Tof man! Ik was er ook en vond het erg vet! Goede vibes.

Gisteren voor, als ik het goed heb, de vierde keer naar Spinvis, in Leuven. Het was wellicht zelfs mijn favoriete concert van hem tot nu toe. De liedjes werden prachtig intiem en subtiel gebracht, en hij speelde een flink aantal nummers die normaal gesproken niet zo vaak worden gespeeld. Dan ontdek je ineens weer pareltjes als De Zevende Nacht en Limonadeglazenwodka.

The Haunted Youth in Tivolivredenburg.
Volledig uitverkocht en erg druk.

Golden Glows On An Americana Monday Evening

Maandag 8 januari Muziekgebouw Eindhoven

Het is een bijzondere avond in Eindhoven. Een avond met liedjes over vrijheid, reizen geluk en liefde. Maar ook songs over hechte familiebanden en het verlies van naasten. Het liefdeskoppel Michaël Schotanus en Lisanne de Jong openen als Scott & Young de avond met muzikale vertellingen over inspirerende nomadentochten in Europa. Waar ze afhankelijk van een oud camperbusje zijn, dat hen soms, vanwege onderhoud, voor een langere tijd in de steek laat.

Verhalen over een opnameruimte in het verre buitenland huren, en waarbij de nummers pas tijdens de terugweg naar huis tot bloei komen. Maar ook de lange wandeltochten staan centraal die vader en zoon dichter bij elkaar brengen. Vanuit de zaal volgt de opmerking of de vader van Michaël Schotanus nog leeft. Gelukkig wel, anders zou de muziek nog meer impact hebben. De zanger is duidelijk door deze opmerking ontroert in gedachte en geeft aan of hij niet weet of hij dit soort nummers dan nog wel zou zingen.

Bij het uit Antwerpen afkomstige The Golden Glows ligt het anders, daar wordt juist over het definitieve afscheid van vaders in de directe omgeving gezongen. Fathers is een sober liedje over het nalatenschap, de gemiste wijze raad, de breuk in familietradities en de afgestorven tak van de stamboom. Nog meer dan bij het voorprogramma is het drietal afhankelijk van de close harmonie zangpartijen. Bijzonder, omdat vanavond Katleen Scheir ontbreekt, en haar plek wordt door bevriende zangeres Esther Verheye (Eistear) ingenomen. De kwaliteit van de samenzang leidt er verder niet onder, het is prachtig hoe de stemmen in elkaar overvloeien.

De kern bestaat uit liedjesschrijver Bram van Moorhem, die beschaafd netjes met de nodige humor, maar ook serieuze ernst het publiek de keuze stelt om de nummers in te leiden of om ze gewoon te ondergaan. Er wordt voor dat eerste gekozen. Ook de van Stef Kamil Carlens bekende toetsenist Nel Ponsaers, die afgelopen najaar nog als Alderson het nachtelijke Erinyes uitbrengt, is uiteraard present. Al schuift ze vanavond niet achter de piano welke stemmig op de achtergrond van het podium staat opgesteld. De aandacht gaat buiten het trio vooral naar die kolossale klassieke microfoon op de voorgrond uit, een pronkstuk welke de hoogtijdagen van de Sun Studio te Memphis aanhaalt.

Hier zijn dus voornamelijk de vocalen de gebruikte instrumenten, aangevuld met het gitaarspel van Bram van Moorhem. Er wordt tussendoor van meditatieve spirituele new age passages gebruik gemaakt. Een ruimte die het trio benut om een slokje water te drinken en waarbij er in het onwennige publiek wat rumoer ontstaat en men er zachtjes doorheen praat. Deze momenten om tot bezinning te komen leveren daardoor niet het gewenste effect op, al is mij de boodschap hierachter wel duidelijk. Het kost tijd om het geheel te laten bezinken en net als bij Scott & Young roepen ze op om de haastige maatschappij te laten onthaasten.

Men is het tevens niet gewend om juist direct na het weekend weer op een maandagavond bijeen te komen. Voor mij staan juist de Americana Mondays sessies voor een rijk nieuw initiatief in de kleine M zaal van het Muziekgebouw te Eindhoven. Een proces welke nog moet rijpen en welke waarschijnlijk in de zwoele lente avonden volledig tot ontplooiing komt als de stad meer leeft en het uitgaansleven lonkt.

Sunrise, de ontwakende zonopkomst, het meest intense moment van de dag. De bewustwording van een nieuwe start. Als ervaringsdeskundige geniet ik wekelijks van dit moment. Vanavond zorgt de rode en blauwe belichting voor de voorfase van de afsluitende nacht. Een warm welkom voor het ochtendlicht. Het is net zo transparant uitnodigend als het hemelse Ultraviolet, het oneindigende sterrenrijk waarmee ze de Sunrise plaat beëindigen.

In California (Golden State) rijdt de nachttrein de zon tegemoet. Het bekende gevoel van thuiskomen, het afscheid van een concert waar de wegen van de bezoekers en de muzikanten elkaar weer scheiden en men in de onzichtbare grijze sleur van het dagelijks bestaan verdwijnt. Hurricane, de stilte voor de storm, welke geduldig goedkeurend op de loer ligt, is zo grijs als de jaren negentig grunge.

Het intrigerende The Golden Glows heeft wat evangelisch, iets midden Amerikaans. The Song Of Songs verwijst bijna letterlijk naar de Bijbelse hoogliederen. Kerkelijke liefdesliederen waarin ze het houden van aan de kracht van het geloof koppelen. Het wereldse van de folk en het landelijke van de country. Het hardwerkende van de sensuele film noir Blue Crystal Fire blues, het psychedelische Sunrise titelstuk waarmee ze openen.

Hoe gedurfd is het om juist met deze minder toegankelijke song de avond te starten. Dit roept namelijk wel verwachtingen op, verwachtingen waarbij de aanwezigen zich afvragen hoe het concert zich verder zal ontwikkelen. Gehypnotiseerd door de dromerige klanken laat men het allemaal over zich heen komen. In stilte gevangen. The Ballad of Dreams, droom je dromen tot levendige dagdromen, herinterpreteer je nachtmerries tot de realiteit.

De Stardust zoektocht heeft vrijwel hetzelfde melodieuze zangschema als The Partisan van Leonard Cohen. Er heerst herkenning in het publiek, maar je ziet de aanwezigen ook vragend afdwalen, omdat ze het nummer niet helemaal kunnen plaatsen. The Golden Glows sluit met een song af welke uiteindelijk de Sunrise release niet gehaald heeft, omdat deze simpelweg niet helemaal op de plaat past. Ik herken het wel, hierin staat het nachtduister nog centraal en niet het opkomende ochtend thema. Misschien een mooi onderwerp voor een volgend opnamesessie? Al met al, een prachtige winterse avond in de kleine zaal M van het Eindhovens Muziekgebouw.

Slow Crush + Wiegedood + AmenRa, Paradiso

Een uitverkocht huis voor de Belgische metalhelden die twee voorprogramma's meenamen. Een afgeladen Paradiso is niet voor claustrofobische mensen... maar op de tweede verdieping vonden we nog een plekje vooraan het balkon en konden we alles goed zien.

Van Slow Crush zagen we alleen de laatste drie nummers. Live klonk het minder overtuigend dan op plaat. Een wat dun geluid, zo met zijn drieën. Redelijk standaard shoegaze.

Wiegedood: leuk om ze eens gezien te hebben maar ze leden wel aan een euvel waar veel blackmetalbands aan lijden: na één helft heb je het wel gehoord. En dat is bijna nooit de tweede helft.

Maar dan het hoofdgerecht AmenRa. De laatste keer dat ik ze zag, was in 2008 in het LVC in Leiden of all places. Toen waren ze al heel goed. Maar deze show sloeg alles... moeilijk om te beschrijven hoe goed dit was. Ondersteund door een perfect geluid en indrukwekkende visuals speelde AmenRa van de eerste tot de laatste seconde een hypergefocuste en mega-intenseset. Met betraande ogen ging ik ten onder in een oceaan van malende gitaren.

Setlist:
1. De Dodenakker
2. De Evenmens
3. Razoreater
4. Terziele
5. Plus Près de Toi
6. Voor Immer
7. A Solitary Reign
8. Diaken
9. Am Kreuz

Trouwens het nieuwe lockersysteem bij Paradiso slaat echt helemaal nergens op.... honderden lockers op een te klein oppervlak, waardoor tijdens de spitsuren iedereen staat te duwen en trekken om spullen te bergen of te bemachtigen. Echt een bummer na zo'n toffe avond.

Phoeh wat een line-up, zalig itchy!! Jammer van de nare nasmaak door de lockers.

Dit kan ik ontzettend beamen na drie weken terug in Paradiso te zijn geweest; echt verschrikkelijk slecht geregeld. En door je beschrijving krijg ik alleen nog maar meer zin om Amenra voor de eerste keer live te zien. Van iedereen lees en hoor ik dat het een surrealistische, transformerende en heftige ervaring moet zijn.

Logistiek was Paradiso altijd al een drama, ik had vooralsnog niet het idee dat die lockers problematischer waren dan de garderobe.

Hopelijk wordt dat straks wat beter als ze gaan verbouwen

Ik vond de lockers zelf prettiger dan de garderobe, wat inderdaad ook echt een drama was.

Sinds ze het nieuwe systeem hebben met de kluisjes (met de Keynius-app) is wel het nadeel dat je niet meer zelf een kluisje kunt kiezen. Voorheen kon je als je op tijd was strategisch een kluisje dichtbij de uitgang kiezen, maar daar heb je nu geen invloed meer op. Zelfde geldt trouwens voor de Melkweg dat evengoed een drama is qua logistiek altijd

Slowdive was echt magistraal zeg
Even bijkomen!

De garderobe was al slecht, maar met de lockers verlang ik terug naar de garderobe.
Maar is idd wel afhankelijk van de plek van de locker en de drukte. Na Amenra wilde iedereen gelijk en tegelijk weg. Logisch, want het was al laat en treinen moesten worden gehaald.
Het zal beter zijn bij minder goed bezochte concerten.

Slowdive was inderdaad magistraal, episch, magnifiek en alle andere superlatieven die hier gelijk aan staan. En dan ook nog de legend himself Gretz mogen ontmoeten.

De organisatie in Paradiso begint wel echt een pijnpunt te worden. Deur ging veel later dan de aangegeven 19 uur open. Gevolg: een rij tot aan het Holland Casino. En toen moest het dringen voor de kluisjes nog beginnen. Een grof schandaal was het. Gelukkig deed het niks af aan de heerlijke avond die ik heb gehad.

Da's nog klein bier vergeleken met de eindbaas die je in maart zal gaan mogen ontmoeten: Mr. Sjonnie Op Me Monnie himself!! Mausie talk to 'em

Zooo jaloers dat jullie gisteren al aan de beurt kwamen, wij Belgen moeten nog tot 8 februari wachten om het Sloomduik-genot op ons neer te laten stromen

Ja, ik ben niet bijzonder gelukkig met het nieuwe systeem. Zoals het vroeger was, zelf een kluis kiezen voor 2EUR was een prima deal. Nu is het relatief duur en heb je de extra nadelen. En logistiek is het nog steeds een ramp ja.

Om die reden neem ik in de wintermaanden een extra grote totebag mee waar m'n jas gemakkelijk in past

Paradiso kan ook nog wel een slag maken met het voorkomen van lange wachtrijen bij de ingang. Begreep dat de deur pas net open ging voordat het voorprogramma begon, dat is natuurlijk veel te laat. Wat sj0n88 ook al zei. Fijn om zijn gezicht ook eens in het echt te zien En ook altijd prettig op bij MuMe'ers aan te kunnen sluiten als je last minute nog een kaartje scoort. Dank voor de gezelligheid (komt allen naar het lustrumfeest als je Ron en Maurice (mausie) ook in levende lijve wil treffen. Ja, jij zeker Juul1998B

Qua superlatieven m.b.t. de genialiteit van Slowdive is het gras al voor mijn voeten weggemaaid. Ik kan niet wachten op ze in juni weer op BKS te zien in een perfecte festivalsetting. En nu de komende dagen nog even bedenken of ik ook zo gek moet zijn om naar Berlijn af te reizen om ze volgende week nog eens te zien.

https://i.vgy.me/kr4yY2.jpg

Moest helaas lastminute toch afzeggen voor Slowdive i.v.m. een blessure (moest rust nemen, wintersport gaat toch voor Slowdive!), dus balen dat het toch een gave show was Hopelijk komen ze gauw nog eens langs!

Ook ik ben het eens met voorgaande opmerkingen aangaande de organisatie. Een rij tot aan het casino gisteren, dat kan echt niet. Pff, koude rillingen, nog mazzel dat de sneeuw/hagelbui niet echt doorzette. Lockers zijn ook gewoon k*t. Had voor de tweede keer eentje, die niet open wou.

Heb geen MuMe'er gezien, maar ik herken ze ook niet van gezicht

Oh ja Slowdive... hoogtepunt voor mij, de fenomenale uitvoering van Golden Hair, een cover van Syd Barrett. De enige echte aangename koude rillingen.

Ik vind Slowdive ook echt fantastisch, super goede band en ze speelden super goed. Fantastische ervaring en veel geweldige nummers. Inderdaad wel jammer van de lange rij en de drukte binnen, maar alsnog een super goede show. Echt een top band. Op de terugweg nog lekker naar Souvlaki geluisterd om de post concert depression al gelijk te starten

Die rij was wel vaag ook idd, veel mensen piepte ook voor. En idd Gretz de kluizen waren echt ruk en super druk joh. Was gewoon douwen.
Maar maar, een concert om diep in je herinnering te houden

Kon er niet bij zijn; net de playlist gezien en die zag er gezond uit: net zoveel van de vorige als van de huidige - de parel in de kroon blijft voor mij When the Sun Hits altijd moment vol magie als dat wordt gespeeld; ook Alison komt close. Je had er trouwens een knap ritje voor over

Niet zelden ligt de nadruk van een tour op het meest actuele album van band/artiest. Deze setlist was zeker een mooie greep uit het oeuvre. En eens met je favorieten, dat was wel een erg fraai blokje zo op het eind van de reguliere set.
Ach een ritje van nog geen anderhalf uurtje valt best mee. Had daar overigens wel een plaatselijk bedje voor de nacht gereserveerd.

Inderdaad een erg mooie setlist en ook heel gaaf hoe de set eindigde met Golden Hair (echt super gaaf), en toen de encore met Dagger en 40 Days prachtig
Het zou verboden moeten zijn om Sugar for the Pill, Alison, When the Sun Hits, en Golden Hair zo achter elkaar te spelen en dan ook nog zo'n sterke encore er na, te mooi voor woorden

Shiiit wat een setlist als ik het zo hoor. Had toch moeten gaan! Ik koester ook nog mooie herinneringen aan het BKS-optreden dat ze openden met persoonlijk favoriet Avalyn van de eerste EP. Heavenly bliss

Gisteren voelde het inderdaad alsof engelen in mijn oor zongen. I cant stop listening to them lol.
Alleen jammer dat ze geen machine gun speelde, mijn persoonlijke favoriet. Maar zoals al gezegd, een hele sterke en representatieve setlist van SD

Avalyn I of II? Want II is echt wel dikke everlasting suave pristine blissfullness ja

Niks te doen dus dan maar een stukje schrijven over een concert van een tijdje geleden.
Gisteren heb ik Slowdive gezien in Paradiso, maar daar is hier al "genoeg" over verteld.

Het is niet meer gisteren dat ik haar gezien heb, maar 6 december zag ik Underscores in de EKKO optreden en het was fantastisch.
Voor context moet ik eerst even een tijdje terug gaan, naar 9 november. Toen zag ik Jockstrap in Paradiso, waar ik ook al een stukje over geschreven heb, en dat was fantastisch. De opening act was Thoom waar ik toen nog nooit van gehoord had. Ik vond haar show super leuk dus toen was ik al gelijk fan. Een tijdje daarna zag ik op sociale media dat Thoom ook de opening act zou zijn voor het europese deel van underscores' tour dus ik dacht YES THOOM KOMT NAAR NEDERLAND! Maar een klein nadeel: ik kende niks van underscores EN het was uitverkocht. Ik ging gelijk naar underscores luisteren (want ik kende haar naam wel maar haar muziek niet) en het was super goed, en het ene leidde tot het andere en opeens had ik van Thoom een kaartje gekregen voor de show.

Het was mijn eerste show in de EKKO maar gelukkig was het makkelijk te vinden en na eventjes in de rij wachten (de deuren gingen iets te laat open) kon iedereen snel naar binnen, maar helaas heeft de EKKO een (misschien nog wel erger dan bij Paradiso) kut kluisjessysteem. Het is net als bij Paradiso allemaal elektronisch en je krijgt ook een random kluisje, maar je kunt het niet via je telefoon doen maar via een machine waarvan er maar 2 zijn, dus je kunt misschien wel begrijpen dat het niet zo snel gaat bij de kluisjes. Gelukkig net op tijd terug in de zaal om Thoom te zien en dat was natuurlijk super leuk. Zoals altijd tijdje wachten en dan was het eindelijk tijd voor underscores.

De set begon met Cops and Robbers, een lekker energiek nummer wat ook de openaar is van haar nieuwste album, Wallsocket (mijn (een-na)favoriete release van het jaar). Daarna een paar van haar "vroegere" nummers, die ik iets minder goed kende dan de Wallsocket nummers maar ik alsnog er van genoot. Na You Don't Even Know Who I am, waarbij ze op het podium lag te zingen waardoor ik haar achterin de zaal niet meer kon zien, Northwest Zombie Girl, en Duhhhhhhhhhhhhh (geen idee met hoeveel h's dat nou geschreven is) speelde ze Johnny Johnny Johnny, wat echt een banger is. Het is een erg upbeat en kei lekker nummer en dat soort nummers zijn altijd heerlijk live. Niet veel te zeggen behalve dat het erg genieten is. Na weer een "oud" nummertje te spelen was het de beurt voor Old Money Bitch, ook zo'n knaller. Heerlijk live. Daarna tijd voor een Britney Spears nummer, een lekker nummer, een wat harder nummer, en een jank nummer, was het tijd voor Spoiled Little Brat. Echt een lekker hyperpop nummer om eventjes op los te gaan. Daarna de encore met meezingertje Good Luck Final Girl en ten slot: Locals, misschien wel mijn favoriete nummer van 2023. Het is super catchy en heerlijk en live, aan het einde van de show, is het alleen maar beter. Gewoon heel erg lekker losgaan en meeschreeuwen. Echt een topconcert.

Kort samengevat: Underscores en Thoom zijn fantastisch live en EKKO heeft ook een kut systeem voor de kluisjes. Voor iedereen die nog nooit naar Wallsocket of underscores heeft geluisterd: luister naar Wallsocket. Voor degenen die het wel gehoord hebben: Luister nog een keer naar Wallsocket!

Ik ben benieuwd naar wat underscores (en ook Thoom) verder gaan doen met hun muziek in de toekomst en heb erg genoten van dit concert.

Nummertje 2 inderdaad!

Slowdive was idd erg bijzonder, kippenvel bij de eerste twee nummers (Shanty en Star Roving), wat een start! De rest van het concert was daarna een heerlijke roes met als hoogtepunt eindelijk When the Sun Hits live meemaken

Paradiso is logistiek idd een ramp, maar kluisjes 10x liever dan die garderobe van vroeger.