeft op het binnenterrein nog oordoppen à 15 euro (het UMCG zou gratis uitdelen toch?) gescoord maar het viel haar ook alleszins mee. De bas voelde je wel lekker, da's fijn bij een buitenshow. In clubs loop je meer gevaar.

OK, dan stond ik dus echt verkeerd (en word ik wellicht echt een ouwe zeikerd). Ik stond achteraan op het veld, aan de zijkant. Maar ik heb aan het begin wel wat rondgelopen en kreeg de indruk dat het geluid achterin het veld overal wel een beetje hetzelfde was. Vooral heel veel bas. Ik kan me voorstellen dat verder naar voren de afstelling beter was. Maar ik heb er bewust voor gekozen een beetje achteraan te blijven staan. Weg van alle drukte en het geduw. Ik heb gemerkt dat ik daar echt geen zin meer in heb.

Overigens vond ik het als geheel wel een gaaf concert hoor. Vooral Sonne, Du Hast, Ich Will en Rammstein (het nummer dus) waren erg tof.

Eergisteren Smif N Wessun in de Hall Of Fame in Tilburg. Gewoon een degelijke hiphopshow van twee legends die in de gouden jaren '90 classics dropten. Die tracks deden het ook weer het beste, met als hoogtepunt Bucktown. Leuk dat de Tsjechische DJ die mee op tour is live op de sax de loop mee speelde en eerder tijdens de show bij andere tracks op z'n dwarsfluit. Het geluid was belachelijk slecht, zeker in het begin, maar het optreden als geheel werd gaandeweg steeds beter en sfeervoller. Ruim anderhalf uur en daarna bleef Steele nog lekker smoken en viben op oude soulmuziek. Uitgebreid de tijd voor foto's en handtekeningen. Leuk avondje met een beetje sfeer van de scene in Brabant van de jaren '00.
Voorprogramma van Tiewai en Limburgse vrienden vond ik verrassend vet.
Vernomen dat Hall Of Fame meer Amerikaanse hiphopacts wil gaan halen en uit een andere categorie dan 013 die alleen op populaire namen en volle zalen boekt. Ben benieuwd, leuke spot sowieso. De dj die naderhand met vinyl nog een set draaide in cafeetje was erg goed ook.

Kan niet anders dan dat we elkaar hebben gezien, maar volledig eens met jouw ervaring. Tof dat ze meer in deze hoek gaan programmeren, de locatie is praktisch mijn buur, al mogen ze idd beter hun best gaan doen mbt het geluid. Na de, nogal zacht uitgedrukte, ruwe start heb ik uitstekend van de mannen genoten. Bucktown blijft ongeëvenaard, maar Let’s Git It On is toch ook een kneiter van jewelste.

Even melden dat ik gruwelijk jaloers ben op Nr.4 en JayM. Smif N Wessun had ik graag een keer mee willen maken. Ik ga de Hall of Fame in de gaten houden, ziet er tof uit.

Lana del Rey, Ziggo, 4 juli

Hoe ik uiteindelijk toch een kaartje heb kunnen krijgen, zal voor mij altijd een raadsel blijven. Want om 10.00 was ik in de presale nog nummer 135.000 in de wachtrij. Kansloos dus, om 12.00 toch nog voor de lol een poging gewaagd en ongelofelijk maar waar een kaartje beschikbaar! En ook nog op een mooie plek en voor een normale prijs. En als toetje hoorde ik dat Naaz het voorprogramma had binnengesleept.

Naaz moest het met weinig middelen doen, maar het was voor haar en voor ons als publiek een prima voorprogramma. Toen was het wachten op Lana. Ik vreesde het ergste, maar om 21.15 begon de show. En het is hier al eerder gemeld, maar wat een fantastisch optreden werd er door Lana neergezet. Het oogde allemaal een beetje rommelig en zo af en toe werd ik een beetje kriegel van de huilende en krijsende meisjes om me heen, maar wat een stem en wat een binding met het publiek. Natuurlijk veel nummers van haar laatste (erg goede) plaat, maar ook lekker veel hits. Ik zou haar heel graag een optreden in Carré of het Concertgebouw gunnen, maar of dat met haar huidige populariteit nog mogelijk is? In ieder geval een geweldige avond gehad en ik hoop dat ze nog vaker terugkomt in Nederland.

Kim Gordon + Jeugdbrand, Paradiso, Amsterdam

Meneer en mevrouw itchy gingen naar hun jeugdheldin Kim Gordon in Paradiso. De verwachtingen waren niet heel hoog; Kim teert op één soloplaat met negen liedjes, haar repertoire is dus erg beperkt. Daarnaast zaten haar zangkunsten er voorheen soms wel érg naast. Tegelijk is zijn van alle Sonic Youth-leden de enige die moeite doet om nieuwe paden te betreden. Haar No Home Record klinkt glossy, heeft een hoog gehalte elektronische toevoegingen, trapbeats en erg veel diepe bas.

Maar eerst was er Jeugdbrand, een Belgisch duo waarvan één van de leden Dennis Tyfus heet. Dat was gelijk het leukste aan Jeugdbrand. In mijn leven heb ik al meer dan genoeg geduld opgebracht voor "interessant" avantgardistisch gepruts met absurdistische neigingen, maar die pot geduld is inmiddels leeg. Wij waanden ons in Jiskefet, en wachtten op het moment dat iemand


ging roepen, maar dat gebeurde niet. Gelukkig was de jeugdbrand snel uitgedoofd.

Kim Gordon (70 inmiddels) betrad het podium met haar piepjonge all-female band. De zaal was inmiddels helemaal vol, maar de balkons waren gesloten. Kim zag er kerngezond en veel jeugdiger dan haar leeftijd uit. Haar band klink shiny als de zilveren hotpants die Kim vandaag draagt. Veel elektronische bijdragen van de hele goede drumster. De bas zat meestal in de allerlaagste (broekpijpwapperende) regionen. En de gitariste haalde erg industriële geluiden uit haar gitaar. Deze muziek is up to date, en zwelgt niet in nostalgie zoals Thurston Moore en vooral Lee Ranaldo te veel doen. Boven het podium een groot filmscherm met beelden uit Los Angeles (geboorte/woonplaats) en New York (Sonic Youth-periode), vanuit een rijdende auto. Deze beelden voegden door de intensiteit een dimensie toe aan het optreden.

De eerste nummers was het nog wat ingehouden, maar daarna steeg de boel op. Heel No Home Record kwam langs, aangevuld met de DNA-Cover Blonde Redhead (duidelijk een verwijzing naar het No Wave-verleden van Kim), en een aantal nieuwe nummers waarop Kim ook gitaar speelde. Die nummers waren prachtig en waren meer in de lijn van haar project Body/Head, maar warmer en minder abstract. Kim zong uitstekend, sterker nog: wij keken elkaar aan van horen we dit goed? Beter hebben we haar nog nooit horen zingen!

Het optreden was gewoon heel overtuigend, iets wat we van tevoren niet per sé hadden verwacht. Ik hoop dat Kim Gordon doorgaat in deze lijn, want het smaakt naar meer. Opvallend veel hele jonge mensen in het publiek ook, dat is bij haar ex-echtgenoot ook wel anders. Dat publiek weet zij toch nog maar mooi aan te boren.

Iron Maiden stelt eigenlijk nooit teleur. Ook gisteren in de Ziggo Dome niet.

Deze Future Past Tour is misschien wel de interessante van de laatste, zeg, 10 jaar. Met name doordat er liefst vijf nummers gespeeld werden van Somewhere in Time, een album dat tot nu toe stelselmatig werd genegeerd (op Wasted Years na). Ook een nummer als The Prisoner is geen vaste prik. Voor al die verrassingen moesten klassiekers als The Number of the Beast, Run to the Hills en Hallowed Be Thy Name wijken. Verplichte nummers Fear of the Dark, Iron Maiden en the Trooper kwamen nog wel voorbij.

Alexander the Great werd dan eindelijk live ten gehore gebracht, iets waar veel fans al jaren op wachten. Van de nieuwste plaat werden nu de epics gespeeld en die bleven prima overeind tussen het oudere werk. De band speelde goed, Bruce zong met meer overtuiging dan een jaar geleden in Arnhem en zat ook weer wat meer op zijn praatstoel.

Vond het persoonlijk wel een beetje jammer dat de intro van Caught Somewhere in Time van de tape kwam en niet live werd gespeeld. Dat had de opening nog sterker kunnen maken. En ja, van mij had er nóg wel meer obscuur materiaal gemogen, maar ik snap dat ze enige balans willen houden. Voor Maiden-begrippen een behoorlijk avontuurlijke setlist.

Fantastische avond gehad gisteren bij Iron Maiden.

De stemming zit er bij Maiden altijd goed in door de bloedfanatieke aanhang en dat was gisteren niet anders. Na UFO's Doctor Doctor en Blade Runner's end theme was het eindelijk zover, Caught Somewhere in Time als opener van een concert gelijk gevolgd door Stranger in a Strange Land, band in vorm en Bruce zeer goed bij stem.

De nummers van Senjutsu klinken live erg goed, verwacht wel weer een live album van deze tour zo rond kerst.

Wat mijn betreft mogen ze nog wel even doorgaan, hoewel Nicko inmiddels al weer 71 is.

Was mijn eerste Iron Maiden live optreden. Heb er erg van genoten. Bruce heeft wel last van ADHD denk Wat een fanatiek manneke. Kon hem alleen niet altijd even goed verstaan als die tegen het publiek sprak.

Mooie nummers voorbij horen komen en een zeer degelijke show gezien.

Summer Fog Prog Festival

Afgelopen weekend 9 bands gezien en gehoord op het Summer Fog Festival in Katowice, Polen. Een heerlijke stad met mooie gebouwen en veel parken en een ufo-shaped stadion waar het festival werd gehouden.

Zaterdagmiddag opende Gong met een luide Gong het festival. Deze site vermeld 71 muziekanten die op gezette tijden sinds de late 60s deel hebben uitgemaakt van dit collectief. Er stonden er 5 van op het podium voor een heerlijk uur Canterbury rock. Enthousiaste muzikanten met een lekkere sound.

ORk is de volgende band. de meest heavy muziek van het festival met een geweldige zanger, maar hun muziek pakt me niet echt. Het laatste nummer van de set werd emotioneel ingeleid door drummer Pat Mastellotto en opgedragen aan een overleden vriend. Voor mij ook het mooiste nummer van deze ruige set.

Ik ben nooit een fan geweest van IQ. Prima muziek, maar ben er nooit echt van onder de indruk geraakt, ook niet tijdens eerdere concerten die ik van ze zag, maar deze keer was ik toch wel positief verrast. Peter Nicholls was uitstekend bij stem en er werd een prachtige afwisselende set gespeeld. Toch maar weer eens wat albums gaan beluisteren.

En toen was het tijd voor de Poolse prog legend SBB die voor het eerst in lange tijd weer in de klassieke bezetting speelde. Ik had nog nooit van deze band gehoord, maar ik kreeg al heel gauw in de gaten dat ze in Polen een iconische status hebben en het feit dat de 3 heren weer samen op een podium stonden gaf een euforische vibe aan de Spodek Arena. Mijn interesse was in elk geval gewekt door de prominente Minimoog in de keyboard set up. Er volgde een energiek concert met lang uitgesponnen jam-achtige songs. Ook deze zanger/bassist/toetsenist was erg goed bij stem en ik heb me prima vermaakt met dit power trio.

De afsluiter van deze zaterdag was Steve Hackett met z'n Genesis Revisited Foxtrot show. Eén van m'n aller favoriete albums, dus ik keek enorm uit naar dit optreden. Ik had Hackett eerder dit jaar in Utrecht moeten missen met deze show en kon het nu alsnog beleven. Een iets ingekorte setlist (2 Hackett solo songs ontbraken). Dit was echt weergaloos! 2 uur lang extase met daar nog net iets bovenuit stekend de closing section van Shadow of the Hierophant (die opbouw, weer-ga-loos!!) en Can Utility and the Coastliners. Veel beter kan een live concert voor mij niet worden. Wat een muzikanten allemaal en een speciale vermelding voor de prachtige zang en performance van Nad Sylvan.

De zondag werd geopend door het Poolse Collage. Een band die in de 90s flink indruk maakte met het album Moonshine. Het wordt een beetje eentonig, maar ook dit was een erg fijne performance met wederom een erg goede zanger.

Ik vroeg mij zaterdag bij het concert van Gong af of Steve Hillage een nummertje mee zou spelen. Dat gebeurde niet, maar vandaag bleek dat Steve's band het voltallige Gong van die dag ervoor was aangevuld met z'n vrouw die zorgde voor de spacey synth sounds. Ik ben niet echt bekend met het werk van Hillage, maar heb er wel verschillende keren wat van gehoord en dat beviel altijd prima, maar heeft me nooit aangespoord om echt in z'n muziek te duiken. Ik had dus wel goede hoop dat dit concert me zou gaan bevallen. En dat deed het. De band opende met The Beatles' It's All Too Much. Een heerlijk oosterse Harrisong en daarna ging het dak eraf, of beter gezegd, de ufo waarin we ons bevonden steeg op! 75 minuten spacerock in het kwadraat!! Waanzinnige show en zaterdag as speelt het gezelschap in De Boerderij in Zoetermeer. Denk dat ik er dan weer bij ben.

Dan de derde Poolse band dit weekend. Het enorm populaire Riverside. Ik was niet bekend met deze band, maar heb wat albums beluisterd in de weken voor het festival. Sinds een paar jaar is de gitarist Maciek Meller, voorheen van de band Quidam die ik verschillende keren live heb gezien in de jaren 90 en wat ik een geweldig band vond met een fantastische gitarist. Gaaf om hem weer te horen spelen bij deze band. Zeer enthousiast gezelschap met een zeer charismatische zanger/bassist die flink wat te vertellen had tussen de nummers en een dijk van een stem heeft. Ik was best onder de indruk van deze show en ga eens wat vaker naar deze band luisteren.

En dan de afsluiter van deze tweede festivaldag: Nick Mason's Saucerful of Secrets. Ik heb deze tribute aan het oude Floyd materiaal steeds misgelopen als ze in Nederland waren en was erg blij dat ik nu toch de kans kreeg om dit te beleven. Ik heb zelf jaren in een Floyd tribute band gespeeld met de nadruk op het pre-Dark Side materiaal, dus nu kon ik voor het eerst zelf publiek zijn bij een set oude Pink Floyd songs! Mede vanwege het feit dat ik deze muziek tot in detail ken en heel veel gespeeld heb zou de verwachting heel hoog moeten zijn. Ik heb echter al heel wat van ze op youtube gekluisterd en wist dus wat ik kon verwachten en dat is een beetje een mixed feeling. Ik had mezelf dus behoorlijk ingedekt om een deceptie te voorkomen. Om maar met het irritantste te beginnen, Gary Kemp's zang past wat mij betreft totaal niet bij deze muziek. Sterker nog, op sommige nummers is het zelfs wanstaltig (de prachtige ingetogen ballad If, rustig en bescheiden gezongen door Waters wordt door Gary met een schelle' luide, venijnige stem vertolkt, weliswaar afgewisseld door Guy Pratt die het minder erg deed maar ook niet uitblonk in toonvastheid). ik irriteerde me hier behoorlijk aan, ook al wist ik het van tevoren. Daarbij heb ik me ook behoorlijk gestoord aan de schelle orgel sound van de toetsenist, vooral bij het ultieme Echoes (wat in z'n geheel een behoorlijke versie was en toch wel erg gaaf om te horen). Ik ben hier waarschijnlijk veel te kritisch over, maar wat hij speelde leek in de verste verte niet op het spel en de klank van Richard Wright. Gary Kemp daarentegen maakte wel indruk als gitarist. Zowel bij Echoes als bij de aangeplakte gitaarsolo aan het eind van A Saucerful of Secrets (het hoogtepunt van de show). Obscured by Clouds, When You're In, Set the Controls en Astronomy Domine waren heerlijk om te horen. Lee Harris deed het prima in de band en good ol' Nick trommelde zoals eigenlijk alleen hij dat kan. Z'n praatjes tussendoor waren echt van een oude meneer. Leuk om te horen maar een uiterst contrast met de rock-idol praatjes en stage presence van de frontman die voor hem speelde. In die zin was deze afsluiter toch ergens ook een soort anti climax van het festival. Blij deze Pink Floyd variant gezien te hebben en geweldig dat Mason met dit materiaal rond toured en er met z'n mede muzikanten zichtbaar veel plezier aan beleeft, maar ik kreeg er geen euforische gevoelens dan wel het goeie kippenvel van.

Mijn complimenten aan de organisatie van dit festival. Hadden alles erg goed voor elkaar en grotendeels prima geluid.

Dat snap ik maar dat doen ze wel meer. De intro van Aces high bijvoorbeeld komt ook altijd van tape. En dan bedoel ik niet Churchill's speech