Sunn O))) schriftelijk beleven dat is zoiets als on-line wijn proeven.

Ja, en warm in Rotterdam. Laatste optreden van de tour, de band had er extra zin in en het publiek ook. Nu eerst douchen.

/edit: Titmeister, was jij dat vooraan in het midden, die crowd surfer op het eind?

Haha, had zomaar gekund, maar deze keer niet

07 september 2023 Future Islands @Maassilo, Rotterdam

De avond werdt gestart met R.A.P. Ferreira in het voorprogramma. Na wat pingelen en zijn gitaar af te stemmen begint hij aan het spelen van enkele blues liedjes. Het komt wat flauwtjes over en is al geen overeen komst met het hoofdprogramma. Toch tourt hij als solo artiest mee met de band door Europa. Om er dan nog een rare draai aan te geven doet hij op het eind van zijn set nog twee rap liedjes spelen. Van oorsprong is hij namelijk een rapper, maar ondervind hij zijn blues uitstapje bij het Europese publiek. Het is dat bij het laatste rap nummer daar opeens Sam Herring op het podium verschijnt, want anders had dit saai afgelopen. Een misser dus als voorprogramma.

Gelukkig is daar Future Islands! De indie pop band uit Baltimore trapt af met 'For Sure' waar de energie direct ontvlamt en het tempo wordt opgebouwd. Er is dus niet veel nodig om deze band met energie te laten spelen. Zanger Sam Herring neemt het hele podium tot zich en springt van hot naar her. Met zijn energie werkt hij zichzelf letterlijk in het zweet en brengt hij zijn muziek met volle emotie en overgave. Zowel tranen in zijn ogen als een vuist op het podium laat hij zijn muziek spreken. De rest van de bandleden houden zich vrijwel schuil achter hun instrumenten. Enkel drummer Michael Lowry is zichtbaar vrolijk en speelt net als de andere bandleden erg goed. Toch is Sam wel de performer van de vier en kijkt het publiek, persoon per persoon zo af en toe diep in de ogen aan. Op deze manier heeft hij aandacht tot het publiek en neemt hij deze mee in het spelen van zijn muziek.

De set van 1 uur en 40 minuten verloopt in een rap tempo. Niet elk nummer is even dansbaar of een hit, maar missers komen in ieder geval niet voorbij. Het Rotterdamse publiek is nog niet direct vol energie, maar als eenmaal 'Seasons (Waiting on You)' ingezet wordt is het knallen geblazen! Er wordt uit volle borst meegezonden, gedanst en zelfs crowdsurfing en kindvriendelijke moshpits kwamen voorbij. Achter elk instrument schuilden er opeens een glimlach en een tevredenblik naar het publiek toe. Als dank volgde er een daverend applaus wat voor bijna een minuut lang doorging. En met dat nummer als inzet verre halverwege de set is het feest pas laat los gebartse. Het is dan ook dat de afwisseling aan gespeelde nummers niet telkens vragen om zo'n feestelijke reactie als deze, maar het dansen bleef in ieder geval aan voor lange tijd door.

Opmerkelijk was nog de buikschuiver van Sam over het podium heen en het prachtige tot kippenvel gespeelde 'Little Dreamer' als afsluiter van het goede concert.

Sam Herring rapt ook geruime tijd, als Hemlock Ernst, en werkt regelmatig samen met RAP Ferreira. Heeft zelfs een album op diens platenlabel, dus de overeenkomst is er zeker. Snap wel dat als je voor Future Island komt je vreemd op kan kijken wanneer je hem als voorprogramma krijgt, helemaal nu hij in zijn blues-fase zit.

Steve Rothery Band, De Boerderij Zoetermeer 8 sept (part 1 van het SRB weekend)

Ik (we) mocht(en) weer eens naar onze grote kleine ietwat ronde held Steve Rothery. Een heel weekend nog wel en gisteravond was de eerste avond. Steve was met zijn vaste band en dat is altijd een feestje. Bij een SRB show kan je altijd van een aantal vaste waarden uit gaan. Ze beginnen met wat solo-werk (wat veel beter klinkt dan welke toen op plaat is verschenen), dan volgt er (oud) Marillion werk, de muzikanten verstaan hun vak, Martin zingt fenomenaal, ze hebben er enorm veel plezier in en er gaat altijd wat fout.

Op de vrijdagavond show, die in het teken stond van Misplaced Childhood, ging er zelfs enorm veel fout! Riccardo Romano (toetsenist Ranestrane) dacht aan het einde van Bitter Suite dat hij beter een stukje kon overslaan en alvast met het intro van Heart of Lothion kon beginnen. Dat leverde schuddende hoofden op van zanger Martin en Rothery plus een kleine reprimande (try to stop an enthusiastic Italian ). Niet heel veel later kregen we een behoorlijk PA probleem voorgeschoteld. De microfonen en toetsen lagen er uit en ik gok ook de gitaar van Dave Foster. De band speelde gewoon door, Rothery keek even opzij en sprak het legendarische woord 'off?' tegen Martin Jabuski die dit wel moest toegeven. Toch ging de band gewoon door en werden andere microfonen getest en uiteindelijk bij Riccardo na wat gepriegel een werkend exemplaar werd gevonden. Na afloop van White Feather werd toch maar besloten om het laatste gedeelte helemaal over te doen dit tot groot enthousiasme van het sowieso al uitgelaten publiek.

De laatste keer dat het fout ging was bij het zeer zeer weinig gespeelde Assassing. Het intro liep voor geen meter en hier zagen we voor het eerst een wat geïrriteerde Rothery die That’s not how it goes… mompelde en opnieuw begon, toen ging het beter en na het intro ging de wijsvinger in de lucht en knikte hij. Zo moest die gaan!

Verder was het voorprogramma in handen van District '97. Tja, wat zal ik zeggen. De band was precies op tijd (en ze kwamen van ver, Chicago), deden hun best en het zijn vast erg aardige mensen.

Vanvond part 2!

Setlist:

Morpheus
Old Man of the Sea
Summer's End

Pseudo Silk Kimono
Kayleigh
Lavender
Bitter Suite (+ intro Heart of Lothian)

Bitter Suite (endpart)
Heart of Lothian
Waterhole (Expresso Bongo)
Lords of the Backstage
Blind Curve
Childhood's End?
White Feather

Childhood's End?
White Feather

Assassing (intro)
Assassing
Jigsaw
Freaks
Incubus

Afraid of Sunlight
Garden Party
Market Square Heroes

Woensdag ook bij Future Islands geweest, maar dan in Paradiso. Was zeker niet slecht, maar als ik het verslag van Lare Muziek. lees, was het in de Maassilo nog beter.

Gisteren bij Squid in Tivoli geweest en dat was echt fantastisch. Ik vind het knap hoe het het ene moment vol energie zit en de hele zaal voorin in een moshpit verandert, en het het andere moment gewoon prachtige muziek is om naar te luisteren. En soms ook gewoon beide tegelijk, neem bijvoorbeeld de prachtige climax in The Blades

De thuisblijvers hadden ongelijk? Daar ben ik er eentje van

Ja, Squid was héél vet! IJzersterk optreden en een uitzinnig publiek. Wel werd wmb pijnlijk duidelijk dat het nieuwe album op veel fronten onder doet voor hun debuut. Hoogtepunten waren, buiten the Blades om, allemaal afkomstig van Bright Green Field: Documentary Filmmaker, Narrator en Pamphlets (!!). De setlist viel mij wel flink tegen. Geen Paddling, Rodeo, The Cleaner, Match Bet of Broadcaster. De lichtman had op het einde sadistische trekjes: het licht volledig dimmen alsof er een toegift zou komen. Maar die kwam er dus niet. Waarom de boel niet nog even afbreken met Paddling?

Ja. Ik was in de AB en ook daar was het van de bovenste plank. De transitie van Undergrowth naar G.S.K. met heuse techno was ongelooflijk. Ondanks het mindere tweede album (nog steeds erg goed, begrijp me niet verkeerd) zijn ze gegroeid live en zie ik een mooie toekomst voor deze band. Volgend album mogen ze weer nog wat meer uit de bocht vliegen.
Dit optreden was in ieder geval een van mijn absolute topfavorieten dit jaar. Belgisch publiek kan af en toe wel tam zijn.

Steve Rothery Band, De Boerderij Zoetermeer 9 sept (part 2 van het SRB weekend)

So here I am once more...

Steve zei je nou echt: This song is about shagging on the beach this is Three Boats Down From the Candy

Anyway...



Veel fout ging er niet tijdens de 2de avond die in het teken stond van het Clutching at Straws album, Rothery maakte er een beetje een rommeltje van bij het intro van Hotel Hobbies en waar de man normaal of zijn ogen dicht heeft of een beetje om zich heen kijkt en een knikje hier een een knikje daar geeft keek hij nu met grote ogen naar zijn gitaar met een blik van "ik weet niet wat jij allemaal aan het doen bent" maar dat was weer snel voorbij. Verder deed zijn gitaar weer precies wat hij wilde of Rothery deed precies wat de gitaar wilde. In ieder geval deden beide precies wat het publiek wilde!

Ik zelf moest er een beetje inkomen, het intense vol verwachtingsgevoel wat je altijd hebt als een artiest opkomt ontbrak een beetje bij me, ik had ze tenslotte minder dan een dag ervoor nog gezien. Ook kwam ik niet lekker in het album van dienst. Ik miste Fish eigenlijk. Dat Jakubski een uiterst getalenteerde zanger is met een enorme power en bereik hoef ik niet nogmaals uit de doeken te doen maar ik miste het venijn. Hij kan enorm melodieus zingen en dat past perfect de dag ervoor bij Misplaced maar bij Clutching miste ik in de aanzetten van de zinnen bij bv White Russian en Incommunicado de meer op passie en agressie geënte uithalen dan op talent en lieve Martin dat enorme machtsvertoon aan het eind van het album bij The Last Straw was wel echt too much. We weten allemaal echt wel dat je echt enorm goed kan zingen. Dit zijn overigens zeer kleine smetjes op een verder zeer goede avond. Cinderella Search, Fugazi en Chelsea Monday waren fantastisch, Sugar Mice is altijd en overal erg mooi en het Script titelstuk was na een wat onwennig begin puur genieten.

Zo heb je na twee avonden van ruim twee uur vrijwel de gehele Fish bij Marillion catalogus wel gehad, dan zijn er nog maar weinig Forgotten Songs (jaja!). Uiteraard werd er wel weer eentje gemist en die werd uiteraard wel geroepen vanuit het publiek... Rothery beloofde volgend jaar terug te komen met een nieuwe show waarin Grendel een prominente plek krijgt, dat u het even weet!

De herkansing van het voorprogramma District 97 heb ik grotendeels aan me voorbij laten gaan. Ze zong nog net zo verschrikkelijk dus de hoop op een betere show dan de dag ervoor was snel vervlogen en buiten was het heerlijk weer.

Setlist:
Morpheus
White Pass
Yesterday's Hero

Hotel Hobbies
Warm Wet Circles
That Time of the Night (The Short Straw)
Going Under
Just for the Record
White Russian
Incommunicado
Torch Song
Slàinte Mhath
Sugar Mice
The Last Straw

Cinderella Search
Chelsea Monday
Waiting to Happen
Script for a Jester's Tear

Three Boats Down From the Candy
Fugazi

07 september 2023 Future Islands @Maassilo, Rotterdam

Ook ik was bij Future Islands in een bloedhete zaal. Ik heb een beetje een dubbele verhouding met Future Islands. Aan de ene kant vind ik bepaalde nummers echt gaaf om te luisteren, aan de andere kant vind ik het wel lastig om het echt lang aan te horen. De gromstem van Sam Herring gaat dan toch een beetje tegenstaan.

Op de een of andere manier had ik dat in de Maassilo net andersom. Ik moest in het begin heel erg wennen aan de stem (of was het geluid toen slechter afgesteld?), maar later kwam ik er veel beter in. Of ik ze nog een keertje live wil zien, weet ik niet, maar het was prima om dit nu zo mee te maken. En dat ik na afloop ook eens snel thuis was, was natuurlijk ook wel lekker.

Donderdag jl. naar het Muziekgebouw Eindhoven geweest om Nils Frahm te zien. Het was mijn eerste bezoek aan deze concertzaal, en dat viel niet tegen: mooi interieur en goede akoestiek. Opvallend was wel dat er vrije zit- en staplaatsen waren, terwijl er bij dit uitverkochte concert toch echt meer mensen waren die wilden zitten. Gevolg: een vloer die maar heel langzaam volliep en na aanvang nog veel tevergeefs naar een zitplaats zoekende mensen. Geplaceerde tickets zou m.i. bij een dergelijk concert beter passen.

Gelukkig was ons gezelschap (mijn zus, zwager en ik) ruim op tijd om goede zitplaatsen te bemachtigen en ons te vergapen aan de imposante opstelling op het podium ("synthesizer heaven", zoals een bevriend toetsenist de gestuurde foto beschreef).
Ik had Nils reeds vorig jaar gezien (zelfde tour) en wist dus enigszins wat er zou komen, maar het was geenszins een straf om de energieke Duitser nogmaals aan het werk te zien. Hij was (naar mijn idee) ook wat meer in vorm dan in Parijs én de meest intense stukken duurden langer (en hadden wat mij betreft nog langer mogen duren). Ook bij de tweede keer was het formidabel en magisch - een virtuoos pianist die zijn werk combineert met een scala aan instrumenten, wat niet alleen prachtig klinkt maar waarbij je ook nog eens je ogen uitkijkt naar zijn watervlugge vingers en zijn hoge tempo van wisselen tussen de instrumenten.

Gistermiddag gezien in 013, Tilburg: Ayreon - 01011001 Live Beneath the Waves

Hoe ga je het voor elkaar krijgen, nadat het erg goed gelukt is om albums The Human Equation en Into the Electric Castle naar het livepodium te vertalen, om dat ook met een album als 010111001 te doen? Want zoals Arjen Lucassen het zelf zei tijdens zijn speech, het was nooit de bedoeling om het live uit te voeren en dus kon hij heerlijk zijn gang gaan en het zo gek maken als hij zelf wilde. Dus komen er werkelijk een karrevracht aan zangers en zangeressen voorbij, die elkaar in snel tempo afwisselen. Ook vind ik het verhaal wat minder omlijnd en herkenbaar als bij de eerder genoemde albums. Stiekem is het niet één van mijn favoriete Ayreon-albums (maar nu wel weer gestegen in achting). Dus hoewel ook met veel vertrouwen, dus toch ook met een beetje vrees voor een iets mindere beleving togen we uit hoge Noorden af naar Tilburg.

Maar hoe doe je dat dan? Zo'n album overtuigend live brengen? Nou, er voor zorgen dat het hele plaatje volledig klopt. Dat begint bij een band samenstellen die ongelofelijk goed kan spelen. Daarna moet je dan zangers en zangeressen bij elkaar zoeken die op het album deelnamen, of waardige vervangers vinden. Voor de volledige line-up kijkt u maar even hier.

Nou die missie is geslaagd en niet zo'n beetje ook, die band kan echt fantastisch spelen en bij Ayreon betekent dit dat je zowel strak metal moet kunnen spelen, als dat je folkinvloeden en -instrumenten moet beheersen. Allemaal geweldige instrumentalisten kregen we voorgeschoteld. Die vooral uitzonderlijk goed op elkaar waren afgestemd.
En die zangers en zangeressen waren allemaal goed bij stem, maar brengen ook allemaal verschillende kwaliteiten, waardoor je meer dan bij vrijwel elk ander concert, een geweldig palet krijgt van wat je allemaal met je stem kan doen qua zingen. Maar gezien het hoge tempo en de samenzang moet het ook goed op elkaar afgestemd zijn en je elkaar het podium gunnen.
Nou ook dat zat meer dan goed. Wat zeg ik, het speelplezier spatte ervan af!

Dan ben je natuurlijk al een heel eind. Maar ook het visuele plaatje moet kloppen bij zo'n concept. En zoals gezegd was ik daar wel benieuwd naar. Dat bij Into the Electric Castle een kasteel te zien was en dat The Human Equation zich leende voor een toneelbenadering, was voor mij vrij evident. Maar hoe je een meer complex verhaal als dat van 01011001 zou brengen? Nou door een grote stellage met twee verdiepingen te bouwen, wat ruimte geeft aan de vele artiesten en ze elkaar snel konden afwisselen. Maar waar het ook mee mogelijk was extra showeffecten toe te voegen. Daarnaast bevonden zich achter deze stellage grote schermen, waarmee door animaties (wat een werk is dat ook om dat allemaal te creëren) het verhaal ondersteund wordt. Je voegt nog op de juiste momenten wat vuur en vuurwerk op het podium toe. En als je dan zorgt voor een geweldige lichtshow, zorg je er voor dat het verhaal niet verdwijnt in de show, maar ook niet de overhand neemt, nou ja, dan heb je het dus geweldig gedaan.

Tenslotte het geluid. Want daar moeten we ook even bij stil staan. Want met zo'n veelheid aan artiesten en geluid, moet dat wel erg goed afgestemd zijn, wil het niet een grote brij worden, waarbij het dan wel veel is, maar niet beslist mooi. Dat er enkele keren een schuif iets te laat vol open gezet wordt, kan gebeuren in zo'n productie. Maar wat een geweldig geluid hadden ze voor elkaar gekregen in de zaal. Er was een soort Surround systeem gebouwd, waardoor je vrijwel alle subtiliteiten kon horen, het geluid ook van verschillende kanten kon komen en het dus fantastisch klonk.

Was er dan niets te klagen. Jawel, maar dat had niet zo veel met het optreden an sich te maken. Als je bedenkt dat het handig is dat je vooraf je merchandise kan bestellen en betalen, zodat je op de dag zelf niet daarvoor in de rij hoeft te staan, dan moet je er ook voor zorgen dat de uitvoering van dat idee in de praktijk ook passend is en je het waar kan maken. De Pop-up Store was in de Next Stage gelokaliseerd, maar daarvoor moest je weer in de rij. Als ik nog niet besteld en betaald had, had ik dat nooit gedaan, maar nu moest ik ruim een uur in een rij staan om mijn bestelling af te halen. En dat voelde dus alsof ik geen keus had, maar had ik ook nog nooit meegemaakt bij een concert dat het verkopen van merchandise zulke wachtrijen gaf.

Maar goed, dat is niet meer dan een smetje op een verder werkelijke fenomenale middag(!) met een fantastische uitvoering die ik voor geen goud had willen missen! En dat voor een ticketprijs van nog geen 70 euro!

Eergisteren inmiddels, Blu & Exile met MED in Eindhoven gezien in het Stage Music Cafe. 10 jaar Beat Oven, 50 jaar hiphop, Blu & MED die nog samen touren vanwege het Bad Neighbor album met Madlib van wat jaren terug. Geen Madlib dus erbij, maar Exile.

Een degelijk en verder weinig bijzonder hiphopoptreden. Blu is altijd heel rustig on stage, op het suffe af, maar rapt ietwat schor prima zijn tracks. De meeste nummers met Exile blijven heel vet, vooral So(ul) amazing, True & living en natuurlijk Dancing in the rain is genieten. MED z'n blokje met zijn wat ouder werk met Dilla beats was erg nice. Het blokje met de Bad Neighbor tracks vond ik saai, maar dat album deed me ook niets en de show kakte daar wat in. Exile deed nog zijn standaard ding live op de drumcomputer. Dat is wel vermakelijk, maar na al die jaren elke keer nagenoeg hetzelfde.

Ok optreden dus, maar niets opzienbarends. Meest positief van deze avond vond ik de opzet met twee goede dj's (Nekstwon en Droppa) die vooraf en tussendoor vette tracks draaien, een host die de boel aan elkaar praat, een goed voorprogramma (DRT) en zelfs nog een open mic na de show waar ook MED nog even aan mee deed. Echt een ouderwetse hiphopavond en dus geen lullige Spotify-playlist op fluistervolume en na de show de zaal uit, maar gewoon een sfeervolle avond. En dat trouwens ook nog eens gratis. Doneren voor de organisatie om dit soort dingen te blijven organiseren kan wel.. Toffe initiatieven.

Zojuist de middag voorstelling meegemaakt en ondertussen in de voorbereiding voor de avond voorstelling en inderdaad viel het niet tegen! Ik deel je mening met eigenlijk alles wat je beschreven heb, gelukkig heb ik geen merchandise gereserveerd en zodoende kon ik met een boog om de chaos van de merchandise heen lopen. Ik denk dat ik met al mijn geld weer terug naar huis ga hoewel ik zo nog wel een nieuwe poging ga wagen, eerst eten!

Eigenlijk was Ayreon wel echt geweldig! Had nu een betere plaats en geluid ging echt als HD-DTS om me heen. Dit had ik nog nooit zo meegemaakt. Meer vooraan, perfect zicht op het podium en bij de tweede maal zag ik veel meer dingen die ik de eerste keer gemist had. De kwaliteiten van Anneke en Simone zijn algemeen bekend, die leveren altijd en overal. Het was dus (voor mij) de onbekende Brittney Hayes aka Brittney Slayes die mij echt overdonderende en iedere keer bij de strot greep als zij de hare open trok. Wat een productie was het zeg en wat zat het slim in elkaar, het leek wel vanzelfsprekend om met 20 artiesten een rock opera op te voeren, geen moment liepen ze elkaar in de weg...

Zojuist gezien in de Lutherse Kerk, Groningen: Tom McRae

Wat je nodig hebt voor een echt bijzondere avond?

Niet zo veel. Begin maar eens met een mooie statige locatie, waardoor de avond al sfeer heeft als je binnenkomt. Waardoor je ook een muisstille zaal tijdens het concert krijgt. Zo'n locatie als de Lutherse Kerk dus.

Doe daarna dan maar een voorprogramma met een jonge dame die goed kan zingen, zichzelf goed begeleid op gitaar en waar het plezier, de dankbaarheid en de liefde voor muziek vanaf spat. Een voorprogramma als Lotte Walda dus.

En dan als hoofdprogramma een singer-songwriter die zichzelf voornamelijk begeleid op akoestische gitaar en dit af en toe afwisselt met mondharmonica, elektrische gitaar en piano. En over zijn muziek mooie verhalen kan vertellen. Die gitaar goed beheerst qua spel en kan spelen met de akoestiek van zo'n kerk. Maar bovenal erg goed kan zingen, mooie nummers in zijn repertoire heeft en door de jaren heen alleen maar gerijpt is als singer-songwriter. Zo'n singer-songwriter als Tom McRae dus.

Nou, meer heb je niet nodig voor een echt bijzondere avond!

Bovenstaande verhaal van Bonk gaat ook zeker op voor het optreden van Joe Henry gisteravond in het Zonnehuis te Adam. Een bijzondere locatie, een man met zijn gitaar/piano en bij de meeste nummers vergezeld door zijn zoon Levon Henry op klarinet. Wat wil je dan inderdaad nog meer? Prachtige nummers (een mooie dwarsdoorsnee van zijn oeuvre -wat blijft God Only Knows gruwelijk mooi-), Henry goed bij stem en zowel vader als zoon hun instrumenten volledig beheersend. Tussen de nummers door neemt hij het publiek oa mee naar de stilte van Ierland, zijn relatie met vriend en inspiratiebron Harry Belafonte, de pandemie, het schrijven van nummers ("dit nummer heet Orson Welles, geen idee of het over hem gaat") en Cole Porter (hij sluit het optreden af met diens "I've got you under my skin").

Joe Henry was inderdaad erg goed gisteren en de minimale begeleiding maakte de muziek eigenlijk alleen maar mooier en intiemer. Ook de ambiance was top. Enig minpunt vond ik de afsluitende cover.

Hallo Venray in Fluor, Amersfoort. Als Henk & kornuiten in de buurt zijn probeer ik ze altijd mee te pikken, want Hallo Venray is altijd goed en vermakelijk. Vandaag dus ook, in de kleine zaal en met nieuwe bassist (Peter Konings heeft na decennia trouwe dienst de band verlaten). Een setlist met nummers van de laatste plaat en oude krakers, een vrolijke en humoristische interactie met het publiek: meer hoeft het niet te zijn voor een puik optreden. De lol waarmee deze band na zal die tijd op het podium staat, zonder poespas is gewoon fijn om te zien. En Henk Jonkers is een werelddrummer, een genot om naar te luisteren en kijken. Tot de volgende keer!

19 september 2023 Deathcrash @Vessel 11, Rotterdam

Vorig jaar speelde de band twee dagen op het Left of the Dial festival, het betrok veel bekijks in onder andere muziektempel Worm. Vanavond pakte ze klein aan met hun eigen headline show op de rode boot in de Rotterdamse haven. Een halve boot aan passagiers betreden het ruim van dit schip voor het optreden. Ondanks dat de aanvang negen uur was begon er rond die tijd al het een en ander te ontwikkelen. De verlichting stond al op schemer en de rookmachine was al aan het roken, dit waar ondertussen een soundescape track luid door de speakers heen galmde. Een moment van rust van twintigminuten lang wat na afloop overliep in een techno intro waarop de band het podium opliep. Er wordt met 'doomcrash' rustig opgebouwd en een sfeertje gecreëerd. Wat zoals bij meerdere tracks van Deathcrash verloopt is slowcore opbouw naar doom/metal achtige wendingen. Daarom is een track als doomcrash wel fijn voor zowel band als publiek om mee te beginnen, tegen de zes-zeven minuten ontwaakt het harde geluid waarna het eigenlijk na twee minuten weer uit fade. Het vervolgt een prettige wisseling aan tracks op de setlist. Rustige en behouden tracks als 'Empthy Heavy' en 'And Now I Am Lit' worden afgewisseld met slowcore tracks als 'American Metal' en 'Duffys' tot aan gitaargeweld op 'Dead, Crashed'. op zeer goed afgestemd geluid en goede afwisseling in het licht een zeer fijn optreden van een erg goed op elkaar in spelende band.


21 september 2023 Nation of Language @Paradiso, Amsterdam

Hulde aan oud deelnamende Popronde band Mood Bored die de show mag openenen voor de uit Brooklyn komende trio Nation of Language. Mood Bored is zo beetje bevriend geraakt met de bandleden gedurende de laatste Nederlandse optredens, dit heeft er voor gezorgd dat de Nederlandse band een aantal Europese shows mee mag draaien als voorprogramma. En zo ook op deze avond, in Paradiso te Amsterdam. Ze warmen de (op dat moment) nog niet zo volle zaal goed op. De indie pop heeft op het ene moment catchy deuntjes en heeft op andere momenten leuke rock partije. Fijn bandje wat met plezier muziek speelt en hier en daar nog lekkere bangers heeft.

Dan is het tijd voor Nation of Language. Met vers van de pers hebben ze net twee weken geleden een nieuw album uitgebracht. Tijdens deze release tour is deze zelfs al uitverkocht op cd. Als rustige start zetten het nieuwe 'Spare Me the Decision' in. Gevolgd door het wat oudere 'Rush & Fever' waarmee de set langzaam wat meer vaart krijgt en de dansjes wat meer op gang komen. De track 'the Grey Commute' is er ook zo een die het publiek helemaal los laat gaan. Zanger Ian Richard Devaney neemt dan ook met gitaar en al het hele podium tot zich en heen en weer voort beweegt. Van het nieuwe album is 'A New Goodbye' ook live een lekkere swinger.

Het publiek ontvangt de band erg goed met een lang applaus per gespeelde nummer, waarvan ook de nieuw gespeelde nummers goed ontvangen werdt. Hier en daar is er een praatje naar het publiek toe, waar eigenlijk het tempo ondertussen vrij hoog blijft. Want de op een schakeling aan gespeelde nummers vliegen door de Paradiso heen. De band is op dreef en het plezier spat er van af. Een minpunt gedurende set is de drumcomputer. Deze stond vrij hard afgesteld en deed ten nadelen van bassist Alex MacKay. Het dreunt hier en daar dan nog wat door en krijgt daardoor wat meer club effect. Dit heeft de band niet nodig en kan makkelijk door met juist de coole bass en gitaarlijnen. Met publieksfavoriet en hit van de band wordt de avond afgesloten met 'Across That Fine Line' wat het dansbaar en feestelijk tot een mooi einde brengt.

22 september 2023 Teleman @Rotown, Rotterdam

Terwijl Marta Arpini het voorprogramma verzorgt en warmte in de zaal probeert te brengen stroomt Rotown langzaam vol met verzopen katten. De uitverkochte avond laat nog wat op zich wachten. De regen weerhoud het publiek wellicht eerder naar de venue te komen. Ook het Britse indie pop trio Teleman heeft last van het slechte weer. De band staat vast in het verkeer en haalt de aanvangstijd niet. De driekwart gevulde zaal vol met fans van de band en liefhebbers van het genre moeten nog even geduldig zijn. En na een lange soundcheck vol ongemakken en stress begint de band de set vijf en vijftig minuten later dan gepland.

Zonder dat het bedoeld is voelt het optreden van een uur en vijf minuten vrij haastig aan. Toch weet Teleman het plezier van hun vrolijke indie pop liedjes plezierig over te brengen aan het (redelijke) enthousiasten publiek. De set is gevarieerd van pop tot dance liedjes. Met name het nieuwe werk van het onlangs uitgebrachte 'Good Time/Hard Time' wordt gespeeld. Zo komen onder andere 'Short Life' en 'Trees Grow High' live voorbij en zíjn live erg goede songs. Vooral het laatste stukje van Short Life laat zien dat de band ook de boel kan laten rocken en het publiek daar makelijk in mee krijgt. Het blijft verder wel allemaal veilig binnen de lijntjes, precies zoals op de albums is opgenomen. Enkel met afsluiter 'Not in Control' wordt even buiten de lijntjes gerockt. Het nummer krijgt een lekkere opbouw met een fijne muziekale uitbarsting wat en hier en daar zelfs wat spanning opbouwt. Daarmee is het een goede afsluiter voor de encore.

Waar menig fans dan nog op wachten zijn pop songs successen van het album Brilliant Sanity. Deze als 'Düsseldorf' blijft uit tot de toegift waar nog een keer lekker gedanst kan worden. Het uur is in een rap tempo gevuld en smaakt zeker naar meer, wat de band ook zeker waar had kunnen maken. Met enkel de wijzers op twaalf uur is het daar dan ook helaas de tijd om af te sluiten. Het nachtleven gaat van start, de dj's sluiten aan. De band vervolgt zijn (kleine) Europese tour nog door Duitsland en morgen nog Paradiso (indiestad) te Amsterdam. Waarna we mogen hopen de band weer snel terug te mogen zien voor misschien nog wel een langere headline show als op deze avond. En als het weer en verkeer mee zit moet dat zeker geen probleem zijn. Leuk op deze avond ook weer wat andere musicmeter gebruikers heb mogen ontmoeten!

Gisteren in de Hall Of Fame in Tilburg weer een hiphopavondje bezocht. Westside Boogie kende ik eigenlijk weinig van, maar wat ik hoorde vooraf is niet echt mijn ding. Qua producties te weinig richting de meer samplebased boombap waar ik doorgaans het meest van houd. Eigenlijk ging ik vooral omdat ik het tof vind dat in Tilburg weer dit soort avonden worden georganiseerd.
Live was Westside Boogie ok, niet meer dan dat. Zijn raps waren redelijk, maar hoorde wel flarden van de vovalen op tape die mee speelden, dat vind ik echt not done. Daarnaast bleef de muziek totaal niet mijn ding. De positieve vibes stonden me wel aan. Sympathiek figuur on stage, gezellig avondje, niet mijn kopje thee hiphop. Ook allemaal wat te soft ofzo. Verbaasde me wel dat een artiest die bij Shady is getekend geen volle zaal trekt.
Volgende show in Hall Of Fame waar ik bij ga zijn is op 10 december van Masta Ace en Marco Polo, andere koek zullen we maar zeggen.

22 september, Bettie Serveert, Paradiso Amsterdam

Ik heb Bettie Serveert al ontzettend vaak gezien in de afgelopen 30 jaar, maar iedere keer ben ik weer onder de indruk van het optreden. En ook nu, bij het jubileumoptreden, kan ik niet anders zeggen dat het overdonderend en geweldig is. Eerst komen alle nummers van Palomine langs, daarna is er een reis door de tijd waarbij ook nog Peter te Bos bij het nummer Lovesick aansluit. Gelukkig komen ook mijn favoriete nummers Private Suit, White Dogs en Never Be Over langs. Na meer dan 2 uur spelen is het concert helaas afgelopen. Gelukkig ben ik er 13 oktober weer bij in Tivoli. Wat een ontzettend fijne band is het toch.

Benjamin Clementine in Tivolie gisteren was zeker weer memorabel. De toevoeging van strijkers, drums en met name de bassist pakte goed uit.
Benjamin maakte er weer een show van, met humor en fijne interactie met het publiek.
Heb toch wel weer een aantal keren met een brok in mijn keel gezeten.

28-09
Benjamin Clementine.

In 2015 was deze meneer verantwoordelijk voor het meest memorabele optreden wat ik ooit zag. Ik kende hem amper en wist niet goed wat te verwachten. Na ongeveer 45 minuten zei hij destijds; "I think I'm done here". Dat vond ik ook. De zaal was 45 minuten lang bevroren. Ik heb niemand naar de wc zien gaan of iets drinken zien halen. Hij speelde nog 2/3 nummers waaronder een cover van Nick Drake. Dat was goed, maar de eerste 3 kwartier was buitenaards.

Dat was het gisteravond niet, maar de beste man liet weer zien enig in zijn soort te zijn. Naar mijn mening is deze man een genre op zich. Een aantal nummers werd in een iets ander jasje gestoken. Dat pakte niet altijd goed uit, maar eigenlijk verwacht ik niet anders bij Benjamin. De versie van 'Winston Churchill's Boy' was zelfs teleurstellend. De nummers van zijn laatste worp maakten op mij het meeste indruk.

Wat daarnaast opviel was het goede humeur van Benjamin. Veel grapjes, veel gelach en wat meezingmomenten. Vooral dat laatste had ik niet van hem verwacht, maar voor mij komt hij ermee weg. Ik ben heel blij dat ik er gisteravond bij was.

29-09
The National

Wij hebben een klein uurtje reistijd en de mannen staan nog steeds op het podium....
Het was zo slecht dat we na een nummertje of 9 naar huis zijn gegaan. Het geluid was een grote brij, geen instrument te onderscheiden.
Jammer.

Klinkt goed. Moest helaas mijn kaarten verkopen vanwege werkverplichtingen in de avond. Jammer dat ik er niet bij kon zijn, maar mooi dat het een goed optreden was.

Had je een kaartje voor een zitplaats op de wc? Of heb je het voorprogramma verwisseld met The National (waarbij het geluid inderdaad niet best was)? Een van de twee moet het haast wel zijn want mijn ervaring van 180⁰ anders. Beste show van The National die ik tot nu toe gezien heb.

Toch bijzonder, was bij hetzelfde concert en vond het geluid juist uitzonderlijk goed, ook tijdens de stevigere stukken - die er meer in zaten dan in voorgaande shows. Sowieso vond ik het een strakke show, verreweg de beste die ik van ze heb gezien.