Gisteren Archive gezien in Tivolivredenburg Utrecht.
Het was goed om de band weer te zien, nadat vorig jaar het concert was afgelast vanwege ziekte van de Darius Keeler. ik vond de setlist iets minder dan de vorige keer dat ik ze zag, maar uiteindelijk wel een lange show van 2 uur.

Hoe was PJ Harvey, mensen? Ik ga vanavond, echt verlangens om ze nog eens live aan het werk te zien!!

Ik heb haar vrijdag gezien en ik was niet onverdeeld enthousiast, maar de rest wel en in de NRC kreeg het optreden vijf sterren.

Gister Blink182 gezien in de ZiggoDome. Nooit echt grote fan van geweest, maar mijn broertje des te meer. Moet zeggen wel te hebben genoten, leuke show en toch een aantal bekende tunes (voor mij) voorbij horen komen.

Ik was er afgelopen zaterdag bij. Op het podium weet iedereen z'n plekje en taak. Weinig ruimte voor spontaniteit. De show beging met het spelen van het laatste album in zijn geheel en daarna een best-of met songs die een beetje in het verlengde daarvan zouden liggen. Check Setlist.fm, geen afwijkingen gedurende deze tour, enkel 1 maal bij een toegift. Maar het zit muzikaal perfect in elkaar en PJ is goed bij stem en op de juiste manier aanwezig. Heb gefascineerd alles vanaf eerste rij balkon bekeken en opgezogen. 4,5/5,0.

Edit: Het is haar verjaardag vandaag. Wellicht levert dat iets speciaals op. Ik zou zeggen, begin met een Happy Birthday vanavond!

Ik was er ook bij. Mijn laatste keer was denk ik in 2016. Ze spelen behoorlijk stevig (goed dat ik mijn oordoppen bij me had). Ze speelden veel van het nieuwe album, maar daar was niets mis mee gelukkig. Het publiek had er ook duidelijk zin in, één iets te dronken buitenlander ten spijt (die gelukkig na een half uurtje vertrokken was om bier te halen en elders mensen ging irriteren).

Hoogtepunt: (alweer) Again, maar toch ook wel Daytime Coma.

Dit was bijna zes jaar geleden, dus ik was ook weer eens van de partij. Moet zeggen dat het gisteren toch meer een middenmotertje was.

Call to Arms & Angels had ik pas afgelopen week voor het eerst gehoord. Na Controlling Crowds vond ik het langzaamaan wat minder interessant worden en vooral bij voorganger The False Foundation ben ik er nooit lekker in gekomen. Dat het een dubbelalbum was dat nogal lauw ontvangen werd ("veel van hetzelfde" leek de gemene delere onder de reacties) deed de rest. Maar goed, dan heb je zo'n concertkaartje gekocht... en het album viel eigenlijk knap mee.

Veel nummers van die nieuweling dus. Dat er ook twee nummers van With Us Until You're Dead op het programma stonden, merk ik ook pas nu ik op setlist.fm kijk. De bandsound staat altijd wel garant voor een intens optreden, al ligt een zekere gelijkvormigheid in de nummers wel op de loer, vooral wanneer ze niet zo bekend voorkomen. Bullets, Take My Head en The Empty Bottle waren tot de toegift de feestjes der herkenning. De uitvoering van Again (die ik voor het eerst live zag) was de ticketprijs in zijn eentje waard, dat dan weer wel.

Junkie Shuffle [van tape]
Mr. Daisy
Numbers
Bullets
Vice
Stick Me in My Heart
Conflict
Daytime Coma
Surrounded by Ghosts
Take My Head
The Crown
Fear There & Everywhere
Enemy
The Empty Bottle
Gold

Again

Ze speelde haar nieuwe album eerst integraal, en omdat ik die plaat nog niet zo goed ken, was dat misschien wel wat teveel van het goede. Na de onderbreking was het tijd voor oudere nummers en vuurde ze de ene na de andere klassieker op ons af. Veel van mijn favorieten kwamen voorbij, dus toen kon mijn avond niet meer stuk. Dat was echt een magistraal uurtje PJ Harvey-hoogtepunten!

Veel plezier vanavond!

Dat tweede deel lag mij ook veel beter. Dat eerste deel was mij veel te fragmentarisch: soms een mooi sfeertje, maar het leek wel alsof elk nummer na twee minuten abrupt eindigde. Maar goed, ik had én het nieuwe album nog niet gehoord én iemand van ruim twee meter voor me, waardoor ik maar weinig meekreeg van wat er op het podium gebeurde, dus dat hielp ook niet echt...

Dat was precies ook mijn gedachte: het zijn veelal geen liedjes meer, eerder flarden of aanzetten. Gelukkig liet ze in het tweede deel horen dat ze het concept van liedjes niet voorgoed verlaten heeft.


Bij mij was er ook wel wat afleiding in de vorm van irritante dames die luid door de muziek heen aan het praten waren. Gelukkig verbeterde dat wel wat gedurende het tweede deel.

Toch scoort het hier best een aardig gemiddelde.

Mij viel gisteren overigens vooral op hoe divers hun oeuvre toch wel is. Je hoorde duidelijk de verschillende periodes terug en ook hoe hun sounds verschilt naargelang de bezetting van de band. De meest recente albums zijn duidelijk andere albums dan die van 10 jaar terug, die duidelijk anders klinken dan die van 20 jaar terug.

Dat heeft er niet aan gemankeerd, het was prachtig! Weliswaar zitplaatsen, maar echt storen deed dat niet. Het nieuwe album vind ik echt mooi, dus dat ze het album integraal deed stoorde me niet. Al was ik meer fan van het tweede deel. Favoriete nummer + ontdekking was misschien wel Angelene, dat ik voor het concert niet kende (ik ken zeker nog niet al haar albums).

Wat een baasje ben je ook. Angelene is al sinds jaar en dag een van mijn absolute favorieten van PJH, ik was zo blij dat ze die speelde!

O, en zitplaatsen waren eigenlijk best welkom geweest, mijn benen waren aardig gesloopt na afloop van het concert.

Alfa Mist gisteren gezien in Doornroosje Nijmegen. Zijn meest recente Variables vind ik tot zover een van de beste platen van het jaar en hij speelde zowat het hele album. Vaak in verlengde versies zoals het jazzoptredens betaamt.
Alfa Mist achter de keyboards, drummer, gitarist, bassist en trompettist. Die laatste zorgde zeker in het tweede deel van de show voor een aantal prachtige songs van Variables. Vette visuals ook in de sfeer van de albumcover.
Eerste deel van het optreden was vrij rustig en ik moet altijd even wennen aan het geluid van de keys, maar gaandeweg kwam de band voor hun doen wel los. Van mij mag het net wat meer pit hebben, maar over het algemeen tof optreden en altijd leuk om weer s in Doornroosje te zijn.

PJ Harvey gisteren gezien in Brussel...ik vond het prachtig, zowel de 1e set waarin ze haar nieuwe album integraal speelde als de 2e set met een selectie "klassiekers". Betoverend, magisch, fascinerend en gewoon steengoed (wat een band ook)...ze pakte mij in ieder geval helemaal in .... voor mij dan ook concert van het jaar tot nu toe. [Alleen de ventiatie in dat Koninklijk Circus, je zou naar de sauna gaan om af te koelen, zelden zo warm in een zaal gehad].

Philip Glass Ensemble in Tivoli/Vredenburg.
Op een groot doek: Koyaanisqatsi (de film).
Op het podium: het ensemble speelt en zingt live de soundtrack.
Ik had me nooit echt in dit werk verdiept, alleen stukjes film gezien. Wat een overdonderende totaalervaring! En hoewel de beelden soms wat gedateerd zijn, zijn ze nog steeds actueel en relevant. Zwaar onder de indruk.

Lauren Mayberry in de Melkweg.

Van de Chvrches-zangeres verschijnt binnenkort haar eerste solo-album en daar speelde vanavond het nodige van. Niemand kende die nummers verder, maar dat mocht de pret niet drukken. Dat de nummers eigenlijk niet echt afwijken van het Chvrches-repertoire evenmin. En dat ze aangaf geen nummers van Chvrches te spelen was op zich ook niet zo'n probleem. Lauren praatte de boel gezellig aan elkaar, de sfeer was ontspannen en de nummers klonken prima. Madonna's Like a Prayer werd goed gecoverd, maar het echte hoogtepunt was een cover van Tracy Chapman's Fast Car. Niet omdat die cover nou imponerend goed was, maar door het toelichtende verhaal én omdat Lauren drumde - en daar een heel toneelstukje van maakte. Echt de momenten die je onthoudt en die live-optredens leuk kunnen maken.

Wat dan weer wat minder was, was dat het optreden na vijftig minuten afgelopen was - nogal abrupt en ook zonder toegift. In dat licht waren enkele Chvrches-nummers of meer covers toch wel wenselijk geweest...

Zojuist Larry June in een uitverkochte Melkweg.
Was verrassend dope. Kende eigenlijk alleen n paar losse tracks en zijn album met Alchemist en vergiste me blijkbaar in zowel zijn sound als zijn populariteit. De beste man heeft echt zo'n Westcoast Bay Area bounce in veel beats en dat vond ik wel tof klinken. Verder positieve rapper on stage. Technisch niets bijzonders maar qua charisma en sfeer brengen top. Veel fans ook die alles wel kenden, leuk om te merken. Sowieso weinig toffers dan een volle Melkweg. Persoonlijk veerde ik vooral op bij tracks van zijn plaat met Alchemist, maar dat is omdat ik die vooral kende. De rest was zeker zo tof. Smoothies in 1991 vond ik heel vet. Mooi avondje.

Dank voor deze tip, wat een nummer

Dit hoop ik ooit ook nog eens live mee te mogen maken, film staat in mijn top10

Voor de zoveelste keer: Motorpsycho, in Pandora, Tivoli, Utrecht.

Bij de eerste gitaaraanslag liep ik de zaal in. Wat is 19.30 een rottige aanvangstijd op een regenachtige vrijdagavond. Ik woon in de buurt van Utrecht en kan Tivoli relatief makkelijk bereiken, maar de rest mijn gezelschap kwam van verder en kwam door horrorfiles en uitvallende treinen veel te laat. 20.00 of 20.30 zou voor veel mensen toch veel relaxter zijn. Tivoli. Als je door de voordeur naar binnen gaat, ben je nog niet in de zaal. Eerst zijn er nog heel veel roltrappen... elke keer weer wonderlijk.

Het concert opende, zoals de hele tour het geval is, in de geest van hun laatste plaat Yay: met vijf semi-akoestische nummers. Dit concert waren dat:

Patterns
Now It's Time to Skate
Stardust
Sunchild
Feel

Dit allemaal gespeeld op akoestische gitaren, mellotrons en keyboards (door de nieuwe (tijdelijk?) drummer Ingvald Vassbø). Leuk voor een keer, maar het is bekend dat de heren Snah en Bent geen toonvaste nachtegaaltjes zijn en dat werd hier pijnlijk duidelijk. Wel leuk om de stokoude liedjes Time 2 Skate, Sunchild en Feel weer eens te horen.

Hierna begon de normale/harde set:

Chariot Of The Sun
Year Zero
Hotel Daedalus
The Ladder
The Magic & The Wonder
The Tower
At Empire's End
Upstairs/Downstairs
Superstooge
Starhammer
Inside Looking Out (Grand Funk Railroad)
—
August
Rock Bottom (U.F.O.)

In het begin was het zoeken. Voor de geluidsman (in het begin was het geluid vreselijk) en voor drummer Ingvald (hij was z'n groove kwijt, het klonk erg hoekig en hakkerig). Het duurde me net iets te lang (zo tot en met The Ladder) voordat het geluid goed was en Ingvald de draad weer had gevonden. Veel midtempo songs en geen persoonlijke favorieten in dit deel van de set maakten dit een zware kluif. Maar daarna werd het weer ouderwets goed, een potentieel begrafenisnummer (Ustairs/Downstairs) kwam langs en vanaf Superstooge ging het dak er af. De lekker lompe covers van Grand Funk Railroad en Rock Bottom waren erg fijn op deze vrijdag waar het arbeidersvolk duidelijk ook kwam om zich een stuk in de kraag te zuipen. De Dutch Disease was weer goed vertegenwoordigd, zeg maar.

Jeetje. Dit wist ik niet, maar vind ik wel interessant. Want met Chvrches (nieuwe album) komen ze niet naar Europa, maar omdat Lauren een solo album gaat uitbrengen gaat ze op Europese tour. Dat vind ik ergens jammer. Als ik het zo lees verwacht ik niet veel van haar solo debuut album.

Ik kwam er ook pas 's morgens achter. Ik zou naar een ander concert gaan, maar dat werd uitgesteld, dus toen ging ik eens kijken of er ergens nog iets leuks speelde. Geen idee wanneer het concert was aangekondigd...

Lauren beloofde overigens om de band te overtuigen om weer eens naar Nederland te komen (of Amsterdam, dat heb ik niet meer scherp).

Als troost een filmpje van Fast Car:

Moet zeggen dat dat midtempo juist mijn klacht was over de show in Tilburg. Allemaal mooie uitvoeringen daar (Lacuna/Sunrise had een hele gave jam zeg!), maar het bleef een beetje doorsudderen. In Tivoli werd met The Ladder / The Magic / The Tower halverwege de set in ieder geval een beetje gas gegeven.

De aanvangstijd was wel achterlijk inderdaad. De zaal was nog niet halfvol volgens mij toen ze begonnen. Was al wel wat eerder binnen, dus hadden vooraan een goeie plek met aardig geluid en in ieder geval geen last van geouwehoer. Verder al met al wel weer 2 leuke shows hoor! Eens in de zoveel tijd een tour met wat akoestische nummers blijft op zich ook wel een leuke gimmick. Zang was weer zoals verwacht. Vroeg me al af hoe ze bijvoorbeeld Patterns vocaal gezien live tot een goed einde zouden brengen (niet dus =p).

De "nieuwe" drummer speelt pas net een paar weken mee. Was allemaal zeer verdienstelijk, maar bijvoorbeeld zo'n The Alchemyst is nog niet het hoogtepunt wat het met vorige drummers wel was. Gelukkig ging bij beide shows het richting het einde wel volledig los met de lompe rockhits.

Er lag blijkbaar ook nog een niet aangekondigd singletje bij de merch (Rock Bottom / Silver Dollar Forger). Uiteraard weer meegenomen, blijven leuke hebbedingetjes.

Weinig aan toe te voegen. Met zowel de positieve punten als de kritiekpunten (het geluid in het begin en de zoekende drummer) ben ik het roerend eens.

Voor mij was het gisteren de eerste keer Motorpsycho live: een heel gave ervaring die zeker voor herhaling vatbaar is!

Bettie Serveert, 13 oktober 2023, Tivoli Ronda

Net zoals Motorpsycho maar dan in een andere zaal van Tivoli, namelijk Ronda, was er vrijdag een uitverkocht optreden van Bettie Serveert. Strak om 20.30 werd er begonnen en kwamen alle nummers van Palomine langs. Gaaf natuurlijk, maar ik was stiekem toch blij dat daarna nummers van de overige 9 platen langskwamen. Hier en daar een beetje rommelig optreden (Herman was opeens zoek, even drinken halen), maar het niveau en de intentie waren wel weer heel hoog (wat een fijne zaal is Ronda toch). Om 22.45 was het helaas klaar, ik vrees dat dit waarschijnlijk hun laatste optreden ooit was. Maar misschien zie ik het te somber in, dus wie weet. Akoestisch in Carré of zo zou wel heel tof zijn.

Het was alweer eergisteren ... gezien, maar The Boxer Rebellion in Paradiso was een lust voor het oor! Zelden een concert meegemaakt waarbij letterlijk ieder nummer goed was. Geen inkakmomenten. Persoonlijke favorieten Caught by the Light en We've Got This Place Surrounded werden gespeeld. De band had er duidelijk zin in, en het publiek nog meer*.

Hoogtepunten waren er te veel op om te noemen, maar een speciale vermelding voor een akoestische, onversterkte versie van Big Ideas middenin het publiek. En de briljante apotheose van The Gospel of Goro Adachi.

* Eén vrouw iets te veel; waarom zou je in vredesnaam letterlijk ieder(!) nummer gaan filmen? Gelukkig was het meestal maar 20 seconden, maar toch...

Ik film ook graag, maar dan bij voorkeur wel volledige nummers die ik op YouTube kan zetten. Daar maak ik m'n volgers blijer mee dan korte fragmenten.

Ieder nummer is misschien iets té, zelfs al is het je favoriete band aller tijden.

En ik me voorheen maar afvragen wat motten nou al die klunzen met die irritante mobieltjes boven hun kop (en waarom sommige bands daar echt niet dol op zijn). Nu heb ik een tenminste helder antwoord: die zijn volop bezig om hun leven inhoud te geven door hun volgers blij te maken.

Uit de talrijke concertzwatelaars had ik al begrepen dat velen komen voor "de unieke beleving" en die graag tijdens een concert hardop bespreken/delen met hun metgezellen - muziek leidt dan echt af. Nu kan ik er een dimensie aan toevoegen: met het oog op blijdschap delen van geluid en beeld.

Die volgers volgen jou dus niet tot in de zaal? Want degenen die je daar wél in gevolgd zijn, die staan achter je. Die maak je blijer met stukjes van twintig seconden. Of vier, als je me nog kunt volgen.

Misschien

Als dit niet té is, wat dan wel? Met een drone de zaal in om special perspectives te creëren? Laat al die volgers toch doodvallen man.