Inge van Calkar, Waterpop Wateringen

Waterpop, is dat niet dat popfestival wat al tientallen jaren meegaat en waar bands als Radiohead, Faithless, Within Tempation, Manic Street Preachers en The House of Love stonden voordat ze bekend werden?

Precies en daarom is ook nog alles mogelijk voor festivalopener Inge van Calkar. Ik zag jaren geleden Blaudzun daar ook het festival openen en daar is ook alles nog mee goed gekomen (behalve zijn kapsel dan). Ik was in ieder geval speciaal voor Inge op de fiets gestapt om haar en haar band om 13.30 het festival te zien af trappen. Het zat de dame geboren te Bunschoten niet mee, rond het middaguur kwam de regen nog met bakken uit de hemel en daardoor was het, weliswaar droog, om 13.30 nog niet zo heel druk. Voor mij niet erg want daardoor kon ik mooi plekje dicht bij het podium bemachtigen en kon nog wat mooie plaatjes schieten van Inge. Want Inge is best fotogeniek te noemen, een beetje van het type pitspoes met ballen. Maar beste mensen het gaat om de muziek en die was prima in orde. Sterker, zelfs behoorlijk goed.

De iets van drie kwartier waren zo voorbij met nummers van (vooral) haar twee laatste albums plus de nieuwe single Rush. Electronica met een rocksaus en verder goed bij stem en een prima live band wat wil je nog meer. Ja, wat meer publiek zou wenselijk zijn en ook terecht.

Het was een klein half uurtje fietsen maar dat was het meet dan waard.

In de setlist zat o.a. Rush, Hold You Hate You Love You Leave You, Gymshark, Rise, Just en Come a Little Closer.

Coldplay, 19 juli, Arena

Voor de zesde keer Coldplay, dus dan weet je wel ongeveer wat je te wachten staat. Maar toch was ik weer ontzettend onder de indruk. Natuurlijk, er is rondom het optreden veel aandacht voor klimaat en vluchtelingen en daar kun je best een beetje kriegelig van worden, maar wat een geweldige show wordt er neergezet. En toch weet Chris Martin, ondanks dat het soms bombastisch aanvoelt, het gevoel te geven dat we bij hem in de huiskamer staan, echt heel knap gedaan.

Ik ben niet enthousiast over het nieuwe werk, maar er kwamen zoveel hits langs, dat het allemaal gewoon meer dan prima was. En ook leuk, de samenstelling van het publiek ging van heel jong tot heel oud. Volgend jaar naar Dublin, nu al zin in.

Gisteren eerste editie van Het Moment Festival in Tilburgse Spoorzone, daar waar Woo-HAH! ook ooit begon. Dit hiphopfestival onterecht als soort opvolger gezien door sommigen, het is in tegenstelling tot Woo-HAH! puur op NL (en een beetje België) gericht.
De locatie is supervet, het terrein knus (of eigenlijk gewoon te klein voor de vele bezoekers) en de sfeer gezellig. Veel (oude) bekenden gezien en wat bijgepraat. Lekker eten ook. Wel eindelijk zelf ervaren van wat ik al van meerdere mensen had vernomen: de prijzen voor eten en drinken op zo'n festival is echt niet leuk meer. Meestal kom ik niet bij dit soort hippe evenementen, dus heb er nooit last van, maar je zou er maar van houden en graag een biertje drinken...

Dan waar het om gaat: de muziek. Die vond ik voor 80% erg slecht. Een totaal oninteressante richting die hiphop, of wat daarvoor moet doorgaan, is opgegaan krijgt ruim baan op het festival. Zowel bij geboekte acts uit NL als bij de dj's tussendoor. Heel veel voor mij enorm slechte hiphop gehoord (met een Ares als treurig autotune voorbeeld). Dat had ik ook wel verwacht gezien de line-up, maar je hoopt toch altijd op een hoekje voor de fijnproevers/kenners/ouwe zeikers. Jammer dat op een hiphopfestival de goede hiphop zo weinig te horen is. En dan heb ik het niet over alleen maar oude hiphop, zeker niet. Juist nieuwe toffe dingen verdienen de aandacht naar mijn idee.

Gelukkig waren daar ook openingsact Rafting Goods. Dit megacollectief trad ruim een uur op en deed dat voor een toen al vrij aardig gevuld hoofdveld. De ene MC komt live wat beter uit de verf dan de ander, maar het was tof om deze toch wel unieke samenwerking van vele crews en rappers voor het eerst samen te zien optreden. Mooi zo'n ouderwetse chaos op het podium. Tim Beumers en Mike Tibbert staken er qua live skills bovenuit vond ik. Erg vet om een aantal Fat Windjacks tracks live te horen. Ook wel genoten van het fanatisme van de Limburgers on stage en leuk dat Dion Mase erbij is en was en een enkele verse deed. Ze hadden van mij wel meer tracks mogen doen van de Rafting Goods platen. Het was nu ook veel eigen werk, terwijl Kerosine en Bleeden het erg goed deden.
Hef had ik op voorhand ook omcirkeld om weer eens te gaan checken. Was vermakelijk, maar niets bijzonders verder. Al was zijn afsluiting met Kleine Jongen van Hazes wel mooi haha.
Sticks trad een half uurtje op en is dan zonder competitie de beste van de dag. Qua rapskills, verstaanbaarheid, gemak, maar ook kwaliteit van het geluid. Dat was de hele dag best in orde, maar als die man die altijd het geluid doet van de Zwolle-shows erbij is, klinkt het altijd perfect. Complimenten voor Joost Evers, zo heet ie geloof ik.

Na Sticks naar huis gegaan. Headliners Kevin en Mula B moesten nog komen. De party ging nog door tot 2 uur, maar ik had mijn portie matige muziek wel gehad en met Sticks de afsluiter die ik zelf wilde. Bovendien waren de beentjes moe, dus mooi geweest. Of Het Moment voor mij persoonlijk voor herhaling vatbaar is, weet ik niet. Het is ook wel een festival dat een doelgroep trekt die gemiddeld zeker tien jaar jonger is en die hiphopsmaak volg ik niet. Daarbij ook veel mensen die denk ik bij om het even welk hip festival willen zijn en dat gecombineerd met de drukte dit jaar geeft me weinig hoop op een interessante line-up volgend jaar. Aan de andere kant ben ik snel over te halen, getuige deze eerste editie. Wellicht wordt het een soort Woo-HAH! voor mij: vet initiatief, gezellig, maar al snel zo populair dat het muzikaal gezien niet mijn richting op gaat. We gaan het zien.

Gisteren samen met Juveniles naar Protomartyr geweest in Paradiso.
Voorprogramma waren Kiwi Jr. en Bobby Would.
Kiwi Jr. was zomers, luchtig en leuk. Bobby Would was deprimerend en niet zo heel leuk.
Protomartyr speelden ruim een uur en was intens, heftig en best wel goed.
De drums waren strak en hard. De bas was hard en aanwezig en de gitaren waren op wat spaarzame korte solo's na vooral een muur.
Joe Casey schreeuwde de teksten de zaal en was nogal schor.
Leuk? Mwa.
Leuk om mee te maken? Zeker!
Duurde het lang genoeg? Ja, bijna 20 nummers is een uurtje is best wel een prestatie.

Een waarheidsgetrouwe beschrijving divart, had het niet willen missen! De schorheid van Casey was wel erg jammer, daardoor was de geluidsmuur nog grootser.

Boldy James en The Alchemist in een volle Melkweg gisteren. Na o.a. Roc Marciano, Conway, Benny en Rome Streetz de volgende MC live on stage van de huidige lichting grimey straatrap (binnen wat ik maar even de Griselda sound noem). Tot nu toe wisselende ervaringen met bovenstaande namen live, dus benieuwd wat Boldy James zou brengen.
Op plaat is dit wel het toppunt van een (s)lome delivery, dus echt volle bak energie tijdens de show zou me hebben verbaasd. Het was eigenlijk een uur lang goed rappen op de zware bassen van de Alchemist producties. Boldy rapte strak, de beats klapten door het goede geluid hard (blij met de oordoppen, want de bas was abnormaal af en toe maar wel vet). Verder gebeurde er weinig bijzonders, naast een zoals altijd enthousiaste Alchemist achter de knoppen. Boldy was nerveus zo zei hij, maar daar was qua skills weinig van te merken. Gewoon prima gebrachte straatrap in de nonchalante stijl die we kennen van plaat. Wel weinig opzwepen van publiek, maar dat past ook niet echt bij de muziek. Leuk dat de beste man nog even werd toegezongen voor zijn verjaardag en dat hij een verjaardagstaartje kreeg haha. Tracks voornamelijk van hun gezamenlijke albums. Tof optreden dat na een uur weer voorbij was.

Vandaag vond het afscheid van Tom Pintens plaats in het OLT Rivierenhof. Toegang was gratis, maar je moest wel een ticket reserveren.
Ik had geen idee wat te verwachten, maar Tom werd (op zijn expliciete vraag) niet uitgewuifd met ellenlange speeches. Wel met optredens van verschillende groepen en artiesten waar hij bij betrokken was. Stijn Cole, Dez Mona, Roosbeef, Stefanie Callebaut, Tamino, Het Zesde Metaal ... : ze passeerden allemaal de revue, net als een reünie van Zita Swoon. Goose was Toms favoriete band en mocht afsluiten (ondanks z'n slepende ziekte heeft hij ze het afgelopen jaar nog vier keer live kunnen zien).
Conclusie? Enkel maar hoogtepunten, kiezen is verliezen.
Slaap zacht, Tom.

Gisteravond teruggekomen van Brutal Assault in Tsjechië, mijn tiende editie sinds 2012.

Nadat ik maandag vertrok en mijn tent wist op te zetten op dinsdag vroeg ging slapen werd ik wakker in de ochtend tijdens een hoosbui die zes uur duurde. Na een uur kwam ik erachter dat mijn tent lekte, zowel rechts als links. Eerst was een washandje voldoende om te deppen, maar het eindigde met een badlaken die iedere vijf minuten moest worden uitgewrongen. Enfin, daarna werd het droog en werd het op zaterdag zelfs nog tropisch.

Op de woensdag zag ik Immolation, Beartooth, Agnostic Front, Sodom & Be'Lakor. Een hoop bands gemist door de regen. Sodom was degelijk, zoals altijd. Be'Lakor beviel mij erg goed, uitstekende band.

De dag erna was het weer in ieder geval goed en zag ik Crisix (Thrash uit Spanje), Evildead, Moonspell, Dismember, Biohazard, Sepultura, In Flames, Gang Green & Enslaved.

Hoogtepunten waren in ieder geval Biohazard, in de klassieke line-up, mét Evan Seinfeld. Het knalde als vanouds, zoals ik ze ken van DOA in 1993 en 1995 én Donington 1996. Sepultura was ook erg op dreef, alleen de drums stonden nogal scherp afgesteld.

Moonspell neemt hierna een lange break, Fernando schijnt met een depressie te kampen en had al een breakdown tijdens een ander festival, vandaag kwam hij jolly over, maar Moonspell is live altijd goed. Ook leuk om een Gang Green te zien, het lijkt alsof de zanger dronken is maar hij heeft 15 jaar geleden een zware hersenbloeding gehad en zal nooit meer de oude worden.

De vrijdag was weer een vol programma en bloedheet. Nile, Borknagar, Zeal & Ardor, Obituary, Saturnus waren de bands die ik zag. Een hoop gemist maar op Brutal Assault is een hoop te zien en te doen, zoals ook een drumclinic bijgewoond van George Kollias (Nile). Aardige kerel en fantastische drummer.

Obituary heb ik al 8 keer gezien maar waren weer behoorlijk op dreef, uitstekend optreden. Net zoals de doomsters uit Denemarken, Saturnus. Nog een traantje weggepikt tijdens I Long, gelukkig zonnebril op want huilen is niet echt metal.

Op het laatste moment zegde Overkill af als headliner, geluk een gelijkwaardige band gevonden als plaatsvervanger, het altijd lullige S.D.I. uit Duitsland......

De zaterdag was dusdanig warm dat het overdag wel een hels karwei was om doorheen te komen. Desalniettemin zag ik Downset, Anaal Nathrakh, Terror, Napalm Death, Trivium, Hypocrisy & The Ocean.

Tijdens Anaal Nathrath even de schaduw opgezocht op een terras met zonneschermen buiten het festival. Trivium zette een puike show neer, heb eigenlijk niks met deze band, maar live overtuigen ze wel. Uitstekende muzikanten. Napalm Death is altijd goed met de spastisch renende Barney heen en weer. Hypocrisy was degelijk maar ook een beetje saai.

Volgend jaar same place, different tent.

Gisteren eens een heel ander soort concert bezocht dan meestal (hiphop, soul, jazz), namelijk een uitvoering van het stuk Canto Ostinato door vier pianisten: Jeroen en Sandra van Veen, Sonja Lončar en Andrija Pavlović en organist Aart Bergwerff. Dit alles in het Concertgebouw in Amsterdam.
Prachtige muziek in een prachtige zaal. Anderhalf uur lang genieten. Met mijn zeer beperkte kennis van het stuk (en dit soort muziek in het algemeen) had ik verwacht dat het je een soort van in een slaap/roes zo spelen omdat het de hele tijd min of meer hetzelfde zou zijn (en omdat ik hoorde over ligconcerten), maar er gebeurde met de vier piano's en het orgel veel te veel om echt bij weg te dromen. Toch was het tegelijkertijd wel een fijne relaxte muzikale ervaring. Was er erg van onder de indruk.

Cypress Hill gisteren in 013, met DJ Lord als dj. Twijfelde eerst vanwege de prijs, achteraf blij dat ik ben gegaan. Tour ter ere van dertig jaar Black Sunday en de eerste helft van het optreden deden ze dat hele album van voor naar achter. Erg tof. Daarna tracks/hits van de overige albums. Erg goed optreden, wat knalt dat toch altijd bij Cypress Hill live. Kunnen vele rappers een voorbeeld aan nemen, al komt het natuurlijk ook met name door de vele classic tracks waar ze uit kunnen putten. Was heel wat jaren geleden dat ik in de grote zaal van 013 ben geweest, tof om weer eens te zijn en dat geluid te ervaren. De bas deed je letterlijk trillen. Leuk altijd ook de mix in het publiek bij Cypress, bijzonder hoe zij uit verschillende 'subculturen' een fanbase hebben opgebouwd. Met optredens als deze zullen ze die ook wel behouden totdat ze er mee stoppen.
Voorprogramma was Kingsize uit Den Haag. Laatst ook gezien voorafgaand aan Benny The Butcher, vond hem gisteren een stuk beter tot z'n recht komen. Was een prima opwarmer.

Gisteren Bell Witch gezien in Doornroosje. Het voorprogramma was lekker vuig en viezig met Fuoco Fatuo, maar de show van Bell Witch behoort tot de meest intense die ik heb meegemaakt. Echt een volledig fysieke ervaring waarbij de bass drum iedere keer weer als een stomp in de maag voelde en de bas ervoor zorgde dat alles, inclusief neusvleugels en oogballen, trilde. Op het hoogtepunt, zo'n tien minuten voor het einde moest ik echt een paar rijen naar achter gaan staan (ik stond op de tweede rij), want het was echt even iets TE intens, ik kan natuurlijk ook totaal niet tegen prikkels dus deze totaalervaring was even over de grens. Ik heb fysiek en emotioneel dat uurtje dat ze speelden echt een heel scala aan zaken ervaren, heel bijzonder. Heel blij dat ik erbij was.

Gisteren samen met mij zoon en dochter (20 en 23) Big Big Train zin de Boerderij gezien. Wat een geweldige band is dit toch. Uniek in zijn sound, met de brass band en de violiste, geweldig baswerk van Greg Spawton, die in een hoek van het podium de hele avond overziet en ziet dat het goed is. Enige minpunt was dat de stem van Alberto Bravin soms een beetje ver in de mix zat. Hij is geen David Longdon, maar brengt de nummers met verve en emotie en kan ook geweldig zingen. Hoogtepunt voor mij was 'a boy in darkness'. Kippenvel bij de uithalen van Bravin. Muzikaal is het extra knap dat ze met beperkte mogelijkheden om echt samen te oefenen en met steeds nieuwe mensen op het podium (dit keer onder meer gitariste Maria Barbieri) al op de eerste avond (de warm up gig van de avond ervoor daargelaten) al zo'n niveau halen. Genieten is het ook van de energie die met name Rikard Sjöblom en Nick d'Virigilllio brengen op het podium. De nieuwe nummers klonken ook goed, dus ik wacht met spanning wat deze line up gaat brengen. De avond eindigde in een extra hoogtepunt na het concert. Mijn kinderen hadden niet allee genoten van deze oudelullen muziek, maar als verrassing ook nog de vinylversie van de Underfall Yard voor me gekocht.

Eergisteren bij Loose Ends Festival in Utrecht geweest. De laatste editie van dit op postpunk en wave gerichte festival was alweer een paar jaar geleden en was toen nog in Amsterdam. Met Beton-T hebben ze in Utrecht een heel geschikt nieuw onderkomen gevonden (hoewel een betonnen ondergrond niet ideaal blijkt met zo veel regen).

Waar men jaren geleden nog een indrukwekkende en gevestigde line-up werd voorgeschoteld, is de line-up deze editie een stuk bescheidener. De organisatie heeft er bewust voor gekozen om voor bands te kiezen die nog niet zijn doorgebroken of pas net zijn doorgebroken. En dat werkt goed: er valt veel te ontdekken en doordat er slechts twee stages zijn, is het prima mogelijk om álle bands te zien.

In theorie was het dus mogelijk om alles te zien, maar de weersomstandigheden zorgden ervoor dat ik een aantal optredens aan mij voorbij liet gaan.
- KBoy en de Goedzo Jongens: Hm, dit is de enige band waarvan ik het niveau niet festivalwaardig vond. Het kwam op mij over als een paar Kunststchool-studenten die voor de gein een act in elkaar hadden gedraaid. Niet best.
- Marathon: Samen met Tramhaus het optreden waar ik het meest naar uitkeek. Op de onlangs uitgebrachte EP bewijzen de Amsterdammers dat ze een grote belofte zijn en ook op het podium maken ze dit helemaal waar. De energie en het spelplezier spat er vanaf en Marathon zorgt er eigenhandig voor dat de festivalsfeer er helemaal in zit.
- Mood Bored. Met Easy Going heeft deze band al een radiovriendelijk hitje op zak en live maakt het drietal een erg sterke indruk. De rustigere nummers zijn mij iets te poppy, maar op de momenten dat Mood Bored er iets meer op losrockt maken ze op mij flink veel indruk. Een band om in de gaten te houden.
- Cable Ties. Naast de bands die al bij mij op radar stonden, is Cable Ties een van de twee grote ontdekkingen voor mij. IJzersterk optreden, waarbij de eerste echte pits kunnen worden genoteerd.
- Gurriers. En wat is die andere ontdekking dan? Nou, dat is zonder twijfel Gurriers. Wow, wat een energie! Pas vier singles op Spotify en je leest het hier als eerste: deze band gaat heel groot worden. Gurriers pakt het publiek in met hele sterke nummers die op een manier worden gebracht alsof de duivel de bansleden op de hielen zit.
- Hammok. Deze Noorse hardcoreband maakt hardere muziek dan me normaal kan smaken, maar ik kan dit optreden toch heel erg waarderen.
- Deadletter. Hm, mixed feelings bij dit optreden. Het optreden van de jonkies van Deadletter lijkt op momenten te veel als een grote act. De frontman die al na twee nummers in ontbloot bovenlichaam staat en wat andere maniertjes die mij er in het eerste deel ervan weerhouden om erin op te gaan. Toch weet Deadletter richting het einde mij alsnog te overtuigen.
- Cumgirl8. Met de bandnaamkeuze pakken de dames meteen de aandacht, maar ook live blijkt deze band heel genietbaar. Niet bijzonder, wel hartstikke prima.
- Tramhaus. Yes! Waar ik op DTRH het optreden van Tramhaus, moest laten schieten, sta ik bij dit optreden vooraan. Als fan van het eerste uur werd het tijd de band 's live te zien, en ze maken alle verwachtingen waar. Drie kwartier lang werp ik mezelf in de pit, terwijl de Rotterdammers het publiek helemaal plaatspelen. Wat een heerlijke afsluiter voor een geweldig festival, waar diverse blauwe plekken de komende dagen nog de stille getuigen van zullen zijn.

Afgelopen zaterdagavond op JFD (Jazz Festival Delft) het Rotterdamse gezelschap FLiNK. Zowaar weer eens volledig onverwacht weggeblazen door een 3-mans formatie, welke een unieke combinatie speelt van jazz en hiphop en dat vermengt met dub invloeden en dit naar eigen zeggen doen zonder het concept en de ziel van de jazz te verliezen.
En het was raak, wat een groovy geheel was dat op het eind van de avond op de Beestenmarkt!
De bandleider is Flink (what's in a name), die zowel toetsenist en trompettist is. Hij werd begeleid door een bassist en een drummer/percussionist. Die laatste deed dat live met zoveel energie en variatie, waardoor het mij echt ontzettend enthousiast maakte. En om me heen kijkend was ik niet de enige.
Er zijn inmiddels twee albums verschenen, die helaas (nog) niet in de winkels liggen. Je zult daarvoor echt naar Bandcamp moeten. Overigens is streamen via Spotify ook een optie of bekijk hun YT kanaal. Daarvan een kleine impressie:

Gisteravond live gezien in Utrecht (Tivoli/Ronda): Wilco.

Dit was de vijfde keer dat ik ze zag, en gevoelsmatig was dit - na 013 (2011), BKS (2016), Tivoli en Paradiso (beide 2019) - het 'minste' optreden uit die serie. En nog steeds was het voor mij een 8,5: strakke band (as always), een weergaloze setlist, en een praatgrage Jeff Tweedy die er overduidelijk zin in had. Wat een band!

Mensen die Wilco maar saai vinden en niet horen wat die band nu zo bijzonder maakt: ergens snap ik ze wel. Maar voor mij is Wilco een van die zeldzame bands die me áltijd weten te raken.

Volledig mee eens, Meneer Joost. Grote meneren, die mannen van Wilco! Was ook weer weergaloos in Lokeren. Enkel miste ik wel het geniale Spiders (Kidsmoke) daar

Ja, dat was een fijne afsluiter!

Even de ervaring van Meneer Joost onderschrijven dat er gisteren een bijzonder goed optreden van Wilco gegeven werd. Was mij voor mij de tweede keer dat ik ze live zag. Voor de vriend die mee was was het zijn doop qua optreden van Wilco. Ik had hem meegesleept, maar waar hij op plaat ze wel aardige muziek vond maken, moest hij erkennen dat ze live nog een stuk beter zijn. Juist de afwisseling tussen rustigere nummers en heerlijke soms harde instrumentale passages deed het weer erg goed bij me. Tweedy is een bijzonder goede zanger en songschrijver, maar allemachtig wat werd er ook geweldig gitaar gespeeld bij vlagen!

Oh man, die gitaarsolo in Impossible Germany was weer werkelijk fe-no-me-naal!

Vanavond was mijn eerste keer Wilco. Ik vind hun muziek op plaat wel goed, maar het lukt me daar niet altijd even goed om de concentratie vast te houden. Live was het zoveel beter, twee uur lang was het afwisselend, spannend en - ik haat het woord - urgent. Fijne solo's, vooral ook fijne slide gitaar, eigenlijk alles fijn. En ook nog een goed voorprogramma. Topavond!

Met deze 5* review van de Volkskrant voor 2 fantastische avonden Wilco in Tivoli Vredenburg kan ik het alleen maar eens zijn:

Wilco brengt, 7 jaar na ‘posttraumatische avond’ door Trump-verkiezing, Tivoli opnieuw in vervoering ★★★★★
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

Daartussenin hebben ze ook in Utrecht gestaan (2019)...

King Gizzard & Lizard Wizard, 31 augustus 2023, l"Aéronef, Rijsel (FR)

*Kopie uit discussie op bandpagina*

Jezus moeder Maria, wat een show gisteren in Lille. De laatste show op het Europese vasteland voor minstens een jaar, zo gaf Ambrose te kennen. Een kolkende, zwetende (die geur van te vaak gewassen goedkope T-shirts, holy scheisse, zelfs ongedierte wilde vermoedelijk niet meer van me weten) voortdurend keihard deinende mensenmassa bij minstens 35° in een relatief kleine zaal (Aéronef). Maar wat een sfeer. Zelfs bij rustige momenten was er wel ergens een circle pit of op-en-neer gedans, laat staan bij de vele erupties en Stu's whooooooooo's.

Stevig geopend met de 4 eerste tracks van I'm in your mind fuzz (een album dat ik wat minder goed ken), om vervolgens nog enkele versnellingen hoger te schakelen met 3 in elkaar overlopende songs van PetroDragonic Apocalypse, 2 tracks van Omnium Gatherum, waaronder het heerlijke Grim Reaper (WIE ZIJN DE BEASTIE BOYS), een microtonale passage vertegenwoordigd door tracks van L.W. en Flying Microtonal Banana, om ten slotte de eindfase in te zetten met de jam van Ice V en als slotoffensief de (jawel hoor ABDrums) fokking epische afsluiter The Dripping Tap in een versie van 24 (!) minuten (van 22u43 tot 23u07, haha).

Had gehoopt op Iron Lung, wat van Polygondwanaland (anything!), Gaia/Gila Monster en Dragon, maar het mocht niet baten. Tsja, je kan het, zeker bij deze band, niet allemaal willen

Zotste show van de laatste 10 jaar voor mij.

Setlist: King Gizzard & The Lizard Wizard Concert Setlist at L'Aéronef, Lille on August 31, 2023 | setlist.fm

01 september 2023 Paard van Stal: Gilla Band @Paard Grote Zaal, Den Haag

Het nieuwe concert seizoen wordt in het Paard weer geopend met dit (laagdrempelige) gratis toegankelijke festivalletje. Kleine (onbekende) en wat meer grote (bekende) namen staan op de line up waaronder Gilla Band (voorheen Girl Band). De Grote Zaal is voor de Ierse noise rockers weg gelecht om 22:00 uur en is daarmee headliner. De zaal stroomt dan ook wel goed vol, maar de grote zaal is nog even te groot voor alle paarden. Want zoals Gilla Band ooit op Le Guess Who? stond in 2017 (noem je ook wel gelijk een festival...) stonden de mensen daar zelfs buiten de Ronda Zaal te wachten. Het is deze avond dan ook wellicht gemengd publiek van liefhebbers van de band tot 'ik kom even om het hoekje spieken' kijkers/luisteraars. Zanger Dara en zijn band maakt het niet uit, groot of klein podium, veel of weinig mensen, ze rammen erop los! Als start van hun tour op deze avond komen ze al aardig in beweging en vlammen ze al lekker op. De set is strak, de distortion en noise staan op scherp. Het viertal speelt goed op elkaar in. Er valt op zo'n moment veel te zien hoe de band op unieke wijze hun muziek te gehoor brengt en daarbij dit uitwerkt tot soms wel een heftige geluidsmuur. En het publiek is... mwah wat minder aangetrokken tot moshpits maar wellicht in een ander element tot dit optreden.

02 september 2023 Gilla Band @Ekko, Utrecht.

De band heeft de start van hun Europa tour gisteren achter de rug gehad. De Grote Zaal in het Paard was misschien een te grote stal voor de paarden die er misschien niet goed mee wisten om te gaan of zoals hierboven vermeld weer in een ander element tot het optreden, maar vanavond is daar wel het publiek voor. Vanavond in het voor hun inmiddels wel bekende Utrecht (volgens Dara zijn favoriete stad). Het publiek komt in ieder geval allemaal voor het zelfde en dat is door heel de set heen goed merkbaar. Waar moshpits aan zijn wordt er zelfs hier en daar wat mee gezongen. De set is daarnaast wat uitgebreider en komt met drie nummers meer dan gisteren uit op een uur en vijftien minuten aan speeltijd. Verloop van de setlist was daardoor wat breder, met daarbij een extra gespeeld nummer per album. De distortion was weer heftig waar het geluid wat harder aankwam in deze kleine zaal. Het podium is ook wat kleiner en daardoor is het geheel wat intiemer. Het brengt een lekkere viezigheid met zich mee van klamme handen tot bezweten ruggen, dat klamme past er in ieder geval goed bij.

Eerder op de avond speelde Lambrini Girls het voorprogramma . Het drietal nam het er direct van waarbij de twee gitaardames direct het publiek in sprongen en capriolen uit hielden. Soms wat ongemakkelijk en al helemaal als ze eenmaal op het podium zich op een cynisme manier uitspreken over vrouwenrecht/respect en vervolgens uit de kleren gaan. Vrouwenpower met direct in your face punk.

Future Islands was dope!

Lekker geschreven pik! Ik ga woensdag

Super tof! Ik ben er donderdag bij in Rotterdam. Iemand zin om mee te gaan? Ik ben in mijn eentje en al voor aanvang eventueel in de buurt om een plekje vooraan te scoren.

04 september 2023 Sunn O))) @Paradiso, Amsterdam

Mijn eerste keer Paradiso! Het moest er eens van komen en daar was het dan, gelijk maar afgetrapt met een wel heel bijzonder optreden, namelijk dat van Sunn O))). De band die bekend staat om hun trage, maar harde muziek. Metal is niet helemaal mijn ding en wellicht is Sunn O))) ook niet 100% metal, in ieder geval niet de doorgaande metal muziek. Dus in het alternatieve valt de muziek prima in mijn straatje. En na jaren volgen van de band kwam daar dan eindelijk mijn eerste Sunn O))) / Paradiso ervaring. En hoe!?

Ik had geen idee wat voor fan base te verwachten... komen ze vroeg? Voor aanvangstijd of misschien een uurtje van te voren. Gezien ik vrij was van werk had ik meer de tijd om vroeg naar Amsterdam af te reizen. Daar stond ik dan half 4 bij Paradiso... geen fans te bekennen. De band was overduidelijk al aan het soundchecken, dit was buiten op afstand al te horen. Dan maar even wat eten halen om de trek tegen te gaan voor als ik in de rij sta. Eenmaal terug was er nog steeds niemand. Eerste in de rij dan maar. Totdat iemand (bleek de manager te zijn) mij aansprak of ik een VIP ticket had, maar ik had een reguliere ticket. Mocht ik zo waar nog de soundcheck mee maken en al iets bij de merch kopen! Gelijk mijn moment gepakt en mijn cd Life Metal laten signeren! Hoe tof is dat! Wat een moment, niet normaal. Ik kwam er binnen en werd al direct om ver geblazen van het geluid van de band/duo (Oortjes gelukkig op zak).

Eenmaal toen de deuren open gingen op moment van aanvang was ik vrijwel de eerste vooraan. En bij dit concert is het wel mooi om van verschillende punten het te zien en te ervaren. Paradiso is daar een pracht zaal voor. De balkons werken dan erg in het voordeel. De kerkelijke sfeer valt ook erg mooi. Vooral de achtergrond van het podium dat belicht wordt met glas en loot ramen is er eentje die elk concert volgens mij wel een mooi tintje geeft. Als voorprogramma was daar Nadja. Het duo Aidan Baker en Leah Buckareff. De drone muziek werken ze op een experimentele wijze naar een zwaarder en hoger niveau. Ook in dit half uurtje tijd wisten ze dit snel voor elkaar te krijgen. Helaas misschien net te kort om rustig op te bouwen en spanning te creëren, maar wel genoeg tijd om tot een stevige geluidsmuur te komen. Fijn ze weer eens live gezien te hebben! Laatste keer was alweer tijdens Incubate en Le Guess Who?.

Daar is dan Sunn O))). Stephen O'Malley en Greg Anderson treden als duo in monniken pakken het podium op. De standaard outfit van de band is er eentje die in deze setting als Paradiso perfect past. Als eenmaal de eerste snaar werdt aangeraakt werdt je al meteen omver geblazen. Met maar liefst 20 versterkers is daar niet veel voor nodig! De ene gitaar gaat af en toe de lucht in om op een andere manier tot geluid te komen als dat de gitaren ook wel eens tegen de versterkers aangehouden werden. Op verschillende manieren tilde ze het geluid op naar een zwaarder en harder moment. Het voelde soms dan ook aan als een blokbeton op je oren. Een set van bijna 2 uur is het wel je concentratie er bij houden. Het is namelijk erg traag en ergens ook wel eentonig te noemen. Zonder ruimte werdt er in een stuk door gespeeld. Er valt voor de kenners misschien wel een nummer of vijf uit te halen, maar anders komt het voornamelijk over als een lange geluidsmuur. Een bijzondere live ervaring, eentje die je op zo'n manier live niet snel zal mee maken!

Erg mooi geschreven! Ik was ook van plan om te gaan maar helaas is het OV niet zo te vertrouwen, maar door dit verhaal kan ik toch nog een beetje meegenieten

Thanks!