Muziek / MusicMeter Live! / Gisteren ... gezien!
4
geplaatst: 19 januari 2024, 14:48 uur
Slowdive - Live Music Hal / Keulen / do 18 jan.
Voorverkoop Paradiso gemist dus dan maar ca 2x 300 km langs sneeuwbermen rijden om alsnog Slowdive te zien in Keulen. Ik ben een late(re) ontdekker van Slowdive en dit is mijn 1e keer dat ik ze als hoofdact zie.
De Music Hal is een oude duitse fabriekshal die nu dus gebruikt wordt als concertzaal incl biergarten.
Alles gaat met de duitse Grundlichkeit dus prima geregeld.
Voorprogramma was leuk en Rachel Goswell die gezellig naast je komt staan is ook wel te doen.
Vervolgens Slowdive en het was fenomenaal. Gezien de recensies van Paradiso weinig verschil alleen kregen wij nu wel mijn favoriet "Avalyn (II)". Geluid, lichtshow, setlist, alles was perfect.
Zelden zo mooi alle gitaar dekentjes kunnen ervaren.
Over een dikke maand weer in Brussel maar dit overtreffen zal niet gaan.
Voorverkoop Paradiso gemist dus dan maar ca 2x 300 km langs sneeuwbermen rijden om alsnog Slowdive te zien in Keulen. Ik ben een late(re) ontdekker van Slowdive en dit is mijn 1e keer dat ik ze als hoofdact zie.
De Music Hal is een oude duitse fabriekshal die nu dus gebruikt wordt als concertzaal incl biergarten.
Alles gaat met de duitse Grundlichkeit dus prima geregeld.
Voorprogramma was leuk en Rachel Goswell die gezellig naast je komt staan is ook wel te doen.
Vervolgens Slowdive en het was fenomenaal. Gezien de recensies van Paradiso weinig verschil alleen kregen wij nu wel mijn favoriet "Avalyn (II)". Geluid, lichtshow, setlist, alles was perfect.
Zelden zo mooi alle gitaar dekentjes kunnen ervaren.
Over een dikke maand weer in Brussel maar dit overtreffen zal niet gaan.
0
geplaatst: 21 januari 2024, 12:49 uur
2024 qua livemuziek ook afgetrapt dit weekend.
Vrijdag naar Engel in de Hall Of Fame in Tilburg geweest. Dat is altijd goed. Engel is live echt 100% on point. Perfect ingespeeld met vaste maatjes Just en DJ Native. Goede afwisseling in de setlist met hiphop bangers en de meer introspectieve tracks met mee te zingen hooks. Heel vet dat Surya en Robian de groep 't Gilde compleet maakten en ze met z'n vieren een paar tracks deden. Dorp is daarvan favoriet hier. Ook Surya en Robian klonken erg strak live. Vooral Robian wist ik dat niet van, heel tof. Sowieso goeie vibes, gezellig avondje ook met wat oude bekenden. Big up Engel en big up Hall Of Fame.
Gisteren naar gitariste Mary Halvorson en het Amaryllis sextet in Paradox in Tilburg voor een fijn jazzoptreden. Kende haar niet en dus blanco erin. Was gewaarschuwd voor erg freaky dingen, maar viel nogal mee. Was voor mij een vrij conventioneel, maar erg goed, jazzoptreden. Vooral de vibrafoon vind ik altijd imposant om live bespeeld te zien worden. Soms had het nog wat vrijer gemogen, had het idee dat de bladmuziek best leidend was, maar overall erg sterk optreden met veel muziek van het vrijdag gereleaste album Cloudward.
Vrijdag naar Engel in de Hall Of Fame in Tilburg geweest. Dat is altijd goed. Engel is live echt 100% on point. Perfect ingespeeld met vaste maatjes Just en DJ Native. Goede afwisseling in de setlist met hiphop bangers en de meer introspectieve tracks met mee te zingen hooks. Heel vet dat Surya en Robian de groep 't Gilde compleet maakten en ze met z'n vieren een paar tracks deden. Dorp is daarvan favoriet hier. Ook Surya en Robian klonken erg strak live. Vooral Robian wist ik dat niet van, heel tof. Sowieso goeie vibes, gezellig avondje ook met wat oude bekenden. Big up Engel en big up Hall Of Fame.
Gisteren naar gitariste Mary Halvorson en het Amaryllis sextet in Paradox in Tilburg voor een fijn jazzoptreden. Kende haar niet en dus blanco erin. Was gewaarschuwd voor erg freaky dingen, maar viel nogal mee. Was voor mij een vrij conventioneel, maar erg goed, jazzoptreden. Vooral de vibrafoon vind ik altijd imposant om live bespeeld te zien worden. Soms had het nog wat vrijer gemogen, had het idee dat de bladmuziek best leidend was, maar overall erg sterk optreden met veel muziek van het vrijdag gereleaste album Cloudward.
1
geplaatst: 21 januari 2024, 13:36 uur
Nr.4 schreef:
2024 qua livemuziek ook afgetrapt dit weekend.
Vrijdag naar Engel in de Hall Of Fame in Tilburg geweest. Dat is altijd goed. Engel is live echt 100% on point. Perfect ingespeeld met vaste maatjes Just en DJ Native. Goede afwisseling in de setlist met hiphop bangers en de meer introspectieve tracks met mee te zingen hooks. Heel vet dat Surya en Robian de groep 't Gilde compleet maakten en ze met z'n vieren een paar tracks deden. Dorp is daarvan favoriet hier. Ook Surya en Robian klonken erg strak live. Vooral Robian wist ik dat niet van, heel tof. Sowieso goeie vibes, gezellig avondje ook met wat oude bekenden. Big up Engel en big up Hall Of Fame.
2024 qua livemuziek ook afgetrapt dit weekend.
Vrijdag naar Engel in de Hall Of Fame in Tilburg geweest. Dat is altijd goed. Engel is live echt 100% on point. Perfect ingespeeld met vaste maatjes Just en DJ Native. Goede afwisseling in de setlist met hiphop bangers en de meer introspectieve tracks met mee te zingen hooks. Heel vet dat Surya en Robian de groep 't Gilde compleet maakten en ze met z'n vieren een paar tracks deden. Dorp is daarvan favoriet hier. Ook Surya en Robian klonken erg strak live. Vooral Robian wist ik dat niet van, heel tof. Sowieso goeie vibes, gezellig avondje ook met wat oude bekenden. Big up Engel en big up Hall Of Fame.
Was inderdaad een strakke set van Engel. Ik vond het ook heel dope om Robian voor het eerst te zien. Een van mijn battlerap helden van vroeger. En live sstelde hij zeker niet teleur. Het was een mooie avond!
2
geplaatst: 21 januari 2024, 22:15 uur
Gisteren kwam The Breath de nieuwe plaat waarmee ze uit de pandemie zijn gekomen, 'The Land Of My Other', voorstellen in De Spil in Roeselare. The Breath, dat is een onwaarschijnlijk folkduo uit Manchester, bestaande uit de zachtaardige gitarist Stuart McCallum van The Cinematic Orchestra en de onstuimige zangeres/fluitiste Ríoghnach Connolly van Afro Celt Soundsystem, arafatsjaal, volslank, krols en met een enorme presence. Met z'n tweeën in een gestripte, fantastische show. McCallum is vlakaf een briljante muzikant die uit zijn akoestische gitaar zomaar in zijn eentje een hele wereld van geluid, riffs en arrangementen opdelft. Connolly, die deed laatst zelfs nog mee op Peter Gabriels bejubelde i/o. Want niet voor niets is zij momenteel BBC Folk Singer Of The Year. Haha, op het podium verrast ze je enerzijds als een grappend en grollende, schunnig grommende duivelin. Maar van zodra ze zich vanaf haar stevige stoeltje met haar kaleidoscopische stem aan het zingen zet wordt ze een en al freel poëtische pracht, de nieuwe koningin-moeder van de folk. Ze vertedert je terwijl ze met haar houten dwarsfluit in haar zij haar eerlijke, tijdloze liedjes zingt of liefdevol neuriënd aan haar minuscuul pomporgeltje trekt. Terug naar haar trauma's, haar niet zo rooskleurige kindertijd. Ze zingt ook in het Donegal-Iers, waarmee ze haar verknochtheid aan de taal van haar Ierse voorouders uitademt. Met de ogen dicht zweef je mee het water over, naar 'the land of my mother', 'the land of my other'. Evengoed ga je op in het blaffende en bijtende van haar lyrics, de epische songs waarin het duo dan ook evengoed wat energie weet te ontwikkelen. Ze zegt het zelf, ontwapenend, Ríoghnach, "I'm enthousiastic about my rage".
Overrompelende plaat, indrukwekkend optreden, met zo weinig brengt dit zelfverzekerde The Breath, alleen maar meer. Meer opwinding, onbelemmerde diepte en schoonheid. 'The Land Of My Other' daardoor. Een ontdekking.
Overrompelende plaat, indrukwekkend optreden, met zo weinig brengt dit zelfverzekerde The Breath, alleen maar meer. Meer opwinding, onbelemmerde diepte en schoonheid. 'The Land Of My Other' daardoor. Een ontdekking.
2
geplaatst: 25 januari 2024, 15:13 uur
Nog even terugkomend op Slowdive in Paradiso. Ook heel nice dat ze Souvlaki Space Station speelden. Een van mijn persoonlijke favorieten, en live ook waanzinnig mooi uitgevoerd. Nu even een tijdje concertstilte, en dan barst het in maart weer los met DIIV, The Bony King of Nowhere en Helado Negro.
3
geplaatst: 26 januari 2024, 11:59 uur
Eigenlijk eergisteren gezien... The Kik speelt Boudewijn de Groot in Carré.
Om precies te zijn speelden ze Voor de Overlevenden en Picknick integraal. Twee kroonuwelen uit de Nederlandse popgeschiedenis (zo niet dé twee kroonjuwelen). En het mag gezegd: ze speelden ze bijzonder goed na. Deels met een eigen tintje (bv. soms tweestemmig), maar ook trouw aan de originele albums. Compleet met blazers- en strijkersensemble en zelfs met Elly Nieman, de originele gastartiest op Prikkebeen, het slotnummer van Picknick. Frontman Dave von Raven praatte de boel met zijn Rotterdamse humor aan elkaar en was zichtbaar geëmotioneerd en geraakt door het feit dat hij de Nederlandse zalen rond mag trekken met de albums die hem al decennia lang na aan het hart gaan. Als toegift deden ze nog Boudewijns presidentenlied, waarbij niet onopgemerkt bleef dat de tekst angstvallig actueel is gebleven.
Zeker een aanrader! Maar de show in Carré is geloof ik de afsluiter van de tour.
Om precies te zijn speelden ze Voor de Overlevenden en Picknick integraal. Twee kroonuwelen uit de Nederlandse popgeschiedenis (zo niet dé twee kroonjuwelen). En het mag gezegd: ze speelden ze bijzonder goed na. Deels met een eigen tintje (bv. soms tweestemmig), maar ook trouw aan de originele albums. Compleet met blazers- en strijkersensemble en zelfs met Elly Nieman, de originele gastartiest op Prikkebeen, het slotnummer van Picknick. Frontman Dave von Raven praatte de boel met zijn Rotterdamse humor aan elkaar en was zichtbaar geëmotioneerd en geraakt door het feit dat hij de Nederlandse zalen rond mag trekken met de albums die hem al decennia lang na aan het hart gaan. Als toegift deden ze nog Boudewijns presidentenlied, waarbij niet onopgemerkt bleef dat de tekst angstvallig actueel is gebleven.
Zeker een aanrader! Maar de show in Carré is geloof ik de afsluiter van de tour.
0
geplaatst: 29 januari 2024, 10:36 uur
Afgelopen zaterdat The Perfect Tool in Heerlen.
TooL met een budget ticket.
Deden het best goed! Leuke greatest hits setlist.
TooL met een budget ticket.
Deden het best goed! Leuke greatest hits setlist.
1
geplaatst: 1 februari 2024, 23:06 uur
Zojuist Sa-Roc in Theater Zuidplein in Rotterdam. Indrukwekkende podium presence van deze rapper. Een van mijn favoriete female MC's en ze rapt echt met autoriteit en volle bak crowd participatie. Positieve vibes, kraakheldere voordracht zonder backup en intiem door de kleine zaal en podium dat gelijkvloers is tov het zaaltje. Veel toffe beatswitches live door haar producer en dj Sol Messiah Meeste tracks waren van haar album The Sharecropper's Daughter, vooral Forever deed het goed.
Enige jammere was dat het maar 35 minuten duurde, maar het was dan ook een bijzonder goedkoop event (13euro) en een dubbelbill met een stand up comedian uit Londen. Dat was vermakelijk al had ik liever dubbel zo lang naar Sa-Roc gekeken.
Enige jammere was dat het maar 35 minuten duurde, maar het was dan ook een bijzonder goedkoop event (13euro) en een dubbelbill met een stand up comedian uit Londen. Dat was vermakelijk al had ik liever dubbel zo lang naar Sa-Roc gekeken.
6
geplaatst: 4 februari 2024, 13:13 uur
Gisteren iets gedaan wat ik eigenlijk niet vind passen bij een festival. Namelijk in je eentje daar heen gaan. Maar aangezien meneer niet kon, mijn echtgenote na de ervaring van Midsummer Prog vermoedde dat ze alleen 'MEER' zou trekken en de kinderen ook andere plannen hadden, toch maar last minute besloten alleen te gaan. Reden: de line-up was te goed om te laten schieten en met name de hoofdact: Pain of Salvation. Al jaren één van mijn favoriete bands en in het genre progmetal eigenlijk gewoon mijn meest favoriete. Ik luister meer naar PoS dan naar Dream Theater bijvoorbeeld. En het raakt en intrigeert ook meer. Maar ik had ze door omstandigheden nog nooit live gezien. En het leven is te kort om zo'n kans te laten schieten. Je weet het met de onrustig briljante Gildenlöw nooit of er een volgende kans komt. Ooit om de reden dat ik alleen moest een optreden van Rush laten schieten. En dat bleek uiteindelijk de laatste keer in Nederland te zijn.
Maar goed, voor PoS aan de beurt was, kwam er al veel moois voorbij. MEER was opnieuw een heerlijke live band. Met dit keer diverse nieuwe nummers die me nieuwsgierig maken naar het komende album. Het spelplezier spat van het podium af en de stemmen van Johanne en Knut mengen geweldig. En wat technisch malheur aan het keyboard van Knut werd ook professioneel getackeld.
Daarna was het de beurt aan TEMIC. Een nieuwe band van de oud keyboardspeler van Haken en Eric Gillette (van Neal Morse Band roem) die zijn eerste optreden hadden. Ik heb de eerste twee nummers geluisterd, maar ben toen toch even de stad Utrecht ingelopen. Technisch knap hoor, met een aardige Noorse zanger. Maar niet bijzonder of eigen genoeg om te blijven hangen.
Ik kwam weer binnen toen LAZULI net begonnen was aan hun optreden. Ik had ooit wel eens wat nummers van hen gehoord, maar op de één of andere manier kon ik er door de taal niet echt in geraken. Hoe anders was dat live. Wat een geweldige band en dus wel met een heel eigen geluid. Alles klopte. De energie, de zang, de bijzondere gekantelde keyboard-opstelling, de vervormde Franse hoorn, de man links waarvan ik eerst dacht dat hij een Chapmann-stick bespeelde, maar als snel besefte dat dit niet kon, aangezien hij er hele melodieuze solo's op speelde (inmiddels gegoogled dat het een Leode was, zelf bedacht en gemaakt door de bespeler vanwege zijn lamme linkerarm) en de inventieve percussie, deels elektronisch en deels akoestisch. En dat er in het Frans gezogen werd, dat stoorde nu dus niet. Het optreden eindigde spetterend met de hele band rondom een soort elektronische marimba, waarop ze eindigde met wat ik dacht te herkennen als 'Eleanor Rigby' (all the lonely people).
Na een hapje eten van de prima opties bij de catering en een kop koffie (allemaal prima geregeld in TivoliVredenburg) was het tijd voor mijn oude liefde Spock's Beard. Ooit voor het eerst live gezien in het oude Tivoli in Utrecht. En nu in deze TivoliVredenburg. En als altijd een goed en vermakelijk optreden. Wel blijf ik de zang van Ted Leonard op de nieuwe nummers niet altijd prettig vinden (iets te schel) en verdronken de 'Leonard' era nummers ook wat in de mix. Het was net of de basgitaar te veel zoemde (ik miste die droge klank die Meros normaal heeft) en de huidige drummer slaat mij iets te hard op zijn drumstel. Daar mis ik de nuances die d'Virgilio en later Jimmy Keegan wel hadden. Maar desalniettemin was het een prima optreden met als hoogtepunten 'Go the way you go', 'Harm's way' en 'On a perfect day'. En als afsluiter natuurlijk een mooie versie van 'the light'.
Toen was het met een alcoholvrij biertje wachten op PoS. Stipt om 21.30 uur begonnen ze met 'Accelerator'. Wat een bak herrie!. Ik vind de kracht van PoS vooral de enorm sterke contrasten tussen hard en zacht, metal en melodie. Dat kwam er gisteravond bij een paar nummers goed uit. Maar met name bij de oudere nummers 'Used' en 'The perfect element' ook vaak niet. Net als bij Spock's Beard had ik het idee dat men het volumeknopje wel iets had mogen minderen (vond ik ook bij de zomerse editie van 2023 in Valkenburg trouwens). Daarnaast stond de stem van Daniel in de harde stukken voor mijn gevoel ook te zacht. Waardoor een andere grote aantrekkingskracht van PoS, de emotionele stem van Daniel Gildenlöw ook soms wegviel in het geheel. Was het dan slecht? Geenszins. Er was veel humor en spelplezier. Een technisch mankement bij de keyboards tijdens 'Restless Boy' werd vakkundig en met een geintje opgelost. Het is alleen al de moeite waard om je puur te focussen op het drumwerk van Léo Margarit. Ik stond voor het tweede deel van het concert aan de zijkant op een balkon (om op tijd het pand te kunnen verlaten voor de twee uur terugrit en in de hoop dat het geluid daar iets meer nuance had) en kon mijn ogen niet van zijn getover op de drumkit afhouden. Hoogtepunten waren er genoeg. 'On a tuesday', 'ashes', 'wait' en de afsluiter 'in the passing light of day'.
Kortom, met een voldaan gevoel stapte ik weer in de auto terug naar Vlissingen. Complimenten voor de organisatoren van deze winterse editie. Goede sfeer, passende plek (beetje dezelfde amfitheater-vibe als in Valkenburg en de kans om even de stad Utrecht in te lopen), goede catering en een geweldige line-up. Eigenlijk het enige wat ik hoop dat de volgende editie (zomer en winter) gaat brengen is een geluidstechnicus die weet dat de volumeknop ook naar zachter kan.....
Maar goed, voor PoS aan de beurt was, kwam er al veel moois voorbij. MEER was opnieuw een heerlijke live band. Met dit keer diverse nieuwe nummers die me nieuwsgierig maken naar het komende album. Het spelplezier spat van het podium af en de stemmen van Johanne en Knut mengen geweldig. En wat technisch malheur aan het keyboard van Knut werd ook professioneel getackeld.
Daarna was het de beurt aan TEMIC. Een nieuwe band van de oud keyboardspeler van Haken en Eric Gillette (van Neal Morse Band roem) die zijn eerste optreden hadden. Ik heb de eerste twee nummers geluisterd, maar ben toen toch even de stad Utrecht ingelopen. Technisch knap hoor, met een aardige Noorse zanger. Maar niet bijzonder of eigen genoeg om te blijven hangen.
Ik kwam weer binnen toen LAZULI net begonnen was aan hun optreden. Ik had ooit wel eens wat nummers van hen gehoord, maar op de één of andere manier kon ik er door de taal niet echt in geraken. Hoe anders was dat live. Wat een geweldige band en dus wel met een heel eigen geluid. Alles klopte. De energie, de zang, de bijzondere gekantelde keyboard-opstelling, de vervormde Franse hoorn, de man links waarvan ik eerst dacht dat hij een Chapmann-stick bespeelde, maar als snel besefte dat dit niet kon, aangezien hij er hele melodieuze solo's op speelde (inmiddels gegoogled dat het een Leode was, zelf bedacht en gemaakt door de bespeler vanwege zijn lamme linkerarm) en de inventieve percussie, deels elektronisch en deels akoestisch. En dat er in het Frans gezogen werd, dat stoorde nu dus niet. Het optreden eindigde spetterend met de hele band rondom een soort elektronische marimba, waarop ze eindigde met wat ik dacht te herkennen als 'Eleanor Rigby' (all the lonely people).
Na een hapje eten van de prima opties bij de catering en een kop koffie (allemaal prima geregeld in TivoliVredenburg) was het tijd voor mijn oude liefde Spock's Beard. Ooit voor het eerst live gezien in het oude Tivoli in Utrecht. En nu in deze TivoliVredenburg. En als altijd een goed en vermakelijk optreden. Wel blijf ik de zang van Ted Leonard op de nieuwe nummers niet altijd prettig vinden (iets te schel) en verdronken de 'Leonard' era nummers ook wat in de mix. Het was net of de basgitaar te veel zoemde (ik miste die droge klank die Meros normaal heeft) en de huidige drummer slaat mij iets te hard op zijn drumstel. Daar mis ik de nuances die d'Virgilio en later Jimmy Keegan wel hadden. Maar desalniettemin was het een prima optreden met als hoogtepunten 'Go the way you go', 'Harm's way' en 'On a perfect day'. En als afsluiter natuurlijk een mooie versie van 'the light'.
Toen was het met een alcoholvrij biertje wachten op PoS. Stipt om 21.30 uur begonnen ze met 'Accelerator'. Wat een bak herrie!. Ik vind de kracht van PoS vooral de enorm sterke contrasten tussen hard en zacht, metal en melodie. Dat kwam er gisteravond bij een paar nummers goed uit. Maar met name bij de oudere nummers 'Used' en 'The perfect element' ook vaak niet. Net als bij Spock's Beard had ik het idee dat men het volumeknopje wel iets had mogen minderen (vond ik ook bij de zomerse editie van 2023 in Valkenburg trouwens). Daarnaast stond de stem van Daniel in de harde stukken voor mijn gevoel ook te zacht. Waardoor een andere grote aantrekkingskracht van PoS, de emotionele stem van Daniel Gildenlöw ook soms wegviel in het geheel. Was het dan slecht? Geenszins. Er was veel humor en spelplezier. Een technisch mankement bij de keyboards tijdens 'Restless Boy' werd vakkundig en met een geintje opgelost. Het is alleen al de moeite waard om je puur te focussen op het drumwerk van Léo Margarit. Ik stond voor het tweede deel van het concert aan de zijkant op een balkon (om op tijd het pand te kunnen verlaten voor de twee uur terugrit en in de hoop dat het geluid daar iets meer nuance had) en kon mijn ogen niet van zijn getover op de drumkit afhouden. Hoogtepunten waren er genoeg. 'On a tuesday', 'ashes', 'wait' en de afsluiter 'in the passing light of day'.
Kortom, met een voldaan gevoel stapte ik weer in de auto terug naar Vlissingen. Complimenten voor de organisatoren van deze winterse editie. Goede sfeer, passende plek (beetje dezelfde amfitheater-vibe als in Valkenburg en de kans om even de stad Utrecht in te lopen), goede catering en een geweldige line-up. Eigenlijk het enige wat ik hoop dat de volgende editie (zomer en winter) gaat brengen is een geluidstechnicus die weet dat de volumeknop ook naar zachter kan.....
0
geplaatst: 4 februari 2024, 23:48 uur
meesterdch schreef:
Gisteren iets gedaan wat ik eigenlijk niet vind passen bij een festival. Namelijk in je eentje daar heen gaan. Maar aangezien meneer niet kon, mijn echtgenote na de ervaring van Midsummer Prog vermoedde dat ze alleen 'MEER' zou trekken en de kinderen ook andere plannen hadden, toch maar last minute besloten alleen te gaan. Reden: de line-up was te goed om te laten schieten en met name de hoofdact: Pain of Salvation. Al jaren één van mijn favoriete bands en in het genre progmetal eigenlijk gewoon mijn meest favoriete. Ik luister meer naar PoS dan naar Dream Theater bijvoorbeeld. En het raakt en intrigeert ook meer. Maar ik had ze door omstandigheden nog nooit live gezien. En het leven is te kort om zo'n kans te laten schieten. Je weet het met de onrustig briljante Gildenlöw nooit of er een volgende kans komt. Ooit om de reden dat ik alleen moest een optreden van Rush laten schieten. En dat bleek uiteindelijk de laatste keer in Nederland te zijn.
Maar goed, voor PoS aan de beurt was, kwam er al veel moois voorbij. MEER was opnieuw een heerlijke live band. Met dit keer diverse nieuwe nummers die me nieuwsgierig maken naar het komende album. Het spelplezier spat van het podium af en de stemmen van Johanne en Knut mengen geweldig. En wat technisch malheur aan het keyboard van Knut werd ook professioneel getackeld.
Daarna was het de beurt aan TEMIC. Een nieuwe band van de oud keyboardspeler van Haken en Eric Gillette (van Neal Morse Band roem) die zijn eerste optreden hadden. Ik heb de eerste twee nummers geluisterd, maar ben toen toch even de stad Utrecht ingelopen. Technisch knap hoor, met een aardige Noorse zanger. Maar niet bijzonder of eigen genoeg om te blijven hangen.
Ik kwam weer binnen toen LAZULI net begonnen was aan hun optreden. Ik had ooit wel eens wat nummers van hen gehoord, maar op de één of andere manier kon ik er door de taal niet echt in geraken. Hoe anders was dat live. Wat een geweldige band en dus wel met een heel eigen geluid. Alles klopte. De energie, de zang, de bijzondere gekantelde keyboard-opstelling, de vervormde Franse hoorn, de man links waarvan ik eerst dacht dat hij een Chapmann-stick bespeelde, maar als snel besefte dat dit niet kon, aangezien hij er hele melodieuze solo's op speelde (inmiddels gegoogled dat het een Leode was, zelf bedacht en gemaakt door de bespeler vanwege zijn lamme linkerarm) en de inventieve percussie, deels elektronisch en deels akoestisch. En dat er in het Frans gezogen werd, dat stoorde nu dus niet. Het optreden eindigde spetterend met de hele band rondom een soort elektronische marimba, waarop ze eindigde met wat ik dacht te herkennen als 'Eleanor Rigby' (all the lonely people).
Na een hapje eten van de prima opties bij de catering en een kop koffie (allemaal prima geregeld in TivoliVredenburg) was het tijd voor mijn oude liefde Spock's Beard. Ooit voor het eerst live gezien in het oude Tivoli in Utrecht. En nu in deze TivoliVredenburg. En als altijd een goed en vermakelijk optreden. Wel blijf ik de zang van Ted Leonard op de nieuwe nummers niet altijd prettig vinden (iets te schel) en verdronken de 'Leonard' era nummers ook wat in de mix. Het was net of de basgitaar te veel zoemde (ik miste die droge klank die Meros normaal heeft) en de huidige drummer slaat mij iets te hard op zijn drumstel. Daar mis ik de nuances die d'Virgilio en later Jimmy Keegan wel hadden. Maar desalniettemin was het een prima optreden met als hoogtepunten 'Go the way you go', 'Harm's way' en 'On a perfect day'. En als afsluiter natuurlijk een mooie versie van 'the light'.
Toen was het met een alcoholvrij biertje wachten op PoS. Stipt om 21.30 uur begonnen ze met 'Accelerator'. Wat een bak herrie!. Ik vind de kracht van PoS vooral de enorm sterke contrasten tussen hard en zacht, metal en melodie. Dat kwam er gisteravond bij een paar nummers goed uit. Maar met name bij de oudere nummers 'Used' en 'The perfect element' ook vaak niet. Net als bij Spock's Beard had ik het idee dat men het volumeknopje wel iets had mogen minderen (vond ik ook bij de zomerse editie van 2023 in Valkenburg trouwens). Daarnaast stond de stem van Daniel in de harde stukken voor mijn gevoel ook te zacht. Waardoor een andere grote aantrekkingskracht van PoS, de emotionele stem van Daniel Gildenlöw ook soms wegviel in het geheel. Was het dan slecht? Geenszins. Er was veel humor en spelplezier. Een technisch mankement bij de keyboards tijdens 'Restless Boy' werd vakkundig en met een geintje opgelost. Het is alleen al de moeite waard om je puur te focussen op het drumwerk van Léo Margarit. Ik stond voor het tweede deel van het concert aan de zijkant op een balkon (om op tijd het pand te kunnen verlaten voor de twee uur terugrit en in de hoop dat het geluid daar iets meer nuance had) en kon mijn ogen niet van zijn getover op de drumkit afhouden. Hoogtepunten waren er genoeg. 'On a tuesday', 'ashes', 'wait' en de afsluiter 'in the passing light of day'.
Kortom, met een voldaan gevoel stapte ik weer in de auto terug naar Vlissingen. Complimenten voor de organisatoren van deze winterse editie. Goede sfeer, passende plek (beetje dezelfde amfitheater-vibe als in Valkenburg en de kans om even de stad Utrecht in te lopen), goede catering en een geweldige line-up. Eigenlijk het enige wat ik hoop dat de volgende editie (zomer en winter) gaat brengen is een geluidstechnicus die weet dat de volumeknop ook naar zachter kan.....
Gisteren iets gedaan wat ik eigenlijk niet vind passen bij een festival. Namelijk in je eentje daar heen gaan. Maar aangezien meneer niet kon, mijn echtgenote na de ervaring van Midsummer Prog vermoedde dat ze alleen 'MEER' zou trekken en de kinderen ook andere plannen hadden, toch maar last minute besloten alleen te gaan. Reden: de line-up was te goed om te laten schieten en met name de hoofdact: Pain of Salvation. Al jaren één van mijn favoriete bands en in het genre progmetal eigenlijk gewoon mijn meest favoriete. Ik luister meer naar PoS dan naar Dream Theater bijvoorbeeld. En het raakt en intrigeert ook meer. Maar ik had ze door omstandigheden nog nooit live gezien. En het leven is te kort om zo'n kans te laten schieten. Je weet het met de onrustig briljante Gildenlöw nooit of er een volgende kans komt. Ooit om de reden dat ik alleen moest een optreden van Rush laten schieten. En dat bleek uiteindelijk de laatste keer in Nederland te zijn.
Maar goed, voor PoS aan de beurt was, kwam er al veel moois voorbij. MEER was opnieuw een heerlijke live band. Met dit keer diverse nieuwe nummers die me nieuwsgierig maken naar het komende album. Het spelplezier spat van het podium af en de stemmen van Johanne en Knut mengen geweldig. En wat technisch malheur aan het keyboard van Knut werd ook professioneel getackeld.
Daarna was het de beurt aan TEMIC. Een nieuwe band van de oud keyboardspeler van Haken en Eric Gillette (van Neal Morse Band roem) die zijn eerste optreden hadden. Ik heb de eerste twee nummers geluisterd, maar ben toen toch even de stad Utrecht ingelopen. Technisch knap hoor, met een aardige Noorse zanger. Maar niet bijzonder of eigen genoeg om te blijven hangen.
Ik kwam weer binnen toen LAZULI net begonnen was aan hun optreden. Ik had ooit wel eens wat nummers van hen gehoord, maar op de één of andere manier kon ik er door de taal niet echt in geraken. Hoe anders was dat live. Wat een geweldige band en dus wel met een heel eigen geluid. Alles klopte. De energie, de zang, de bijzondere gekantelde keyboard-opstelling, de vervormde Franse hoorn, de man links waarvan ik eerst dacht dat hij een Chapmann-stick bespeelde, maar als snel besefte dat dit niet kon, aangezien hij er hele melodieuze solo's op speelde (inmiddels gegoogled dat het een Leode was, zelf bedacht en gemaakt door de bespeler vanwege zijn lamme linkerarm) en de inventieve percussie, deels elektronisch en deels akoestisch. En dat er in het Frans gezogen werd, dat stoorde nu dus niet. Het optreden eindigde spetterend met de hele band rondom een soort elektronische marimba, waarop ze eindigde met wat ik dacht te herkennen als 'Eleanor Rigby' (all the lonely people).
Na een hapje eten van de prima opties bij de catering en een kop koffie (allemaal prima geregeld in TivoliVredenburg) was het tijd voor mijn oude liefde Spock's Beard. Ooit voor het eerst live gezien in het oude Tivoli in Utrecht. En nu in deze TivoliVredenburg. En als altijd een goed en vermakelijk optreden. Wel blijf ik de zang van Ted Leonard op de nieuwe nummers niet altijd prettig vinden (iets te schel) en verdronken de 'Leonard' era nummers ook wat in de mix. Het was net of de basgitaar te veel zoemde (ik miste die droge klank die Meros normaal heeft) en de huidige drummer slaat mij iets te hard op zijn drumstel. Daar mis ik de nuances die d'Virgilio en later Jimmy Keegan wel hadden. Maar desalniettemin was het een prima optreden met als hoogtepunten 'Go the way you go', 'Harm's way' en 'On a perfect day'. En als afsluiter natuurlijk een mooie versie van 'the light'.
Toen was het met een alcoholvrij biertje wachten op PoS. Stipt om 21.30 uur begonnen ze met 'Accelerator'. Wat een bak herrie!. Ik vind de kracht van PoS vooral de enorm sterke contrasten tussen hard en zacht, metal en melodie. Dat kwam er gisteravond bij een paar nummers goed uit. Maar met name bij de oudere nummers 'Used' en 'The perfect element' ook vaak niet. Net als bij Spock's Beard had ik het idee dat men het volumeknopje wel iets had mogen minderen (vond ik ook bij de zomerse editie van 2023 in Valkenburg trouwens). Daarnaast stond de stem van Daniel in de harde stukken voor mijn gevoel ook te zacht. Waardoor een andere grote aantrekkingskracht van PoS, de emotionele stem van Daniel Gildenlöw ook soms wegviel in het geheel. Was het dan slecht? Geenszins. Er was veel humor en spelplezier. Een technisch mankement bij de keyboards tijdens 'Restless Boy' werd vakkundig en met een geintje opgelost. Het is alleen al de moeite waard om je puur te focussen op het drumwerk van Léo Margarit. Ik stond voor het tweede deel van het concert aan de zijkant op een balkon (om op tijd het pand te kunnen verlaten voor de twee uur terugrit en in de hoop dat het geluid daar iets meer nuance had) en kon mijn ogen niet van zijn getover op de drumkit afhouden. Hoogtepunten waren er genoeg. 'On a tuesday', 'ashes', 'wait' en de afsluiter 'in the passing light of day'.
Kortom, met een voldaan gevoel stapte ik weer in de auto terug naar Vlissingen. Complimenten voor de organisatoren van deze winterse editie. Goede sfeer, passende plek (beetje dezelfde amfitheater-vibe als in Valkenburg en de kans om even de stad Utrecht in te lopen), goede catering en een geweldige line-up. Eigenlijk het enige wat ik hoop dat de volgende editie (zomer en winter) gaat brengen is een geluidstechnicus die weet dat de volumeknop ook naar zachter kan.....
Weer jij wie nou op de toetsen speelde bij PoS? Ik vond het geluid ook niet altijd even lekker, meerdere plekken geprobeerd en ik merkte ook wel dat ze eigenlijk bij ieder optreden gedurende het optreden wel wat bijsleutelden tijdens het concert. Bij Meer hoorde ik aan het begin echt alleen maar drums en bas(das een genre geloof ik, maar dat paste gisteren niet echt
)Bij PoS had ik niet echt de indruk dat het beter werd. Althans, voor mij het optreden zelf wel. Had niet veel met de eerste 2 nummers, maar aant eind was ik niet zo blij dat mijn vrouw toch graag de trein van 23:23 wilde halen (die vervolgens vertraging had)
Al met al toch wel een erg fijne dag. Ik wil wel wat namen zien voordat ik boek, maar 25 januari gaat wel in de agenda.
0
geplaatst: 5 februari 2024, 00:26 uur
Vikram Shankar…. Moest het ook even opzoeken hoor. Maar hij toert ook alweer twee jaar met ze, volgens mij. Daniël Karlsson is toen volgens mij vader geworden en sindsdien niet meer mee op tour geweest.
0
geplaatst: 5 februari 2024, 00:34 uur
meesterdch schreef:
Vikram Shankar…. Moest het ook even opzoeken hoor. Maar hij toert ook alweer twee jaar met ze, volgens mij. Daniël Karlsson is toen volgens mij vader geworden en sindsdien niet meer mee op tour geweest.
(quote)
Vikram Shankar…. Moest het ook even opzoeken hoor. Maar hij toert ook alweer twee jaar met ze, volgens mij. Daniël Karlsson is toen volgens mij vader geworden en sindsdien niet meer mee op tour geweest.
Ah, bedankt! Was wel telkens bang dat hij zijn hoofd door het toetsenbord zou slaan…
0
geplaatst: 5 februari 2024, 07:36 uur
Aproxis schreef:
Ah, bedankt! Was wel telkens bang dat hij zijn hoofd door het toetsenbord zou slaan…
(quote)
Ah, bedankt! Was wel telkens bang dat hij zijn hoofd door het toetsenbord zou slaan…
Ja, hij was nogal enthousiast dat hij mee mocht doen
. Hij moest, zeker bij de nieuwere nummers ook wel op erg veel knopjes drukken en de bas kwam neem ik aan ook uit zijn elektronische vingers.
1
geplaatst: 5 februari 2024, 10:10 uur
Na eerst de plaat was het nu als mooi thuiskomen daar bij Tin Fingers vrijdagavond in De Nachtwacht in Tielt. Onder goedkeurend oog van een levensgrote Lou Reed deden de Antwerpenaren er hun try-out om na de release van hun uitstekend nieuw album straks met dit 'Rock Bottom Ballads' de grotere zalen in te gaan. De Cactus, de Roma en Ancienne Belgique staan al op het programma, naast de festivals komt later dit jaar zeker ook nog Nederland.
Veel intimisme, rook en duisternis op hun kleine podium daar, precies wat hun 'Rock Bottom Ballads' ook vraagt, want het blijft een mistige plaat die ze ongetwijfeld ook 'You Want It Darker' hadden kunnen dopen. Frontman Machtelinckx' etaleert er sowieso ook live een van Vlaanderens mooiste melancholische falsetstemmen. Zijn weemoedige zang is haast wenen geworden, ijl, op de wijze van Thom Yorke, hartenleed dat smartzingend openbloeit. Fantaserend, in Tin Fingers' fraaie, weelderige goed in het oor liggende melodieën. Pure piano en pakken sfeer ademende improvisaties. Daarmee, zo blijkt, grijp je een publiek onmiddellijk vast.
Nog slechts twee nummers in deze set van eersteling 'Groovebox Memories'. Die songs die nu nog het best bij de sound van 'Rock Bottom Ballads' passen, zeg maar: een zwaarmoedig 'Song for Sons with a Fucked up Dad', elektrisch geladen loflied van Machtelinckx voor wie zelf ook z'n fucked-up vader uit het leven zag stappen en het pianolied 'July'. Naadloos aansluitend bij die zalige, intussen grijsgedraaide 'ballades vanaf de rockbodem' die je dus ook live moet hebben gehoord.
Net als op de plaat is het hier prachtig openen met 'Misstep'. Zijn droeve pianoakkoorden, serene percussie en gitaarspel en diepe droneklank begeleiden Machtelinckx in zijn gewichtssloze herinneringstrip, zijn schreeuw om hulp. Volgt op een mooi reggaeritme 'Drumming', de haastige psychedelische 'jamming' richting een mogelijk goddelijk mirakel. Ook 'Goodnight Piano' vindt hier in De Nachtwacht zijn nachtelijke pianostemming. Jazzy ritselende percussie en Machtelinckx die het je toezingt: he's 'howling fading songs'. 'Goodnight Piano', waarin je een intimistisch Tin Fingers binnen één nummer ook ziet versmelen met een behoorlijke dosis explosiviteit en hiermee naar het einde toe in staat blijkt om ook flink loose te gaan.
Alles van het album passeert even welgevallig onder de schijnwerpers. Het folky slepend 'Lullabye for Losers'. De opgejaagd pompende heartbeat van 'Little More'. Een magnifiek viriel 'Hideout' met sloom psychedelisch solerende 'Dans Dans'-gitaren. De uitgeklede elektronica van '5G'. 'LSD' met zijn aanhoudend alarmerend aangeslagen pianoakkoorden en Machtelinckx' slogan 'Don’t do drugs, do LSD'. Tempowisselingen verhogen lsd-gewijs de hartslag, verwijden de pupillen bij iedere explosie der gitaren.
Kom je uiteindelijk als in een roes uit bij Tin Fingers' clautrofobisch minimalistische jam 'Rock Bottom Ballad'. Nog eenmaal gaat Machtelinckx' falsetto de hoogte in, eenzaam begeleid door als doodsklokken repetitief indringende pianotoetsen. Een dies irae-mineur met als een metronoom wegtikkende percussie.
Felix Machtelinckx, met zijn vrienden-geestesgenoten, drummer Marnix Van Soom, op gitaar en synths Quinten de Cuyper en backing vocals en bas Simen Wouters samen opgaand op in één grote séance. Een pak vluchtige ritmes, elektriciteit en hoogzwevend gezongen poëzie samengeperst in een kleine kroeg. Deze band speelt er fris van de lever en is duidelijk klaar voor het grote werk. Geraak je dus dit jaar live niet bij de somberte van The Smile van Thom Yorke, probeer dan gerust dit zwarte Tin Fingers maar.
Veel intimisme, rook en duisternis op hun kleine podium daar, precies wat hun 'Rock Bottom Ballads' ook vraagt, want het blijft een mistige plaat die ze ongetwijfeld ook 'You Want It Darker' hadden kunnen dopen. Frontman Machtelinckx' etaleert er sowieso ook live een van Vlaanderens mooiste melancholische falsetstemmen. Zijn weemoedige zang is haast wenen geworden, ijl, op de wijze van Thom Yorke, hartenleed dat smartzingend openbloeit. Fantaserend, in Tin Fingers' fraaie, weelderige goed in het oor liggende melodieën. Pure piano en pakken sfeer ademende improvisaties. Daarmee, zo blijkt, grijp je een publiek onmiddellijk vast.
Nog slechts twee nummers in deze set van eersteling 'Groovebox Memories'. Die songs die nu nog het best bij de sound van 'Rock Bottom Ballads' passen, zeg maar: een zwaarmoedig 'Song for Sons with a Fucked up Dad', elektrisch geladen loflied van Machtelinckx voor wie zelf ook z'n fucked-up vader uit het leven zag stappen en het pianolied 'July'. Naadloos aansluitend bij die zalige, intussen grijsgedraaide 'ballades vanaf de rockbodem' die je dus ook live moet hebben gehoord.
Net als op de plaat is het hier prachtig openen met 'Misstep'. Zijn droeve pianoakkoorden, serene percussie en gitaarspel en diepe droneklank begeleiden Machtelinckx in zijn gewichtssloze herinneringstrip, zijn schreeuw om hulp. Volgt op een mooi reggaeritme 'Drumming', de haastige psychedelische 'jamming' richting een mogelijk goddelijk mirakel. Ook 'Goodnight Piano' vindt hier in De Nachtwacht zijn nachtelijke pianostemming. Jazzy ritselende percussie en Machtelinckx die het je toezingt: he's 'howling fading songs'. 'Goodnight Piano', waarin je een intimistisch Tin Fingers binnen één nummer ook ziet versmelen met een behoorlijke dosis explosiviteit en hiermee naar het einde toe in staat blijkt om ook flink loose te gaan.
Alles van het album passeert even welgevallig onder de schijnwerpers. Het folky slepend 'Lullabye for Losers'. De opgejaagd pompende heartbeat van 'Little More'. Een magnifiek viriel 'Hideout' met sloom psychedelisch solerende 'Dans Dans'-gitaren. De uitgeklede elektronica van '5G'. 'LSD' met zijn aanhoudend alarmerend aangeslagen pianoakkoorden en Machtelinckx' slogan 'Don’t do drugs, do LSD'. Tempowisselingen verhogen lsd-gewijs de hartslag, verwijden de pupillen bij iedere explosie der gitaren.
Kom je uiteindelijk als in een roes uit bij Tin Fingers' clautrofobisch minimalistische jam 'Rock Bottom Ballad'. Nog eenmaal gaat Machtelinckx' falsetto de hoogte in, eenzaam begeleid door als doodsklokken repetitief indringende pianotoetsen. Een dies irae-mineur met als een metronoom wegtikkende percussie.
Felix Machtelinckx, met zijn vrienden-geestesgenoten, drummer Marnix Van Soom, op gitaar en synths Quinten de Cuyper en backing vocals en bas Simen Wouters samen opgaand op in één grote séance. Een pak vluchtige ritmes, elektriciteit en hoogzwevend gezongen poëzie samengeperst in een kleine kroeg. Deze band speelt er fris van de lever en is duidelijk klaar voor het grote werk. Geraak je dus dit jaar live niet bij de somberte van The Smile van Thom Yorke, probeer dan gerust dit zwarte Tin Fingers maar.
0
geplaatst: 5 februari 2024, 13:15 uur
Aproxis schreef:
Ik vond het geluid ook niet altijd even lekker, meerdere plekken geprobeerd en ik merkte ook wel dat ze eigenlijk bij ieder optreden gedurende het optreden wel wat bijsleutelden.
Ik vond het geluid ook niet altijd even lekker, meerdere plekken geprobeerd en ik merkte ook wel dat ze eigenlijk bij ieder optreden gedurende het optreden wel wat bijsleutelden.
Kun je je quotes ook wat bijsleutelen? Want je kopieert hier een héél lang bericht in zijn geheel. Dat maakt het forum onwerkbaar.
8
geplaatst: 15 februari 2024, 10:20 uur
Orchestral Manoeuvres in the Dark, 14 februari 2024, AFAS Amsterdam (support Walt Disco)
1 november 1993 was mijn 1ste concert van OMD, in Paradiso te Amsterdam. Op valentijnsdag 2024 moest ik weer naar Amsterdam voor een van mijn meest favoriete bands. Deze keer niet in Paradiso maar in het veel grotere AFAS. Het zal voor mij zo ongeveer de 10de keer zijn dat ik ze gezien heb. Het voorprogramma was in handen van Walt Disco. Een band die een soort van The Associates 2.0 is in de mix met wat David Bowie wannebee's met een vleugje industrial en een zanger die de podiumact van Dave Gahan goed heeft bestudeerd. Den zangert gaat in zijn benadering van Billy MacKenzie soms wel een beetje over de top (zelfs met alle genoemde namen al in het achterhoofd) en dat maakt dat het muzikale gebodene soms wat naar de achtergrond verdwijnt. Dat er potentie en kwaliteit in de groep zit was ook wel duidelijk, vooral de laatste twee nummers waren erg sterk. Het optreden werd door de net wel / net niet uitverkochte AFAS wisselend ontvangen maar braaf als de gemiddelde OMD fan is kreeg Walt Disco een beleefd applaus.
Bij OMD weet je zo ongeveer wel wat je kan verwachten. Een handjevol tracks van het nieuwste album en verder hits hits hits. Natuurlijk hoop je op Green, Isotype, The Romance of the Telescope, The Native Daughters of the Golden West en Georgia om maar eens wat te noemen maar dat zit er niet in. Alhoewel, de grootste verrassing was dat het handjevol nummers van het goed ontvangen Bauhaus Staircase album bijna twee handjes vol bleek! Een gewaagde maar dappere keuze want je weet nooit in hoeverre de aanwezige zijn blijven hangen in de 80's. Ik had het idee dat alle nieuwe nummers positief werden ontvangen en het publiek deed enthousiast mee met de publieksparticipaties bij Don't Go en Look at You Now. Het titelnummer staat in een zeer hoog aanzien bij mij en die viel dan weer net wat tegen. Die had qua sound wel wat vetter gemogen maar toch de moeite waard.
Andy McCluskey is veelvoudig winnaar van de "meest sympatieke frontman in de muziek award" en ook dit jaar zal hij vast weer hoge ogen gooien. Zijn befaamde windmill dancemoves zijn niet meer zo heftig als voorheen en vooral in de benen wat stroef, daar helpen versleten knieen van een 64 jarige ook niet bij natuurlijk. Zoals eigenlijk altijd was hij zeer enthousiast, grappig en vrolijk al kwam ook zoals vrijwel altijd de sneer weer voorbij dat de Sugar Tax singles in Nederland geen hits waren. Het belangrijkste was natuurlijk dat hij prima bij stem was. Het podium was redelijk geweldig. Het enorme scherm strooide de mooiste graphics/visuals/animaties over het publiek uit. Het gedeelte (ik denk tijdens Kleptocracy) waar alle albumhoezen in Bauhaus stijl voorbij kwamen vond ik erg tof.
Het was een erg fijne avond, qua hits miste ik vooral Talking Loud and Clear en ook wel een beetje Walking on the Milky Way die nog wel eens voorbij komt maar goed daar kregen we weer History of Modern, Dreaming en Pandora's Box voor terug. Hoogtepunten waren voor mij Veruschka, History of Modern (Part I), Anthropocene en het immer uitmuntende tweeluik over die Franse maagd.
Paul sloot af met de woorden see you next time dus dat gaan we dan maar weer doen.
Evolution of Species
Anthropocene
Messages
Tesla Girls
Kleptocracy
History of Modern (Part I)
If You Leave
(Forever) Live and Die
Bauhaus Staircase
Souvenir
Joan of Arc
Joan of Arc (Maid of Orleans)
The Rock Drill (intermezzo met o.a. de woorden van Genetic Engineering)
Veruschka
Healing
Don't Go
So in Love
Dreaming
Locomotion
Sailing on the Seven Seas
Enola Gay
Look at You Now
Pandora's Box
Electricity
1 november 1993 was mijn 1ste concert van OMD, in Paradiso te Amsterdam. Op valentijnsdag 2024 moest ik weer naar Amsterdam voor een van mijn meest favoriete bands. Deze keer niet in Paradiso maar in het veel grotere AFAS. Het zal voor mij zo ongeveer de 10de keer zijn dat ik ze gezien heb. Het voorprogramma was in handen van Walt Disco. Een band die een soort van The Associates 2.0 is in de mix met wat David Bowie wannebee's met een vleugje industrial en een zanger die de podiumact van Dave Gahan goed heeft bestudeerd. Den zangert gaat in zijn benadering van Billy MacKenzie soms wel een beetje over de top (zelfs met alle genoemde namen al in het achterhoofd) en dat maakt dat het muzikale gebodene soms wat naar de achtergrond verdwijnt. Dat er potentie en kwaliteit in de groep zit was ook wel duidelijk, vooral de laatste twee nummers waren erg sterk. Het optreden werd door de net wel / net niet uitverkochte AFAS wisselend ontvangen maar braaf als de gemiddelde OMD fan is kreeg Walt Disco een beleefd applaus.
Bij OMD weet je zo ongeveer wel wat je kan verwachten. Een handjevol tracks van het nieuwste album en verder hits hits hits. Natuurlijk hoop je op Green, Isotype, The Romance of the Telescope, The Native Daughters of the Golden West en Georgia om maar eens wat te noemen maar dat zit er niet in. Alhoewel, de grootste verrassing was dat het handjevol nummers van het goed ontvangen Bauhaus Staircase album bijna twee handjes vol bleek! Een gewaagde maar dappere keuze want je weet nooit in hoeverre de aanwezige zijn blijven hangen in de 80's. Ik had het idee dat alle nieuwe nummers positief werden ontvangen en het publiek deed enthousiast mee met de publieksparticipaties bij Don't Go en Look at You Now. Het titelnummer staat in een zeer hoog aanzien bij mij en die viel dan weer net wat tegen. Die had qua sound wel wat vetter gemogen maar toch de moeite waard.
Andy McCluskey is veelvoudig winnaar van de "meest sympatieke frontman in de muziek award" en ook dit jaar zal hij vast weer hoge ogen gooien. Zijn befaamde windmill dancemoves zijn niet meer zo heftig als voorheen en vooral in de benen wat stroef, daar helpen versleten knieen van een 64 jarige ook niet bij natuurlijk. Zoals eigenlijk altijd was hij zeer enthousiast, grappig en vrolijk al kwam ook zoals vrijwel altijd de sneer weer voorbij dat de Sugar Tax singles in Nederland geen hits waren. Het belangrijkste was natuurlijk dat hij prima bij stem was. Het podium was redelijk geweldig. Het enorme scherm strooide de mooiste graphics/visuals/animaties over het publiek uit. Het gedeelte (ik denk tijdens Kleptocracy) waar alle albumhoezen in Bauhaus stijl voorbij kwamen vond ik erg tof.
Het was een erg fijne avond, qua hits miste ik vooral Talking Loud and Clear en ook wel een beetje Walking on the Milky Way die nog wel eens voorbij komt maar goed daar kregen we weer History of Modern, Dreaming en Pandora's Box voor terug. Hoogtepunten waren voor mij Veruschka, History of Modern (Part I), Anthropocene en het immer uitmuntende tweeluik over die Franse maagd.
Paul sloot af met de woorden see you next time dus dat gaan we dan maar weer doen.
Evolution of Species
Anthropocene
Messages
Tesla Girls
Kleptocracy
History of Modern (Part I)
If You Leave
(Forever) Live and Die
Bauhaus Staircase
Souvenir
Joan of Arc
Joan of Arc (Maid of Orleans)
The Rock Drill (intermezzo met o.a. de woorden van Genetic Engineering)
Veruschka
Healing
Don't Go
So in Love
Dreaming
Locomotion
Sailing on the Seven Seas
Enola Gay
Look at You Now
Pandora's Box
Electricity
2
Casartelli (moderator)
geplaatst: 15 februari 2024, 14:31 uur
vigil schreef:
Orchestral Manoeuvres in the Dark, 14 februari 2024, AFAS Amsterdam (support Walt Disco)
Ja, daar was ik ook.Orchestral Manoeuvres in the Dark, 14 februari 2024, AFAS Amsterdam (support Walt Disco)
Het voorprogramma werd hiervoor correct samengevat; het deed mij (ook) niet onmiddellijk naar de merchandise draven.
OMD leverde, inclusief meer Bauhaus Staircase-materiaal dan ik verwacht had, misschien überhaupt wel meer post 80's materiaal dan ik verwacht had. Genoeg hits voor een feest der herkenning, al had ik best zonder Tesla Girls en (vooral) Locomotion gekund. Statues werd het meest gemist (als mijn geheugen me niet bedriegt werd die op mijn eerste OMD-concert (een dubbelconcert met Simple Minds) nog wel gespeeld, dus dat was niet per se een onrealistische wens). Het Jeanne d'Arc tweeluik kwam vroeg, maar de laatste nummers voor en van de toegift hebben hun sporen allicht ook ruimschoots verdiend.
Het was al bij al een prima avond, al vermoed ik dat ik met dit derde OMD-concert nu wel genoeg Andy en Paul live meegemaakt heb.
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 16 februari 2024, 14:55 uur
Ik had overigens niet vooraf verwacht dat de Volkskrant iets over OMD zou schrijven, maar zie daar:
Doem en dansen, bij de synthpopveteranen van OMD gaan die twee prima samen - volkskrant.nl
Doem en dansen, bij de synthpopveteranen van OMD gaan die twee prima samen - volkskrant.nl
3
geplaatst: 18 februari 2024, 11:32 uur
Gisteren naar een orkestrale uitvoering van Dr. Dre's muziek geweest in Eindhoven van een Londens gezelschap. Dat was op voorhand al een matig idee en dat was in de praktijk ook zo. De knallende producties van het 2001 album komen met live instrumenten altijd minder uit de verf dan op plaat. Daarbij was er een vrij kleurloze rapper die alle verses van de verschillende rappers op het album voor zijn rekening nam. Sommige tracks waren leuk om op deze manier te horen (Bang Bang, Forgot about Dre), maar het voelde allemaal vrij ongemakkelijk aan. Twee keer Still DRE en Forgot about Dre doen en Stan van Eminem als een soort meezinger met de zaal waren wel de druppels. Kut-coverconcept dat binnen hiphop eigenlijk not done moet zijn en blijven als je het mij vraagt.
1
geplaatst: 22 februari 2024, 17:36 uur
Depeche Mode, Ziggo Dome, 8 februari.
Vorig jaar nog gezien, maar omdat een vriend heel graag ze een keertje wilde zien, toch maar weer meegegaan. Het kaartje was pittig geprijsd, maar eerlijk is eerlijk, het was een prima optreden. De sfeer was de vorige keer nogal zwaar (begrijpelijk natuurlijk door het overlijden van Andy Fletcher), maar nu stroomde de positieve energie door de zaal. Het geheel zat allemaal strak in elkaar. Een mooie mengelmoes van nieuwe nummers en hits kwam langs en pas rond 23.00 na 24 nummers was het concert afgelopen. Ik was vooral erg blij om Somebody langs te horen komen. Het was echt een topconcert!
Vorig jaar nog gezien, maar omdat een vriend heel graag ze een keertje wilde zien, toch maar weer meegegaan. Het kaartje was pittig geprijsd, maar eerlijk is eerlijk, het was een prima optreden. De sfeer was de vorige keer nogal zwaar (begrijpelijk natuurlijk door het overlijden van Andy Fletcher), maar nu stroomde de positieve energie door de zaal. Het geheel zat allemaal strak in elkaar. Een mooie mengelmoes van nieuwe nummers en hits kwam langs en pas rond 23.00 na 24 nummers was het concert afgelopen. Ik was vooral erg blij om Somebody langs te horen komen. Het was echt een topconcert!
0
Jan uit Berlijn
geplaatst: 25 februari 2024, 00:51 uur
Op 17 en 18 februari heb ik 2 zalige concerten bijgewoond van 1 en dezelfde artiest.
De 17e in Keulen. Op een achteraf zaaltje (via een miserabele weg, met gaten) in Keulen-Noord.
Leuke locatie, totaal relaxed.
Als vrij groot mens nam ik plaats tegen de wand (met hoogstaande verwarming). In afwachting van opgehitste muziek uit het verleden door een 20 jarige.....
Stephen Sanchez.
Het optreden was een verrukking.
Een combi van eigen nummers en hoogtepunten uit het verleden. Roy Orbison en vanavond ontbrak het nummer van de Righteous Brothers, Unchained Melody.
Maar oké, het was een werkelijk heerlijk optreden van een absoluut talent onder begeleiding van een prima band.
Een dag later heb ik hetzelfde gevoel gehad tijdens een optreden in mijn eigen omgeving (kilometertje of 600 verder).
Kortom? Een absoluut talent. Vernieuwend? Nee! Maar wél een échte charismatische troubadour met een ongelooflijk goeie stem.
Zijn er mensen bij het concert op de Melkweg geweest?
De 17e in Keulen. Op een achteraf zaaltje (via een miserabele weg, met gaten) in Keulen-Noord.
Leuke locatie, totaal relaxed.
Als vrij groot mens nam ik plaats tegen de wand (met hoogstaande verwarming). In afwachting van opgehitste muziek uit het verleden door een 20 jarige.....
Stephen Sanchez.
Het optreden was een verrukking.
Een combi van eigen nummers en hoogtepunten uit het verleden. Roy Orbison en vanavond ontbrak het nummer van de Righteous Brothers, Unchained Melody.
Maar oké, het was een werkelijk heerlijk optreden van een absoluut talent onder begeleiding van een prima band.
Een dag later heb ik hetzelfde gevoel gehad tijdens een optreden in mijn eigen omgeving (kilometertje of 600 verder).
Kortom? Een absoluut talent. Vernieuwend? Nee! Maar wél een échte charismatische troubadour met een ongelooflijk goeie stem.
Zijn er mensen bij het concert op de Melkweg geweest?
0
geplaatst: 25 februari 2024, 17:55 uur
Nr.4 schreef:
Gisteren naar een orkestrale uitvoering van Dr. Dre's muziek geweest in Eindhoven van een Londens gezelschap. Dat was op voorhand al een matig idee en dat was in de praktijk ook zo. De knallende producties van het 2001 album komen met live instrumenten altijd minder uit de verf dan op plaat. Daarbij was er een vrij kleurloze rapper die alle verses van de verschillende rappers op het album voor zijn rekening nam. Sommige tracks waren leuk om op deze manier te horen (Bang Bang, Forgot about Dre), maar het voelde allemaal vrij ongemakkelijk aan. Twee keer Still DRE en Forgot about Dre doen en Stan van Eminem als een soort meezinger met de zaal waren wel de druppels. Kut-coverconcept dat binnen hiphop eigenlijk not done moet zijn en blijven als je het mij vraagt.
Gisteren naar een orkestrale uitvoering van Dr. Dre's muziek geweest in Eindhoven van een Londens gezelschap. Dat was op voorhand al een matig idee en dat was in de praktijk ook zo. De knallende producties van het 2001 album komen met live instrumenten altijd minder uit de verf dan op plaat. Daarbij was er een vrij kleurloze rapper die alle verses van de verschillende rappers op het album voor zijn rekening nam. Sommige tracks waren leuk om op deze manier te horen (Bang Bang, Forgot about Dre), maar het voelde allemaal vrij ongemakkelijk aan. Twee keer Still DRE en Forgot about Dre doen en Stan van Eminem als een soort meezinger met de zaal waren wel de druppels. Kut-coverconcept dat binnen hiphop eigenlijk not done moet zijn en blijven als je het mij vraagt.
Ik ben niet gegaan omdat ik bang was dat het mega ongemakkelijk zou worden met een matige rapper. Dat was dus ook zo. Was het druk?
0
geplaatst: 25 februari 2024, 18:13 uur
MAS schreef:
Ik ben niet gegaan omdat ik bang was dat het mega ongemakkelijk zou worden met een matige rapper. Dat was dus ook zo. Was het druk?
Ik ben niet gegaan omdat ik bang was dat het mega ongemakkelijk zou worden met een matige rapper. Dat was dus ook zo. Was het druk?
Verstandige beslissing. Het was druk ja. Bijna helemaal vol. Maar zoals gezegd, niets gemist. Denk vooral een leuk avondje voor mensen die dat album wel de shit vinden, maar verder niet al te diep in hiphop duiken. Maar goed, eigenlijk gaat het al mis bij het concept. Coverbandstylo is meer iets voor de Iron Maidens en Metallica's van deze wereld ofzo. Heb het idee dat het in die kringen wel geaccepteerd iets is, al heb ik daar verder geen verstand van.
0
Glitch
geplaatst: 25 februari 2024, 19:11 uur
Nr.4 schreef:
Coverbandstylo is meer iets voor de Iron Maidens en Metallica's van deze wereld ofzo.
Ew, neen. Bands die een cover spelen tijdens een setlist, geweldig. Maar 100% coverbands, nope.Coverbandstylo is meer iets voor de Iron Maidens en Metallica's van deze wereld ofzo.
3
geplaatst: 3 maart 2024, 12:26 uur
In aanloop naar de grote meeting in Antwerpen was ik alvast wat verder afgezakt naar het zuiden, namelijk naar het Les Inrocks Festival in Parijs. Een indoor festival georganiseerd door een Frans tijdschrift. Meerdaags, maar ik was er dus maar één dag; ik kwam vooral voor de band Fat Dog.
Na een wat onwennige aankomst, want zo goed is mijn Frans niet, had ik het allemaal vrij snel gevonden en kwam ik rond 20:15 binnen in een ruimte met een dj en een bar. Daaromheen waren twee zalen, maar opvallend genoeg overlapten de bands toch voor een groot deel: de optredens besloegen gemiddeld 35-45 minuten en in de grote zaal begonnen ze 15 minuten later dan in de kleine zaal.
Fat Dog was dus mijn must-see, die zouden om 21:20 spelen in de grote zaal. Eerst maar even oriënteren: op het huidige tijdstip zouden Lambrini Girls spelen dus als ik die hoor zit ik in de goede zaal. Van links hoorde ik muziek komen, dus ik ben naar die zaal toegelopen. Nee dat zijn de Lambrini Girls niet, dan moet dat Mary and the Junkyard zijn. Dan maar naar de rechterkant gelopen, en inderdaad, daar speelden de Lambrini Girls dus.
Lambrini Girls had ik deels al eerder gezien op Best Kept Secret en toen vond ik het helemaal niks, maar ik heb ze nog even een tweede kans gegeven. Helaas, ook nu vond ik het waardeloos. Een hoop politieke teksten schreeuwen en het publiek die ook mee laten schreeuwen en verder zoveel mogelijk lawaai maken op een gitaar. Muzikaal had het allemaal weinig om het lijf. Op BKS ben ik ervan weggelopen en dat heb ik nu weer gedaan. Terug naar Mary and the Junkyard dan maar, dat klonk tenminste wel ergens naar. En dan snel terug naar de grote zaal om een plekje te vinden voor Fat Dog.
En wat gaf Fat Dog weer een goed optreden weg. Vol energie, met ook een fantastisch publiek dat er vol voor ging. De afsluiter Wake Me Up moet echt de volgende single worden, wat een energie heeft dat nummer. Ook op Lowlands gaat dit een van de grootste feestjes van het jaar worden.
Ondanks dat het festival pas om 20:00 begon was er ruim voorzien in eten. Dat kwam goed uit, want kans om fatsoenlijk te eten had ik onderweg nog niet gehad. Terwijl ik een salade verorberde liep plots de zanger van Fat Dog op me af, ik had namelijk een t-shirt van hun aan en dat vond hij natuurlijk mooi. Ditzelfde gebeurde vorig jaar trouwens ook met de drummer van Fat Dog in Brebl, zo'n t-shirt werkt blijkbaar als een soort magneet.
Dan de laatste bands. In de kleine zaal speelde een Franse band waarvan ik de naam vergeten ben, dat was niet zo heel indrukwekkend. Naar de grote zaal dan maar, daar speelde ook een Franse band genaamd Gwendoline en dat klonk een stuk beter. Alternatieve rock met fijne synths en een vleugje hiphop. De zaal was hier ook helemaal voor volgelopen dus dit is duidelijk populair daar.
Achteraf kon er in de centrale ruimte nog een uurtje afgedanst worden. De dj sloot om klokslag middernacht af met Bohemian Rhapsody, en de dj dirigeerde als een ware orkestleider het publiek om nog één keer mee te zingen. Een briljant slot van een heel mooi festival.
Samenvattend heb ik het hier erg naar mijn zin gehad. Gezellig druk, maar niet té druk, goede organisatie, goede sfeer en een heel fijn publiek. Ik zou hier zo weer terug kunnen komen
Na een wat onwennige aankomst, want zo goed is mijn Frans niet, had ik het allemaal vrij snel gevonden en kwam ik rond 20:15 binnen in een ruimte met een dj en een bar. Daaromheen waren twee zalen, maar opvallend genoeg overlapten de bands toch voor een groot deel: de optredens besloegen gemiddeld 35-45 minuten en in de grote zaal begonnen ze 15 minuten later dan in de kleine zaal.
Fat Dog was dus mijn must-see, die zouden om 21:20 spelen in de grote zaal. Eerst maar even oriënteren: op het huidige tijdstip zouden Lambrini Girls spelen dus als ik die hoor zit ik in de goede zaal. Van links hoorde ik muziek komen, dus ik ben naar die zaal toegelopen. Nee dat zijn de Lambrini Girls niet, dan moet dat Mary and the Junkyard zijn. Dan maar naar de rechterkant gelopen, en inderdaad, daar speelden de Lambrini Girls dus.
Lambrini Girls had ik deels al eerder gezien op Best Kept Secret en toen vond ik het helemaal niks, maar ik heb ze nog even een tweede kans gegeven. Helaas, ook nu vond ik het waardeloos. Een hoop politieke teksten schreeuwen en het publiek die ook mee laten schreeuwen en verder zoveel mogelijk lawaai maken op een gitaar. Muzikaal had het allemaal weinig om het lijf. Op BKS ben ik ervan weggelopen en dat heb ik nu weer gedaan. Terug naar Mary and the Junkyard dan maar, dat klonk tenminste wel ergens naar. En dan snel terug naar de grote zaal om een plekje te vinden voor Fat Dog.
En wat gaf Fat Dog weer een goed optreden weg. Vol energie, met ook een fantastisch publiek dat er vol voor ging. De afsluiter Wake Me Up moet echt de volgende single worden, wat een energie heeft dat nummer. Ook op Lowlands gaat dit een van de grootste feestjes van het jaar worden.
Ondanks dat het festival pas om 20:00 begon was er ruim voorzien in eten. Dat kwam goed uit, want kans om fatsoenlijk te eten had ik onderweg nog niet gehad. Terwijl ik een salade verorberde liep plots de zanger van Fat Dog op me af, ik had namelijk een t-shirt van hun aan en dat vond hij natuurlijk mooi. Ditzelfde gebeurde vorig jaar trouwens ook met de drummer van Fat Dog in Brebl, zo'n t-shirt werkt blijkbaar als een soort magneet.
Dan de laatste bands. In de kleine zaal speelde een Franse band waarvan ik de naam vergeten ben, dat was niet zo heel indrukwekkend. Naar de grote zaal dan maar, daar speelde ook een Franse band genaamd Gwendoline en dat klonk een stuk beter. Alternatieve rock met fijne synths en een vleugje hiphop. De zaal was hier ook helemaal voor volgelopen dus dit is duidelijk populair daar.
Achteraf kon er in de centrale ruimte nog een uurtje afgedanst worden. De dj sloot om klokslag middernacht af met Bohemian Rhapsody, en de dj dirigeerde als een ware orkestleider het publiek om nog één keer mee te zingen. Een briljant slot van een heel mooi festival.
Samenvattend heb ik het hier erg naar mijn zin gehad. Gezellig druk, maar niet té druk, goede organisatie, goede sfeer en een heel fijn publiek. Ik zou hier zo weer terug kunnen komen
3
geplaatst: 4 maart 2024, 22:30 uur
Afgelopen dinsdag Fever Ray gezien in de Gashouder te Amsterdam. Fijne freakshow en voor een dinsdag optreden fijn dansbaar. Blijft sowieso een toffe locatie de Gashouder. Jammer dat ze principieel geen hits van The Knife speelt.
En gisteren eindelijk een keer Sophie Ellis - Bextor gezien, die aan haar tweede leven lijkt te zijn begonnen. In een bomvolle Ronda trakteerde ze iedereen op een heuse disco show met ook genoeg intieme momenten. Ze is ook erg spontaan op het podium en spraakzaam naar haar publiek toe. Ze leunt zeker niet alleen op het recente succes van ''Murder...Floor''. De mash up van Lady (Modjo) naar Groovejet was fabelachtig onvoorspelbaar. En vergeten nummers in haar oeuvre als ''Get Over You'' en met name ''Heartbreak'' stalen de show. Covers van Alcazar, Hot Chip, Abba & Madonna pakten ook echt wel goed uit.
En gisteren eindelijk een keer Sophie Ellis - Bextor gezien, die aan haar tweede leven lijkt te zijn begonnen. In een bomvolle Ronda trakteerde ze iedereen op een heuse disco show met ook genoeg intieme momenten. Ze is ook erg spontaan op het podium en spraakzaam naar haar publiek toe. Ze leunt zeker niet alleen op het recente succes van ''Murder...Floor''. De mash up van Lady (Modjo) naar Groovejet was fabelachtig onvoorspelbaar. En vergeten nummers in haar oeuvre als ''Get Over You'' en met name ''Heartbreak'' stalen de show. Covers van Alcazar, Hot Chip, Abba & Madonna pakten ook echt wel goed uit.
3
geplaatst: 6 maart 2024, 21:02 uur
Gisteren Diiv gezien in Tivolivredenburg. Het was erg druk en bijna uitverkocht.
Dit is hun enige show in Nederland en ze zijn bezig met een nieuw album.
Daarvan speelde ze een aantal nummers, wat nog wat onwennig was.
Op het eind werd het beter en ze sloten af met een vlammende versie van Doused.
Dit is hun enige show in Nederland en ze zijn bezig met een nieuw album.
Daarvan speelde ze een aantal nummers, wat nog wat onwennig was.
Op het eind werd het beter en ze sloten af met een vlammende versie van Doused.
3
geplaatst: 7 maart 2024, 00:20 uur
05 maart 2024 DIIV @TivoliVredenburg, Utrecht loopt vanavond nog geen storm als iets over zeven uur de deuren open gaan. De eerste clubshow uit deze Europese tour is dan ook niet uitverkocht, dit waar het later op de avond er wel veel weg van heeft qua drukten. Tegelijkertijd speelt broertje Jack Doyle Smith met zijn band Beachfossils in een uitverkochte Paradiso. DIIV is in ieder geval vroegtijdig in Europa om wat nieuwe nummers gehoor te brengen, dit voort het nieuwe 'Frog in Boiling Water' album wordt uitgebracht over twee maanden.
De intro heeft de band niet nodig. Op een dia scherm verschijnt een persoon die de ervaring van het DIIV concert uitlegt en de daar mogelijke gevolgen van voor het aanwezige publiek vertelt. Het lijkt wat slecht jat werk te zijn van de toen meesterlijke intro van de laatste Tame Impala tour. Gelukkig doet dit eenmaal vergeten waarna de band lekker van start ging met 'Like Before You Were Born' waar fans van Deceiver niet teleurgesteld werden op deze avond. De setlist is wisselend aan tracks van Deceiver en het opkomende album. Van debuutalbum Oshin en Is The Is Are werdt er helaas niet veel gespeeld.
Vooral het nieuwe werk komt wat rommelig en onwennig over. Voor de band erg logisch want twee tracks waren wereldwijd nog eens niet uitgegeven, laat staan live gespeeld. En dat is een hele eer om als eerste live te mogen ervaren. Het Utrechtse publiek ontvongen de tracks met een warm aplaus, maar moesten er mogelijk ook nog even in komen. Met resultaad dat 'Raining on Your Pillow' zonder dat publiek de mogelijke fout door had, opnieuw gespeeld moest worden.
Daarnaast lijkt deze valse start niet het enige te zijn wat dwars zat. Gitarist/zanger Zachary Cole Smith voelt zich namelijk niet lekker, maar zoals bassist Colin Caulfield al riep the show must go on! And so they did, waar het hier en daar nog echt even lekker er op los ging. Zodanig zelfs dat er mondjes maat langzaam een moshpit vormde en crowd surfen werdt uitgevoerd. Deze vlam sloeg zeker een paar keer over tussen publiek en band. Vooral tracks als 'Archeron' en 'Between Tides' (Deceiver) en 'Air Conditioning' en 'Douced' (Oshin) en 'Take Tour Time' (Is The Is Are) pakte rockend uit en liet publiek los gaan. Dit waar de andere tracks het evenwichtig op gemiddeld vuur hielden tussen de nieuwe brand gebluste (bespeelde) tracks door.
De intro heeft de band niet nodig. Op een dia scherm verschijnt een persoon die de ervaring van het DIIV concert uitlegt en de daar mogelijke gevolgen van voor het aanwezige publiek vertelt. Het lijkt wat slecht jat werk te zijn van de toen meesterlijke intro van de laatste Tame Impala tour. Gelukkig doet dit eenmaal vergeten waarna de band lekker van start ging met 'Like Before You Were Born' waar fans van Deceiver niet teleurgesteld werden op deze avond. De setlist is wisselend aan tracks van Deceiver en het opkomende album. Van debuutalbum Oshin en Is The Is Are werdt er helaas niet veel gespeeld.
Vooral het nieuwe werk komt wat rommelig en onwennig over. Voor de band erg logisch want twee tracks waren wereldwijd nog eens niet uitgegeven, laat staan live gespeeld. En dat is een hele eer om als eerste live te mogen ervaren. Het Utrechtse publiek ontvongen de tracks met een warm aplaus, maar moesten er mogelijk ook nog even in komen. Met resultaad dat 'Raining on Your Pillow' zonder dat publiek de mogelijke fout door had, opnieuw gespeeld moest worden.
Daarnaast lijkt deze valse start niet het enige te zijn wat dwars zat. Gitarist/zanger Zachary Cole Smith voelt zich namelijk niet lekker, maar zoals bassist Colin Caulfield al riep the show must go on! And so they did, waar het hier en daar nog echt even lekker er op los ging. Zodanig zelfs dat er mondjes maat langzaam een moshpit vormde en crowd surfen werdt uitgevoerd. Deze vlam sloeg zeker een paar keer over tussen publiek en band. Vooral tracks als 'Archeron' en 'Between Tides' (Deceiver) en 'Air Conditioning' en 'Douced' (Oshin) en 'Take Tour Time' (Is The Is Are) pakte rockend uit en liet publiek los gaan. Dit waar de andere tracks het evenwichtig op gemiddeld vuur hielden tussen de nieuwe brand gebluste (bespeelde) tracks door.
1
geplaatst: 7 maart 2024, 09:07 uur
Accuraat verslag, Lars Muziek.. Met als kanttekeningen dat er volgens mij drie nog niet uitgebrachte nummers werden gespeeld. En bij je lijstje nummers waarop het publiek losging mist Take Your Time: wat mij betreft met Doused en Blankenship het hoogepunt van het optreden.
En fijne opname van Doused, likeahurricane.
En fijne opname van Doused, likeahurricane.
1
geplaatst: 7 maart 2024, 16:30 uur
Waar was Wait though? En How Long Have You Known? Dat die classics NIET werden gespeeld, dat kan echt NIET... Verder heerlijk optreden weeral, derde keer dat ik ze zag. Derde keer goede keer, altijd al goed livebandje geweest dat DIIV. Vorige keer dat ik ze zag was begin maart 2020, 4 jaar geleden alweer. Hopelijk geen nieuwe lockdown in aantocht nu? 
* denotes required fields.