Live in de mooie zaal van het Zonnehuis in Amsterdam noord speelde Christian Kjellvander.
Deze midden in een woonwijk gelegen zaal is prachtig en volgens Christian in vorm van een mond van een walvis.

Hij speelde bijna zijn volledige laatste album Hold Your Love Still, maar ook een aantal prachtige nummers van zijn eerdere albums:

Enno Bunger, Zeche Carl Essen

Ik zeg altijd tegen Duitsers dat ik Duits heb geleerd met Tatort, Kommissar Rex en Rammstein, maar eigenlijk moet Enno Bunger ook in dat rijtje. In de inmiddels meer dan tien jaar dat ik zijn muziek luister is mijn vocabulaire flink uitgebreid.

Omdat het met Duitse artiesten op Nederlandse poppodia niet zo wil vlotten ben ik gisteren naar Essen gereden voor alweer mijn vijfde live ervaring. Dit keer met band, wat resulteerde in een flink rockende start. Enno's muziek gaat van ingetogen piano tot flinke lagen synthesizers en gitaren, met altijd (maatschappij) kritische en openhartige teksten als basis. Niet altijd even gezellige kost, maar met z'n aandoenlijke (knullige?) praatjes tussendoor en "slechte" grapjes is een lach nooit ver weg.

Het publiek had er zin in - er werd gedanst en luidkeels meegezongen met "hitjes" als Bucketlist, Ponyhof en het oudje Regen. Ook de teksten van het nieuwste album (Der Beste Verlierer) zaten er al goed in bij de meesten. Na ruim twee uur zat het er op: nog even een plaat gekocht, een praatje gemaakt en daarna vol gas over de Autobahn weer naar huis.

Gisteren IDLES gezien in Afas Live. Nu heb ik al heel veel concerten gezien, maar zelden was een concert zo intens als gisteren. Nu is de punkrock van IDLES op zich al intens, maar de uitvoering live was werkelijk fenomenaal gedaan. Zanger Joe Talbot liep daarbij voorop, wat een frontman is dat. Alleen live bleek ook de complete band fantastisch te spelen. Klasse spel en alles dus intens vanuit de kleine teen gebracht. En dat sloeg compleet over op de zaal, wat een geweldige sfeer was daar.

Mijn oordeel: 5*

'Gisteren' gezien ...

02/03: Het Zesde Metaal in Paradiso
Dit was mijn eerste concert in de kleine zaal (terwijl ik ook al aardig wat keren naar Paradiso ging). Een fijn, intiem concert. Hun oeuvre ken ik niet van binnen en van buiten, dus veel nummers gehoord die vaag of niet bekend voor kwamen. Het nodigde uit om vaker albums van hen op te zetten. Uiteindelijk ook maar Ploegsteert meegepakt bij de merch.

05/03: Editors in AFAS
Niet de eerste keer Editors, maar wel de eerste keer een volledig concert. Hun studioalbums ben ik al een aantal jaar uit het oog verloren, maar de oude(re) nummers luister ik nog met enige regelmaat. Niet dat de nieuwe nummers me tegenvielen (ze luisterden aardig weg), maar echt opveren was het toch bij de grote klassiekers.

07/03: Nils Frahm in Concertgebouw
Niemand hier die er geweest is? Of was er simpelweg geen goesting om erover te schrijven? Snap ik wel, want woorden kunnen toch niet adequaat beschrijven hoe briljant deze man. Dit was concert nummer 6 die ik bijwoonde van hem en ook deze was weer fenomenaal. De akoestiek van het Concertgebouw leent zich perfect voor de ingetogen pianoklanken, maar ook zijn elektronische werk knalde hard door de speakers. Een uitzinnige zaal bracht zeer verdiend een staande ovatie. En wat een verademing om de stilte te horen die het Editors-publiek duidelijk niet op kon brengen.

Christian Kjellvander, bovenkamer intimiteit in kleine zaal van Luxor Live

Ik heb al verschillende concerten in de grote zaal van Luxor Live te Arnhem mogen beleven, maar had nog nooit eerder de knusse kleine zaal boven bezocht. Deze plek ademt in alles de sfeer van een knusse huiskamer. Het is jammer dat het Christian Kjellvander niet lukt om genoeg bezoekers op de been te krijgen om de grote zaal te vullen. Anderzijds ervaar je daar niet de intimiteit die het kleinschalige optreden wel oproept. Laten we stellen dat ik getuige ben van een indrukwekkende avond, welke iets van de Der Himmel über Berlin tragiek wegheeft waarbij Nick Cave het aanwezige publiek betovert. De boomlange magere Christian Kjellvander straalt ook die magie uit, en zijn filmische lang uitgerekte nummers komen hier gewoon het beste tot zijn recht.

Het is echter de nuchtere Brabander Niels Duffhuës die met zijn in een bunker geschreven Warlock Enemy songs de avond opent. Bij deze muziek is het echter belangrijk dat je van de achtergrond op de hoogte bent. Dan doorzie je de humor van Doorbell, waarbij iemand de deuren langs gaat om onwetende mensen geld af te troggelen, dan begrijp je de eeuwige koortsige Hunter jacht en de innerlijke strijd van de singer-songwriter. Zijn opkomst is wat ongemakkelijk, nog voordat Niels Duffhuës zich op het podium settelt draait men de muziek al weg, waardoor hij amper voorbereidingstijd heeft. Door het veelvoudig gebruik van echo’s en effecten mis je de draagkracht waarmee hij zich zo sterk op Warlock Enemy neerzet. Het is hoe dan ook aan de ene kant een ondankbare taak om als voorprogramma het publiek op te warmen, zeker als verschillende aanwezigen nog in gesprek met elkaar zijn. Je laat je in een half uur tijd van je beste kant zien, en de droge grappen over de ene nieuwe plaat en de oude vorige plaat worden niet helemaal opgepakt. Het nodigt in ieder geval wel uit om Niels Duffhuës ooit nog in een andere setting te ervaren, waar hij als hoofdsmaakmaker van de avond geprogrammeerd staat.

Christian Kjellvander pakt de zaal al direct met zijn jammerende donkere klaagzang van Western Hemisphere in. Laagje na laagje bouwt hij de opener van het vorig jaar verschenen Hold Your Love Still op. Subtiliteit is het codewoord, waarbij bassist Ruben Engzell voor die kleine extra’s zorgt, belletjes op de achtergrond laat glinsteren en met kleine toevoegingen de warmte meer glans geeft. Warmte welke door twee aanwezige kandelaars gesymboliseerd wordt, en dezelfde warmte welke vanwege brandvoorschriften al snel gedoofd nietszeggend het door Pelle Anderssong gespeelde orgel zwijgzaam opsieren. Toch is het vooral het samenspel tussen de gitarist Christian Kjellvander en drummer Svante Sjöblom dat de meeste indruk maakt. Deze geroutineerde muzikant is vooral als gitarist bekend, maar ontstijgt zichzelf in zijn zeer geschoolde complexe slachtveld, waarmee hij Christian Kjellvander ophitst en ver boven zichzelf laat uitzweven. Want zo voelt het, als een film noir roadmovie waar de uit Zweden afkomstige singer-songwriter zijn Amerikaanse ervaringsjaren mengt. Het woeste drukkende dichtbeboste sluit perfect bij de wijde kale woestijnvlakten aan. Dit alles in een voornamelijk met roodblauwe belichting opgesierde omgeving. Bijzonder hoe een kleine achteraf bovenkamer zo eenvoudig in een nachtelijke clubkroeg transformeert.

Christian Kjellvander staat vandaag dus met een zevental songs vooral bij de rustig gedragen laatste aanwinst Hold Your Love Still stil. Maar omdat zijn indrukwekkende repertoire van zo’n grote klasse getuigt, schuiven ook andere memorabele songs voorbij. Al zijn albums worden op Written In Music gelijkwaardig hoog gewaardeerd. Terecht, want wat voor een schatkist aan juwelen heeft hij in de tussentijd toch afgeleverd. Christian Kjellvander opent met het Western Hemisphere, Notes from the Drive Between Simat and Alcoi en Terns Took Turns drieluik van Hold Your Love Still. We ontwaken in de lente van de wegdrijvende ochtendmist en herpakken ons in een adembenemende trip door een uitgestrekt muzieklandschap. In het donker zijn onze gedachten bij het ontwakende daglicht. Hij neemt ons mee naar het zonnige Spanje van Notes from the Drive Between Simat and Alcoi om je vervolgens in het licht ritmisch jazzy Terns Took Turns te laten aarden. Christian Kjellvander dirigeert niet alleen met korte knipogen en glimlachen de medemuzikanten, hij hypnotiseert de luisteraar in stilte, vliegt regelmatig gevaarlijk gepassioneerd uit de bocht, maar houdt in alles het roer stevig in handen.

De eerste broeierige dreiging ontplooit zich op het mysterieuze verstikkende The Zenith Sunset van The Pitcher. Melodieuze country-tragiek met binnengehouden onrustige stormvlagen, waarbij Svante Sjöblom voor de eerste keer met zijn dienende opvolgende klasse overtuigt. Diep van binnen voel je al dat hij later op de avond zijn percussiepassie de vrije loop laat. Hier is het nog Christian Kjellvander die met zijn krassende gitaarspel opereert, domineert en controleert. Het Yellow Painted Feather Tip heimwee reisverslag verwoordt de onrustige onzekerheid van het vriendschappen onderhouden en de eenzame contactarmoede als je zwijgzaam de deur van je hotelkamer opent. De uptempo The Valley countryfolk grijpt weer naar The Pitcher terug, en mag zich met de hedendaagse working class countryklassiekers meten. Het naar vrijheid hunkerende Riders in the Rain liefdesliedje van A Village: Natural Light sluit qua sfeerbeleving weer meer bij Yellow Painted Feather Tip aan. Het mijmerende Stiegga van Wild Hxmans laat je gedachtes in bezinning afdwalen al zorgt Christian Kjellvander ervoor dat je de vastgehouden aandacht zeker niet verliest.

Met het recentelijke Disgust for the Poor trekt de band de aandacht naar de Hold Your Love Still release terug. Christian Kjellvander plaatst zich tussen de gedragen voordracht van iconen als Nick Cave en Finn Andrews van The Veils, wisselt zijn diep zware baritongeluid met hemelse hoge klaaguithalen af en stelt zich zo kwetsbaar mogelijk tentoon. Bij de jazzy regenritmes van Baleen Whale waan je jezelf in een winterse gure dag ergens op het einde van het jaar, de verwelkoming van het nieuwe jaar in het vooruitzicht. Ook weer een van die prachtdiamanten van Hold Your Love Still. Dat Christian Kjellvander zichzelf niet al te serieus neemt bewijst hij in de gefloten eindpassage waar hij een stukje Don’t Worry Be Happy van Bobby McFerrin in vermengt. De verlatingsangst van The Thing Is herpakt de ingezette zoektocht naar zijn ego, die het overlijden van zijn vader in werking stelt. Ook hier teert hij op het persoonlijke Wild Hxmans, waar zwarte bladzijdes van zijn leven een heus dagboek vormen.

Het emotionele On Wine and Jesus Christ bezorgt je een brok in de keel. We teren op het geloof, de drank, om de kilte van de afzondering te verdringen. We drinken op de liefde, verdoven ons in de alcohol, bestrijden de kater van het verdriet en laten de tranen langzaam in het glas druppelen. De optimistische vrolijke toegankelijke countrykraker Two Souls van I Saw Her from Here / I Saw Here from Her is slechts voorwerk voor het alles wegvagende No Grace hoogtepunt van About Love And Loving Again. Het kan dus zelfs nog beter en indrukwekkender worden. Grillig, ongenadig, hard, bikkelhard zelfs. Een heerlijk psychedelisch bluesfunk gitaarspel met de nodige dramatische uitvluchten waar wervelwind Svante Sjöblom het met stevige donderslagen overneemt. Hier kan de gemiddelde drummer nog veel van leren. Is normaal de interactie tussen drummer en bassist van groot belang, hier voelen vooral de drummer en gitarist elkaar perfect aan. Dit is vakmanschap op het allerhoogste niveau, oorstrelend en oorverdovend. Dan is de We Are Gathered toegift dus een heus cadeautje, een extraatje om iedereen nogmaals te plezieren. We beginnen het optreden met Hold Your Love Still en sluiten daar ook mee af, ook nu betreft het net als No Grace een lang episch werkstuk, al zijn het nu vooral die emotionele stemlagen die er next level van maken. De koude nacht wacht vervolgens buiten en laat je ontwaken, maar het liefste houd je dat gevoel net wat langer vast.

Domo Genesis, Fly Anakin en Goya Gumbani in Tolhuistuin in Amsterdam. Een alleraardigst avondje stoner hiphop...is dat de juiste benaming? Veelal drumloze tracks, soulvolle loops en tracks die vaak bestaan uit 1 lange verse. Rap zonder echte climax, wat best een vreemde ervaring is live. De tracks eindigen vaak behoorlijk plotseling, er is amper herkenning vanuit het publiek en al helemaal geen hype reactie omdat een favoriete track voorbij komt.
Het optreden van Domo Genesis was qua producties (bijvoorbeeld van Gray Matter, Alchemist en Evidence) dik in orde, qua rapskills ook. Er was ook de juiste energie, alleen is die heel anders vergeleken met de meeste hiphopshows. Speelde ook wel mee dat ik niet echt vaak naar hem luister en dus slechts een enkele track herkende zelf. Toch prima vermaakt en mede door de goede raps live toch wel geinteresseerd om hem beter te volgen.
Fly Anakin was in het voorprogramma ook wel dope, Goya Gumbani (die ik helemaal niet kende) eigenlijk ook. Al was die nog wat eigenaardiger (alternatiever) dan de andere twee. Deed me bij vlagen wat aan Quelle Chris denken.

Al met al leuk avondje net wat buiten m'n eigen voorkeursmaak.

Dagje later MIKE gecheckt in Hall of Fame Tilburg.
Wazige avond.
Voorprogramma Jadasea uit de UK. Soulsample en daar dwars doorheen rappen. MIKE zelf als knoppendrukkende dj en beide heren plus tweede voorprogramma Salimata helemaal aan het zonen op t podium. Vet om te zien hoe de jonge acts liefhebber zijn van die oude samples en in een soort slowmotion staan te viben samen.
Salimata was af en toe iets dansbaarder en net wat minder qua rap maar wel ok.
Toen nog een voor mij onbekend Nederlands tussendoortje die ook een link hebben met MIKE. Naar eigen zeggen het eerste en laatste NL rap optreden dat ie ooit zou geven? Het paste allemaal wel bij het aparte sfeertje deze avond.

De hoofdact zelf vergalde uiteindelijk voor mij een beetje die vibe. Hij rapte veel te hard met zijn luide stem die zwaarder klinkt dan op plaat. Een paar irritante beats en de wat rustigere samples te veel verpest door de raps die ook nog eens wat te hard stonden. Je zou kunnen zeggen dat hij juist de juiste energie bracht, maar ik vond het lome en luie sfeertje en geluid van vooral Jadasea toffer. Laatste paar tracks waren weer wat meer ingetogen, ook twee met meer een reggaesound in de productie, en dat was beter. Wel een heel sympathieke persoonlijkheid on stage btw, maar in tegenstelling tot Domo Genresis de avond ervoor niet iets dat ik nu meer wil gaan luisteren.

Zaterdag 9 maart: Ultramagnetic MC's in de Melkweg.
Van voorprogramma McGyver zag ik slechts 1 nummer, kan daar derhalve niet over oordelen.
DJ (van Tuff Crew?) warmde de zaal lekker op met dikke Ultra-esque beats en scratches.
Dan het hoofdprogramma. Vol anticipatie en hyped begon Ultra en ook het publiek, maar wat bleek:
geen Kool Keith. En hoewel Ced Gee niet onverdienstelijk is ("Hello! I'm back again, It's Ced Gee, the champion"), werd de MC met die meeste alter ego's node gemist (als een Tribe zonder Q-Tip). Wij voelden ons genaaid en bekocht.
Totdat na 3/4 nummers gespeeld te hebben aan het publiek gevraagd werd of wij Kool Keith wilden zien. En kwam de geniale gekte toch nog het podium op!
Wat volgde was een bloemlezing uit het beste materiaal van Ultra, met Blue Flowers en Poppa Large als hoogtepunten.
Oh ja, Kool Keith deed ook nog een freestyle van over de 10 minuten

Gisteren heb ik Joy Division Undercover live gezien in het Paard, in Den Haag. Joy Division heeft bij mij vooral impact gehad op de film Control van Anton Corbijn, daarnaast luister ik soms nog wel eens naar het album Closer op cd (Unkown Pleasure moet ik nog steeds eens gaan luisteren/kopen op cd). Maar daar houd het dan ook wel een beetje mee op (dan dat ik de muziek ook erg goed vind). Wellicht was het dan naar dit concert gaan wel een hele overgaven. Gezien ik, van op deze avond gespeelde nummers, misschien maar iets dan van de helft herkende en ik het vergelijk met het origineel moeilijk kon maken. De zang van Erny Green vond ik in ieder geval in het gehoor wel goed overkomen met die van Ian Curtis. En op instrumentaal gebied werdt er (volgens mij!?) strak aan het origineel gehouden. Toch kwam het voor mij wat passief over. Misschien om het daarmee in respect te houden van het origineel, maar van mij had er wel wat meer pit in gemogen. In 2015 zag ik Peter Hook (originele bassist van Joy Division) live onder de naam Peter Hook & The Light en wat ik mij daar van herinner vond ik dat eerlijk gezegd beter. Ondanks dat mijn kennis over de band Joy Division toen nog minder was dan nu. Hook staat daarnaast misschien ook wel wat directer in de lijn van Joy Division om dat live echt in leven vort te zetten.

In ieder geval mooi dat oudere bands die geen of nauwelijks nog bestaan hierdoor in leven worden gehouden. En zo ook nieuwe fans (als bijvoorbeeld ik) op deze manier de muziek live kunnen beleven of oude fans die het nu nog kunnen herbeleven. Voor mij was dit in ieder geval voorlopig even de laatste keer dat ik naar een tribute band ga, dit waar ik eigenlijk gewoon liever een hedendaagse (reguliere) band live te werk zie gaan. En mij daar ook wat meer in bezig hou om er live in op te gaan.

Nog metalheads hier die de afgelopen dagen de Atheist/Cryptopsy tour hebben gezien?

Allereerst wil ik even melden dat ik erg onder de indruk ben van de mooie verslagen die hier neergezet worden. Hulde!

Dan ga ik zelf hier nog iets neerzetten van een tijdje terug

Editors, 6 maart AFAS

Meerdere keren gezien, maar de laatste keer in Rotterdam heb ik het even laten lopen. Ik was niet heel enthousiast over de toevoeging van Blanck Mass. Maar goed, het bloed kruipt waar het niet gaan kan, dus toch maar naar AFAS toe. Ik heb er een beetje dubbel gevoel aan overgehouden. Lekker veel oude nummers en een nummer als Heart Attack is ook prima te doen, maar de harde beat continu was zo af en toe echt even te veel en de nummers van EBM zijn gewoon niet mijn ding. Maar de grote inzet en passie van de heren maakten een hoop goed.

Johan speelde afgelopen vrijdag in Tivolivredenburg.
Ze speelde veel nummers van hun nieuwe album. Daarnaast veel oude songs.
Dit nummer werd opdragen aan Bert Koornstra die honderd keer naar Johan is geweest, maar het leven niet meer kon dragen

19/03 - SLIFT - TivoliVredenburg (Pandora)

Gisteren voor het eerst SLIFT live aan het werk gezien, en dat was behoorlijk indrukwekkend. De Franse psychedlische garage rockers hebben vrijwel alleen maar lange nummers die richting de tien minuten gaan. Ze bouwen die nummers overigens niet zorgvuldig op naar een climax, maar gooien vaak gelijk de beuk erin. Enige opmerking die ik daarom had, was dat je na 3/4 nummers al wel de hele trucendoos gezien had. Neemt niet weg dat het ze toch lukte om de rest van het concert boeiend te blijven en bij vlagen weer omver geblazen te worden door de enorme muur van geluid. Verder hadden ze nog toffe 3D visuals geprojecteerd.

Niemand naar Tbe Smile geweest? Ik wel in de Afas. Hoe goed was dat! Geluid om door ringetje te halen. Er werd geluisterd in plaats van geluld om mij heen. En Bending hectic…. Wow!!!!!!

Goed omschreven. Voor mijn gehoor was het allemaal een beetje van het zelfde, maar gezien ik op het laatste album na niet bekend ben met de tracks en albums dacht ik dat het aan mij lag.
Waar ik vooral bij de langzaam opbouwende tracks werdt ingezogen had ik veel meer het gevoel van dat speelde ze net ook. Het bleef verder wel headbangen geblazen en inderdaad hoe tof waren die visuals wel niet!

jazeker anthrocene

The Smile, 16 maart, AFAS

En inderdaad, het was een indrukwekkend concert. Door de enorme afwisseling van stijl en van gebruik van instrumenten is niet ieder nummer helemaal mijn ding, maar wat een optreden werd er neergezet. Zeker Bending hectic, maar ook de overige nummers van het nieuwe album werden strak en scherp gebracht. Heb erg genoten en ook nog een mooie hoodie aangeschaft, dus de avond was perfect.

Conway The Machine in Effenaar.
Een ontketende Conway gaandeweg de show. De beste man deed 75 minuten lang weinig anders dan z'n meest grimey shit spitten. Het komt recht uit z'n hart, alsof hij moet rappen gewoon. The cow een kwartiertje voor het einde maakte het af met kippenvel als gevolg.
Technisch gezien is hij zeker niet de beste, qua optreden is het best rommelig met tracks afkappen enzo, maar de gretigheid om als een beest te rappen kon ik zeer waarderen.
Qua sfeer werkte het ook mee dat het in de kleine zaal was. Stuk intiemer dan die grote bij Effenaar. Twee jaar terug in uitverkochte Melkweg was na corona een soort bevrijdingsconcert. Die vibe had het gisteren niet, maar verder was het in alles een zeker zo tof optreden imo.
Dope avondje.

Conway in de Effenaar was voor mij de perfecte hiphop concertavond. Verassend leuk voor programma die met straathiphop kwam zoals die 15 jaar geleden werd gemaakt (wel jammer van het rappen over zijn eigen vocalen). Vervolgens erg genoten van het enthousiasme van de 2 jonge Drumcode rappers die hun shine mochten pakken. Mooi om te zien dat jonge mensen nog 'hardcore' hiphop maken. Ten slotte een fantastische show van Conway. Niet vlekkeloos, maar hij had er duidelijk zijn en zijn enthousiasme werkte aanstekelijk.

Ook fijn dat het lekker in het Zuiden was.

Talk Show in Bitterzoet Amsterdam, 26 maart 2024.

Voor wie bij de bandnaam Talk Show nog geen herkenning heeft: De meest dansbare Punk ooit gemaakt, komt uit zuid London. Gepassioneerde zanger, Funky gitarist, strakke bass en vrouwelijke drummer. Zelf kwam ik ze eerst tegen tijdens London Calling in Paradiso, waar ze uitgeroepen werden tot top act van het festival. Toen was er slechts een EP en wat singels, maar ondertussen is het 1ste album daar en met dat materiaal werd in het immer fijne Bitterzoet de ultieme party show de zaal in geslingerd en vol overgave beantwoord.
Even proberen te beschrijven waarom concert zo goed was. De kern is het songmateriaal, waar geen hiaat in te herkennen is, en waar songs als Oh! You're! All! Mine! & Oil veel sterker zijn in de live uitvoering. Daar waar ze op het album slechts verbindende tracks lijken, komen ze In het eggie door song opbouw en ontlading pas echt tot z’n recht. Dit als bevestiging dat de hele show geen enkel kabbel moment kent en dat de voortdenderende trein alleen stopt als de band het podium verlaat.

Het geheime wapen is de hypnotiserende aanwezigheid van frontman Harrison. Zijn dynamische flair kent zoveel passie dat die vanzelfsprekend respons krijgt.
Moshpits, meezingen, funky dancemoves, basdrum-claps, alles is er ongevraagd.
Die komen natuurlijk niet uit de lucht vallen, en worden mede veroorzaakt door het gevarieerde gitaargeluid van Tom die afwisselend rauwe of funky riffs laat horen, George die ondersteund met zn paddels bij elke song het passende bas geluid creëert. Heb zelf instant sympatie voor een vrouwelijke drummer, maar Chloe ramt en roffelt met zoveel passie dat ze achter de zanger het andere focuspunt is.
Een energieke en tegelijk rauw als verfrissende set van 14 songs waar niets aan ontbrak. Geheel onduidelijk waarom ze nog geen grotere aanhang hebben. Dus dit stukkie heeft ook tot doel dat Talk Show de volgende keer in een grotere zaal staat met [Sold out] op de deur.

R.A. The Rugged Man in Hall Of Fame in Tilburg.
Bij R.A. live weet je twee dingen zeker: hij gaat laten zien en horen dat hij technisch zeer begaafde rapper is en hij gaat laten zien dat hij als een mafkees een toffe sfeer en show kan neerzetten.

Bij dat eerste doet hij dat vaak door halverwege verses de beat af te laten zetten en dan a capella verder te gaan. Dat vind ik vaak jammer en een soort trucje worden, terwijl ik liever die track gewoon in z'n totaliteit hoor. Zeker omdat ik zijn boombap producties van al z'n albums zeer kan waarderen. Gelukkig kwamen er genoeg vette tracks en verses voorbij. De mini-cypher bij Definition of a rap flow was dope. Sowieso ook vet dat hij meerdere tracks al wandelend door het publiek spitte.

De gekke shit bestond vooral uit het feit dat zijn twee kleine kindjes zijn hypemen waren gedurende de hele show. Van publiek nat gooien tot crowd participatie en hooks 'zingen'. Daarnaast natuurlijk het ongemakkelijk dansen van dames uit het publiek on stage. En het voor de lol beledigen van zichzelf en het publiek, zoals opkomen en benoemen dat er weer veel lelijke gasten aanwezig zijn en dan een paar aanwijzen en als loser bestempelen. Natuurlijk aansluitend Legendary loser doen. Of iemand uit het publiek pikken voor op het podium die volgens R.A. lijkt op een serial killer.

Serieuze tracks zijn er ook zoals Who do we trust en natuurlijk zijn meesterverse op Uncommon valor met Jedi Mind Tricks. Dat blijft erg goed.

Leuke avond en big up ook voor de onbekende dj uit Den Bosch die keiharde 80s en 90s vinyl shit draaide de hele avond. Volgende keer dat in het café-gedeelte voor meer partysfeer zou helemaal mooi zijn.

Tof! Is hij nog steeds zo gek? Klinkt alsof hij wel wat getemperd is (wat niet zo gek is). Ik heb hem zo’n 10
jaar geleden live gezien. Toen sloeg hij echt telefoons uit handen tijdens die cypher en zette hij een fotograaf bij de keel tegen de muur. Hoort bij zijn act natuurlijk, maar het was niet gespeeld vanuit de ‘slachtoffers’. Beetje dubbele gevoelens toen. Je gaat in principe voor die shit naar R.A., maar was toch wel indrukwekkend om het echt te zien. En dan was hij vroeger nog gekker…

Backstage was hij trouwens ongelooflijk kalm en vriendelijk.

Die fratsen ken ik ook van 'm ja van eerdere shows, heb 'm in de jaren 0 en 10 vier keer eerder gezien. Hij is wel wat rustiger geworden wat dat betreft. Het ouderschap wellicht hehe. Rappen verleert ie niet en hij maakt er sowieso altijd een belevenis van.

Echo and the Bunnymen in Paradiso. Voorprogramma door files gemist (sorry Chameleon Day).
Onderhoudende avond. Dat het niet groots was heeft alles te maken met frontman Ian McCulloch. Zijn stem laat het af en toe afweten in de hogere regionen en belangrijkste, hij was vanavond of ladderzat of stevig onder invloed van geestverruimende middelen. Af en toe was hij de tekst kwijt en liet hij het publiek de teksten zingen of hij probeerde grote voorbeelden ( ) Bono en Kerr te volgen door het publiek te betrekken bij de songs. Gelukkig waren Will Sergeant en de rest van de band (vooral de drummer) bij de les om alles in het juiste spoor te houden.

Dat klinkt verre van onderhoudend...
De reputatie maken ze maar weer eens waar.

Het was echt beschamend! Mijn eerste keer Echo & The Bunnymen en het was zwaar teleurstellend. De zanger klonk als een schorre kroegganger en hielp het ene na het andere nummer om zeep. Favorieten als Seven Seas en Bring On the Dancing Horses klonken nergens naar en idd liet hij het publiek de refreinen zingen, maar daar kom ik niet voor naar een concert. Het leek wel alsof ik naar een van de Gallagher broers zat te kijken, zoals ie daar met zijn zonnebril en houding op het podium stond. Na Seven Seas ben ik maar naar huis gegaan, kan mij niet herinneren dat ik ooit zo vroeg in de set ben weggegaan bij een concert.

Maquina, Errorr en A Place to Bury Strangers.
Doornroosje Nijmegen.

Een zeer intensieve visuele en audio beleving. Loeihard zoals verwacht. Ik heb genoten.

Kan Ian McCulloch zo te zien nog iets van leren.
Laatste keer dat ik die zag, was die ook ladderzat.

Er gingen maar 2 gitaren kapot trouwens

Ah, dan heb je in ieder geval Over The Wall nog meegepakt en dat was wat mij betreft nog goed te doen. Een hoogtepunt, wellicht.

Echo & the Bunnymen was de eerste band die ik ooit in Paradiso zag, nu ruim veertig jaar geleden. Nothing Lasts Forever zong Ian gisteren. Achter mij hoorde ik iemand de naam Shane Macgowan laten vallen and rightly so. De reguliere afsluiter Ocean Rain werd geskipt en dat was misschien maar beter ook, met zo'n stem.

Die klonk idd nog wel goed.

Ik was bang dat ze die gingen doen ja en die ervaring wilde ik graag voorkomen

Gisteren dan eindelijk Julia Holter gezien op het Rewire festival.

Openen met ''Sea Calls me Home'' was echt fijn, net als dat vele nieuwe nummers goed uit de verf kwamen.

Echt magisch werd het helaas nooit. Daarvoor was het net iets te flets. Ik miste ook nummers van Ekstasis en in het bijzonder ''Marienbad'' of ''In the Same Room''.

Wel tof om haar van zo dichtbij te hebben kunnen zien, mooie intieme setting bij Het Paard in Den Haag. Mijn buurman kwam zelfs helemaal uit Zuid - Duitsland gereisd om haar te aanschouwen.

De houding van Big Mac was niet anders dan voorgaande concerten, alleen was hij nu echt pissed. Het was ook ons laatste concert van ze, maar we waren met een groep en we hebben er veel om gelachen (vandaar het woord onderhoudend). Muzikaal en professioneel natuurlijk een aanfluiting.
Shane MacGowan deed het inderdaad aan denken, zeker zijn onverstaanbare gebrabbel aan het begin van elk nummer.